00:00:00 → 00:00:02จริงๆเรามาตระหนักเรื่องนี้เมื่อไหร่อ่ะ
00:00:02 → 00:00:05เราไม่จำเป็นต้องเป็น Superman ก็ได้
00:00:05 → 00:00:10>> รู้สึกโลกทั้งใบแตกสลายเลย
00:00:10 → 00:00:14>> เราทำงานไม่ได้เหมือนเดิมแล้วแน่ๆเราคง
00:00:14 → 00:00:17เดินทางกลับไปแบบเดิมไม่ได้แล้วแน่ๆเรามี
00:00:17 → 00:00:20พนักงานเรามีคุณแม่ที่เราดูแลเรากำลังจะ
00:00:20 → 00:00:22แต่งงานวางตัวเป็น Superman ว่าฉันจะปก
00:00:22 → 00:00:25ป้องทุกคนให้ได้แต่วันนี้มันอาจจะทำไม่
00:00:25 → 00:00:28ได้อีกต่อไปแล้วโลกแตกสลายเลยถึงขนาดมี
00:00:28 → 00:00:33ความคิดว่าอยากจะหายไปจากโลกนี้ครับ
00:00:33 → 00:00:35ใจเย็นๆกันก่อนเรากำลังวางตัวเองเป็น
00:00:35 → 00:00:37ซุปเปอร์ฮีโร่นะซึ่งจริงๆแล้วเป็นเราเป็น
00:00:37 → 00:00:37มนุษย์ธรรมดา
00:00:38 → 00:00:42>> มันเป็นสภาวะของการที่สุขยากทุกข์เยอะจน
00:00:42 → 00:00:46เฉยช้า
00:00:46 → 00:00:51>> จูนใจพcสประสบการณ์การจูนใจที่ทำให้เรา
00:00:51 → 00:00:53ได้พบความสุข
00:00:53 → 00:00:57>> ว่าคะเรามีความพิเศษตรงที่ว่าแขกต้องเป็น
00:00:57 → 00:00:58คนเปิดนะฮะ
00:00:58 → 00:01:01>> EP นี้เป็น EP พิเศษสำหรับคนดูแล้วก็คน
00:01:01 → 00:01:03ฟังทุกคนนะครับเพราะว่า EP นี้อาจจะมี
00:01:03 → 00:01:05สถานที่ที่แปลกตาไปไม่ต้องตกใจครับเพราะ
00:01:05 → 00:01:06ว่าเอ
00:01:06 → 00:01:08>> นี่คือบ้านผม
00:01:08 → 00:01:11แล้วก็ถ้าเห็นไมค์สวยๆเหล่านี้อ่าอุปกรณ์
00:01:11 → 00:01:14แล้วก็เฟอร์นิเจอร์สวยๆอ้าของผม
00:01:14 → 00:01:18แล้วก็คนที่อยู่หลังตากล้องก็คือทีมงาน
00:01:18 → 00:01:18ของผม
00:01:18 → 00:01:21>> ของผม
00:01:21 → 00:01:23>> เออ
00:01:23 → 00:01:27และนี่คือรายการจูใจของผม
00:01:27 → 00:01:29>> ก็ไม่ของพี่เอิ้ลของพี่เอิ้น
00:01:29 → 00:01:31วันนี้พี่เอิ้นมากรุงเทพก็เลยแบบดีใจมาก
00:01:31 → 00:01:33ก็เลยชวนพี่เอิ้นมามาถ่ายที่บ้านขอบคุณ
00:01:33 → 00:01:39มากเลยค่ะคนอาจจะไม่ค่อยรู้ว่าเรา 2 คน
00:01:39 → 00:01:40รู้จักกันได้ยังไง
00:01:40 → 00:01:43>> รู้จักพี่เอิ้ลมาน่าจะเกือบๆ 10 ปีแล้ว
00:01:43 → 00:01:46เนาะใช่มั้ครับในฐานะที่เป็นนักแต่งเพลง
00:01:46 → 00:01:47ตอนนั้นพี่ว่าน่าจะบวชบวชหรือทำอะไรสัก
00:01:48 → 00:01:49อย่างพี่เอิ้ลก็เห็นว่าผมทำงานดนตรี
00:01:49 → 00:01:52เหมือนกันอะไรอย่างเงี้ยทำดนตรีอเพลงได้
00:01:52 → 00:01:54พี่เอิ้ลเขียนเพลงมาแล้วบอกอยากให้ผมมา
00:01:54 → 00:01:56ช่วยดูแลพาร์ทดนตรีให้อย่างเงี้ยครับเพลง
00:01:56 → 00:01:59แรกรู้สึกว่าจะเป็นเพลงของพี่ที่ลิเดีย
00:01:59 → 00:02:03>> ใช่ความรักครั้งสุดท้ายประกอบเอ่อซีรีย์
00:02:03 → 00:02:04club friday
00:02:04 → 00:02:05>> อื
00:02:05 → 00:02:09>> นะรักรักรักๆเอิอันนี้ร้องเพลงตัวเองยัง
00:02:09 → 00:02:09เพี้ยนเลย
00:02:09 → 00:02:14>> รักๆๆมีจริงหรือเปล่าชื่อเพลงว่าจริงความ
00:02:14 → 00:02:16รักครั้งสุดท้ายเอ๊ะไม่ใช่
00:02:17 → 00:02:21>> รักมีจริงหรือเปล่านั่นแหละเอ้ยใช่ป่าวะ
00:02:21 → 00:02:23>> และเพลงนั้นนะครับคุณผู้ฟังครับผมอยากจะ
00:02:24 → 00:02:26บอกว่าเพลงนั้นก็เป็นเพลงแรกและเป็นเพลง
00:02:26 → 00:02:29เดียวที่พี่เอิ้ลให้ผมทำให้เพราะว่าปกติ
00:02:29 → 00:02:31พี่เอิ้นแต่งเพลงอะไรก็ดังพอผมทำดนตรี
00:02:31 → 00:02:33ปุ๊บ
00:02:33 → 00:02:33>> ดัง
00:02:33 → 00:02:35>> เบาๆหน่อยอฮะดัง
00:02:35 → 00:02:36>> ดังอยู่เนาะดังอยู่
00:02:36 → 00:02:39>> ดังเราเปิดให้มันดังขึ้น
00:02:39 → 00:02:41เชื่อมว่ามีคนเกาหลีไปcoverเวอร์ด้วยนะ
00:02:41 → 00:02:41>> จริงหรอครับ
00:02:41 → 00:02:45>> ใช่เอาเป็นว่าใครอยากฟังก็ไปเสิร์ช
00:02:45 → 00:02:45>> ครับ
00:02:46 → 00:02:49>> นะรับรองว่าเพราะแน่นอนแม้ว่าคุณเนี่ยจะ
00:02:49 → 00:02:50ไม่คุ้นเคยก็ตาม
00:02:50 → 00:02:50>> ครับ
00:02:50 → 00:02:54>> เรารู้จักกันในเวอร์ชั่นตอนที่เราเป็นคน
00:02:54 → 00:02:55ทำงานนะ
00:02:55 → 00:02:55>> ครับ
00:02:55 → 00:02:57>> ทำงานแบบใช้แรงงานด้วย
00:02:57 → 00:02:58>> อือื
00:02:58 → 00:03:01>> แล้วก็ไม่ได้ไม่ได้รับผิดชอบอะไรมากก็รับ
00:03:01 → 00:03:03ผิดชอบแค่ตัวเราอย่างพี่เอิ้นก็
00:03:03 → 00:03:03>> อ
00:03:03 → 00:03:07>> เขียนเพลงเอ่อของตัวเองว่านก็ทำดนตรีไป
00:03:07 → 00:03:10แต่ว่าตอนนี้ 10 ปีผ่านมาเรา 2 คนก็ไม่
00:03:10 → 00:03:10เหมือนเดิม
00:03:10 → 00:03:14>> อืใช่ครับมีอะไรต้องดูแลเยอะขึ้นเยอะมาก
00:03:15 → 00:03:16เลยสำหรับผมนะ
00:03:16 → 00:03:20>> เราห่างหายกันไป 10 กว่าปีแล้วก็เรามา
00:03:20 → 00:03:22เจอะกันอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้
00:03:22 → 00:03:23>> ครับ
00:03:23 → 00:03:26>> นะคะด้วยไปใช้ชีวิตร่วมกันที่เลยเนาะ
00:03:26 → 00:03:26>> ใช่
00:03:26 → 00:03:27>> อ่าค่ะ
00:03:27 → 00:03:30>> การที่จะไปหาพี่เอิ้ลในฐานะที่เป็น
00:03:30 → 00:03:32จิตแพทย์แล้วก็เป็นที่ปรึกษาได้เนี่ยต้อง
00:03:32 → 00:03:34มีปัญหา
00:03:35 → 00:03:36>> พี่เอิ้นน่าจะเจออะไรแบบนี้หลายครั้งหลาย
00:03:36 → 00:03:39คราวนะครับเพราะว่ามีคนที่รู้จักกันมานาน
00:03:39 → 00:03:41รู้จักกันมานานเลยแบบเออคุยคิป in touch
00:03:41 → 00:03:44บ้างอ่าได้คุยกันในโซเชียลบ้างแต่ไม่ได้
00:03:44 → 00:03:46เจอหน้าสักทีนึงแต่ทุกครั้งที่เขาจะมาหา
00:03:46 → 00:03:50พี่เอิ้ลเพราะว่าเ้ามีปัญหาผมก็เช่นเดียว
00:03:50 → 00:03:53กันใช่อยากไปจูนใจอยากไปเจอพี่เอิ้ลเพราะ
00:03:53 → 00:03:56ว่าเราไม่สามารถแก้ปัญหาชีวิตตัวเอง
00:03:56 → 00:03:59>> เอ่อเอิ่มได้เร็วเท่าเดิมละเราอยากได้คน
00:03:59 → 00:04:01ช่วยเป็นที่ปรึกษาให้อย่างเงี้ยครับ
00:04:01 → 00:04:04>> อืในช่วง 10 ปีที่ผ่านมาเนอะเรามี
00:04:04 → 00:04:08พัฒนาการกับตัวเราเยอะแยะมากมายแล้ววัน
00:04:08 → 00:04:12เนี้ยเราได้เรียนรู้ในเรื่องของการฟังมาก
00:04:12 → 00:04:14ขึ้นเราได้เรียนรู้เรื่องของการฟังตัวเอง
00:04:14 → 00:04:17พอเราย้อนกลับไปถึงการเปลี่ยนแปลงใน 10
00:04:18 → 00:04:21ปีว่าได้ยินเสียงอะไรหรือว่าได้รู้จัก
00:04:21 → 00:04:22อะไรตัวเองมากขึ้นบ้าง
00:04:22 → 00:04:24>> 10 ปีเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานเหมือนกัน
00:04:24 → 00:04:26สำหรับช่วงชีวิตคนสำหรับผมนะนะครับเรื่อง
00:04:26 → 00:04:30แรกเราฟังเสียงตัวเองเยอะแต่ว่าเป็นฟัง
