00:00:00 → 00:00:02เชื่อไหมว่าหลังๆเนี่ยยิ่งตั้งแต่แบบช่วง
00:00:02 → 00:00:04สัก 2-3 ปี 2 ปีเนี่ย
00:00:04 → 00:00:05อื
00:00:05 → 00:00:07พบว่า
00:00:07 → 00:00:11เป็นอoเว์นะไม่มีใครเชื่อเลยหรอ
00:00:11 → 00:00:1540 กว่าขวบที่ผ่านมาเนี่ยปอมแป๋มว่ามัน
00:00:15 → 00:00:20มีกี่ช่วงในชีวิตที่มันเป็นจุดเปลี่ยนที่
00:00:20 → 00:00:21สำคัญของชีวิตเรา
00:00:21 → 00:00:2220 30 40
00:00:23 → 00:00:27งั้น 3 ช่วงชีวิตเลยเนาะแบบ 20 30 40
00:00:27 → 00:00:27ใช่มั้
00:00:28 → 00:00:32ผมชอบอีรักผมชอบอีรักผมชอบผมชอบอีหยิบอ้า
00:00:32 → 00:00:3610 20 30 เวลาถามว่าคุณเป็นใครหา 1 คำ
00:00:36 → 00:00:37ตอบอ่ะ
00:00:37 → 00:00:41ซึ่งจริงๆแล้วพบว่าไม่ใช่นิดนะจริงๆหมอก็
00:00:41 → 00:00:44เหมือนกับเป็นอีกสายตานึงที่มองเข้ามาบอก
00:00:44 → 00:00:46ให้เราแบบถอยแล้วก็ลองมองมาใหม่ดิ
00:00:46 → 00:00:48อะไรอย่าเงี้ยแล้วก็พบว่าเออยายมันไม่ใช่
00:00:48 → 00:00:51ทั้งหมดเราไม่ได้มีโหมดเดียวอ่ะจริงๆ
00:00:51 → 00:00:53มนุษย์เรามันมีหลายหลายโหมดอ่ะภาระหน้า
00:00:53 → 00:00:56ที่หรืออะไรเงี้ยในการรับเวลาที่ต่างกัน
00:00:56 → 00:00:58ตัวตนของเรามันก็มันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
00:00:58 → 00:00:59อยู่ครับ
00:00:59 → 00:01:02จริงๆป๋มแปะเป็นคนที่โชคดีนะเนี่ย
00:01:02 → 00:01:03ที่
00:01:03 → 00:01:06ที่เราได้มีโอกาสโลดแล่นในหลายพื้นที่แบบ
00:01:06 → 00:01:07มากๆค่ะ
00:01:07 → 00:01:09เรียกว่าเป็นพื้นที่ในการทำความรู้จักตัว
00:01:09 → 00:01:09เอง
00:01:09 → 00:01:10ตัวเองอ
00:01:10 → 00:01:12ได้หลากหลาย
00:01:12 → 00:01:12ครับ
00:01:12 → 00:01:13มากๆ
00:01:13 → 00:01:18ก็เห็นด้วยค่ะ
00:01:18 → 00:01:23จูนใจพcสประสบการณ์การจูนใจที่ทำให้เรา
00:01:23 → 00:01:25ได้พบความสุข
00:01:25 → 00:01:27เดี๋ขอดิฉันกลับมาอยู่กับลมหายใจแป๊บนึง
00:01:27 → 00:01:28ได้ค่ะ
00:01:28 → 00:01:30เพราะว่าคุยกับคนต้องทำใจ
00:01:30 → 00:01:31ลองหแจ้งของความคิดถื
00:01:31 → 00:01:32เอ้ย
00:01:32 → 00:01:33วงอะไร
00:01:33 → 00:01:35มีสักครั้งในชีวิต
00:01:35 → 00:01:37เออ
00:01:37 → 00:01:41ค่ะ
00:01:42 → 00:01:46อ่ะถึงเวลาไปเพละ
00:01:46 → 00:01:49สวัสดีคิดถึงจังสบายดีมยคะ
00:01:49 → 00:01:53สบายสบายดีค่ะทุกคุณถือไมค์ก่อน
00:01:53 → 00:01:55อ๋อต้องถือไมค์เป็นคนเสียงดังอยู่แล้ว
00:01:55 → 00:01:57ใช่คุณต้องถือไมค์ก่อนแล้วก็
00:01:57 → 00:01:59ขออนุญาตได้ผมให้หมอ
00:01:59 → 00:02:06ได้สั่น
00:02:06 → 00:02:07อ้ายาย
00:02:07 → 00:02:11ทั้งหมด 637 บาท
00:02:11 → 00:02:12ยายคะ
00:02:12 → 00:02:13เรื่องรึเปล่า
00:02:13 → 00:02:16อันนั้นเ่อคุณคุณรู้มั้คะว่าคุณมารายการ
00:02:16 → 00:02:17ชื่ออะไรคะ
00:02:17 → 00:02:19ก็ดาว่านะคะ
00:02:20 → 00:02:22เดี๋ยวคุณเราคุยกัน 3 รอบ
00:02:23 → 00:02:26ใช่อ้าแน่นอนอันนี้คือคุยกับหมอใช่ม
00:02:26 → 00:02:28คุยกับหมอเอิ้ล
00:02:28 → 00:02:30แล้วก็เหมือนเรามาพบปะกันอย่างงี้พบหมอ
00:02:31 → 00:02:32ศิริราช
00:02:32 → 00:02:33ถูกมั้
00:02:33 → 00:02:34ไม่ใช่
00:02:34 → 00:02:37ปัญหาชีวิตและสุขภาพงี้ให้ดิฉันเติมจอห์
00:02:37 → 00:02:38สักหน่อยมั้ย
00:02:38 → 00:02:40ไม่
00:02:40 → 00:02:42เธอเด็กรุ่นใหม่นี่เไม่ทันคุณนะ
00:02:42 → 00:02:46ก็ทเกตคนรุ่นเก่าอยู่แล้วทarเก็ตเกษียณ
00:02:46 → 00:02:47สำราญอยู่แล้ว
00:02:47 → 00:02:49ออ
00:02:49 → 00:02:50นั่นเองจูนใจไง
00:02:50 → 00:02:53จูนใจ Oh มาย God ขึ้นเสียงปรบมือเลยนะคะ
00:02:53 → 00:02:56เออถูกใช่มั้ซึ่งเมื่อกี้ก็เสียสังเกตว่า
00:02:56 → 00:02:58เสียงจะเบาลงนิดนึงเพราะก็ไม่ค่อยมั่นใจ
00:02:58 → 00:03:03มากว่าถ้าเกิดว่าเต็มเสียงแล้วผิดก็อาย
00:03:03 → 00:03:05แต่ว่าถ้าก้อมแก้มแล้วมันถูกก็เดี๋ยวค่อย
00:03:05 → 00:03:05ยืด
00:03:05 → 00:03:07โอเค
00:03:07 → 00:03:10ซึ่งเป็นรายการเกี่ยวกับอะไรนะคะ
00:03:10 → 00:03:14เป็นเป็นรายการที่เรามาเล่าประสบการณ์
00:03:14 → 00:03:14อ
00:03:14 → 00:03:18การจูนใจที่ทำให้เราได้พบความสุขนี่
00:03:19 → 00:03:20เออมีมั้ยคะ
00:03:20 → 00:03:21ก็
00:03:22 → 00:03:24ก่อนอื่นกคำว่าจูนใจนี่คืออะไรนะฮะแปลว่า
00:03:24 → 00:03:29อะไรเหมือนจูนวิทยุไงใช่มั้อ่าใช่ๆๆบิดไป
00:03:29 → 00:03:32ที่คลื่น 107 Soft FM
00:03:32 → 00:03:32เออ
00:03:32 → 00:03:3498 Smile Radi
00:03:34 → 00:03:36โอ้โหโหเก่ามากเลย
00:03:36 → 00:03:4088 Radi No problem โอ๋ออ่ะยังมียัง
00:03:40 → 00:03:40มี
00:03:40 → 00:03:42เด็กๆจะไม่ค่อยเข้าใจคำว่าจูนใช่มั้ย
00:03:42 → 00:03:42อ่า
00:03:42 → 00:03:46เพราะจูนเมื่อก่อนมันต้องแบบหมุนใช่มั้
00:03:46 → 00:03:49นี้เค้ากดเปลี่ยนเอาก็พอไปหาคลื่นที่มัน
00:03:49 → 00:03:52ตรงใจปรับคลื่นใจ่
00:03:52 → 00:03:53ให้มันตรงร่อง
00:03:53 → 00:03:54เออ
00:03:54 → 00:03:55แล้วก็ชัดเจน
00:03:55 → 00:03:58อ่ะถูกไม่ได้มีคลื่นของความถี่สั้นของชาว
00:03:58 → 00:03:59ประมง
00:03:59 → 00:04:01มาแจ้งว่า
00:04:01 → 00:04:03ให้รีบเข้าฟังเพราะว่า
00:04:03 → 00:04:05ตั้งแล้วอะไรอย่างี้เป็นต้น
00:04:05 → 00:04:08ถูกต้องไม่ใช่ว่าเราฟังเพลงหมอเอิ้ลที่
00:04:08 → 00:04:11หมอเอิ้ลแต่งแล้วก็มีเสียงบอกว่าเอ้า
00:04:11 → 00:04:14กลับฟังได้แล้วเพราะว่ามีฝนตั้งอย่างงี้
00:04:14 → 00:04:17จะไม่มีอันนั้นถือว่ายังจูนใจไม่ตรง
00:04:17 → 00:04:19อื
00:04:19 → 00:04:20โอเค
00:04:20 → 00:04:21จบรายการแต่เพียงเท่านี้
00:04:21 → 00:04:24จบรายการแต่เพียงเท่านี้ได้คำนิยามความ
00:04:24 → 00:04:25จูนใจ
00:04:25 → 00:04:25นั่นเองค่ะ
00:04:25 → 00:04:28งั้นโอเคเราตั้งลำได้ถูกต้องละ
00:04:28 → 00:04:31เออถึงแม้ว่าจะกินไวมา 2 แก้ว
00:04:31 → 00:04:31ถูกต้อง
00:04:31 → 00:04:33แต่ว่าเราตั้งลำมาถูกต้อง
00:04:33 → 00:04:37เธอมาทำอะไรกับฉันเธอมาทำอะไรอ๋อมันเห็น
00:04:37 → 00:04:38โอเค
00:04:38 → 00:04:41เออๆมันเห็น
00:04:41 → 00:04:44อันนี้ไม่ได้ตั้งใจโง่จริงค่ะ
00:04:44 → 00:04:45โอ๊ยตายๆ
00:04:45 → 00:04:47มันต้องกลับมาจูนใหม่แต่ต้นอีกแล้ว
00:04:47 → 00:04:47เอ้อ
00:04:47 → 00:04:50ค่ะอ่ะถือว่าตอนนี้เข้าใจตรงกันว่ามาทำ
00:04:50 → 00:04:50อะไร
00:04:50 → 00:04:54ใช่สงสัยอีฉันต้องจูนตัวเองก่อนตอนเนี้ย
00:04:54 → 00:04:58เออหลายครั้งที่ใจของเรามันอาจจะมีเรื่อง
00:04:58 → 00:05:01มากระทบเพราะจิตใจของเรามันมีเรื่องมา
00:05:01 → 00:05:02กระทบตลอดเวลาอยู่แล้ว
00:05:02 → 00:05:05ซึ่งบางครั้งเมันก็คือจะมีความแตกสารสั้น
00:05:05 → 00:05:06เซ็น
00:05:06 → 00:05:08มันอาจจะกระจายไปตรงนู้นบ้างตรงนี้บ้างใน
00:05:08 → 00:05:10วันเวลาที่เรายุ่งอยู่ตลอดบางครั้งเราอาจ
00:05:10 → 00:05:14จะลืมเก็บเศษซากที่มันแบบอุ๊ยเอ่อเหมือน
00:05:14 → 00:05:17ปลาสไลม์ลงพื้นอย่าเงี้ยแบะเงี้ยมันก็จะ
00:05:17 → 00:05:20แบบว่าแผ่เป็นทรงอื่นๆต่างๆนานาบางทีมัน
00:05:20 → 00:05:23แพะๆไปเรื่อยๆกว่ามันจะกลับมารวมเข้าไป
00:05:23 → 00:05:26เป็นก้อนสลับความกลมๆบางทีมันอาจจะต้อง
00:05:26 → 00:05:29ใช้เวลาซึ่งวันนี้ก็จะเป็นเวลาที่เรานั้น
00:05:29 → 00:05:31พยายามดึงก้อนสไลม์ของเราที่เขวี้ยงลง
00:05:31 → 00:05:34พื้นให้มันค่อยๆไหลกลับเข้ามาเป็นก้อนสวย
00:05:34 → 00:05:38เพื่อจะเก็บใส่ภาชนะแล้วก็เก็บไว้ในกล่อง
00:05:38 → 00:05:42ของเล่นของลูกของเราได้จูนใจตอนรอให้ลูก
00:05:42 → 00:05:46สไลม์นั้นกลับมาม้วนตัวเป็นก้อนกลมอีก
00:05:46 → 00:05:47ครั้งหนึ่ง
00:05:47 → 00:05:50[เสียงหัวเราะ]
00:05:50 → 00:05:52ถ้าเทียบคำพระอย่างเงี้ยถ้าเทียบแบบถ้า
00:05:52 → 00:05:55เทียบอย่างแบบทางอ่าฝั่งเสถียรธรรมสถาน
00:05:55 → 00:05:58เข้าไปเนี่ยมันจะมีชอจะมีคำว่าใจของจิตใจ
00:05:58 → 00:06:00ของเราเนี่ยมันจะต้องมีอะไรมากระทบใช่ม
00:06:00 → 00:06:03ของมันมากระทบเราจะรู้สึกกระแทกแต่เรา
00:06:03 → 00:06:06ต้องไม่ให้ตัวเรานั้นมันกระเทือนสิ่งที่
00:06:06 → 00:06:09มันมากระทบมันเกิดขึ้นปกติอยู่แล้วเมื่อ
00:06:09 → 00:06:11มันมากระทบเราสิ่งที่เรารู้สึกคือเรารู้
00:06:11 → 00:06:13สึกว่ามีแรงกระแทก
00:06:13 → 00:06:15แต่เราจะรับแรงกระแทกอย่างไรไม่ให้ใจของ
00:06:15 → 00:06:16เรานั้นกระเทือน
00:06:16 → 00:06:19นี่อุ้ยอันนี้ชอบมากถูกต้อง
00:06:19 → 00:06:21กระทบกระแทกกระเทือนให้กระเทือน
00:06:21 → 00:06:23กระทบกระแทกแต่อย่าให้กระเทือนสัธรรมถูก
00:06:23 → 00:06:25มั้หมออ่ะแล้วตอนนี้เราคุยกันเรามีความ
00:06:25 → 00:06:28แต่เราแต่เราเจอกันตอนที่เธอ
00:06:28 → 00:06:31ค่อนข้างกระเทือนเยอะ
00:06:31 → 00:06:33ตอนนั้นมันก็เหตุเหตุปัจจัยหลายอย่างเนาะ
00:06:33 → 00:06:35ที่แบบเรารู้สึกว่ามันอาจจะทำให้เหมือน
00:06:35 → 00:06:37เราอาจจะตั้งรับ
00:06:38 → 00:06:40หรือว่ามันมีเรื่องคาใจที่เรายังไม่ได้ไป
00:06:40 → 00:06:42มองเห็นมันไปแก้มัน
00:06:42 → 00:06:46หรือไปเข้าใจมันมันก็เลยมีความสะสมอะไร
00:06:46 → 00:06:46อย่างงี้
00:06:46 → 00:06:51เออเพราะงั้นจริงๆหลายคนเนี่ยจะมองปอม
00:06:51 → 00:06:55แป๋มเอ่อเอ่อหลายคนมองเป็นไอดอลนะหลายคน
00:06:55 → 00:06:57มองหมอแป๋มเป็นไอคนเจะมองป๋มในแง่ลบ
00:06:57 → 00:06:59ไม่ใช่
00:06:59 → 00:07:02คือเขาจะมองหม่ำแป๋มแบบเป็นไอดอลของความ
00:07:02 → 00:07:05สนุกสนานใช่มั้เป็นไอดอลของความแบบ
00:07:05 → 00:07:07ครีเอateอะไรต่างๆ
00:07:07 → 00:07:11ก็เราก็ไม่ได้เถียงเพราะว่าจริงๆเราก็รู้
00:07:11 → 00:07:13สึกว่าไอ้ไอ้ที่เราสนุกสนานอะไรอย่าง
00:07:13 → 00:07:16เงี้ยออกไปเราก็ไม่ได้ปลอมนะหรือเราก็ไม่
00:07:16 → 00:07:18ได้พยายามจะเป็นคนสนุกสนานเพราะเราก็รู้
00:07:18 → 00:07:21สึกว่าโหมดที่ชัดเจนหรือว่าโหมดที่เราเรา
00:07:21 → 00:07:24มีอยู่จริงๆก็คือหมดสนุกสนานและคบขันแล้ว
00:07:24 → 00:07:28ก็ไม่ค่อยได้ take ซีเรียสอะไรกับเรื่อง
00:07:28 → 00:07:30ต่างๆนานามากอะไรอย่างเงี้ยในวันที่อยู่
00:07:30 → 00:07:33กับตัวเองมันก็มีพารทอื่นๆ
00:07:33 → 00:07:34อื
00:07:34 → 00:07:36ที่ก็ไม่ได้ขบขันขนาดนั้น
00:07:36 → 00:07:41มันมีตัวตนไหนบ้างที่จริงๆแล้วอ่ะเราอ่ะ
00:07:41 → 00:07:45เรารู้อยู่ตลอดว่าเนี่ยคือความเป็นตัวฉัน
00:07:45 → 00:07:50มีมิติไหนบ้างที่คนอื่นเนี่ยอาจจะไม่เคย
00:07:50 → 00:07:54เห็นแต่เราก็รู้สึกโอเคกับมัน
00:07:54 → 00:07:56เชื่อมั้ว่าหลังๆเนี่ยยิ่งตั้งแต่แบบช่วง
00:07:56 → 00:07:59สัก 2-3 ปี 2 ปีเนี่ย
00:07:59 → 00:08:00อือ
00:08:00 → 00:08:01พบว่า
00:08:02 → 00:08:05เป็นอoเวร์tนะไม่มีใครเชื่อเลยหรอ
00:08:06 → 00:08:07ทุกคนทุกคนเงียบ
00:08:07 → 00:08:09มันอาจจะไม่ใช่ว่าเป็นเป็นอover์แบบ 100%
00:08:09 → 00:08:12หรือว่าเป็นตลอดเงี้ยผมว่าตัวเองมีพ
00:08:12 → 00:08:14introvert มันมาอาจจะอันนี้อาจจะมาพร้อม
00:08:14 → 00:08:16กับอายุที่เยอะขึ้นหรือเปล่าไม่รู้
00:08:16 → 00:08:21แต่รู้สึกว่าชอบการนั่งอยู่กับที่ซีรีย์
00:08:21 → 00:08:25ที่ที่เลือกดูเลือกไปเลือกมาจบที่เฟรน
00:08:25 → 00:08:25อื
00:08:25 → 00:08:27ที่ดูมาประมาณแสนรอบอะไรอย่างเงี้ย
00:08:27 → 00:08:28เออ
00:08:28 → 00:08:31หรือว่าสมมุติการออกไปเจอใครก็แบบสมมุติ
00:08:31 → 00:08:33ออกไปเจอเพื่อนฝูงหรือออกไปข้างนอก
00:08:33 → 00:08:35อะไรอย่าเงี้ยมาสังเกตว่าก็จะเจอแต่
00:08:35 → 00:08:38เพื่อนกลุ่มเก่าๆและมักจะเป็นที่เดิมๆ
00:08:38 → 00:08:41ด้วยไอ้เพื่อนกลุ่มเก่าๆเนี่ยส่วนนึงอาจ
00:08:41 → 00:08:44จะเพราะอิมันพาร introvert แต่อีกส่วนนึง
00:08:44 → 00:08:48อาจจะเป็นพาร์ทของนิสัยไม่ดีที่ก็มีแต่
00:08:48 → 00:08:52เท่านี้แหละที่เครื่องคบหายอยู่อื่นๆหน้า
00:08:52 → 00:08:55ใหม่เ้าก็ไม่เอาเราเป็นเพื่อนฝ่วงแล้วแต่
00:08:55 → 00:08:59ตรงนั้นข้ามไปรู้สึกสบายใจกับร้านที่เดิม
00:08:59 → 00:09:02ๆแบบอย่างทุกวันเนี้ยก็คือยังกินวายกิน
00:09:02 → 00:09:05ยังกินวายอย่างสนุกสนานเหมือนเดิมแต่ว่า
00:09:05 → 00:09:08แจ้งมาว่าไปร้านอันนี้ที่แบบไม่รู้จัก
00:09:08 → 00:09:10อะไรอย่างเงี้ยไว้เป็นยังไงไม่รู้ไม่ไป
00:09:10 → 00:09:13ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่เร็วๆเนี่ยคือขึ้น
00:09:13 → 00:09:16เวทีอยู่อันนึงหมอจำไม่ได้ว่าไปพูดอะไรจำ
00:09:16 → 00:09:18ไม่ได้แต่จำได้แค่ว่ามันเป็นเรื่องที่เรา
00:09:18 → 00:09:21ไม่ได้ไม่ได้ถนัดหนักแล้วเป็นกลุ่มที่เรา
00:09:21 → 00:09:24ไม่ได้แบบเหมือนไม่ไม่ได้รู้จักมาก่อน
00:09:24 → 00:09:25อะไรอย่าเงี้ยก่อนขึ้นไปที่ไม่เคยเป็น
00:09:25 → 00:09:27อย่างี้มาก่อนเลยคือ
00:09:27 → 00:09:31panic attack มีอาการแบบกลัวสั่นโดย
00:09:31 → 00:09:34ปกติบุคลิกหลุกลิกอยู่แล้วแต่มันนั้นนแบต
00:09:34 → 00:09:38นั้นคือหลุกเหมือนเหมือน
00:09:38 → 00:09:39เป็นคนเส้นกระตุกอ่ะ
00:09:39 → 00:09:40เออๆ
00:09:40 → 00:09:43เออแล้วก็รู้สึกต้องใช้พลังงานเยอะมาก
00:09:43 → 00:09:47แล้วลงจากเวทีมาไม่ได้ทำอะไรแค่พูดอ่ะลง
00:09:47 → 00:09:51เวทีมาแล้วแบบแล้วก็ขอกลับบ้านไม่ไปไหน
00:09:51 → 00:09:55ต่อไม่แฮงเอากับทีมผู้จัดงานต่อในช่วง
00:09:55 → 00:09:58อายุ 40 สักเนี่ยเราจะเริ่มมีอาการ
00:09:58 → 00:10:04อย่างี้คำถามคืออะไรนะคะตอนที่หมอโทรมา
00:10:04 → 00:10:07ฝากบอกหมบอกว่าหาน้องคนนึงคอยจดไว้ด้วยนะ
00:10:07 → 00:10:10ว่าหมอถามอะไรดิฉันมีแนวโน้มจะออกทะเล
00:10:10 → 00:10:13แล้วจำไม่ได้กันว่าพูดอะไรนั่นเองคำถาม
00:10:13 → 00:10:17คือผาดที่คนไม่ได้รู้จักใช่มั้ยเออเราอ่ะ
00:10:17 → 00:10:20ตแบบช่วงช่วงเนี้ยมีพามีความรู้สึกอย่าง
00:10:20 → 00:10:24นี้แต่รู้สึกว่า enjoy กับความสงบเงียบ
00:10:24 → 00:10:28enjoy กับความคุ้นเคยในพื้นที่ที่เรา
00:10:28 → 00:10:32คุ้นเคยไม่รู้สึกตื่นเต้นกับการไป explore
00:10:32 → 00:10:35พื้นที่ใหม่ๆอีกต่อไปแล้วอะไรอย่างเงี้
00:10:35 → 00:10:36อื
00:10:36 → 00:10:40อืมีบ้างแต่ไม่ได้เยอะเท่าก่อนวันนี้อาจ
00:10:40 → 00:10:44จะเป็นเทปแรกเลยอ่ะที่เราจะไม่คิดหัวข้อ
00:10:44 → 00:10:44กันมาก่อน
00:10:44 → 00:10:47จนจนกระทั่งจนกระทั่งตอนนี้จนกระทั่งตอน
00:10:47 → 00:10:50นี้แต่ว่าตอนนี้ก็เลยมองเห็นสิ่งที่อยาก
00:10:50 → 00:10:52จะชวนคุยมากกว่าแล้ว
00:10:52 → 00:10:54เอออาจจะเป็น coming of age
00:10:54 → 00:10:57อุ้ย coming of middle age
00:10:57 → 00:11:01ถ้าเรารู้จักกันมาเนี่ยหมอคิดว่าเอ่อเส้น
00:11:01 → 00:11:06เรื่องที่มันเป็นเมนหลักของสตอี่ที่ชื่อ
00:11:06 → 00:11:10ว่าป๋อมแป๋มเนี่ยบอกว่าทุกคนก็เห็นแล้วก็
00:11:10 → 00:11:13เราก็เห็นเหมือนกันก็คือเฮ้ยเรามีความ
00:11:13 → 00:11:14สนุกสนาน
00:11:14 → 00:11:18เราเป็นคนเตอร์นซึ่งเราก็เห็นคนอื่นก็