00:04:30 → 00:04:33เสียงตัวเองในบริบทเดียวก็คือฉันอยากจะ
00:04:33 → 00:04:35ประสบความสำเร็จฉันอยากทำงานให้เก่งฉัน
00:04:35 → 00:04:37อยากจะทำงานเพื่อสิ่งนู้นสิ่งนี้ฉันอยาก
00:04:37 → 00:04:40ดูแลคนรอบข้างให้ได้ดีที่สุดอย่างเงี้ย
00:04:40 → 00:04:43ครับเอ่อตัวผมเองก็
00:04:43 → 00:04:45>> ฟังเสียงตัวเองแล้วก็ได้ทำตามมันจริงๆ
00:04:45 → 00:04:47ตั้งแต่ในสมัยที่เราแต่งเพลงด้วยกันผม
00:04:47 → 00:04:51เป็นนักแต่งเพลงใช่มั้ครับได้ทำอาชีพที่
00:04:51 → 00:04:53อยากจะทำตั้งแต่เด็กผมก็ฟังเสียงตัวเ่อ
00:04:53 → 00:04:56เสียงหัวใจตัวเองต่อว่าจริงๆแล้วอ่ะวัน
00:04:56 → 00:04:59ที่เขียนเพลงจนมันหมดไฟเราอยากทำอะไรตัว
00:04:59 → 00:05:03ผมก็มาทำรายการท่องเที่ยวแล้วก็พอฟัง
00:05:03 → 00:05:06เสียงตัวเองแล้วก็ทำมันจนสำเร็จจริงๆแล้ว
00:05:06 → 00:05:08ก็
00:05:08 → 00:05:10ฟังเสียงตัวเอง
00:05:10 → 00:05:15ในหลายๆมิติแต่ว่าก็จะเป็นเรื่องของการทำ
00:05:15 → 00:05:17งานครับเออฟังตัวเองว่าฉันจะต้องตัดสินใจ
00:05:17 → 00:05:20ว่าทำแบบนี้แล้วดีที่สุดถ้าเกิดใครทำไม่
00:05:20 → 00:05:23ได้อ่ะเราทำเป็นตัวอย่างให้ดูทำทุกอย่าง
00:05:23 → 00:05:26ให้งานอันนั้นลุล่วงไปให้ได้เงี้ยนะครับ
00:05:26 → 00:05:29ผมว่าก็น่าจะมีทั้งข้อดีและข้อเสียเหมือน
00:05:29 → 00:05:30กัน
00:05:30 → 00:05:30>> อื
00:05:30 → 00:05:32>> มั่นใจในตัวเองมากเมื่อก่อน
00:05:32 → 00:05:36>> มันเป็นเสียงของการที่ต้องทำเป้าหมายต่าง
00:05:36 → 00:05:38ๆให้สำเร็จนะโดยเฉพาะเป้าหมายของเรื่อง
00:05:38 → 00:05:42งานเล่าช่วงเวลาของความเปลี่ยนแปลงตัวเอง
00:05:42 → 00:05:45ในเรื่องงานและความรับผิดชอบที่เกิดขึ้น
00:05:45 → 00:05:48>> ย้อนกลับไปเมื่อก่อนน่ะพี่เอิ้ลเอ่อตอน
00:05:48 → 00:05:49ที่แต่งเพลงครับ
00:05:49 → 00:05:50>> อือ
00:05:50 → 00:05:52>> ก็ทำงานหนักมากนะทั้งๆที่เป็นอาชีพที่เรา
00:05:52 → 00:05:54อยากทำอ่ะทั้งชีวิตเนาะตอนเป็นนักแต่ง
00:05:54 → 00:05:54เพลง
00:05:55 → 00:05:57>> อือพอแต่งเพลงปุ๊บคราวนี้พอมันกลายเป็น
00:05:57 → 00:06:00มืออาชีพจริงๆเราทำงานอยู่ในค่ายค่ายเพลง
00:06:00 → 00:06:04เราทำงานดูแลศิลปินต่างๆเขียนเพลงเรา
00:06:04 → 00:06:07เริ่มทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆจะต้องทำเพลง
00:06:07 → 00:06:10ให้ต้องเขียนให้ออกบางทีศิลปะบางคนยังไม่
00:06:10 → 00:06:12มีฟิลมันก็เขียนไม่ออกเงี้ยครับเราต้อง
00:06:12 → 00:06:16เค้นมันเราต้องหาวิธีเค้นมันเรื่องไม่มี
00:06:16 → 00:06:17ก็ต้องไปหาเรื่องมา
00:06:17 → 00:06:20>> ไปคุยกับคนคนนู้นคนนี้มีเรื่องอะไรที่เรา
00:06:20 → 00:06:23จะเขียนเป็นเพลงได้บ้างเงี้ยครับ
00:06:23 → 00:06:27>> แล้วก็สุดท้ายท้ายแล้วสิ่งที่รู้ตัวเมื่อ
00:06:27 → 00:06:31ประมาณ 8 ปีที่แล้วก็คือหมดไฟมันไม่ได้
00:06:31 → 00:06:33เป็นแบบที่เราตั้งใจตั้งแต่เด็กนี่หว่า
00:06:33 → 00:06:35นอนดึกมากกินเหล้าสูบบุหรี่
00:06:35 → 00:06:36>> อือ
00:06:36 → 00:06:39>> หนักมากกลายเป็นคนที่นิสัยไม่ดีในบาง
00:06:39 → 00:06:42อย่างโดยไม่รู้ตัวการเป็นมิวสิคโปรดิวซอร
00:06:42 → 00:06:44อ่ะครับมันจะต้องเป็นคนตัดสินใจอะไรหลายๆ
00:06:44 → 00:06:46อย่างตัดสินใจว่า
00:06:46 → 00:06:48>> เทคนี้สำหรับเพื่อนดนตรีนี้เอาแล้วหรือ
00:06:48 → 00:06:50ยังโอเคในโปรดักชันี้เราต้องทำอะไรบ้าง
00:06:50 → 00:06:54เราเป็นคนคุมงบประมาณทั้งหมดแล้วก็ดูองค์
00:06:54 → 00:06:56ประกอบประกอบของดนตรีทั้งหมดครับเพราะ
00:06:56 → 00:06:59ฉะนั้นในการทำงานเนี่ยมันเหมือนเราเป็นคน
00:06:59 → 00:07:02ขี้จัจมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้นครับเป็น
00:07:02 → 00:07:03คนเด็ดขาด
00:07:03 → 00:07:03>> อ่า
00:07:03 → 00:07:06>> เป็นคนรู้ว่าเราจะเอาแบบไหนและมันจะต้อง
00:07:06 → 00:07:08เป็นแบบนั้นเท่านั้นใช่แต่ว่าไม่ใช่ไม่
00:07:08 → 00:07:09ฟังนักดนตรีคนอื่นนะแต่ว่าสุดท้ายเราเป็น
00:07:09 → 00:07:12คนตัดสินใจเนี่ยมันก็จะมี
00:07:12 → 00:07:14>> ลึกๆอยู่ข้างในผมชอบคำนึงมากเลยคำเนี้ย
00:07:14 → 00:07:15เป็น
00:07:15 → 00:07:17>> คำที่ผมเคยคุยกับพี่แม็กสรันเป็นนักแต่ง
00:07:17 → 00:07:19เพลงพี่แม็กคเว่นนะครับ
00:07:19 → 00:07:21>> โหพี่แม็กทำเฮอ
00:07:21 → 00:07:22>> ใช่มใช่ม
00:07:22 → 00:07:24>> พี่แม็กเป็นหัวหน้าผมตอนนั้นเมื่อประมาณ
00:07:24 → 00:07:26นานมากๆแล้วครับแล้วผมก็เริ่มคุยกับพี่
00:07:26 → 00:07:29แม็กว่าพี่แม็กผมรู้สึกผมเริ่มนิสัยไม่ดี
00:07:29 → 00:07:32เลยอ่ะเรารู้สึกเราเอาแต่ใจอ่ะเวลาไปคุย
00:07:32 → 00:07:34กับค่ายเพลงแล้วเค้าบอกให้เราแก้อะไร
00:07:34 → 00:07:36เงี้ยเรารู้สึกว่าเราไม่อยากแก้อ่ะ
00:07:36 → 00:07:37>> อือ
00:07:37 → 00:07:39>> เราชอบแบบนี้แล้วอ่ะเออคุณจะมีเหตุผลแบบ
00:07:39 → 00:07:41ไหนก็แล้วแต่เราไม่เราไม่รู้อ่ะทั้งๆที่
00:07:42 → 00:07:43เขาจ่ายตังค์นะแต่เราก็ไม่อยากแก้แล้วก็
00:07:43 → 00:07:47จะดื้อแล้วก็บางครั้งมีรัฐดนตรีมาผมเริ่ม
00:07:47 → 00:07:50รู้สึกตัวเองนิสัยไม่ดีเลยพูดจาก็ไม่ดี
00:07:50 → 00:07:52เท่าไหร่เวลาอยากให้เขาแก้เพราะมันไม่ได้
00:07:52 → 00:07:55ดั่งใจไงพี่เอิ้นพี่แม็กสับบอกว่าเฮ้ยการ
00:07:55 → 00:07:57ที่เรา
00:07:57 → 00:08:00เป็นนักแต่งเพลงเนี่ยเออถ้าเกิดเราไม่เอา
00:08:00 → 00:08:03แต่ใจอ่ะเราไม่เป็นคนเด็ดขาดในการทำงาน
00:08:03 → 00:08:03น่ะ
00:08:03 → 00:08:04>> อือ
00:08:04 → 00:08:06>> มันทำงานไม่ได้หรอกเราเขียนเพลงไปถ้าเกิด
00:08:06 → 00:08:08เราไม่เป็นคนเคาะเองว่าเราจะเอาท่อนเนี้ย
00:08:08 → 00:08:08>> เออ
00:08:08 → 00:08:11>> แล้วจะเอาคำนี้หรือว่าเอาประโยคเนี้ยมัน
00:08:11 → 00:08:13จะเป็นเพลงได้ยังไงวะจะให้คนอื่นมา 10 คน
00:08:13 → 00:08:15มาแล้วมาเคาะมันมันก็เป็นไปไม่ได้เพราะ
00:08:15 → 00:08:17ฉะนั้นคนตัดสินใจต้องเป็นตัวเองกลายเป็น
00:08:17 → 00:08:21คราวเนี้ยเริ่มมั่นใจขึ้นไปเรื่อยๆเออเรา
00:08:21 → 00:08:25มั่นใจในการทำคือฟังดูเหมือนเอ่อตอนเริ่ม
00:08:25 → 00:08:29แยกไม่ออกระหว่างเอ่อการเป็นผู้ถัดตัดสิน
00:08:29 → 00:08:32ใจในงานกับตัดสินใจในชีวิตเนาะมันเริ่ม
00:08:32 → 00:08:33เบนๆกัน
00:08:33 → 00:08:36>> ใช่ครับใช่กลายเป็นคนเด็ดขาดในในหลายๆ
00:08:36 → 00:08:39เรื่องทั้งเรื่องงานแล้วใช่มั้ครับมันลาม
00:08:39 → 00:08:42มาถึงเรื่องในชีวิตประจำวันกลายเป็นแบบ
00:08:42 → 00:08:45ไม่รู้สิผมกลายเป็นใจป๋า
00:08:45 → 00:08:48ใช้ว่าใจป๋าได้มั้ยคือตั้งแต่เด็กคือผมผม
00:08:48 → 00:08:50พยายามอยากจะทำงานเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว
00:08:50 → 00:08:52ให้ได้เพราะว่าผมโตมาในครอบครัวที่ไม่ได้
00:08:52 → 00:08:54สมบูรณ์พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่าง
00:08:54 → 00:08:56เงี้ยครับแต่ว่าก็ไม่ได้รู้สึกขาดอะไรแต่
00:08:56 → 00:08:58ว่าแค่มีความฝันว่าโตขึ้นมาฉันอยากจะทำ
00:08:58 → 00:09:01งานและดูแลทุกคนให้ได้สิ่งที่มันเกิดขึ้น
00:09:01 → 00:09:04ก็คือพอเราทำได้แล้วจริงๆอ่ะเรารู้สึกว่า
00:09:04 → 00:09:07ตัวเองเป็น Superman เป็นหัวหน้า
00:09:07 → 00:09:10>> ครอบครัวเป็นหัวหน้าทุกๆอย่างซึ่งจริงๆ
00:09:10 → 00:09:13แล้วมันไม่จำเป็นจะต้องเป็นหัวหน้าในทุกๆ
00:09:13 → 00:09:14เรื่องก็ได้อย่างเงี้ยครับ
00:09:14 → 00:09:17>> จริงๆเรามาตระหนักเรื่องนี้เมื่อไหร่อ่ะ
00:09:17 → 00:09:21ว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็น Superman ก็ได้
00:09:21 → 00:09:24ไม่จำเป็นต้องเป็นหัวหน้าสำหรับทุกๆ
00:09:24 → 00:09:25เรื่องก็ได้
00:09:25 → 00:09:28>> มันคือวันที่เราล้มครับเรารู้ว่าเราไม่
00:09:28 → 00:09:31ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นวันที่เราทำได้ทุก
00:09:31 → 00:09:33อย่างแต่ว่าวันนั้นผมทำไม่ได้อีกต่อไป
00:09:33 → 00:09:35แล้วก็คือวันที่ผมเป็นหมอรองกระดูกทับ
00:09:35 → 00:09:37เส้นประสาทจากที่เราภูมิใจอ่ะเราทำอะไรก็
00:09:37 → 00:09:38สำเร็จนี่หว่า
00:09:39 → 00:09:39>> เออ
00:09:39 → 00:09:41>> ถ้าเราตั้งใจจริงๆแต่ว่ามันไม่ได้ง่ายนะ
00:09:41 → 00:09:44ทุกอย่างมันมันมันลำบากลำเค็ญเหมือนกัน
00:09:44 → 00:09:48แต่ว่าอ๋อถ้าว่านฉายทำอะไรเต็มที่มัน
00:09:48 → 00:09:49สำเร็จนี่หว่า
00:09:50 → 00:09:50>> เออ
00:09:50 → 00:09:53>> แล้วทุกอย่างก็พังทลายไปวันที่ร่างกายไม่
00:09:53 → 00:09:56เหมือนเดิมหมอนร้องกระดูกทับเส้นประสาท
00:09:56 → 00:09:58ครับพี่เอิ้นแล้วก็เดินไม่ได้ประมาณ 3
00:09:58 → 00:10:01เดือนอยู่ร่างกายที่ไม่เหมือนเดิมก็ฟ้อง
00:10:01 → 00:10:05ว่ามึงใช้มันมาหนักเกินไปแล้วนะว่านชัย
00:10:05 → 00:10:07อาการหม่อนรองกระดูกทับเส้นประสาทอ่ะถ้า
00:10:07 → 00:10:11เกิดใครเคยเป็นนี่จะจะเข้าใจหรือมันมัน
00:10:11 → 00:10:13เจ็บมากครับมันเจ็บมากแล้วก็ผมนั่งแบบ
00:10:13 → 00:10:16เนี้ยได้ไม่เกิน
00:10:16 → 00:10:21แล้ว 1-10 น้ำตาไหลเลยคือมันเจ็บมากมัน
00:10:21 → 00:10:22นั่งตั้งท่านี้ไม่ได้ต้องนอนคว่ำตลอดเวลา
00:10:22 → 00:10:27ครับเจ็บกายไปจนถึงใจเพราะว่าเอ่อเราคิด
00:10:27 → 00:10:30ว่าการอาหารอาการเจ็บป่วยทุกอย่างเจ็บคอ
00:10:30 → 00:10:31>> อือ
00:10:31 → 00:10:32>> เป็นหวัดเป็นไข้
00:10:32 → 00:10:32>> อือ
00:10:32 → 00:10:34>> แป๊บเดียวมันก็หายนึกออกมั้ยครับเดือนนึง
00:10:34 → 00:10:37อ่ะเต็มที่เลยหนักๆแต่อันเนี้ย
00:10:37 → 00:10:402 เดือนละมันก็ยังไม่หาย
00:10:40 → 00:10:41>> อื
00:10:41 → 00:10:45>> ตอนนั้นรู้สึกโลกทั้งใบแตกสลายเลยเราทำ
00:10:45 → 00:10:48งานไม่ได้เหมือนเดิมแล้วแน่ๆเราคงเดินทาง
00:10:49 → 00:10:51กลับไปแบบเดิมไม่ได้แล้วแน่แม่เรามี
00:10:51 → 00:10:55พนักงานที่ที่ที่อยู่ในออฟฟิศเรามีคุณแม่
00:10:55 → 00:10:57ที่เราดูแลแล้วเราภูมิใจว่าโอ้แม่เดี๋ยว
00:10:57 → 00:11:00แม่นอนทำงานแล้วนะเป็น 10 ปีว่าเดี๋ยวลูก
00:11:00 → 00:11:03เลี้ยงแม่เองเรากำลังจะแต่งงาน
00:11:03 → 00:11:05>> อือื
00:11:05 → 00:11:08>> เราวางตัวเป็น Superman ว่าฉันจะปกป้อง
00:11:08 → 00:11:12ทุกคนให้ได้ฉันจะดูแลทุกคนให้ดีที่สุด
00:11:12 → 00:11:13>> อ
00:11:13 → 00:11:15>> แต่วันนี้มันอาจจะทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
00:11:15 → 00:11:19โลกแตกสลายเลยผมแบบถึงขนาดมีความคิดว่า
00:11:19 → 00:11:22อยากจะหายไปจากโลกนี้ครับมันรุนแรงมากเลย
00:11:22 → 00:11:26ตอนนั้นสำหรับขบวนความคิดแล้วก็สุดท้ายก็
00:11:26 → 00:11:30ต้องหานักจิตบำบัดแล้วก็ได้ยินคำนี้เป็น
00:11:30 → 00:11:32ครั้งแรกว่าใจเย็นๆก่อนเรากำลังวางตัวเอง
00:11:32 → 00:11:34เป็นซุปเปอร์ฮีโร่นะซึ่งจริงๆแล้วเป็นเรา
00:11:34 → 00:11:35เป็นมนุษย์ธรรมดา
00:11:35 → 00:11:36>> อือ
00:11:36 → 00:11:40>> การเป็น Superman ของฉัยก็คือเราพร้อมที่
00:11:40 → 00:11:41จะช่วยเหลือทุกคนครับพี่
00:11:41 → 00:11:41>> อ
00:11:41 → 00:11:45>> อยากใช้ทุกคนสบายแม่กินอันนี้ดีกว่านี่
00:11:46 → 00:11:48อันนี้อยากจะพาให้แม่มีชีวิตดีไปเที่ยว
00:11:48 → 00:11:50กันมั้ยนู่นนี่นั่นทั้งที่บางทีเราก็
00:11:50 → 00:11:53เอิ่มเราเหนื่อยมากนึกออกมั้ครับเราไม่มี
00:11:53 → 00:11:56เวลาอ่ะเวลามีแฟนเนี่ยมีน้องอายก็จะเป็น
00:11:56 → 00:11:59อย่างงั้นเสมอก็คืออ่ะเค้าจะต้องได้สิ่ง
00:11:59 → 00:12:00ที่ดีที่สุด
00:12:00 → 00:12:04>> เราจะทำให้ดีที่สุดกับน้องในออฟฟิศผมก็
00:12:04 → 00:12:05เป็นลักษณะนั้นเหมือนกันเห็นน้องเหนื่อย
00:12:05 → 00:12:06แล้วก็แบบเฮ้ย
00:12:06 → 00:12:09>> น้องทำงานหนักเกินไปมั้ยอยากจะดูแลให้ดี
00:12:09 → 00:12:11ที่สุดเพราะฉะนั้นโอเคปลายปีนี้อยากให้
00:12:11 → 00:12:14น้องๆได้โบนัสเยอะๆแล้วก็วิ่งหางอ่ะซึ่ง
00:12:14 → 00:12:16จริงๆแล้วมันไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นึกออก
00:12:16 → 00:12:18มั้ครับเราทำอยากให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีอ่ะ
00:12:18 → 00:12:20ข้อเสียของ Superman ที่ผมเรียนรู้มาก็
00:12:20 → 00:12:24คือ Superman เวลาช่วยคนเสร็จแล้วอ่ะเ้า
00:12:24 → 00:12:26บินกลับไปเลยเราไม่ค่อยเห็นหนัง
00:12:26 → 00:12:28ซุปเปอร์ฮีโร่เรื่องไหนที่ขอความช่วย
00:12:28 → 00:12:30เหลือคนหรือว่าซุปเปอร์ฮีโร่มาอยู่ดีๆ
00:12:30 → 00:12:31เดินอยู่
00:12:31 → 00:12:34>> Iron Man Batman เดินอยู่แล้วเจอ
00:12:34 → 00:12:35>> เค้าเบินไปไหนอ่ะ
00:12:35 → 00:12:37>> เ้าก็กลับไปตามเนื้อเรื่องของเขาแล้วเก็
00:12:37 → 00:12:40ภูมิใจในในโลกของเขาแต่ว่านั่นคือโลกของ
00:12:40 → 00:12:42ซุปเปอร์ฮีโร่โลกชีวิตจริงของเราเราไม่
00:12:42 → 00:12:45เห็นว่า Superman เวลากางเกงในสีแดงของ
00:12:45 → 00:12:48เขาเข้าวินแล้วเขาเดินไปหาคุณยายว่ายาย
00:12:48 → 00:12:51จ๋านะหนูหนูกล้ามใหญ่เกินหนูหนูเอื้อ