00:11:18 → 00:11:22เห็นถ้านอกเหนือจากนั้นเนี่ยคิดว่าในแต่
00:11:23 → 00:11:26ละช่วงของชีวิตเนี่ยการรับรู้ในความเป็น
00:11:26 → 00:11:27ตัวตนอาจจะไม่เหมือนกัน
00:11:27 → 00:11:29ใช่จริง
00:11:29 → 00:11:31เพราะเพราะเราอยู่กันมานานรู้ว่ามันไม่
00:11:31 → 00:11:32เหมือนกัน
00:11:32 → 00:11:33จริ
00:11:33 → 00:11:37ใช่มั้ยอืแล้วมิติของการรับรู้ตัวตนเนี่ย
00:11:37 → 00:11:39ดูเหมือนกับมันจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนเมื่อ
00:11:40 → 00:11:42ตะกี้นี้เนี่ยสิ่งที่น่าสนใจแล้วก็
00:11:42 → 00:11:46เซอร์ไพรส์มากๆอย่างนึงก็คือว่าเฮ้ยกลาย
00:11:46 → 00:11:51เป็นคนที่มีเส้นเรื่องเป็นความ
00:11:51 → 00:11:51อื
00:11:51 → 00:11:54แต่ตอนเนี้ยเราได้ตระหนักว่าความสงบและ
00:11:54 → 00:11:56การอยู่เฉยๆบางทีก็เป็นความสุขของเรา
00:11:56 → 00:11:56เหมือนกัน
00:11:56 → 00:12:00ใช่ก็คือไม่ไม่ได้ปฏิเสธว่าจะไม่สนุกหรือ
00:12:00 → 00:12:02แบว่าจะจะเปลี่ยนคือก็รู้สึกไอ้วันที่ยัง
00:12:02 → 00:12:05สนุกสนานหรือว่าอะไรเงี้ยเออหรือในวันที่
00:12:05 → 00:12:07สมมุติเพื่อนฝูงมาอย่างเมื่อกี้ไปเจอไป
00:12:07 → 00:12:10นั่งคุกับคุณว่าไม่ได้เจอกันนานก็ยังรู้
00:12:10 → 00:12:12สึกสนุกเหมือนเดิมนะก็ยังแบบไปเรื่อยไป
00:12:12 → 00:12:15เปื่อยได้เหมือนเดิมแต่ว่าเราเจออีกโหมด
00:12:15 → 00:12:19โหมดนึงที่แค่รู้สึกว่าเราเจอโหมดที่เอ้ย
00:12:19 → 00:12:23อยู่เงียบๆอ่ะก็ก็อยู่ได้นี่หว่าแต่เนี่ย
00:12:23 → 00:12:25อันเนี้ต้องยกประโยชน์ให้เพราะไปเรียนทำ
00:12:25 → 00:12:27อาหารด้วยแหละซึ่งอันนี้มันก็มีความ
00:12:27 → 00:12:29เกี่ยวข้องกับเรื่องความแบบ
00:12:29 → 00:12:31การ mid life crisis ของเรานิดนึง
00:12:31 → 00:12:32เหมือนกันอะไรอย่าเงี้ย
00:12:33 → 00:12:33อ่า
00:12:33 → 00:12:34จะไปเรียนอาหารรู้ใช่มั้นี่คือไปเรียนทำ
00:12:34 → 00:12:36อาหารใช่มั้ฮะก็คือไปเรียนเริ่มจากทำ
00:12:36 → 00:12:38อาหารหมาก่อน
00:12:38 → 00:12:39จริงป่ะเนี่ย
00:12:39 → 00:12:41ไม่จริงสิ
00:12:41 → 00:12:45โอเคคุณบอกด้วยนะว่าอันไหนจริงอันไหนไม่
00:12:46 → 00:12:48ถ้าไม่จริงดิฉันจะพูดไปแล้วจับหูให้หมอ
00:12:48 → 00:12:50รู้ว่าอันนี้ก็โกหกอยู่คือไปเรียนทำอาหาร
00:12:50 → 00:12:55ใช่ป่ะแบบทำอาหารคาวก่อนแล้วก็เสร็จจนจบ
00:12:55 → 00:12:58แบบ 3 คอร์สใหญ่แล้วก็ไม่เรียนอาหารหวาน
00:12:58 → 00:13:01ซึ่งไม่คิดเลยว่าจะเรียนได้ตอนแรกแบบเอ
00:13:01 → 00:13:04เขาก็ลองเรียนดูก่อนบางคนเออก็ลากมาจนจบ
00:13:04 → 00:13:07แล้วก็มาเรียนขนมปังเงี้ยปรากฏว่าการ
00:13:07 → 00:13:11เรียน 3 อย่างตามลำดับนี้พบความเปลี่ยน
00:13:11 → 00:13:14แปลงของตัวเองหมอจำได้มั้ตอนที่เจอกัน
00:13:14 → 00:13:17ครั้งแรกๆที่หมอบอกว่าเออแมแบบโลกอ่ะเป็น
00:13:17 → 00:13:18คนโลกอ่ะ
00:13:18 → 00:13:19อื
00:13:19 → 00:13:22ในช่วงทำอาหารคราวช่วงแรกที่แบบจะบอกว่า
00:13:22 → 00:13:24เกือบเจ๊งแบบเจ๊งมันไม่รู้กี่หนต่อกี่หน
00:13:24 → 00:13:27เพราะว่าเรานึกว่าการทำอาหารแบบการเป็น
00:13:27 → 00:13:30เชฟหรือการทำอาหารมันคือแบบก็หั่นแล้วก็
00:13:30 → 00:13:31ทำปรุงไงไม่ใช่
00:13:31 → 00:13:33ชงเชงชงอะไรครู
00:13:33 → 00:13:374 หัวเตากลับเขียงข้างหลังเราต้องเนี่ย
00:13:37 → 00:13:41ใช่ควันเแล้วพื้นเพลโลกอยู่แล้วอ่ะอ่า
00:13:41 → 00:13:45คุมอะไรไม่ได้เลย 1 เมนูจะต้องทำอะไรไหม้
00:13:45 → 00:13:48อ่ะอย่างน้อย 1 อย่างเงี้ยเคยแม้แต่แบบ
00:13:48 → 00:13:53ไม่ใช่อาหารไหม้นะผ้าขนหนูไหม้ก็ทำมา
00:13:53 → 00:13:56มีเชฟคนนึงอ่ะเค้าก็เห็นพอยิ่งตกประหมา
00:13:56 → 00:13:58แล้วเรา
00:13:58 → 00:13:59ใหญ่เลยอ่ะแล้ว
00:13:59 → 00:14:01แมตช์นั้นน่ะคือมันมีอะไรไม่รู้พลาดแล้ว
00:14:01 → 00:14:03ก็ยังทำไม่ได้ซักทีอะไรอย่างเงี้ยแล้วมัน
00:14:03 → 00:14:04ไปมีผลกับ
00:14:04 → 00:14:06เรื่องหายใจเราอ่ะ
00:14:06 → 00:14:07อืๆ
00:14:07 → 00:14:09คือเวลาตั้งใจทำอะไรอย่างนี้เป็นคนชอบ
00:14:09 → 00:14:11กั้นชอบการหายใจและทำใช่ป่ะ
00:14:11 → 00:14:13แล้วมันเหมือนต้องเป็นการงานแกะสลักอะไร
00:14:13 → 00:14:16สักอย่างแล้วมันทำไม่ได้ซะทีอ่ะแล้วปรากฏ
00:14:16 → 00:14:18ว่ามันกั้นหายใจไปเรื่อยๆจนพอมันหายใจ
00:14:19 → 00:14:21อย่างเงี้ยแล้วเราก็เราก็เริ่มสั่นละแล้ว
00:14:21 → 00:14:24เราก็เริ่มลุกผุดขึ้นผุดลงต้องทำอะไรวะ
00:14:24 → 00:14:24อย่างเงี้ยอย่างเงี้ย
00:14:24 → 00:14:26นี่เธอเล่นโขนเหรออย่า
00:14:26 → 00:14:27เงี้ย
00:14:27 → 00:14:27เออ
00:14:27 → 00:14:31เชฟแบบมาสะกิดแบบมานี่มานี่มานี่คุณไป
00:14:31 → 00:14:33ล้างจาน
00:14:33 → 00:14:34เบอกว่าไปล้างจานไป
00:14:34 → 00:14:37เออไปล้างจานให้หมดเลยแบบล้างเผื่อคนอื่น
00:14:37 → 00:14:39ไปด้วยแล้วระหว่างล้างอ่ะก็คิดไปด้วยว่า
00:14:39 → 00:14:42เดี๋ยวจะทำอะไรต่อพอเสร็จคลาสเรียกไปคุย
00:14:42 → 00:14:43หน่อยอะไรเงี้ยบอกเออ
00:14:43 → 00:14:46เมื่อกี้ที่ให้ไปล้างจานนะเพราะว่า
00:14:46 → 00:14:49เห็นแล้วล่ะว่าคุณกำลัง cruelessly มาก
00:14:49 → 00:14:49อ่ะ
00:14:49 → 00:14:51แล้วตกใจอะไรบางอย่างเงี้ย
00:14:51 → 00:14:58ไปแบบยอมช้าลงสัก 5 นาที 10 นาทีคุณจะได้
00:14:58 → 00:15:01คืนมาประมาณ 30 นาทีอ่ะแต่ถ้าคุณจะทูซีทำ
00:15:01 → 00:15:03อ่ะคุณไม่ได้อะไรเลยเราเข้าใจนิดนึงแล้ว
00:15:04 → 00:15:06ล่ะว่าไอ้ความมีสมาธิมันต้องทำงานยังไง
00:15:06 → 00:15:09อ่ะมันไม่ใช่ตาถมึงอ
00:15:10 → 00:15:11ไม่ได้ักทีเลย
00:15:11 → 00:15:14จนมาเจอตอนทำขนมซึ่งขนมเนี่ยเชฟจะเหียบ
00:15:14 → 00:15:17แบบเไม่ชอบให้คุยเขาไม่ให้คุยเขาแบบงาน
00:15:17 → 00:15:19แล้วงานมันจริงๆมันอยู่กับตัวเองงานมัน
00:15:19 → 00:15:21ต้องโฟกัสอย่างเงี้ย
00:15:21 → 00:15:21อ่า
00:15:21 → 00:15:24เรียนเนี่ยมันคือ 8: น. - 19:00 น.นะหมอ
00:15:24 → 00:15:25โอ้โห
00:15:25 → 00:15:2811 ชม.ต่อวันอย่างเงี้ยซึ่งมันก็ต้องแบบ
00:15:28 → 00:15:30โฟกัสอยู่อย่างเงี้ยปรากฏว่าเอ๊ะอยู่ไป
00:15:30 → 00:15:33เพราะว่ามันเอ้ยมันได้แฮงมีช่วงที่พูดกับ
00:15:33 → 00:15:37ตัวเองอยู่บ้างปรีว
00:15:37 → 00:15:41เวลาบีบเวลาบีบเวลาบีบครีมนะถ้าต้องวนก็
00:15:41 → 00:15:46จะมีเสียงฟิ้วๆฟิ้วๆฟิๆอะไรเงี้ยส่วนเชฟเ
00:15:46 → 00:15:48ก็เริ่มเลยบอกว่าเธอๆเธอไม่รู้สึกว่า
00:15:48 → 00:15:51เพื่อนเธอก็จะรำคาญมั้งเลยมันเริ่มอยู่
00:15:51 → 00:15:56กับเนี่ยเพจที่ชาลงมีจังหวะหายใจที่มัน
00:15:56 → 00:15:59มันไปพร้อมกับมืออะไรอย่างเงี้ยเออเราพบ
00:15:59 → 00:16:02ว่ามันอยู่แล้วเวิร์คดีแฮะค่อยๆพอยิ่งต่อ
00:16:02 → 00:16:04มายิ่งมันเป็นคอร์สแบบขนมปังที่มันต้อง
00:16:04 → 00:16:08ใช้เวลามันเป็นงานที่ต้อง take time
00:16:08 → 00:16:10ห้ามใจร้อนอย่างเงี้ย
00:16:10 → 00:16:12มันมีtimมิ่งของมัน
00:16:12 → 00:16:12อื
00:16:12 → 00:16:15เราจะไปเร่งคุณยีสเขาไม่ได้เงี้ย
00:16:15 → 00:16:16อ่า
00:16:16 → 00:16:18เราก็เลยค่อนข้างไม่รู้นะอาจจะรู้สึกว่า
00:16:18 → 00:16:21ด้วยความจำเป็นเหล่านี้ก็เลยได้ซึมซับ
00:16:21 → 00:16:24ความไม่ต้องรีบความปล่อยบางอย่างไปตามเฟส
00:16:24 → 00:16:25ของธรรมชาติ
00:16:25 → 00:16:28เรื่องธรรมชาติของดิฉันก็คือความสุขของ
00:16:28 → 00:16:31อาหารความขึ้นฟูของยีอะไรอย่างเงี้ยเพราะ