00:12:51 → 00:12:54เอื้อมไปไม่ถึงช่วยยายช่วยสะกิดกางเกงใน
00:12:54 → 00:12:56หนูหน่อยได้มั้ยมันไม่มีมุมนี้นึกออกมั้
00:12:56 → 00:12:59ครับมันไม่ขอความช่วยเหลือจากใครผมเช่น
00:12:59 → 00:13:01เดียวกันผมไม่เคยขอความช่วยเหลือจาก
00:13:01 → 00:13:02>> ใครเลย
00:13:02 → 00:13:07>> เอเพราะอะไรเราถึงไม่อนุญาตให้ตัวเองรับ
00:13:07 → 00:13:10ความช่วยเหลือจากใครเราเป็นผู้ให้ความ
00:13:10 → 00:13:14ช่วยเหลือกับทุกๆคนด้วยลมหายใจของเราเลย
00:13:14 → 00:13:14อ่ะ
00:13:14 → 00:13:17>> นั่นน่ะสิครับถ้าในมุมผมนะวันนี้ที่ที่
00:13:17 → 00:13:21มันตกผลึกได้บางอย่างก็คงจะเป็นเราอยาก
00:13:21 → 00:13:24ให้เขาสบายใจและไม่อยากให้ใครรู้ว่าเรามี
00:13:24 → 00:13:24ความทุกข์
00:13:24 → 00:13:29>> ความสบายใจของคนข้างหน้าก็คือมีคุณค่ากับ
00:13:29 → 00:13:30เรา
00:13:30 → 00:13:34>> ใช่ครับแม่เห็นว่าเราแข็งแกร่งแฟนทีมงาน
00:13:34 → 00:13:37เห็นว่าพี่ว่านฉัยแข็งแกร่งเราคิดว่าเขา
00:13:37 → 00:13:38น่าจะสบายใจกว่า
00:13:38 → 00:13:39>> อื
00:13:39 → 00:13:41>> เราคิดว่าเขาน่าจะรู้สึกว่าเค้ามั่นคงมาก
00:13:41 → 00:13:42กว่า
00:13:42 → 00:13:45>> อันนี้เป็นเป็นมุมมองของเรา
00:13:45 → 00:13:46>> มุมมองของเราครับ
00:13:46 → 00:13:51>> เราคิดว่าถ้าคนเห็นเราแบบนี้น่าจะสบายใจ
00:13:51 → 00:13:51>> ครับ
00:13:51 → 00:13:54>> แล้วความสบายใจของเขามันทำให้เรารู้สึก
00:13:54 → 00:13:55สบายใจ
00:13:55 → 00:13:56>> ใช่
00:13:56 → 00:13:58>> โอเคแต่มันต้องแลกมา
00:13:58 → 00:14:02>> กับการที่เวลาทุกข์ใจแล้วไม่กล้าบอกใคร
00:14:02 → 00:14:05เลยวันที่ไปเลยอ่ะพี่เอิ้นเห็นผมร้องไห้
00:14:05 → 00:14:08>> แต่ผมไม่ได้ร้องไห้ให้ใครเห็นมาเป็น 10
00:14:08 → 00:14:11ปีแล้วครับมันกลายเป็นคนที่
00:14:11 → 00:14:15เศร้าแค่ไหนก็จะไม่ร้องไห้ออกมาเหมือน
00:14:15 → 00:14:17สมองผมมันผิดเพี้ยนไปหมดแล้วอ่ะ
00:14:17 → 00:14:19มันไม่มีน้ำตาพี่เอิ้ลอ
00:14:19 → 00:14:19>> อือ
00:14:20 → 00:14:22>> มันกลายเป็นเศร้าไม่ได้
00:14:22 → 00:14:23>> อื
00:14:23 → 00:14:27>> ทุกข์ใจก็บอกใครไม่ได้ถึงแม้กระทั่งจะบอก
00:14:27 → 00:14:28ตัวเองก็ตาม
00:14:28 → 00:14:30>> อ่ายังบอกไม่ได้
00:14:30 → 00:14:32>> ว่านฉายมึงกำลังทุกข์อยู่นะ
00:14:32 → 00:14:34>> มึงกำลังจะไม่ไหวนะเว้ย
00:14:34 → 00:14:35>> ไม่มึงจะผ่านมันไปได้
00:14:35 → 00:14:38>> เมื่อกี้อ่ะที่พี่เอิ้นขอบคุณว่าน่ะ
00:14:38 → 00:14:42ขอบคุณที่อนุญาตให้เราเป็นคนธรรมดาในวัน
00:14:42 → 00:14:47นั้นออออออนุญาตให้ตัวเองฟังฟังเสียงความ
00:14:47 → 00:14:52รู้สึกอนุญาตให้ตัวเองอาจจะมีเวอร์ชั่น
00:14:52 → 00:14:57ที่รู้สึกว่าคนอื่นจะไม่สบายใจบ้างแต่ว่า
00:14:57 → 00:15:01เชื่อแม้ว่ามันเป็นความสบายใจมากเลย
00:15:01 → 00:15:04>> มันเป็นความสบายใจมากเลยเรียกว่าคนที่รัก
00:15:04 → 00:15:07กันนะคิดว่าคนคนที่รักกันส่วนนึง
00:15:07 → 00:15:09คุณสมบัติสำคัญเลยอ่ะก็คือบางทีเราก็อยาก
00:15:09 → 00:15:11จะอบอุ้มบ้าง
00:15:11 → 00:15:14>> หรือว่าบางทีเราก็อยากจะ
00:15:14 → 00:15:16>> ผัดกันเป็นฟูกบ้าง
00:15:16 → 00:15:19อืมันก็เป็นความสบายใจอย่างนึงงั้นแต่
00:15:19 → 00:15:23เข้าใจว่ามันไม่ง่ายเลยมันเลยใช้เวลาเดิน
00:15:23 → 00:15:27ทางมามากขนาดนี้งั้นถ้าย้อนกลับไปจริงๆ
00:15:27 → 00:15:30Superman ก็จะไม่ต่างอะไรกับ The Bag
00:15:30 → 00:15:33เนาะเพียงว่าประเด็นเนี้ยมีหลายคนน่ะใน
00:15:33 → 00:15:36Generation เราอ่ะก็จะเป็นแบบนี้เราเติบ
00:15:36 → 00:15:40โตมากับความรู้สึกว่าการเป็นลูกที่ดีจะ
00:15:40 → 00:15:41ต้องเป็นยังไง
00:15:41 → 00:15:42>> อืครับ
00:15:42 → 00:15:47>> ใช่มั้การเป็นสามีที่ดีต้องเป็นยังไงการ
00:15:47 → 00:15:50เป็นหัวหน้าที่ดีเอ่อจะต้องเป็นยังไงเรา
00:15:50 → 00:15:55ต้องรับผิดชอบต้องเป็นยังไงการที่เราเข้ม
00:15:55 → 00:15:57แข็งมันเป็นยังไง
00:15:57 → 00:15:57>> อือ
00:15:58 → 00:16:01>> เรื่องที่ว่านแชร์จากการที่เราได้เริ่ม
00:16:01 → 00:16:03รู้จักตัวเองแล้วได้เริ่มจูนตัวเองเนี่ย
00:16:03 → 00:16:06น่าจะมีประโยชน์กับคนที่ฟัง EP นี้มากๆ
00:16:06 → 00:16:11เลยหลังจากที่เราเข้าใจเนาะความหมายของ
00:16:11 → 00:16:14ไอ้ Superman เนี่ยว่าเออมันจะต้องเป็น
00:16:14 → 00:16:17เพราะว่ามันคือบุคลิกนึงที่ทำให้เราได้มา
00:16:17 → 00:16:22ซึ่งความรู้สึกสบายใจของผู้คนแล้วก็เริ่ม
00:16:22 → 00:16:25วันนี้เราก็เริ่มตระหนักว่าเออแต่บางที
00:16:25 → 00:16:28มันก็ต้องแลกมาเหมือนกันนะถ้ามันเป็นแบบ
00:16:28 → 00:16:29นี้อยู่ตลอดเวลา
00:16:29 → 00:16:30>> อื
00:16:30 → 00:16:34>> พอเราได้ยินเสียงตัวเองได้เห็นตัวนี้แล้ว
00:16:34 → 00:16:37เนี่ยมันเกิดการเรียนรู้อะไรใหม่ในการ
00:16:37 → 00:16:40ปรับสมดุลในการเป็นtheดของตัวเองต่อจาก
00:16:40 → 00:16:40นี้มั้ย
00:16:40 → 00:16:44>> ณวันเนี้ยผมรู้สึกว่าจริงๆเราขอความช่วย
00:16:44 → 00:16:46เหลือได้ไม่ใช่แค่เรื่องงานนะครับน้องๆ
00:16:46 → 00:16:49อาจจะมองว่าเฮ้ยมึงก็สั่งกูจังนะบางทีก็
00:16:49 → 00:16:51สั่งงานกูนี่หว่าไม่ใช่คนละเรื่องกันครับ
00:16:52 → 00:16:54อันนั้นคือการบรีฟงานเนาะแต่ว่าอ่าการที่
00:16:54 → 00:16:56เราขอความช่วยเหลือจริงๆนอกเหนือจากหน้า
00:16:56 → 00:16:59ที่ทุกคนที่อยู่ในรูปในทางแล้วอย่างเงี้ย
00:16:59 → 00:17:01ครับเราสามารถขอความช่วยเหลือเขาได้ใน
00:17:01 → 00:17:05เวลาที่เราเดือดร้อนเช่นแม่จ๋าเดี๋หนูจะ
00:17:05 → 00:17:07ต้องเดินทางไปตรงนู้นมันไม่มีคนอยู่บ้าน
00:17:07 → 00:17:11แม่ช่วยมาอยู่บ้านเฝ้าบ้านให้หน่อยได้ไหม
00:17:11 → 00:17:14อะไรอย่างเงี้ยแม่อยากกินปลาสิทอดฝีมือ
00:17:14 → 00:17:16แม่จังเลยปกติเมื่อก่อนไม่กล้าไม่กล้าขอ
00:17:16 → 00:17:18นะเพราะว่ารู้สึกว่ากลัวแม่ลำบากแต่ว่าพอ
00:17:18 → 00:17:20เนี่ยแค่เรื่องง่ายๆอ่ะแม่อยากกินปลาสดิ
00:17:20 → 00:17:23ของแม่จังเลยอุ๊ยเภูมิใจมากเลยลูกอยากกิน
00:17:24 → 00:17:27ฝีมือเขาอ่ะแล้วเขารู้สึกว่าเฮ้ย
00:17:27 → 00:17:30เออเขาจะได้ทำไปเดินตลาดไปซื้อปลาสลิดมา
00:17:30 → 00:17:31ทอดให้แล้วก็
00:17:31 → 00:17:31>> อือ
00:17:32 → 00:17:33>> เอามาให้เรา
00:17:33 → 00:17:33>> อือ
00:17:33 → 00:17:36>> บางทีเราเดือดเนื้อร้อนใจบางอย่างทำงาน
00:17:36 → 00:17:38หนักมากๆเมื่อก่อนไม่ไม่บอกใครนะครับ
00:17:38 → 00:17:39>> อือ