00:16:31 → 00:16:34ฉะนั้นมันก็เลยเหมือนเออได้เจออีกโหมดนึง
00:16:34 → 00:16:36ที่วันนี้ไม่มีใครชวนไปไหนอ่ะ
00:16:36 → 00:16:39ก็ไม่ต้องดัดจริต initiate ว่าเธอจะหาไป
00:16:39 → 00:16:41จะอะไรเงี้แบบ
00:16:41 → 00:16:45อ่าการที่เราเรียนทำอาหารเนี่ยตอนนั้นอาจ
00:16:45 → 00:16:48จะเป็นแบบประสบการณ์สำคัญ
00:16:48 → 00:16:48ก็คิดว่า
00:16:48 → 00:16:50ที่เป็นจุดเปลี่ยน
00:16:50 → 00:16:50ใช่
00:16:50 → 00:16:52ที่มันเหมือนกับ
00:16:52 → 00:16:55บังคับโดยอัตโนมัติว่าเราต้องอยู่กับความ
00:16:55 → 00:16:56ช้า
00:16:56 → 00:16:56อ
00:16:56 → 00:16:59เราต้องผ่อนคลายมากขึ้นเราต้องอยู่กับ
00:16:59 → 00:17:00ปัจจุบันมากขึ้น
00:17:00 → 00:17:02ก็ของเ้าไม่สุขเราจะไปบังคับให้เค้าไป
00:17:02 → 00:17:04เร่งให้เค้าสุขไม่ได้
00:17:04 → 00:17:05อื
00:17:05 → 00:17:08ใจเราอยากจะทำให้มันเร็วแหละแต่ว่าก็
00:17:08 → 00:17:11เนื้อเขายังไม่สุกอ่ะเขามีเวลาถ้าจะทำ
00:17:11 → 00:17:13medium rare มันก็ต้อง 17 นาทีอย่าง
00:17:13 → 00:17:14เงี้ย
00:17:14 → 00:17:18ในเส้นเรื่อง 40 กว่าขวบที่ผ่านมาเนี่ย
00:17:18 → 00:17:23ปอมแป๋มว่ามันมีกี่ช่วงในชีวิตที่มันเป็น
00:17:23 → 00:17:25จุดเปลี่ยนที่สำคัญ
00:17:25 → 00:17:29โอเคคิดว่าหลักๆอ่ะน่าจะเป็น 20 30 40
00:17:29 → 00:17:32จำได้ว่าตอน 20 เนี่ยคือเริ่มทำงานแกมมี่
00:17:32 → 00:17:33เนี่ยอายุ 20
00:17:33 → 00:17:33อื
00:17:33 → 00:17:35เพราะเล่นจบเร็ว
00:17:35 → 00:17:35อื
00:17:35 → 00:17:39แล้วก็ไฟแรงมากแบบเหยียบเกียร์หมารู้สึก
00:17:39 → 00:17:42ว่าเป็นโชคดีที่เจ้านายตอนนั้นเค้าเรียก
00:17:42 → 00:17:46ว่าเค้าไม่บังคับในเรื่องความคิดเค้าให้
00:17:46 → 00:17:48ทำอะไรก็ได้
00:17:48 → 00:17:48เออ
00:17:48 → 00:17:50ในในแง่ของการงานนะ
00:17:50 → 00:17:50เออ
00:17:50 → 00:17:53เออแล้วก็รู้สึกว่าเอ้ยเค้าให้ทดลองทำอัน
00:17:53 → 00:17:54นู้นอันนี้อะไรอย่างเงี้ยหรือบางอย่างเรา
00:17:54 → 00:17:57อยากจะทดลองคำเจ้านายเราใจดีมากพี่โอ๋
00:17:57 → 00:18:01อติชาติพี่ฉอ์พี่ถาตอนนั้นเอนุญาตให้ทด
00:18:01 → 00:18:03ลองทำอะไรได้หมดอะไรอย่างเงี้ยก็จะเป็น
00:18:03 → 00:18:06ช่วงที่รู้สึกว่ามีพื้นที่ในการค้นหาตัว
00:18:06 → 00:18:08เองและได้เงินด้วย
00:18:08 → 00:18:09อ๋อ
00:18:09 → 00:18:12เราก็รู้สึกว่าตายดีจังเลยก็เป็นบ้าเป็น
00:18:12 → 00:18:16บอตื่นมาเข้าห้องตัด 8:00 น.เพื่อเข้าราย
00:18:16 → 00:18:20การสดตอนเที่นพักแป๊บนึงเข้าห้องตัดเพื่อ
00:18:20 → 00:18:22ตัดรายการตอนกลางคืนใหม่จนไป 2:00 น.
00:18:22 → 00:18:24แล้วก็พอ 19 น.
00:18:24 → 00:18:28ไปฟิตเนสกลับมาเข้ารายการสดตอน 23:00 น.
00:18:28 → 00:18:30วนอยู่อย่างเงี้ยไม่เหน็ดไม่เหนื่อยรู้
00:18:30 → 00:18:32สึกว่า
00:18:32 → 00:18:35ชอบมีความมันเหมือนเป็นพื้นที่ที่ได้วิ่ง
00:18:35 → 00:18:37เล่นและทำอะไรก็ได้
00:18:37 → 00:18:40ถ้าที่เทียบกับหมอคือว่าเป็นพื้นที่อลเล่
00:18:40 → 00:18:42ออ
00:18:42 → 00:18:44เหมือนกับมันได้ใช้ซอส
00:18:44 → 00:18:46ของตัวเองอะไรอย่าเงี้ยมา
00:18:46 → 00:18:46อ่า
00:18:46 → 00:18:50เออแล้วว่าเปลี่ยนหลักๆก็คือช่วง 30 นิดๆ
00:18:50 → 00:18:52แล้วคือช่วงที่มาทำเธอไทยยังไงก็ไม่รู้
00:18:53 → 00:18:57ว่าอยู่ก็มีแบบมีความเป็นคุณยายขึ้นเออมี
00:18:57 → 00:19:00ภาพใหญ่ขึ้นมาเงี้ยก็คือเริ่มอ่ะพอคนก็
00:19:00 → 00:19:02เริ่มรู้จักอะไรเงี้ยแล้วก็
00:19:02 → 00:19:03อ่ะ
00:19:03 → 00:19:06เออคาแรคเตอร์เราเป็นเนี่ยอย่างงี้เป็น
00:19:06 → 00:19:08แบบนี้แบบนี้เป็นคนตลกคบขันจึง
00:19:08 → 00:19:10เหมือนเป็นช่วงที่เราเริ่มมาอยู่หน้า
00:19:10 → 00:19:11กล้องมากขึ้น
00:19:11 → 00:19:12ใช่ๆ
00:19:12 → 00:19:16แล้วก็ person ขันเป็นคนเอ่อเอิกอักหยาบ
00:19:16 → 00:19:18คาย
00:19:18 → 00:19:20แล้วก็มีเนี่ยจนเจนนี่เค้าเรียกเรายายเรา
00:19:20 → 00:19:24ก็มีความเป็นยายของคนดู
00:19:24 → 00:19:24อ่า
00:19:24 → 00:19:27มาพักใหญ่มาพักนึงแล้วก็มาช่วง 40 เนี่ย
00:19:27 → 00:19:31ที่รู้สึกว่าเออไอ้ยายจากแบบยายหน้าจอ
00:19:31 → 00:19:34เนี่ยกูเริ่มเป็นยายจริงๆละ
00:19:34 → 00:19:37เริ่มการใส่เสื้อผ้าของเราเราเน้น
00:19:37 → 00:19:39comfortable
00:19:39 → 00:19:39เออ
00:19:39 → 00:19:42เราเน้นกางเกงเอวอย่างยืด
00:19:42 → 00:19:42เออ
00:19:42 → 00:19:44แล้วก็เราเน้นเสื้อตัวหลวม
00:19:44 → 00:19:44เออ
00:19:45 → 00:19:47ไม่ค่อยแค่เรื่องความสวยงามแล้ว
00:19:47 → 00:19:52เอองั้น 3 ช่วงชีวิตเลยเนาะแบบ 20 30 40
00:19:52 → 00:19:52ใช่มั้ย
00:19:52 → 00:19:56ผมชอบอีรักผมชอบอีรักผมชอบอีสัก์ค่ะผมชอบ
00:19:56 → 00:20:00อีหยิบอ้า 10 20 30 40
00:20:00 → 00:20:01ค่ะต่อได้เลย
00:20:01 → 00:20:04ค่ะจริงๆเราเห็นคาแรคเตอร์ของตัวเองที่
00:20:04 → 00:20:07เปลี่ยนไปชัดเจนเนาะอย่างการเป็นอลเล่การ
00:20:07 → 00:20:13เป็นคุณยายแบบทะลึ่งตึงตงสนุกสนานการเป็น
00:20:13 → 00:20:14คุณยาย
00:20:14 → 00:20:19อ่านิ่งๆเกษียณที่บ้านเป็นยายเกษียณยายว
00:20:19 → 00:20:21เออเป็นคุณยายวัยเกษียณอะไรอย่างเงี้ยใน
00:20:21 → 00:20:26แต่ละบุคลิกหรือการเติบโตเนี่ยมันมีปัญหา
00:20:26 → 00:20:28อะไรของมันมั้ยอย่างเช่นอย่างตอนที่เป็น
00:20:28 → 00:20:30อาลาเล่อ่ะความทุกข์ของอาลาเล่คืออะไร
00:20:30 → 00:20:33นึกไม่ออกเลยตอนนั้นช่วงอาลเล่ไม่ค่อยมี
00:20:33 → 00:20:35ความทุกข์ไม่
00:20:35 → 00:20:37ทั้งๆที่จริงๆแล้วอ่ะตอนช่วงที่เป็นอาเล่
00:20:37 → 00:20:39ฟังดูเหมือนคุณแทบจะไม่ได้นอนเลยนะ
00:20:39 → 00:20:43จริงใช้ร่างกายหนักมากใช้ทั้งร่างกายและ
00:20:43 → 00:20:45สมองอย่างหนักมาก
00:20:45 → 00:20:48ออก็คือทั้งร่างกายทั้งจิตใจ
00:20:48 → 00:20:49นะทั้งสมอง
00:20:49 → 00:20:52เรารู้สึกว่ามันสนองนี้ในตัวเราในแง่ที่
00:20:52 → 00:20:54ว่าไอ้ที่ทำออกมามันเรารู้สึกว่ามันทำออก
00:20:55 → 00:20:59มาได้ดีไม่ได้เป็นการสนองตัวเองในแง่ความ
00:20:59 → 00:21:02สนองนี้อ่ะไม่ใช่สนองความต้องการว่าแบบ
00:21:02 → 00:21:05อุ๊ยนี่แบบนี่คืองานที่ฉันชอบนี่คืองาน
00:21:05 → 00:21:07ที่ฉันใฝ่ฝันฉันทำแล้วฉันถึงแบบตั้งใจไม่
00:21:07 → 00:21:08ใช่เลยนะเพราะว่า
00:21:08 → 00:21:10หรือคนอื่นมาชื่นชมเรา
00:21:10 → 00:21:12ไม่ใช่แต่เรารู้สึกว่าเราทำได้ดีแล้วเรา
00:21:12 → 00:21:15แบบเหมือนอุ๊ยจ๊อบต่อไปเราอยากให้แบบดี
00:21:15 → 00:21:17ขึ้นไปอีกอะไรอย่างเงี้ยมันมันความรู้สึก
00:21:17 → 00:21:19ท้า challeng ดีกว่าเหมือนเรากำลังแข่ง
00:21:19 → 00:21:21เกมโชว์
00:21:21 → 00:21:25ในทุกๆวันอะไรอย่างเงี้ยอืแล้วก็ซึ่งตอน
00:21:25 → 00:21:27นั้นอ่ะอย่างเดียวในวัย 20 ในช่วงจะบอก
00:21:27 → 00:21:31ว่า 20-30 ต้นๆเนี่ยเป็นช่วงที่ไม่มีแฟน
00:21:31 → 00:21:39ด้วยสิ่งที่ไม่มีเลยคือความรักไม่มีสูตคน
00:21:39 → 00:21:4010 ปีกว่า
00:21:40 → 00:21:42ช่วงเวลานั้นน่าจะเป็นช่วงเวลาของการทุ่ม
00:21:42 → 00:21:43เท่
00:21:43 → 00:21:44ถ้าไม่ป่วยก็คงไม่มีปัญหา
00:21:44 → 00:21:45ใช่จริง
00:21:45 → 00:21:49ใช่มั้ยคือทุ่มเทแล้วเราดันทุ่มเทกับสิ่ง
00:21:49 → 00:21:51ที่เราชอบตัวเอง
00:21:51 → 00:21:55เออช่วงนั้นคือพี่เบิร์ดแฟนจ่าเนี่ย
00:21:55 → 00:21:55อ
00:21:55 → 00:21:58ปกติเขาก็จะให้ครีเอทีทำอ่ะอย่างที่บอก