00:17:39 → 00:17:41>> ไม่มีแค่ตเต็มที่ก็บอกโอ้เหนื่อยจัง
00:17:41 → 00:17:43>> เหนื่อยจังไม่ไหวละ
00:17:43 → 00:17:43>> อ่าค่ะ
00:17:43 → 00:17:45>> กินเหล้า
00:17:46 → 00:17:48>> กินเหล้าแล้วก็ยิ้มๆ
00:17:48 → 00:17:51>> ใช่แต่ว่าตอนนี้คือแม่เหนื่อยมากเลยช่วง
00:17:51 → 00:17:54นี้อาจจะอาจจะไม่ค่อยได้ไปหานะเออไม่ไม่
00:17:54 → 00:17:57ได้ลืมแม่นะเออแต่ว่าไม่ค่อยมีเวลาเลย
00:17:57 → 00:18:00>> อ่ะขอความช่วยเหลือจากภรรยาเราแต่งงานกัน
00:18:00 → 00:18:04เร็วมากแต่งงานมา 3 ปีละเริ่มขอความช่วย
00:18:04 → 00:18:07เหลือในวันที่มันเกินกำลังเราจริงๆหรือ
00:18:07 → 00:18:09ว่าเราเดือดร้อนอะไรสักอย่างจริงๆครับ
00:18:09 → 00:18:11เริ่มขอความช่วยเหลือคนอื่นคนเป็นแล้วก็
00:18:12 → 00:18:14เฮ้ยเอามึงมันเบาลงบางส่วนแต่มันคงปฏิเสธ
00:18:14 → 00:18:16ไม่ได้นะครับเพราะว่ามันเป็นเราว่าเรา
00:18:16 → 00:18:17>> มันเป็นแกนกลางของเรา
00:18:17 → 00:18:19>> เออเราเราพยายามค่อยๆคลายมันออกซึ่งมันก็
00:18:19 → 00:18:21มีความสุขได้
00:18:21 → 00:18:22>> ง่ายยิ่งขึ้น
00:18:22 → 00:18:23>> เออ
00:18:23 → 00:18:23>> ครับ
00:18:23 → 00:18:26>> ฟังดูเหมือนการรู้ตัวและการรู้จักสื่อสาร
00:18:26 → 00:18:27เนี่ย
00:18:27 → 00:18:30สำคัญเหมือนกันเนาะกับการที่ทำให้ The
00:18:30 → 00:18:31Bag เบาขึ้น
00:18:31 → 00:18:33>> ใช่แล้วมันคำว่า the Bag เนี่ยเมื่อก่อน
00:18:33 → 00:18:37คือมันคำเป็นคำที่เอาไว้ใช้กดดันตัวเอง
00:18:37 → 00:18:37>> อื
00:18:37 → 00:18:40>> เพราะว่าแต่มันก็เป็นเรื่องจริงนะเจน Gen
00:18:40 → 00:18:40Y
00:18:41 → 00:18:43>> ความภูมิใจวันนั้นกลายเป็นความลำบากใจวัน
00:18:43 → 00:18:45นี้เด็กๆเราอยากดูแลทุกคนให้ดีที่สุดมัน
00:18:45 → 00:18:47เป็นความฝันของเด็กผู้ชายทุกคนน่ะพอทำได้
00:18:47 → 00:18:50แล้วมันเท่นะเว้ยมันดูแลครอบครัวเฮ้ยฉัน
00:18:50 → 00:18:52ให้แม่เลิกทำงานตั้งแต่ฉันอายุ 18 เลยนะ
00:18:52 → 00:18:53เว้ย
00:18:53 → 00:18:55>> เออทำทำไมไม่รู้แล้วเขาก็แบบเกษียณเร็ว
00:18:55 → 00:18:59กว่าที่จะเป็นเงี้ยครับอ่าเราดูแลนู่นนี่
00:18:59 → 00:19:02นั่นน่ะแต่ว่าความภูมิใจในความสำเร็จทุก
00:19:02 → 00:19:04อย่างที่เราเกิดขึ้นมาเนี่ยมันเริ่มกลาย
00:19:04 → 00:19:06เป็นขึ้นเป็นภูเขาสูงครับเหมือนเราไต่ภู
00:19:06 → 00:19:08เขาชั้นๆขึ้นไป
00:19:08 → 00:19:11>> แล้วก็เดินขึ้นมาบางทีมันยิ่งสูงยิ่งหนาว
00:19:11 → 00:19:13หันไปก็รู้สึกว่ามันเป็นเหตุเหวละ
00:19:13 → 00:19:13>> เออ
00:19:13 → 00:19:14>> เราล้มไม่ได้
00:19:14 → 00:19:15>> เออ
00:19:15 → 00:19:17>> เออมันคือคำนี้เลยพี่เอิ้ลผมรู้สึกว่าผม
00:19:17 → 00:19:18ล้มไม่ได้
00:19:18 → 00:19:22>> อือจริงๆความเชื่อชุดนี้เนี่ยมันก็ดีแล้ว
00:19:22 → 00:19:25มันก็มีประโยชน์มากๆนะส่วนสำคัญเลยมันก็
00:19:25 → 00:19:29คือทำให้เราประสบความสำเร็จเรารู้สึกถึง
00:19:29 → 00:19:31เราภูมิใจในตัวเองในวันนี้บ้างภูมิใจขนาด
00:19:31 → 00:19:34ว่ารู้สึกว่าตัวเองตัวใหญ่มากๆแล้วก็รู้
00:19:34 → 00:19:36สึกได้ว่าตัวเองเป็น Superman ก็มันก็
00:19:36 → 00:19:39เป็นสิ่งที่ดีแหละพี่อวดทุกคนก็อาจจะต้อง
00:19:39 → 00:19:42เดินทางมาถึงจุดนี้เหมือนกันน่ะอื
00:19:42 → 00:19:46>> จุดที่มันอาจจะมีบางวันที่เราเหนื่อยกับ
00:19:46 → 00:19:50การบินหรือว่าบินต่อไปหรือว่าอายุมากละ
00:19:50 → 00:19:53อายุมากเราเราอาจจะปฏิเสธเรื่องแม้ว่าตอน
00:19:53 → 00:19:56นี้มันจะมีคำว่า longity เกิดขึ้นเนาะการ
00:19:56 → 00:19:59ที่แบบเราแบบต่อต้านความแก่ได้อะไรอย่าง
00:19:59 → 00:20:01เงี้ยมันอาจจะไม่ได้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
00:20:01 → 00:20:06หรือไม่ได้เร็วขนาดนั้นพอบอกได้มั้คะว่า
00:20:06 → 00:20:10ความสมดุลเนาะระหว่างการที่เราจะเป็น
00:20:10 → 00:20:16Superman กับการที่เราจะเป็นผู้ร้องขอ
00:20:16 → 00:20:18ความช่วยเหลือได้เนี่ยมันอยู่ตรงไหน
00:20:18 → 00:20:20>> เรื่องนี้ตอบไม่ได้ครับพี่เอิ้น
00:20:20 → 00:20:20>> อื
00:20:20 → 00:20:22>> เรื่องนี้ทุกวันนี้ผมก็ยังตอบตัวเองไม่
00:20:22 → 00:20:23ได้
00:20:23 → 00:20:26>> มันแค่รู้ตัวเองอ่ะเกินไปแล้วนะมันฉายบอก
00:20:26 → 00:20:30ตัวเองเกินไปแล้วนะอันนี้อันนี้อันนี้เรา
00:20:30 → 00:20:32เซตตัวเองเป็นซุเปอร์ฮีโร่เกินไปแล้วนะ
00:20:32 → 00:20:35อ่ะเอาผ่อนหน่อยนะโอเคพอเรารู้ตัวเองว่า
00:20:35 → 00:20:37ว่ามันมีมันมีร่างนั้นอยู่นึกออกมั้ยครับ
00:20:37 → 00:20:38อ่ะอันนี้
00:20:38 → 00:20:41>> เอ่ออันนี้มันกำลังจะยอมแพ้ใช่มั้ว่าฉาย
00:20:41 → 00:20:42เอ้ยไม่ได้นะเราหาตรงกลางด้วยกันดีกว่า
00:20:42 → 00:20:44กลับไปเป็น Superman นิดนึงนึกออกมั้
00:20:44 → 00:20:47เพราะมันมีมันมีวันที่มันหมดไฟบ้างบาง
00:20:47 → 00:20:49ครั้งเงี้ยครับคือผมอ่ะเป็นคนมนุษย์สุด
00:20:49 → 00:20:50โต่งก็คือ
00:20:50 → 00:20:51>> แล้วคือมัน
00:20:51 → 00:20:53>> กูไม่ทำอะไรละ
00:20:53 → 00:20:55>> กูยอมแพ้
00:20:55 → 00:20:57>> กับโลกใบนี้เออฮะฮ
00:20:57 → 00:20:59>> ไม่ได้นะฉายกลับขึ้นมา
00:20:59 → 00:21:00>> อ่าฮะ
00:21:00 → 00:21:02>> ลุกขึ้นมาไปฆ่าตรงกลางเอ้าอันนี้เอาทำสัก
00:21:02 → 00:21:04เรื่อง 2 เรื่องก็ยังดีออ
00:21:04 → 00:21:04>> คะ
00:21:04 → 00:21:06>> อ่ารู้ว่าเหนื่อยแต่ว่าบอกตัวเองเงี้ยมัน
00:21:06 → 00:21:08เหมือนเซ็ตค่ากลางให้มัน
00:21:08 → 00:21:12>> อเป็นไปได้ว่าบางทีมันอาจจะยังเป็นพื้น
00:21:12 → 00:21:15ที่ในการที่เรายังหาจุดพอดีอยู่เหมือนกัน
00:21:15 → 00:21:18เท่าที่เพื่อนฟังเนี่ยก็คือว่าเราเข้าใจ
00:21:18 → 00:21:21ว่าเรามีแกนกลางยังไงก็คือโดยธรรมชาติเรา
00:21:21 → 00:21:23ก็มันก็เป็น Superman นั่นแหละธรรมชาติ
00:21:23 → 00:21:26ของเราคือการเป็นมีความสุขกับการเป็นผู้
00:21:26 → 00:21:27ให้
00:21:27 → 00:21:27>> อื
00:21:27 → 00:21:30>> แต่ตอนเนี้ยฟังดูเหมือนกับว่าเราเองเนี่ย
00:21:30 → 00:21:33เข้าใจว่าชีวิตมันไม่ได้มีกระบวนการเดียว
00:21:33 → 00:21:37ในการที่จะได้มาซึ่งความภูมิใจในการในการ
00:21:37 → 00:21:38เป็นผู้ให้
00:21:38 → 00:21:39>> อืออื
00:21:39 → 00:21:43>> แล้วก็พอเวลาที่เราให้จนเกินความพอดีของ
00:21:43 → 00:21:47เราเนี่ยเราก็เริ่มมีเบรก
00:21:47 → 00:21:49ถ้าถ้าบอกว่ามันจะเป็นความรู้ตัวก็อาจจะ
00:21:49 → 00:21:50เป็นแบบนั้นเนี่ย