00:21:58 → 00:22:00ว่าเจ้านายใจดีเจ้านายเป็นคนเปิดโอกาสพี่
00:22:00 → 00:22:02ชายบอกว่าออันเนี้ให้น้องลองทำ
00:22:02 → 00:22:03เจ้านายเราเจ้านายเดียวกัน
00:22:03 → 00:22:07เออใช่มยพี่ก็บอกว่าให้แบบลองทำให้อันนี้
00:22:07 → 00:22:09แล้วก็บอกอ่ะปแบบทำดูอะไรอย่างเงี้ยซึ่ง
00:22:09 → 00:22:12มันแบบอุ๊ยตอนนั้นเราก็ตกประมาทเนาะแบบ
00:22:12 → 00:22:13ครั้งแรกอ่ะเนาะ
00:22:13 → 00:22:13อือ
00:22:13 → 00:22:16แบบกับพี่เบิร์ดอย่างเงี้ยเราก็เอาว่าทำ
00:22:17 → 00:22:20เอางัดพลังวัดทั้งหมดมาทำอุ๊ยเราก็ทำได้
00:22:20 → 00:22:22เหมือนกันนี่หว่าอะไรอย่างเงี้ย
00:22:22 → 00:22:25มันก็เลยทุกวันมันมีความตื่นเต้นกับการ
00:22:25 → 00:22:26เจอ
00:22:26 → 00:22:26อื
00:22:26 → 00:22:29เจอศักยภาพเจอ Value
00:22:29 → 00:22:30อในตัวเอง
00:22:30 → 00:22:32เออในตัวเอง
00:22:32 → 00:22:36ได้พื้นที่ที่เอ่อเราได้จ๊ะเอ๋
00:22:36 → 00:22:36เออ
00:22:36 → 00:22:37ใช่มั้ย
00:22:37 → 00:22:38ถูกใช่ค่ะ
00:22:38 → 00:22:40กับความเป็นตัวเราถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่
00:22:40 → 00:22:42เคยรู้ว่ามีมันมาก่อน่
00:22:42 → 00:22:45สิ่งนึงที่ป๊อปอัพขึ้นมาแบบจากที่บอมแมบ
00:22:45 → 00:22:48เล่าช่วงเวลานี้นะก็คือไม่คาดหวังก็จะไม่
00:22:48 → 00:22:49มีช่วงผิดหวังเลย
00:22:49 → 00:22:50อันนี้ถูกต้องตอนนี้เปลี่ยนไปยังไม่รู้
00:22:50 → 00:22:53ยังไม่ได้กลับไปสำรวจแต่เมื่อก่อนน่ะถ้า
00:22:53 → 00:22:55สเตตัสข้างล่าง Facebook อ่ะนี่คือเลยจะ
00:22:55 → 00:22:56เขียนมาเลยไม่คาดฟังไม่ผิดหวัง
00:22:56 → 00:22:57จริงป่ะเนี่ย
00:22:57 → 00:22:57จริง
00:22:57 → 00:22:58อุ๊ยตายแล้ว
00:22:58 → 00:23:00จริงแล้วมันอีกอย่างนึงคือด้วยความที่มัน
00:23:00 → 00:23:02แบบอย่างที่บอกมันทำไม่เป็นใช่ป่ะเวลาลอง
00:23:02 → 00:23:05อะไรใหม่แล้วมันแบบไม่ได้เงี้ยผิดเงี้ย
00:23:05 → 00:23:07จะไม่เคยรู้สึกสุขเ้าเสียใจหรือว่าแบบ
00:23:08 → 00:23:09ไม่ได้ไม่ได้หงอยอ่ะ
00:23:09 → 00:23:12เพราะว่าเล่าในหลายที่แล้วว่าเป็นคนที่
00:23:12 → 00:23:16ถูกโดนเสนองานแล้วโดนปัดตกแบบปัดตกประเภท
00:23:16 → 00:23:18ขอใหม่ทั้งหมดเนี่ยจากพี่ฉอดเนี่ยจริงๆ
00:23:18 → 00:23:19ไม่น้อยกว่า 3 ครั้ง
00:23:19 → 00:23:21โอ๊ย
00:23:21 → 00:23:23แบบไม่ใช่ในลักษณะแก้ตรงนี้หน่อยนะคะแบบ
00:23:23 → 00:23:26อ๋อฉันเชื่อค่ะถ้าแก้แล้วแก้ยับเลยค่ะ
00:23:26 → 00:23:29จนฉันเช็คคำว่าเอ่อพี่คะคือให้แก้ผ้าดี
00:23:29 → 00:23:31กว่าแก้เพลง
00:23:31 → 00:23:33ให้ทำใหม่เลยมั้ยคะอย่างเงี้ยแบบไม่ได้
00:23:33 → 00:23:35ประชดนะแบบแต่แต่ว่าพี่สอบก็แบบอันนี้มัน
00:23:36 → 00:23:37ไม่ใช่อ่ะหนูแบบ
00:23:37 → 00:23:40ทำไมเนี่ยรู้สึกว่ามันไม่มีสิทธิ์ไปโกรธ
00:23:40 → 00:23:42เรามันรู้สึกว่าเราไม่ได้โกรธหรือเราไม่
00:23:42 → 00:23:45รู้สึกหงอยเลยเพราะมันไม่ได้ว่าทำเป็นต้น
00:23:45 → 00:23:48ไงถ้ามันผิดมันก็ไม่เป็นไรค่ะก็จะทำใหม่
00:23:48 → 00:23:49อีกอ่ะค่ะ
00:23:49 → 00:23:52ช่วงวัยที่เหมือนเดี๋เราได้ค้นหาอ่ะ
00:23:52 → 00:23:55ผิดก็ไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น
00:23:55 → 00:23:55อ
00:23:55 → 00:23:58ถูกก็ดีใจที่สำคัญได้เงิน
00:23:58 → 00:23:59เออ
00:23:59 → 00:24:03มันเหมือนนอกจากที่จะไม่ได้สูญเสียหรือ
00:24:03 → 00:24:06ไม่ได้ผิดหวังอะไรแบบเรากลายเป็นเหมือน
00:24:06 → 00:24:09เราได้รางวัลกับตัวเองในทุกๆวันด้วยรวม
00:24:10 → 00:24:12ทั้งสิ่งที่ทำให้เราดำรงอยู่อย่างเช่น
00:24:12 → 00:24:13เงินด้วยเนาะใช่
00:24:13 → 00:24:16เออเพราะฉะนั้นช่วงเวลา
00:24:16 → 00:24:19นั้นมัน
00:24:19 → 00:24:20หายไปได้ยังไง
00:24:20 → 00:24:24เอาจริงๆมันก็ไม่ได้หายแต่ว่าพอมันมาเป็น
00:24:24 → 00:24:28ช่วงเฟสที่เราเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา
00:24:28 → 00:24:31เงี้ยใช่ป่ะมันแล้วมันมี person ของคุณ
00:24:31 → 00:24:35ยายมันเริ่มเข้ามาซึ่งก็เกิดจากที่คนอื่น
00:24:35 → 00:24:37เขาเรียกอ่ะเนาแต่ในส่วนนึงเราเราเองเรา
00:24:37 → 00:24:39ก็รู้สึกเราไม่ได้ปฏิเสธ
00:24:39 → 00:24:42นี้เอ้ยพอมันกลายมาอยู่หน้ากล้องมันก็ทำ
00:24:42 → 00:24:45เยอะเหมือนเดิมทำเยอะเหมือนเดิมจนเรารู้
00:24:45 → 00:24:49สึกว่าไอ้คาแรคเตอร์ยายของเราเนี่ยมัน
00:24:49 → 00:24:52เริ่มอยู่กินกับเราทั้งวันตลอดตลอดเวลา
00:24:52 → 00:24:54ไม่ใช่แค่ตอนเราอยู่หน้ากล้องนึกออกม
00:24:54 → 00:24:58อย่างบางมันจะมีช่วงที่เรากลับบ้านไปหรือ
00:24:58 → 00:25:01เวลาอยู่กับคนใกล้ตัวเราก็ยังแบบเหมือนมี
00:25:01 → 00:25:03obligation
00:25:03 → 00:25:05ที่จะต้องทำให้เขาขบขันอย่าเงี้ย
00:25:05 → 00:25:07เหมือนเป็นภารกิจที่ติดตัวอยู่ตลอด
00:25:07 → 00:25:11มีภารกิจที่ติดตัวว่าจะต้องขบขันแม้แต่
00:25:11 → 00:25:15วันที่เรานั้นอ่อมและยมมากเงี้ยทำไมมัน
00:25:15 → 00:25:19ยังต้องอยู่วะจนกระทั่งถ้าจำไม่ผิดนะวัน
00:25:19 → 00:25:23ที่ไอ้การบอกว่าสดใสจีจ๊าเธอขนาดเนี้ยไม่
00:25:23 → 00:25:26ได้ใช้แค่กับคนใกล้ตัวเวลาอยู่นอกกล้อง
00:25:26 → 00:25:27เท่านั้น
00:25:27 → 00:25:27อื
00:25:27 → 00:25:32มันดันมาใช้กับตัวเองตอนที่อยู่กับตัวเอง
00:25:32 → 00:25:34ปลอมมากตอนนั้นโคตรๆงงตัวเองเหมือนกันแต่
00:25:34 → 00:25:38จนที่เรารู้สึกว่ามันเอ๊ะไม่ใช่แล้วล่ะ
00:25:38 → 00:25:43เงี้ยคือวันที่อกหักวันที่แฟนทิ้งเค้า
00:25:43 → 00:25:47ทิ้งเราตอนเราเราไปเที่ยวยุโรปอ่ะเขาอยู่
00:25:47 → 00:25:50เมืองไทยใช่ป่ะแล้วอี้าแบบก็อยู่ดีๆเก็
00:25:50 → 00:25:53เลือกจะแบบไม่เอาฉันไม่คุยกับเธอละก็หาย
00:25:53 → 00:25:58แบบหายไปแบบเฮ้ยอะไรวะตอนนั้นคือเพลงไม่
00:25:58 → 00:26:00แน่ใจของนิโคทริโอเนี่ยก็คือดังขึ้นมาเลย
00:26:00 → 00:26:01ร้องร้องยังไงนะ
00:26:01 → 00:26:05ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกบอกตรงๆไม่แน่ใจความ
00:26:05 → 00:26:09เป็นไปของเรายังรักกันบ้างหรือเปล่าทำไม
00:26:09 → 00:26:10เธอเงียบไป
00:26:10 → 00:26:11ออ
00:26:11 → 00:26:16อยากให้เธอมีคำตอบเอ๊ะแทนอาการเฉยชาแทน
00:26:16 → 00:26:19อาการไม่มองตามีอะไรพูดกันไม่ใช่ฉันไม่
00:26:19 → 00:26:21รู้สึกหรือไปเที่ยวคนเดียวนะแล้วก็บอกไม่
00:26:21 → 00:26:25เป็นไรหรอกเอาจจะเอาจจะจนกระทั่งถึงแบบ
00:26:25 → 00:26:29วันที่เราจับได้แล้วว่าไอ้ทิ้งกูแน่
00:26:29 → 00:26:30อื
00:26:30 → 00:26:32ก็ยังจะบอกตัวเองว่าเธอไม่เป็นไรไม่เป็น
00:26:32 → 00:26:35ไรเดี๋ยวแบบเธอยิ้มไว้วันนี้ฉันเธอมาอยู่
00:26:35 → 00:26:37ในพื้นที่ที่สวยงาม
00:26:37 → 00:26:38อ
00:26:38 → 00:26:40วันที่กลับมาถึงเมืองไทยเลื่อนตั๋วกลับ
00:26:40 → 00:26:42ให้เร็วขึ้นด้วยนะ
00:26:42 → 00:26:44เพื่อที่จะกลับมาแบบบอกว่าเออเธอกลับมา
00:26:44 → 00:26:48แล้วอะไรเงี้ยมาเจอกันหน่อยมาแล้วก็มาและ
00:26:48 → 00:26:50ก็มาบอกกับเราตรงตรง
00:26:50 → 00:26:50ว่า
00:26:50 → 00:26:53เออก็ไม่ไม่คุยต่อดีกว่าอะไรอย่าเงี้ย
00:26:53 → 00:26:58แล้วหลังจากนั้นคือเชื่อมว่าไม่ร้องไห้
00:26:58 → 00:27:00เลยสักกะแอะสิ่งที่บอกตัวเองเอ้ยเธอไม่
00:27:00 → 00:27:04เป็นไรไม่เป็นไรี้เราเข้าใจเค้าอะไรเงี้ย
00:27:04 → 00:27:06เออเบอกเราอย่างี้แล้วแล้วเข้าใจเราไม่
00:27:06 → 00:27:09ไม่เป็นไรเธอเข้มเธอเข้มแข็งเธอเข้มแข็ง
00:27:09 → 00:27:09หรือเธอ
00:27:09 → 00:27:10อ
00:27:10 → 00:27:12เดี๋เธอจะต้องไปถ่ายเธอเที่ยวไทยต่อเธอสั
00:27:12 → 00:27:14ไม่ได้นะจ๊ะเงี้เออ
00:27:14 → 00:27:15อ
00:27:15 → 00:27:18คือเราเราจะหยุดเสียใจไม่ได้
00:27:18 → 00:27:19ยังมีภารกิจ
00:27:19 → 00:27:22ถูกต้องแล้วรู้สึกว่าเหมือนเสียงยายมัน
00:27:22 → 00:27:23บอกเราแบบว่า
00:27:23 → 00:27:24อ่า
00:27:24 → 00:27:28แต่เธอไม่ได้จ้ะยายนี่สกไม่ได้จ้ะยายต้อง
00:27:28 → 00:27:32ขบขันจ้ะแต่อยู่คนเดียวเราก็ไม่รอไงหมอจน
00:27:32 → 00:27:35กระทั่งวันที่รู้สึกว่าอุ๊ยตายละชิบหายละ
00:27:35 → 00:27:38คือนอนไม่หลับหรือหลับตื่นหลับตื่นเงไม่
00:27:38 → 00:27:39สามารถหลับได้
00:27:39 → 00:27:39อ่า
00:27:39 → 00:27:41เป็นเวลาอยู่สัปดาห์
00:27:41 → 00:27:43ร่างกายมันบอกแทน
00:27:43 → 00:27:47มันบอกแทนแล้วก็จนกระทั่งไอ้ช่วงมันมีวัน
00:27:47 → 00:27:50ที่ร่างกายมันชัดแบบมันเหนื่อยจริงๆอ่ะ
00:27:50 → 00:27:50อ๋อ
00:27:50 → 00:27:53มันวันนั้นน่ะถ่ายรายการแบบเช้ากลางวัน
00:27:53 → 00:27:54เย็น
00:27:54 → 00:27:56แล้วกลับไปมันไม่ไหวแล้วมันสะสมเงี้ยเรา
00:27:56 → 00:27:58รู้ตัวว่าเราล้ม
00:27:58 → 00:27:58อ
00:27:58 → 00:27:59ไปเลย
00:27:59 → 00:28:00อื
00:28:00 → 00:28:03ฝันเหมือนคิดเหมือนหัวมันแล่นน่ะ
00:28:03 → 00:28:04อื
00:28:04 → 00:28:07แต่มันไม่ยอมตื่นและตื่นไม่ขึ้น
00:28:07 → 00:28:08ออ
00:28:08 → 00:28:10มันเหมือนแบบเหมือนถูก
00:28:10 → 00:28:10ผีอำ
00:28:10 → 00:28:13เอออารมณ์คล้ายๆผีอำอะไรอย่างเงี้ยเออ
00:28:13 → 00:28:14อ
00:28:14 → 00:28:16แล้วพอตื่นไอ้ไม่ไหวแล้วต้องหาคน
00:28:16 → 00:28:18ช่วยเออ
00:28:18 → 00:28:22ก็ฉันมาเจอ
00:28:22 → 00:28:24ออ
00:28:24 → 00:28:27ตอนนั้นเนี่ยเราได้เรียนรู้กันว่าเหมือน
00:28:27 → 00:28:30การเป็นยายเนี่ยคือจริงๆมันเป็นตัวเรานะ
00:28:30 → 00:28:33มันเป็นตัวเราแต่มันเป็นตัวเราอยู่ภาพนึง
00:28:33 → 00:28:36ที่มันไปแมตชกับในเรื่องของความคาดหวัง
00:28:36 → 00:28:39ของผู้คนแล้วเราก็รับมาแล้วเราถอดความคาด
00:28:39 → 00:28:41หวังนี้ไม่ออกซะด้วย
00:28:41 → 00:28:43เป็นอย่างงั้น
00:28:43 → 00:28:44อื
00:28:44 → 00:28:47ก็เพราะหมอบอกอ่ะเชื่อก็เลยเชื่อแต่ว่า
00:28:47 → 00:28:49ไม่แต่เราก็รู้สึกอย่างั้นจริงๆพอมามอง
00:28:49 → 00:28:51ย้อนกลับไปนะเราก็รู้สึกอย่างงั้นจริงๆ
00:28:51 → 00:28:55เป็นตัวเราเองอ่ะที่ที่เราเองก็เผลอไปรับ
00:28:55 → 00:29:00ผิดชอบแบบความคาดหวังความสุขความสนุกสนาน
00:29:00 → 00:29:03ของผู้คนจนกระทั่งลืมความรู้สึกของตัวเอง
00:29:03 → 00:29:03ไป
00:29:03 → 00:29:06อใช่
00:29:06 → 00:29:06เห็นด้วย
00:29:06 → 00:29:11ใช่มวันนั้นเนี่ยเราจำได้ว่าเราคุยถึง
00:29:11 → 00:29:13เรื่องความคิดถึงที่มีต่ออาลาเล่
00:29:13 → 00:29:17เอออาลเล่เนี่ยคือโผล่ขึ้นมาในช่วง
00:29:17 → 00:29:20ใน 1 sess ตอนนี้มันเหมือนมีปัญหากับยาย
00:29:20 → 00:29:22อยู่เนาะอะไรอย่าเงี้ย
00:29:22 → 00:29:24แล้วหมอก็ถามขึ้นมาว่า
00:29:24 → 00:29:26เอาจริงๆไม่ต้องไม่ต้องคิดแบบว่าอย่าคิด
00:29:26 → 00:29:29เยอะเลยแบบแต่ถามว่าถ้าจะเป็นอะไรก็ได้
00:29:29 → 00:29:31เป็นใครก็ได้ในโลกหรืออะไรเงี้ยอยากเป็น
00:29:31 → 00:29:35ใครก็คือโพรงขึ้นหน่อยว่าอยากเป็นอลเล่
00:29:35 → 00:29:38เพราะว่าไม่รู้เเล่นขี้ก็ไม่มีใครว่าเ้า
00:29:38 → 00:29:39อะไรเงี้ย
00:29:39 → 00:29:40อ่า
00:29:40 → 00:29:42แล้วก็นั่งร้องไห้เพราะบอกว่าร้องไห้ต้อง
00:29:42 → 00:29:47อลเเล่นขี้ก็ไม่มีใครวะเออเออจีใต้สำนึก
00:29:48 → 00:29:51คือฉันอยากเล่นขี้หรอฉันจะแบบเฮ้ยจีใต้
00:29:51 → 00:29:54สำนึกตอนนี้เหมือนฉันคือฉันอยากเล่นขี้
00:29:54 → 00:29:56มันคือตัวแดนของการที่เราเป็นอะไรก็ได้
00:29:56 → 00:29:57อ่ะอ
00:29:57 → 00:30:01มากกว่าโดยที่ไม่ต้องกลัวไม่ต้องกลัวอะไร
00:30:01 → 00:30:04ไม่ต้องแบกรับไม่ต้องกลัวใครที่จะจะผิด
00:30:04 → 00:30:05หวัง
00:30:05 → 00:30:05อื
00:30:05 → 00:30:09เออเราเรายอมรับในสิ่งที่เราเป็นได้นะ
00:30:09 → 00:30:09ครับ
00:30:10 → 00:30:11จริงๆหมอก็เหมือนกับเป็นอีกสายตานึงที่
00:30:11 → 00:30:15มองเข้ามาแบบบอกให้เราแบบถอยแล้วก็ลองมอง
00:30:15 → 00:30:17มาใหม่อะไรอย่างเงี้ยแล้วก็พบว่าเออยาย
00:30:17 → 00:30:19มันไม่ใช่ทั้งหมด
00:30:19 → 00:30:19เออ
00:30:19 → 00:30:22เออยายมันไม่ใช่ทั้งมันไม่ใช่ตัวปลอมเอา
00:30:22 → 00:30:24จริงๆไม่ได้รู้สึกว่ายายคือตัวปลอม
00:30:24 → 00:30:25อ่า
00:30:25 → 00:30:26แต่เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่
00:30:26 → 00:30:28ไม่ได้เป็นการแบบคือจริงๆมันไม่ใช่ตัวตน
00:30:28 → 00:30:30ที่สร้างขึ้นมาเพื่อที่จะตอบสนองใครไม่
00:30:30 → 00:30:32ใช่แต่รู้สึกว่ามันเป็นแค่ส่วนหนึ่งมัน
00:30:32 → 00:30:36ยังมีตัวตนอลเล่ห์ที่ไม่ได้ปลุกให้เค้า
00:30:36 → 00:30:39ตื่นเลยเป็นเวลานาน
00:30:39 → 00:30:40เออ
00:30:40 → 00:30:43เออก็เหมือนเราได้ถอยกลับมา
00:30:43 → 00:30:45เราไม่ได้มีโหมดเดียวอ่ะจริงๆมนุษย์เรา
00:30:45 → 00:30:48มันมีหลายหลายโหมดอ่ะภาระหน้าที่หรืออะไร
00:30:48 → 00:30:50อย่าเงี้ยในการรับเวลาที่ต่างกัน
00:30:50 → 00:30:52ตัวตนของเรามันก็มันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
00:30:52 → 00:30:55อยู่แล้วตอนนี้เราก็คือเราเคยเป็นหมอกับ
00:30:55 → 00:30:57คนไข้แต่วันนี้เรามากันอเราเป็นเพื่อนกับ
00:30:57 → 00:31:01เพื่อนี้ใช่ป่ะตอนพูดเท talk เนี่ยประโยค
00:31:01 → 00:31:03แรกที่ให้เขียนน่ะคือแบบถามว่าคุณเป็นใคร
00:31:03 → 00:31:08คะเงี้ยให้ในฮอเเขียนว่าคุณเป็นใครคะจนจบ
00:31:08 → 00:31:11อ่ะให้ลองมาดูคำตอบของตัวเองอ่ะเชื่อม 100
00:31:11 → 00:31:13ทั้ง 100
00:31:13 → 00:31:17พยายามงวดหาคำตอบให้ได้ 1 อันเวลาถามว่า
00:31:17 → 00:31:21คุณเป็นใครไงเราจะตอบพยายามหา 1 คำตอบอ่ะ
00:31:21 → 00:31:21อ
00:31:21 → 00:31:24ซึ่งจริงๆเราพบว่าไม่ใช่นี่นะเนี่ยที่หมอ
00:31:24 → 00:31:27บอกอ่ะเราไม่ได้มี 1 ตัวตนเราก็เลยรู้สึก
00:31:27 → 00:31:30ว่าไอ้ที่หมอถามว่ามันเป็นจุดเปลี่ยนหรือ
00:31:30 → 00:31:32เปล่าเราก็เลยคิดว่าใช่ 1 คือมันมีเวลา
00:31:32 → 00:31:36พักเรารู้สึกว่าอียายบางคนมันมีเวลาพัก
00:31:36 → 00:31:37ได้นะจ๊ะ
00:31:37 → 00:31:38อื
00:31:38 → 00:31:40อียายอลาเล่เนี่ยมันสามารถที่จะเรียกเขา
00:31:40 → 00:31:44มาใช้งานได้นะจ๊ะรวมไปถึงเนี่ยพอพอมัน
00:31:45 → 00:31:47เข้ามาสู่ตอนเรา 40 กว่าใช่ป่ะ
00:31:47 → 00:31:47อ่า
00:31:48 → 00:31:51มันก็เลยเพราะว่ามันมีพื้นที่ให้ยายวัย
00:31:51 → 00:31:52เกษียณอ่ะ
00:31:52 → 00:31:55ไม่ใช่แค่ป๋อมแป๋มสงสัยหรอกหลายๆคนก็อาจ
00:31:55 → 00:31:58จะสงสัยเหมือนกันน่ะเอ๊ะทำไมฉันอยู่บ้าน
00:31:58 → 00:32:01ฉันเป็นคนแบบนี้พอไปที่ทำงานเป็นคนแบบนี้
00:32:01 → 00:32:04พออยู่กับแฟนก็เป็นคนแบบนี้อะไรอย่าง
00:32:04 → 00:32:06เงี้ยอยู่กับเพื่อนเป็นอีกแบบนึงอะไร
00:32:06 → 00:32:08อย่างเงี้ยเอ้ยเราเป็นคนไงกันแน่เราไม่
00:32:09 → 00:32:11สบายหรือเปล่าเราเป็นคนไหลบุคลิกหรือ
00:32:11 → 00:32:11เปล่าอะไรอย่างี้
00:32:11 → 00:32:13หรือเราเป็นคนแบบเราเป็นคนปลอมหรือเปล่า
00:32:13 → 00:32:15อะไรเงี้ยอืบ้า
00:32:15 → 00:32:19ทำไมเธอไปอยู่กับเพื่อเธอร่าเริงเธอเฟก