00:21:50 → 00:21:54>> ความพีคก็คือเมานั่งตกผลึกผมมีเพื่อนน้อย
00:21:54 → 00:21:54มากเลย
00:21:54 → 00:21:55>> อ่า
00:21:55 → 00:21:57>> คนรู้จักที่เป็นเพื่อนที่รู้จักกันน่ะ
00:21:57 → 00:22:00>> แล้วเแล้วแล้วเรักเราเรารักเค้าแบบนานๆ
00:22:00 → 00:22:02เจอทีแล้วแฮปปี้มากเลยอย่างเงี้ยมีเยอะ
00:22:02 → 00:22:03มากครับ
00:22:03 → 00:22:07>> แต่เพื่อนที่อยู่ในชีวิตที่เราได้เลย
00:22:07 → 00:22:10เนี่ยมีอยู่ไม่กี่คนเองครับประมาณ 3-4 คน
00:22:10 → 00:22:135 คนประมาณเนี้ยไม่เกินนี้แล้วก็เป็นไม่
00:22:13 → 00:22:15ใช่เพื่อนที่เข้ามาใหม่ๆซักเท่าไหร่ด้วย
00:22:15 → 00:22:17เป็นเพื่อนที่แบบโตมาด้วยกัน
00:22:17 → 00:22:19>> แล้วก็มีพี่ว่าน
00:22:19 → 00:22:19>> อ
00:22:19 → 00:22:22>> พี่ว่าธนกิจอย่างเงี้ยที่โตมาเป็นพี่ชาย
00:22:22 → 00:22:25มีเพื่อนอีก 2-3 คนผมเริ่มตั้งตั้งคำถาม
00:22:25 → 00:22:29ว่าทำไมวะจริงๆแล้วอ่ะเรามีคนรู้จักเยอะ
00:22:29 → 00:22:30มากเลยนะ
00:22:30 → 00:22:30>> อือ
00:22:30 → 00:22:32>> เออแล้วมีคนที่แบบเหมือนหวังดีต่อกันน่ะ
00:22:32 → 00:22:38เยอะมากเลยอ๋อเรากลัวเราเริ่มกลัวเองว่า
00:22:38 → 00:22:43อ่อถ้าเกิดรับเข้ามาในชีวิตจะกลายเป็นเรา
00:22:43 → 00:22:46จะเป็นห่วงเค้าและ
00:22:46 → 00:22:47>> อ่า
00:22:47 → 00:22:50>> เซตว่าเราจะต้องดูแลเค้าอีกคนนึงเต็มไป
00:22:50 → 00:22:52หมดเวลาเค้าเดือดร้อนอะไรเราจะต้องตรง
00:22:52 → 00:22:53นู้นตรงนี้แล้วหยันเราไม่กล้าขอความช่วย
00:22:53 → 00:22:55เหลือคนอื่นด้วยอ่ะ
00:22:55 → 00:22:57>> เออการไม่มีความสัมพันธ์ใหม่คือการไม่
00:22:57 → 00:22:58ต้องมีภาระใหม่
00:22:58 → 00:23:02>> อืใช่ๆหรือว่าเป็นเพราะเริ่มอายุเยอะด้วย
00:23:02 → 00:23:05แล้วก็ไม่ไม่รู้นะครับเด็กๆมันไม่เป็นแต่
00:23:05 → 00:23:06เพิ่งมาเป็นหลังๆเนี่ย
00:23:06 → 00:23:09>> พอเราเริ่มอายุเยอะขึ้นน่ะพี่เอิ้นคิดว่า
00:23:09 → 00:23:11เราเริ่มเห็นว่าอะไรสำคัญกับชีวิตอ่ะ
00:23:11 → 00:23:12>> อื
00:23:12 → 00:23:14>> แล้วเราก็อยากจะใช้ชีวิตในส่วนที่เหลือ
00:23:14 → 00:23:18ของเรากับสิ่งนั้นให้มากขึ้นยกเว้นว่า
00:23:18 → 00:23:21สิ่งนั้นมันจะเป็นความอัตโนมัติที่เรา
00:23:21 → 00:23:24คุ้นเคยกับการจะเป็นมันอย่างเช่นบ้างานก็
00:23:24 → 00:23:25คงจะยังบ้างานอยู่อ่ะนะ
00:23:25 → 00:23:30>> อืเนี่ยข้อเนี้ยทำยังไงอ่ะคุณหมอครับผม
00:23:30 → 00:23:34อ่ะพิมพ์ใน Facebook ทุกปีเลยว่าปีหน้า
00:23:34 → 00:23:36เราจะทำงานให้น้อยลงแล้วนะ
00:23:36 → 00:23:36>> เอออาฮะ
00:23:36 → 00:23:38>> เออแบบเนี่ยมันเด้งเตือนมาเมื่อวานนี้
00:23:38 → 00:23:44พิมพ์ทุกปีเลยครับหนักขึ้นทุกปีเลย
00:23:44 → 00:23:46เราเซ็ตไว้แล้วตอนปีใหม่อ่ะคืออาสาพระไป
00:23:46 → 00:23:50หลงอ่ะเราจะหยุดกันยาวผมจะให้ที่ออฟฟิศ
00:23:50 → 00:23:51หยุดตั้งแต่ประมาณวันที่ 20
00:23:51 → 00:23:52>> อื
00:23:52 → 00:23:54>> 10 กว่าๆ 10 ปลายๆแล้วก็มาเจออีกทีวัน
00:23:54 → 00:23:55ที่ 10 เลยหยุดเกือบเดือนน่ะทุกปีอย่าง
00:23:55 → 00:23:58เงี้ยครับแล้วก็จะแบบเฮ้ยเหมือนได้รีเฟรช
00:23:58 → 00:24:02เว้ยอ่าโอเคเราทำงานน้อยๆดีกว่าปีนี้บังๆ
00:24:02 → 00:24:05ๆๆๆแล้วก็หนักขึ้นแล้วก็อ้าวหนักกว่าปี
00:24:05 → 00:24:06ที่แล้วอีก
00:24:06 → 00:24:07กลายเป็นแบบนั้นไปครับ
00:24:07 → 00:24:09>> เรื่องนี้มันจะเป็นเรื่องยากเพราะว่ามัน
00:24:09 → 00:24:11เป็นเรื่องของการที่เราเป็นผู้ประกอบการ
00:24:11 → 00:24:14แล้วอ่ะเป็นผู้บริหารเองด้วยแล้วก็เป็น
00:24:14 → 00:24:17ผู้ประกอบการกับชีวิตว่านจำได้มว่านเคย
00:24:17 → 00:24:20บอกพี่เอิ้นว่าจริงๆว่านน่ะชีวิตนี้เดือน
00:24:20 → 00:24:23นึงว่านมี 30,000 ว่านก็โอเคนะ
00:24:23 → 00:24:25>> เอ้ยใช่ถ้าอยู่คนเดียวอ่ะ 30,000 โอ้โห
00:24:25 → 00:24:28ยิ่งกว่าพออีกผมกินข้าวอะไรก็ได้และอร่อย
00:24:28 → 00:24:29ด้วยอร่อยง่าย
00:24:29 → 00:24:31>> แล้วพี่เอ้ก็เคยบอกว่าเฮ้ยนี่ก็เป็นความ
00:24:31 → 00:24:35โชคดีของคุณเลยนะที่คุณรู้ว่าอะไรคือความ
00:24:35 → 00:24:39พอดีในชีวิตใช่มั้ยเพราะฉะนั้นเนี่ยจริงๆ
00:24:39 → 00:24:46อ่ะโดยส่วนตัวมันพอแล้วก็พอดีเออแต่ว่าพอ
00:24:46 → 00:24:51ขยับมาอีกขานึงในการที่เราต้องทำธุรกิจดู
00:24:51 → 00:24:54แลองค์กรมีลูกน้อง 30,000
00:24:54 → 00:24:58>> ยังไม่พอน้องคนเดียวเลยครับ
00:24:58 → 00:25:02>> ใช่มย 2 เนี้ยมันอยู่ในร่างเดียวกันนะคือ
00:25:02 → 00:25:05ร่างของฉันมันอยู่ในร่างเดียวกันเนาะครับ
00:25:05 → 00:25:10>> เราอาจจะต้องกลับไปตั้งสติแล้วก็แยกแยะ
00:25:10 → 00:25:14มันบ่อยๆอ่าว่าเอ่อสำหรับกับตัวเองเนี่ย
00:25:14 → 00:25:20มันพอมถ้ามันพอเนี่ยใจชื้นได้ละ 1 ถือว่า
00:25:20 → 00:25:22เป็นความมั่นคงทางใจโดยส่วนตัวเราค่อย
00:25:23 → 00:25:26กลับมาดูธุรกิจธุรกิจพอมสุดท้ายเราปฏิเสธ
00:25:26 → 00:25:29ไม่ได้อ่ะว่าเรามีค่าใช้จ่ายพื้นฐานเบอก
00:25:29 → 00:25:31ว่าค่าใช้จ่ายพื้นฐานของธุรกิจก็เปรียบ
00:25:31 → 00:25:34เสมือนปัจจัย 4 ในการใช้ชีวิตของเราใช่
00:25:34 → 00:25:37ป่ะก็กลับไปดูปัจจัย 4 ธุรกิจอ่ะต้อง
00:25:37 → 00:25:42ระวังความอยากแค่นั้นเองเวลาเราทำธุรกิจ
00:25:42 → 00:25:48แล้วเราก็จะรู้สึกว่าตัวฉันเนี่ยพอพอมอง
00:25:48 → 00:25:51หน้าลูกน้องเนี่ยนะพี่เอิ้นว่าร้อยทั้ง
00:25:51 → 00:25:55ร้อยนะของเจ้าของธุรกิจอ่ะที่มีความผูก
00:25:55 → 00:25:58พันน่ะแล้วก็เรารู้สึกว่าปรารถนาดีอยาก
00:25:58 → 00:26:00เห็นลูกน้องเจริญเติบโตอ่ะเราก็รู้สึกว่า
00:26:00 → 00:26:02อยากจะทำให้เขามีอีกนะได้อีก
00:26:02 → 00:26:04>> อืใช่ครับ
00:26:04 → 00:26:08>> เพราะงั้นมันก็เลยไม่รู้อ่ะว่าตรงไหนคือ
00:26:08 → 00:26:12พอของธุรกิจเพราะว่าทุกครั้งที่มันไปได้
00:26:12 → 00:26:15คือทุกคนมีโบนัสมีความเป็นอยู่ที่ดีถ้า
00:26:15 → 00:26:17ถามพี่เอิ้ลก็อันนี้เป็นเรื่องยากเหมือน
00:26:17 → 00:26:22กันก็แยกให้ออกแล้วก็เซตให้ดีพอเรากลัว
00:26:22 → 00:26:25ว่าเราจะไม่มั่นคงกลัวว่าคนที่รักจะไม่
00:26:25 → 00:26:30มั่นคงมันก็กลายเป็นเราเองก็
00:26:30 → 00:26:33ต้องพยายามทำอะไรบางอย่างซึ่งไม่ได้รู้
00:26:33 → 00:26:34หรอกว่ามันมีความสุขหรือเปล่า
00:26:34 → 00:26:37>> จริงครับคือตัวผมอ่ะชอบความพี่เอิ้นเมื่อ
00:26:37 → 00:26:39กี้ก็คือคำว่าระวังความอยากความอยากของผม
00:26:39 → 00:26:42ไม่ใช่อยากรวยไม่เคยมีคำว่าอยากรวยเลยแต่
00:26:42 → 00:26:44อยากทำคือน้องๆอ่ะจะกลัวมากๆเลยเวลาพี่
00:26:44 → 00:26:46วาดมันมีไอเดียอะไรขึ้นมาใหม่เงี้ยอ
00:26:46 → 00:26:47>> เออ
00:26:47 → 00:26:49>> อืม
00:26:49 → 00:26:53ไม่ได้ละเปิดบริษัททัวร์ดีกว่า
00:26:53 → 00:26:56ทำปุ๊บสุดท้ายแล้วผมไปส่งลูกทัวร์ทุกทริป
00:26:56 → 00:26:58กลายเป็นเราเหนื่อยหนักเลยอ่ะเราแล้วเรา
00:26:58 → 00:26:59แบบ
00:26:59 → 00:27:02>> แต่เราดูใจนะเราเราไปเจอเค้าแล้วเราได้ไป
00:27:02 → 00:27:05ส่งเค้ากับมืออ่ะเออถ้าไปรับได้คงไปรับ
00:27:05 → 00:27:06แล้วอย่าเงี้ยครับ
00:27:06 → 00:27:08>> อยากทริปเนี่ยยังไม่ยังไม่พอเนี่ยพอเรา
00:27:08 → 00:27:12รู้ว่าตัวเองเหนื่อยละอย่าทำเพลง
00:27:12 → 00:27:15>> ตอนนั้นหมดไฟใช่มั้พี่เอิ้นอยากอยากไปหมด
00:27:15 → 00:27:18ไม่เคยอยากรวยเลยอยากทำเพลงเฮ้ยไปคุยกับ
00:27:18 → 00:27:20ค่ายเพลงดีกว่าไม่เพราะเราไม่มีกำลังแล้ว
00:27:20 → 00:27:22อ่ะแล้วน้องๆก็จะกลัวเวลาพี่ว่านอยากอะไร
00:27:23 → 00:27:25ขึ้นมาเนี่ยอยากอยากทำเพลงเพราะว่าอาสาพ
00:27:25 → 00:27:27หลงมันเคยเกิดขึ้นมาเพราะว่าเป็นรายการ
00:27:27 → 00:27:29ท่องเที่ยวที่มันมีเพลงเว้ยเฮ้ยแล้วเรา
00:27:29 → 00:27:31ไม่ค่อยมีเวลาเลยหลังๆอยากอยากทำเพลงคิด
00:27:31 → 00:27:34ถึงการเขียนเพลงมีไอเดียเต็มไปหมดเออ
00:27:34 → 00:27:36>> เออแล้วก็ทำเพลงปุ๊บตอนแรกไปคุยกับค่าย
00:27:36 → 00:27:40เพลงคุยคุยมาโอ้ยไม่น่าจะยากขนาดนั้นนะ
00:27:40 → 00:27:42เพราะเราก็ทำค่ายเพลงมาก่อนเราก็ทำมาหมด
00:27:42 → 00:27:45แล้วทุกสิ่งโปรโมทยุคนี้เราเก็โปรโมท
00:27:45 → 00:27:47ออนไลน์แล้วโปรโมทออนไลน์ทำเองนอกจากจะ
00:27:47 → 00:27:50ไม่ได้เงินแล้วเสียเงินด้วยครับ
00:27:50 → 00:27:50>> ครับ
00:27:50 → 00:27:53>> แล้วก็เริ่มทำเพลงตอนเนี้ยหมดไปทั้งหมด
00:27:53 → 00:27:56น่าจะประมาณล้านแล้ว
00:27:56 → 00:27:59แล้วแบบอ้าวเออ
00:27:59 → 00:27:59>> เออ
00:27:59 → 00:28:02>> อ่ะแต่มันน่าจะน่าจะได้มีอะไรกลับกลับคืน
00:28:02 → 00:28:04มาอย่างน้อยมันเป็นความสุขเราอ่ะถึงแม้จะ
00:28:04 → 00:28:04เหนื่อย
00:28:04 → 00:28:07>> เออแค่จริงๆอ่ะบางเรื่องนะเราคิดเราก็มี
00:28:07 → 00:28:10ความสุขละแล้วเรารู้สึกรู้สึกว่าเราจะมี
00:28:10 → 00:28:13ความสุขมากกว่าถ้าเราได้ลงมือทำอ่ะเออ
00:28:13 → 00:28:16แล้วมันจะเสียดายมากแล้วมันจะแบบเออถ้า
00:28:16 → 00:28:19เราถ้าเราไม่ได้ทำสำคัญคือพี่เอิ้ลคิดว่า
00:28:19 → 00:28:22มันเป็นเพราะว่าเราเห็นว่าเราทำได้ถ้าเรา
00:28:22 → 00:28:26ไม่ทำแล้วใครจะทำหรือถ้าไม่ทำวันนี้จะทำ
00:28:26 → 00:28:30วันไหนอย่างเงี้ยด้วยไทยที่พอทำแล้วเนี่ย
00:28:30 → 00:28:33มันต้องเสร็จแล้วสำเร็จด้วย
00:28:33 → 00:28:35>> คราวนี้ในระหว่างทางที่มันยังไม่เสร็จ
00:28:36 → 00:28:38แล้วไม่สำเร็จอ่ะมันดันมีงอกอีกนะ
00:28:38 → 00:28:42>> อือๆอ้ามันมีความอยากมีความอยากอยากความ
00:28:42 → 00:28:46อยากก็เฮ้ยอันนี้ก็ระหว่างทางมันดันต่อ
00:28:46 → 00:28:50ยอดกันน่ะบางทีความอยากเนี่ยมันมันทำให้
00:28:50 → 00:28:55เราหลุดไปจากเส้นทาง
00:28:55 → 00:28:57หลักของเราเหมือนกันนะบางทีรูปแบบมันอาจ
00:28:57 → 00:28:59จะเปลี่ยนไปได้สวิตช์ไปได้แต่เมื่อไหร่ก็
00:28:59 → 00:29:02เส้นทางของการใช้ศักยภาพของเราหรือคุณค่า
00:29:02 → 00:29:04ของเราเนี่ยมันยังคงอยู่มันก็ยังดำเนินไป
00:29:04 → 00:29:09ได้อยู่การที่เราจะไม่ตกภายใต้ความอยาก
00:29:09 → 00:29:11เนี่ยพี่เอิ้นว่าสำคัญคืออยากทำแล้วทำ
00:29:11 → 00:29:14สำเร็จแล้วอ่ะเราเอาความสำเร็จไปทำอะไร
00:29:14 → 00:29:17อันนี้คือคำถามสำคัญที่เราอาจจะต้องถาม
00:29:17 → 00:29:20ตัวเองเสมอหลังจากที่เราทำแล้วสำเร็จมัน
00:29:20 → 00:29:23จะทำให้เราเข้าใจความหมายของสิ่งที่เราทำ
00:29:23 → 00:29:27และการมีชีวิตอยู่ของเราการบาanceซความ
00:29:27 → 00:29:30อยากและความพอดีมันจะเกิดขึ้นนะ
00:29:30 → 00:29:31ดีมากเลยเพื่อน
00:29:31 → 00:29:34>> 2 ก้อนเลยนะถ้าเราฟังดีๆนะมันก็มีความ
00:29:34 → 00:29:35อยากกับความกลัว
00:29:35 → 00:29:36>> ครับ
00:29:36 → 00:29:39>> มีอยู่ 2 ก้อนแค่นั้นแหละเป็นโจทย์สำคัญ
00:29:39 → 00:29:44ที่เราต้องเรียนรู้เพื่อจะดูแลเขาเราจะมี
00:29:44 → 00:29:48ชีวิตยังไงถ้าเรามีต้นทุน 0 บาทชีวิตเรา
00:29:48 → 00:29:53โดยปกติอ่ะเราจะคิดว่าเอองั้นคือฉันต้อง
00:29:53 → 00:29:58พัฒนาทุกวันฉันจะชอบตัวเองฉันจะดีขึ้นคือ
00:29:58 → 00:30:02ฉันต้องแบบพัฒนามีทุกวันทุกวันทุกวันเรา
00:30:02 → 00:30:06ก็จะคิดว่าเฮ้ยเนี่ยจากที่ฉันไม่มีนะเฮ้ย
00:30:06 → 00:30:09วันนี้ฉันดูแลทุกคนได้มันอยู่เท่านี้นะ
00:30:09 → 00:30:12ดังนั้นการจะกลับมาเห็นตัวเองตอนศูนย์บาท
00:30:12 → 00:30:15เนี่ยโอ้โหแค่หันมาก็เจ็บปวดแล้วนะแต่
00:30:15 → 00:30:22กลายเป็นว่าในวันที่เราเป็นมิตรกับตัวเอง
00:30:22 → 00:30:25ในวันที่ 0 บาทได้เรามีความสุขนะจริงๆมัน
00:30:25 → 00:30:30ก็อาจจะแค่การที่เรากลัวกลัวว่าเราอ่ะ
00:30:30 → 00:30:33กลับไปเป็นคนที่มีความสุขง่ายๆแบบไม่ต้อง
00:30:33 → 00:30:38มีอะไรเลยมีเพียงตัวฉันและศักยภาพของฉัน
00:30:38 → 00:30:41และความสามารถในสิ่งที่ฉันเป็นมันจะเป็น
00:30:41 → 00:30:44การล้มเหลวเนาะการที่เราอยู่กับสิ่งนี้
00:30:44 → 00:30:47ได้แล้วเราบอกได้ว่าเนี่ยคือมีความสุขโดย
00:30:47 → 00:30:49ที่ฉันไม่ต้องเป็นเจ้าของบริษัทหรือความ
00:30:49 → 00:30:52สำเร็จอ่ะโคตรเก่งเลย
00:30:52 → 00:30:53>> จริงเหรอครับ
00:30:53 → 00:30:59>> ใช่แต่คนที่สำเร็จแล้วอ่ะลงมาอยู่ในจุด
00:30:59 → 00:31:02เริ่มต้นได้อย่างสุขสบายใจอ่ะเค้าต้องมี
00:31:02 → 00:31:07ทักษะอะไรอ่ะเค้าถึงจะทำแบบนี้ได้
00:31:07 → 00:31:11มันเป็นเรื่องที่พี่เอิ้นว่ามันคือ
00:31:11 → 00:31:14พัฒนาการขั้นสูงอย่างหนึ่งเหมือนกัน
00:31:14 → 00:31:18>> มันมีวันที่ตกผลึกได้ก็คือวันที่เราเริ่ม
00:31:18 → 00:31:22มีความสุขยากขึ้นมันเหมือนแบบว่า
00:31:22 → 00:31:23ใจมัน
00:31:23 → 00:31:24>> อื
00:31:24 → 00:31:26>> เคยตอนเด็กๆเคยอยากกินอันนี้มากเลยอยาก
00:31:26 → 00:31:30กินอยากลองกินอุนิสักครั้งนึงเป็นยังไงวะ
00:31:30 → 00:31:33ไข่หอยเหม็นไข่หอยหอย
00:31:33 → 00:31:34>> ไข่หอยเหม็น
00:31:34 → 00:31:36>> ไขหอยเหม็น
00:31:36 → 00:31:39>> นอนเนาะเอ้ย
00:31:39 → 00:31:41อยากอยากกินน่ะชีวิตนี้มันจะเป็นยังไงวะ