00:32:19 → 00:32:19หรือเปล่าอะไรอย่าเงี้ย
00:32:19 → 00:32:24จะเชื่อมว่าฉันเองอ่ะก่อนที่จะมาเรียน
00:32:24 → 00:32:27หรือจะมาศึกษาเรื่องนี้หรือทำงานด้านนี้
00:32:27 → 00:32:30จริงๆฉันก็สงสัยเหมือนกันโอ
00:32:31 → 00:32:33เออฉันสงสัยถึงขนาดว่าไอ้ที่ฉันมีความสุข
00:32:33 → 00:32:34นะมันสุขจริงเปล่า
00:32:34 → 00:32:35อื
00:32:35 → 00:32:38เออหรือถามตัวเองอยู่บ่อยๆเลยว่าเออจริงๆ
00:32:38 → 00:32:40เราเป็นคนยังไงกันแน่เดี๋ยวก็ใจร้อน
00:32:40 → 00:32:41เดี๋ยวก็ใจเย็น
00:32:41 → 00:32:45จริงๆมันก็เป็นสิ่งที่นำพามาให้เรียนรู้
00:32:45 → 00:32:49แล้วก็เฉพาะทางด้านนี้เหมือนกันนะคะแยก
00:32:49 → 00:32:52ง่ายๆเลยว่ามันปกติหรือมันไม่ปกติ
00:32:52 → 00:32:52อือ
00:32:52 → 00:32:55คือมันแยกจากที่การรู้ตัวนั่นแหละคือตราบ
00:32:55 → 00:32:59ใดที่เราก็รู้ว่าเออเราเป็นคนแบบนี้เมื่อ
00:32:59 → 00:33:00อยู่กับคนนี้
00:33:00 → 00:33:00อือ
00:33:00 → 00:33:04หรือเราเป็นแบบนี้เอ่อเพราะอยู่ในสังคม
00:33:04 → 00:33:07แบบนี้คือการรู้ตัวคือสิ่งที่สำคัญที่เรา
00:33:07 → 00:33:10จะแยกระหว่างความเป็นโรคกับความไม่โรค
00:33:10 → 00:33:11เออ
00:33:11 → 00:33:13อันเนี้ยจริงๆมันไม่ใช่มันไม่ได้เป็นความ
00:33:13 → 00:33:16ผิดปกติอะไรของเคมีอ่ะบางทีมันก็คือแค่
00:33:16 → 00:33:19ความไม่รู้เพราะฉะนั้นเนี่ยยามันก็เลยไม่
00:33:19 → 00:33:21ใช่ยาที่เราต้องกินเข้าไป
00:33:21 → 00:33:24แต่มันคือการที่เรารู้ก็แค่รู้ว่า
00:33:24 → 00:33:27เออเรามีโหมดอื่นเนาะ
00:33:27 → 00:33:27อื
00:33:27 → 00:33:30เรามีความเป็นเด็กแล้วเราก็มีความเป็นผู้
00:33:30 → 00:33:34ใหญ่อะไรเงี้ยเรามีความผู้ใหญ่ที่เป็นผู้
00:33:34 → 00:33:35ใหญ่สนุก
00:33:35 → 00:33:38เราเป็นผู้ใหญ่ที่สงบอะไรอย่างเงี้ยเออ
00:33:38 → 00:33:40บางทีเราเราก็แค่รู้
00:33:40 → 00:33:43ใช่คอนเฟิร์มคำพูดของหมอเพราะว่าก่อนหน้า
00:33:43 → 00:33:45นั้นที่รู้สึกว่ามันเป็นทุกข์เอ้ที่เรา
00:33:45 → 00:33:47รู้สึกว่าเราเราไม่สบายใจหลายอย่างแล้ว
00:33:47 → 00:33:49แบบส่งผลต่อ 1 2 3 4 อะไรอย่างเงี้ย
00:33:49 → 00:33:53พอหมอมาวาดแผ่นภูมิให้ดูวันนั้นน่ะก็ออๆ
00:33:53 → 00:33:56มันก็คือเก็ตและเหมือนเราได้วารปมามอง
00:33:56 → 00:33:59เห็นว่าเออฉันก็มีสุดยอดมากเลยจริงๆมัน
00:33:59 → 00:34:00เกือบ 10 ปีแล้วนะ
00:34:01 → 00:34:04ใช่นี่ยังจำได้แม่นเลยบอกแล้วว่ามันสำคัญ
00:34:04 → 00:34:07บอกแต่ว่ามันแมทเทอร์กับชีวิตดิฉันมาก
00:34:07 → 00:34:08เออ
00:34:08 → 00:34:10นี่รู้สึกว่ามันไม่ต้องใช้ตลอดนะแบบเอา
00:34:10 → 00:34:13จริงๆที่ที่ไปเจออีกอย่างคือตอนไปบวชตอน
00:34:13 → 00:34:15ไปบวชเนี่ยวันแรกๆอ่ะมันจะยังนอนไม่ค่อย
00:34:15 → 00:34:17หลับเงี้แล้วก็จะชอบออกมานั่งอ่านหนังสือ
00:34:17 → 00:34:19อยู่ข้างหน้ากุฏิเราเงี้มันมีไฟเงแล้วก็
00:34:19 → 00:34:23จะชอบเผลอตบยุง
00:34:23 → 00:34:25โชา
00:34:25 → 00:34:29เราก็ไปปงอาบัติใช่ป่ะแล้วก็โอ้ยตายแล้ว
00:34:29 → 00:34:33เงี้ยเรามีอีก 1 ร่างเพิ่มขึ้นมาคือร่าง
00:34:33 → 00:34:35พระทิตะโก
00:34:35 → 00:34:37ซึ่งไม่ฉายาธรมะของเรา
00:34:37 → 00:34:38ออฮะ
00:34:38 → 00:34:39ชื่ออะไรนะ
00:34:39 → 00:34:40พระถิตะโกถิตโก
00:34:40 → 00:34:42แต่พวกเพื่อนๆและลูกน้องอ่ะมันนั่งอยู่
00:34:42 → 00:34:45ข้างหลังมันได้ยินโกแล้วมันก็เห็นว่าเออ
00:34:45 → 00:34:47นี่เป็นกระเทยสงสัยชื่อพระ Let it go
00:34:47 → 00:34:50มั้ง
00:34:50 → 00:34:52เตรียมจะไปบอกนักข่าวได้เฉยๆต้องทำว่าพระ
00:34:52 → 00:34:55Let it go ไม่ใช่สิพอไปสักวัน 2 วัน
00:34:55 → 00:34:57อย่างเงี้ยเราก็จะรู้แล้วว่าเหมือนยุงมา
00:34:57 → 00:35:00อย่างเงี้ยสัญชยาจะไม่อย่างนี้แล้วเงี้ย
00:35:00 → 00:35:01มันก็จะแบบ
00:35:01 → 00:35:02ไป
00:35:02 → 00:35:06ซึ่งอันเนี้ยเอามาใช้ตอนเป็นมนุษย์ว่าได้
00:35:06 → 00:35:11เวลาแบบเออเอา Take it back ขอช้าจ้ะ
00:35:11 → 00:35:15แบบหรืออมจะโหมดจะปลงโหมดจะใดๆอย่างเงี้ย
00:35:15 → 00:35:15เออ
00:35:15 → 00:35:20ก็ใช้โหมดตอนเป็นพระที่ตะโกมาดึงมาใช้ได้
00:35:20 → 00:35:20อยู่
00:35:20 → 00:35:23จริงๆป๋มแปะเป็นคนที่โชคดีนะเนี่ย
00:35:23 → 00:35:24ที่
00:35:24 → 00:35:27ที่เราได้มีโอกาสโลดแล่นในหลายพื้นที่แบบ
00:35:27 → 00:35:28มากๆ
00:35:28 → 00:35:30เรียกว่าเป็นพื้นที่ในการทำความรู้จักตัว
00:35:30 → 00:35:31เอง
00:35:31 → 00:35:32ตัวเองเออ
00:35:32 → 00:35:33ได้หลากหลาย
00:35:33 → 00:35:34ครับ
00:35:34 → 00:35:34มากๆ
00:35:34 → 00:35:37ก็เห็นด้วยค่ะพูดมาถึงต้นนี้รู้สึกว่า
00:35:37 → 00:35:41เป็นโชคดีของเราที่มันแบบ 1 เรามีเจ้านาย
00:35:41 → 00:35:44เนาะที่จะเริ่มต้นของเราที่เขาเปิดโอกาส
00:35:45 → 00:35:47ให้เราได้ใช้พื้นที่ของ exercise พื้นที่
00:35:47 → 00:35:48ของเรา
00:35:48 → 00:35:48อื
00:35:48 → 00:35:51พ่อแม่ของเราอันนี้อาจจะไม่ได้โชคดีมาก
00:35:51 → 00:35:51อื
00:35:51 → 00:35:54เาแค่อาจจะขี้เกียจเลี้ยง
00:35:54 → 00:35:58เค้าก็เลยที่จะปล่อยให้เรานั้นปวดตุเป๋
00:35:58 → 00:35:59ให้อิสระ
00:35:59 → 00:36:02ใช่ไม่ใช่อีกไม่ได้อย่าเรียกว่าให้อิสระ
00:36:02 → 00:36:04เค้าค่อนข้างขี้เกียจเรียงพูดดีกว่าพูด
00:36:05 → 00:36:10อย่างงี้ดีกว่าเค้าเคยเดินมาบอกว่าลูกๆ
00:36:10 → 00:36:13เนี่ยแม่จะทุบบ้านใหญ่อ่ะแล้วแม่ต้องย้าย
00:36:13 → 00:36:16เข้ามานอนบ้านเล็กอ่ะคือบ้านของลูกเนี่ย
00:36:16 → 00:36:17อือ
00:36:17 → 00:36:19ลูกไปหาอยู่ที่อื่นเออที่อยู่ที่อื่นอยู่
00:36:19 → 00:36:23ได้มย
00:36:23 → 00:36:24เจ้า
00:36:24 → 00:36:29จริงๆแบบมันมี 2 หลังใช 2 หลังในในใน
00:36:29 → 00:36:31บริเวณไงเราจะหลังใหญ่จะมีพ่อแม่น้องอยู่
00:36:32 → 00:36:34ด้วยกันหลังหลังเหล็กจะมีเราอยู่คนเดียว
00:36:34 → 00:36:35เงี้
00:36:35 → 00:36:38แต่ว่าเขาจะทุบหลังใหญ่แล้วทำใหม่แม่จะไป
00:36:38 → 00:36:39ทำงานนี่นอนอยู่
00:36:39 → 00:36:43แนั่งไปเตียงนะลูกเนี่ยแม่จะถูบบ้านที่
00:36:43 → 00:36:46เราจะถุบบ้านเนี่ยวันนี้เ้าจะเ้าจะมาถุบ
00:36:46 → 00:36:48แล้วเนี่ยแม่ก็ต้องย้ายมานอนหลังเนี้ย
00:36:48 → 00:36:51ลูกไปหาที่อยู่ที่อื่นได้มั้ยก็งงแงบอก
00:36:52 → 00:36:55ว่าเ้าเอิให้ไปเมื่อไหร่ก็เ้าจะมาทุบแล้ว
00:36:55 → 00:37:04ก็ไปเลยก็ได้เธอฉันไม่ได้รอเล่นแม่ฉันจ้
00:37:04 → 00:37:05ก็ก็ไม่ก็อื้อหือ
00:37:05 → 00:37:08เมื่อก่อนเขาก็ที่ทำงานพ่อกับแม่อ่ะ
00:37:08 → 00:37:08อ่า
00:37:08 → 00:37:09และโรงเรียนเนี่ย
00:37:09 → 00:37:10อ่า
00:37:10 → 00:37:13อยู่อยู่กันแบบนึกภาพ 4 แยกนะหมอ
00:37:13 → 00:37:14เออ
00:37:14 → 00:37:194 แยก 1 อันอ่ะที่ทำงานพ่ออยู่แยกนึงแม่
00:37:19 → 00:37:21อยู่แยกนึงเราอยู่แยกนึงอ่ะ
00:37:21 → 00:37:22เออเออ
00:37:22 → 00:37:23ติดกันด้วยข้ามถนนน่ะ
00:37:23 → 00:37:24เออ
00:37:24 → 00:37:28แต่ว่าพ่อเนี่ยแบบขี้เกียจรอลูกเลิกเรียน
00:37:28 → 00:37:31น่ะหรือว่าลูกเลิกเรียนแล้วแบบขี้เกียจมา
00:37:31 → 00:37:34นั่งตามมันจะเสร็จเลยเจะไปวิ่งอะไรให้
00:37:34 → 00:37:37กลับบ้านไม่ต้องก็กลับบ้านเองไปทั้งที่
00:37:37 → 00:37:41เค้าเดเค้าขับรถน่ะขับข้ามไฟแดงอ่ะถึงโรง
00:37:41 → 00:37:44เรียนฉันแล้วแต่เคอกลับเองไปฉันโหดแล้ว