00:31:41 → 00:31:42ลองกินดูอะไรเงี้ยเด็กๆที่เราไลฟ์
00:31:42 → 00:31:45ประสบการณ์น่ะแล้วได้กินแล้วมันว้าวอ่ะ
00:31:45 → 00:31:48เวลามีความเศร้ามาโดนด่าอุ๊ยร้องไห้ณวัน
00:31:48 → 00:31:51เนี้ยครับอยู่ดีๆมันมีช่วงนึงไร้ความรู้
00:31:51 → 00:31:52สึก
00:31:52 → 00:31:57>> ทุกข์ไม่สุดสุขไม่สุดกินของอร่อยแค่ไหนก็
00:31:57 → 00:32:01อืมอร่อยดีนะปากอร่อยแต่ว่าใจมันไม่ได้
00:32:01 → 00:32:03อร่อยตามปากขนาดนั้นแล้ว
00:32:03 → 00:32:06>> รวมถึงวิวที่สวยขนาดไหนพอเราเดินทางตลอด
00:32:06 → 00:32:08เวลาอืม
00:32:08 → 00:32:09>> สวยดีนะ
00:32:09 → 00:32:12>> มันไม่เหมือนเมื่อก่อนที่แบบว้ายว้า
00:32:12 → 00:32:16>> ว้ายๆวๆๆๆมันมันน้อยลงมันเหมเหมือนเซตค่า
00:32:16 → 00:32:20กลางไปแล้วเมื่อก่อนใครมาด่าเราเราแบบ
00:32:20 → 00:32:23โอ๊ยเจ็บปวดร้องไห้ทุกคนนี้แบบเวลามี
00:32:23 → 00:32:26คอมเมนต์ด่ามาว่าแบบได้เหตุผลน่ะอ่าเล่น
00:32:27 → 00:32:29คีย์บอร์ดหน่อยอะไรอย่างเงี้ยการด่าที่
00:32:29 → 00:32:31เอาไปปรับตัวเองได้ก็ก็ดีหรือว่าเขาจะด่า
00:32:31 → 00:32:34พ่อล่อแม่ด่านู่นนี่นั่นอะไรที่มันไร้
00:32:34 → 00:32:37สาระมันไม่รู้สึกอะไรอีกเลยอ่ะ
00:32:37 → 00:32:40>> มันไร้ความสุขไร้ความเศร้าตัวผมมันมัน
00:32:40 → 00:32:42กลายเป็นความอยากมีแต่ความอยากทำอ่ะแต่
00:32:42 → 00:32:44ไม่มีอยากทำงานนู่นไอ้นั่นแต่ว่าไม่ไม่มี
00:32:44 → 00:32:47ความอยากมีอ่ะวันนั้นน่ะก็เลยเป็นวันที่
00:32:47 → 00:32:51ตกผลึกได้ว่าโอเคไม่ไม่ต้องมีเยอะกว่านี้
00:32:51 → 00:32:54แล้วก็ได้วะเพราะก็ไม่รู้ว่าจะสำเร็จไป
00:32:54 → 00:32:55แล้วจะเอาไปไว้ที่ไหนเหมือนกัน
00:32:55 → 00:32:55>> อืออือ
00:32:55 → 00:32:58>> เพราะเราก็ดูแลแม่ได้ได้ดีแล้วอ่ะณวัน
00:32:58 → 00:33:01เนี้ยก็เป็นชีวิตที่เราเราไม่เคยจับต้อง
00:33:01 → 00:33:02มาก่อนเลยอ
00:33:02 → 00:33:06>> อือมันเป็นสภาวะของการที่สุขยาก
00:33:07 → 00:33:08ทุกข์เยอะ
00:33:08 → 00:33:10>> อื
00:33:10 → 00:33:12>> จนเฉยช้า
00:33:12 → 00:33:14>> ครับแต่แล้วทุกข์ต้องเก็บอาการอีก
00:33:14 → 00:33:17>> ยิ้มให้คนทั้งโลกร้องให้กับตัวเอง
00:33:17 → 00:33:18>> อื้อหือ
00:33:18 → 00:33:20>> พี่โอ๊ตก็มาวันที่ร้องไห้นะพี่เอิ้ลไป
00:33:20 → 00:33:22ร้องไห้อยู่บ้านพี่เอิ้นบ้าจริงๆแล้วแล้ว
00:33:22 → 00:33:25คนเยอะนะร้องไห้
00:33:25 → 00:33:28พี่อิลรู้ตัวเลยอ่ะเหมือนเหมือนน้ำตามัน
00:33:28 → 00:33:31ขั่งสมองอ่ะมันไม่ได้ร้องไห้มา 10 ปีอ่ะ
00:33:31 → 00:33:32เอ้ยโล่งดีกว่า
00:33:32 → 00:33:33>> อื
00:33:33 → 00:33:36>> เออหรือจริงๆมันเรามีต่อมต่อมน้ำตาที่มัน
00:33:36 → 00:33:37>> อื
00:33:37 → 00:33:39>> ถูกบรรจุเอาไว้แล้วมันสะสมความเครียดแล้ว
00:33:39 → 00:33:40เรารู้สึกว่าเรา
00:33:40 → 00:33:43>> มันกยิ่งกดดันเรื่อยโอเคเราทุกข์ได้เรา
00:33:43 → 00:33:45ร้องไห้ได้อ่ะปล่อยไปเลยเต็มที่
00:33:45 → 00:33:47>> อ้าวโล่งเฉยเลย
00:33:47 → 00:33:50>> เ้าเรียกว่าเป็นรีซลียนหรือว่าทักษะของ
00:33:50 → 00:33:55การลมได้มันคือทักษะนึงของจิตใจนะคือการ
00:33:55 → 00:33:59ที่เราอนุญาตให้เราเป็นคนที่ล้มได้ล้ม
00:33:59 → 00:34:00เหลวได้
00:34:00 → 00:34:01>> อื
00:34:01 → 00:34:05>> แต่ลุกได้ว่ารู้มว่านี่เป็นทักษะสำคัญของ
00:34:05 → 00:34:08ผู้บริหารและผู้นำยุคใหม่ในรุ่นนี้เลยนะ
00:34:08 → 00:34:11ที่ควรจะต้องมีเราต้านความเปลี่ยนแปลงไม่
00:34:11 → 00:34:14ได้เราต้านกระแสเราต้านความทุกข์เราต้าน
00:34:14 → 00:34:18สิ่งที่เอ่อไม่สามารถควบคุมบนโลกใบนี้ได้
00:34:18 → 00:34:20มันกลายเป็นว่าการที่เราเป็นหัวหน้าคน
00:34:20 → 00:34:24หรือว่าการเป็นผู้บริหารในยุคเนี้ยค่ะมัน
00:34:24 → 00:34:28มันยากมากเลยอ่ะที่เราจะไม่ล้มมันมันยาก
00:34:28 → 00:34:30มากที่เราจะไม่เหนื่อยการแวะมาล้มแวะได้
00:34:30 → 00:34:35นะแล้วก็ล้มในที่ที่ปลอดภัยไอ้การที่บาง
00:34:35 → 00:34:38ทีเราอนุญาตให้ตัวเองเป็นคนธรรมดาและยอม
00:34:38 → 00:34:42รับและล้มได้อยากร้องไห้ก็ร้องมันแต่มัน
00:34:42 → 00:34:45เป็นเวลาที่ใช่และพื้นที่ที่ปลอดภัยพอนี่
00:34:45 → 00:34:49แหละคือทักษะสำคัญที่ว่าเนี่ยได้รับจาก
00:34:49 → 00:34:51ประสบการณ์ชีวิตแล้วล่ะจากการเป็น
00:34:51 → 00:34:54Superman ของเราก็คือการที่เรามีทักษะ
00:34:54 → 00:34:57ที่จะล้มได้แล้วก็ลุกไวสำคัญคือเราต้อง
00:34:57 → 00:35:00ฟังตัวเองฟังชีวิตแล้วก็เชื่อมั่นในความ
00:35:00 → 00:35:04สามารถของเราจูนใจฉบับบ้านใช้นะครับ
00:35:04 → 00:35:05>> หิวข้าวแล้วใช่มั้ล่ะ
00:35:06 → 00:35:07>> ใช่
00:35:07 → 00:35:10>> ขอบคุณพี่เพื่อนมากเลยครับขอบคุณคนฟังที่
00:35:10 → 00:35:12ฟังจนจบนะครับ
00:35:12 → 00:35:14>> ครับหวังว่าเาจะฟังเราจนจบนะครับ
00:35:14 → 00:35:17>> ขอพูดแบบจิเกิลแบบจูนใจสโลแกนตอนปิดท้าย
00:35:17 → 00:35:18มีมั้ย
00:35:18 → 00:35:20>> แชร์ประสบการณ์การจูนใจที่ทำให้เราได้พบ
00:35:20 → 00:35:21ความสุข
00:35:21 → 00:35:24>> บายไป
00:35:24 → 00:35:28>> คนฟังปิดคลิปแล้วไปนอนซะ
00:35:28 → 00:35:33>> โอเคปกติอ่ะเวลาจบ EP อ่ะพี่เอิ้ลก็จะ
00:35:33 → 00:35:37ทิ้งท้ายด้วยการถามแขกรับชวนเสมอเลยว่า
00:35:37 → 00:35:39รู้สึกยังไงบ้างจากการคุยกันเกือบ 1
00:35:39 → 00:35:43ชั่วโมงที่ผ่านมาแต่ว่าฉันลืมถามเธออ่ะ
00:35:43 → 00:35:45ฉันมาถามย้อนหลังได้ป่ะ
00:35:45 → 00:35:49>> ได้เลยก็จริงๆรู้สึกดีทุกครั้งที่คุยกับ
00:35:49 → 00:35:51พี่เอิ้ลครับตั้งแต่ไปหาที่จังหวัดเลย
00:35:51 → 00:35:56แล้วแล้วก็สิ่งที่ได้เสมอเลยมันคือนอกจาก
00:35:56 → 00:35:59พี่เอิ้ลจะให้กำลังใจดีๆแล้วให้แนวคิดดีๆ
00:35:59 → 00:36:02แล้วเนี่ยตัวผมอ่ะเหมือนเห็นพี่เอิ้ลเป็น
00:36:02 → 00:36:05กระจกสะท้อนตัวเองเวลาที่เราเครียดสุด
00:36:06 → 00:36:08ท้ายแล้วมันไม่ได้เกิดจากใครเลยมันเกิด
00:36:08 → 00:36:10จากตัวเองเท่านั้นว่าเราเครียดกับมัน
00:36:10 → 00:36:14เพราะว่าเราคิดบางทีถ้าเกิดยังหาทางออก
00:36:14 → 00:36:18ไม่ได้แล้วก็ลองไปนอนเล่นดูสักคืนนึงมัน
00:36:18 → 00:36:22อาจจะคิดออกพวกนี้ก็ได้ก็ไม่มีอะไรนอกจาก
00:36:23 → 00:36:25ความสบายใจครับขอบคุณพี่เอิ้นมากๆครับ
00:36:25 → 00:36:28>> ถ้าทูลใจพcสเป็นประโยชน์กับใจคุณและเพื่อ
00:36:28 → 00:36:32ความยั่งยืนของจูนใจฝากสนับสนุนด้วยการกด
00:36:32 → 00:36:34ไลค์กดแชร์กด Subscribe และกดกระดิ่ง
00:36:35 → 00:36:39กลิ้งๆด้วยนะคะ