00:37:44 → 00:37:48เมย์ไม่ถึงอ่ะมันใจนิวเกี่ยวอ่ะมันนมัน
00:37:49 → 00:37:52เกี่ยวได้เฉพาะนิ้วอ่ะแล้วรถมันเบรกอ่ะ
00:37:52 → 00:37:56ฉันกลิ้งไปแบบฉันลาวดอฟไปจนถึงคนขับเลย
00:37:56 → 00:38:00อ่ะปุ๊กๆๆๆแต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรความโชค
00:38:00 → 00:38:03ร้ายตอนนั้นทำให้เรารู้สึกว่าเราได้
00:38:03 → 00:38:04explore
00:38:04 → 00:38:07โอเคในความอิสระหรือความรู้สึกว่าเอ้ย
00:38:07 → 00:38:09เค้าเค้าปล่อยเรา
00:38:09 → 00:38:10อือื
00:38:10 → 00:38:12แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่เราไม่อยากให้เขา
00:38:12 → 00:38:13ปล่อยอ่ะนะ
00:38:13 → 00:38:13เออ
00:38:13 → 00:38:16ใช่เรารู้สึกว่าด้วยความที่มันไม่ได้มี
00:38:17 → 00:38:20ใครมาเค้าเรียกมาดัน
00:38:20 → 00:38:22หรือไม่ได้มาบังคับเราอ
00:38:22 → 00:38:25ว่าเราต้องซ้ายขวาอะไรเงี้ย
00:38:25 → 00:38:26อือ
00:38:26 → 00:38:29เราก็เลยรู้สึกว่าตลอดเวลาตั้งแต่เกิดจน
00:38:29 → 00:38:32ถึงช่วงที่เราทำงานมาเนี่ยมันคือช่วงที่
00:38:32 → 00:38:34ต้องหาเองหมด
00:38:34 → 00:38:35อื
00:38:35 → 00:38:38เพราะฉะนั้นอ่ะข้อ 1 เลยเวลาหาอะไรแล้ว
00:38:38 → 00:38:40เราหาเองแล้วเจอเองอ่ะ
00:38:40 → 00:38:40อ
00:38:40 → 00:38:44เราก็จะรู้สึกค่อนข้างภูมิใจกับสิ่งที่
00:38:44 → 00:38:45เราหาเจอ
00:38:45 → 00:38:46อ่า
00:38:46 → 00:38:47ค่อนข้างมาก
00:38:47 → 00:38:48อื
00:38:48 → 00:38:50อืทุกอย่างที่ทำอ่ะมั่นใจว่าจำได้เกือบ
00:38:50 → 00:38:53หมดเพราะรู้สึกว่าภูมิใจกับทุกอันที่ทำ
00:38:53 → 00:38:56เราก็มักจะเห็นคุณค่ากับสิ่งที่แบบเกิด
00:38:56 → 00:38:58ขึ้นกับเราอ่ะเนาะเราก็รู้สึกว่าสิ่งที่
00:38:58 → 00:39:02ทำให้เรานิสัยที่แบบภูมิใจกับตัวเองอีก
00:39:02 → 00:39:04อย่างคือเรื่องการไม่ take it for
00:39:04 → 00:39:05granted อ่ะ
00:39:05 → 00:39:06เออ
00:39:06 → 00:39:08คือการรู้สึกว่าไอ้เล็กๆน้อยๆในชีวิตใดๆ
00:39:08 → 00:39:11มันก็ควรค่ากับการให้คุณค่ากับเาอะไเงี้
00:39:11 → 00:39:13เด็กๆเนี่ยไม่ได้มีเพื่อนเล่น
00:39:13 → 00:39:14อื
00:39:14 → 00:39:18พ่อแม่ก็จะปล่อยให้อยู่กับทีวีแล้วก็อ่าน
00:39:18 → 00:39:21แมกาซีนของแม่ที่บ้านไม่ซื้อของของเล่น
00:39:21 → 00:39:23ให้นะที่บ้านจะชอบซื้อพวกหนังสือความรู้
00:39:23 → 00:39:24ชุดอะไรอย่างเงี้ย
00:39:24 → 00:39:26แต่เราอ่ะ
00:39:26 → 00:39:29ก็มาสงสัยว่าทำไมมันจำพวกนี้ได้วะเด็กๆ
00:39:29 → 00:39:30ทำไมเราจะจำ
00:39:30 → 00:39:33ทำไมเราจะจำละครของพี่นิดอรพันธ์ได้ทุก
00:39:33 → 00:39:33ฉากหรืออะไรเงี้ย
00:39:34 → 00:39:35เออๆๆ
00:39:35 → 00:39:37เราไม่ได้เห็นมันเป็นละครเฉยๆเราเห็นเขา
00:39:37 → 00:39:39เป็นเพื่อนเรา
00:39:39 → 00:39:42เริ่มเห็นกับเป็นเพื่อนเราเพราะว่าเเรา
00:39:42 → 00:39:45ไม่ได้มีเพื่อนเล่นเยอะอย่างเงี้ย
00:39:45 → 00:39:48มันคือแบบอุ๊ยเราเบื่อจังเราอยากหาเพื่อน
00:39:48 → 00:39:50เราก็ต้องไปอ่านไอ้ตรงสตีสารภาคพิเศษหรือ
00:39:50 → 00:39:53ต้องไปเริ่มอ่านนิยายในขวัญเรือนของแม่
00:39:53 → 00:39:55อะไรเงี้ยขอเป็นเพื่อนเรา
00:39:55 → 00:39:55อ่า
00:39:55 → 00:40:00เออมันไม่ใช่แค่จำในเชิงข้อมูลแต่เราจะจำ
00:40:00 → 00:40:01value มันได้อ่ะ
00:40:01 → 00:40:02อือ
00:40:02 → 00:40:05มันถูกจำเพราะ value ไม่ได้ถูกจำเพราะมัน
00:40:05 → 00:40:06เป็นข้อมูลน่ะอ
00:40:06 → 00:40:06อื
00:40:06 → 00:40:09เออก็จะเป็นนิสัยเรารู้สึกว่านี่มันเป็น
00:40:09 → 00:40:09นิสัยที่เราเติบโต
00:40:09 → 00:40:12แล้วกลายเป็นว่าเอ่อมันกลายเป็น
00:40:12 → 00:40:14ประสบการณ์ที่เราได้ใช้
00:40:14 → 00:40:14ใช่
00:40:14 → 00:40:16เอ่อรวมถึงงานที่เราทำด้วย
00:40:16 → 00:40:18ใช่
00:40:18 → 00:40:20เธอรู้เปล่าว่าเธอพูดถึงเรื่องนี้เนี่ย
00:40:20 → 00:40:22มันชวนให้ฉันคิดถึงตัวเอง
00:40:22 → 00:40:23ว่า
00:40:23 → 00:40:25ในมุมของการเป็นนักแต่งเพลงมากๆ
00:40:25 → 00:40:26มั้ล่ะ
00:40:26 → 00:40:29เออเพราะฉันก็ไม่ได้เล่นดนตรีไม่รู้รู้
00:40:29 → 00:40:32จักทฤษฎีไม่อะไรเลยแต่ว่า
00:40:32 → 00:40:36คนก็ถามนะว่าแล้วเขียนเพลงได้ยังไง
00:40:36 → 00:40:39อะไรอย่างเงี้ยเนี่ยทำไมแบบโอ้แบบขอด
00:40:39 → 00:40:42ประหลาดๆเพลงประหลาดๆอะไรอย่างเงี้ยซึ่ง
00:40:42 → 00:40:43มันยังไงฮะ
00:40:43 → 00:40:46มันก็มาจากการที่ไม่มีเพื่อนมั้ง
00:40:46 → 00:40:50ฟังเออมันฟังแล้วเจอแล้วจังฟังใช่ๆเราลบ
00:40:50 → 00:40:54เพราะว่าคือเป็นคนที่แม้กระทั่งเรียนใน
00:40:54 → 00:40:57ห้องอ่ะก็คือเรียนไม่รู้เรื่องอ่ะแต่
00:40:57 → 00:41:00เมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่ในห้องคนเดียวแล้ว
00:41:00 → 00:41:02เปิดเพลงจะอ่านหนังสือรู้เรื่อง
00:41:02 → 00:41:03เออๆ
00:41:03 → 00:41:07แล้วก็จะใช้เวลากับการฟังเพลงแบบเพลงเพลง
00:41:07 → 00:41:11ทุกอย่างทุกสไตล์ทุกแนวพอเราเขียนเพลงเรา
00:41:11 → 00:41:13ก็เขียนในฐานะของผู้ฟัง
00:41:13 → 00:41:14อื
00:41:14 → 00:41:16ไม่ได้ไม่ได้เขียนเพลงในฐานะของการเป็น
00:41:17 → 00:41:18นักดนตรี
00:41:18 → 00:41:22ใช่นี้ก็เป็นครีเอทีรายการทีวีด้วยมุมมอง
00:41:22 → 00:41:23คนดูเหมือนกัน
00:41:23 → 00:41:23อื
00:41:24 → 00:41:26อืก็รู้สึกว่าคนดูเ้าน่าจะดูอย่างี้เพราะ
00:41:26 → 00:41:28มันจำได้ไงว่าต้องเด็กๆอ่ะ
00:41:28 → 00:41:30เราดูแล้วเราชอบแบบ
00:41:30 → 00:41:32รายการนี้มันสนุก
00:41:32 → 00:41:35เวลาที่ที่เราเรามีปัญหาหรือเรามีปัญหา
00:41:36 → 00:41:37เรื่องสุขภาพภาพจิตหรือเรื่องอะไรอย่าง
00:41:37 → 00:41:40เงี้ยบางทีเราจะโทษอดีตอ่ะ
00:41:40 → 00:41:41อื
00:41:41 → 00:41:45เราจะโทษอดีตเราจะโทษเอ้ยทำไมฉันเกิดมาใน
00:41:45 → 00:41:48ครอบครัวแบบนี้สภาพแวดล้อมแบบนี้พ่อเป็น
00:41:48 → 00:41:49คนแบบนี้
00:41:49 → 00:41:50ปขุดหาป้ม
00:41:50 → 00:41:53เออแม่เป็นคนแบบนี้พ่อเป็นคนแบบนี้อะไร
00:41:53 → 00:41:55อย่างเงี้ยคือ
00:41:56 → 00:41:59โอเคการที่เรามีทัศนคติกับอดีตก็ไม่ได้
00:41:59 → 00:42:01ผิดอะไรแต่ว่า
00:42:01 → 00:42:04การจมอยู่กับทัศนคตินั้นเนี่ยอาจจะเป็น
00:42:04 → 00:42:05สิ่งที่ต้องระวังเหมือนกันเนาะ
00:42:05 → 00:42:06อือื
00:42:06 → 00:42:08คือ
00:42:08 → 00:42:10อันนี้อาจจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็แล้วแต่
00:42:10 → 00:42:13แต่ว่าคือฟังดูของปอมแป๋มเนี่ยมันคือการ
00:42:13 → 00:42:17ที่โอเคเรารับรู้ว่าเออพ่อแม่ปล่อยฉันใน
00:42:17 → 00:42:19วันที่ฉันยังไม่อยากให้เขาปล่อยมือเลยอ่ะ
00:42:19 → 00:42:22ถ้าเรามีทัศนคติว่าเาละเลยเราหรือไม่อยาก
00:42:22 → 00:42:25เลี้ยงเออถ้าเราจมกับสิ่งนั้น
00:42:25 → 00:42:28แบบผลผลิตในชีวิตเราเราอาจจะไม่เป็นเราใน
00:42:28 → 00:42:28วันนี้นะ
00:42:28 → 00:42:29อก็ถูก
00:42:29 → 00:42:33แต่อีกมุมนึงก็คือโอเคงั้นฉันก็
00:42:33 → 00:42:33ก็ได้
00:42:33 → 00:42:36ดูแลตัวเองอ่าก็ได้งั้นฉันก็ฉันก็เรียน
00:42:36 → 00:42:38รู้ที่จะดูแลตัวเอง
00:42:38 → 00:42:40เรียนรู้ที่จะทำเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัว
00:42:40 → 00:42:41เอง
00:42:41 → 00:42:44แล้วมันกลายเป็นว่าพอเราทำเราพึ่งพาตัว
00:42:44 → 00:42:46เองเราก็รู้สึกดีกับตัวเอง
00:42:46 → 00:42:50เออเวลามองย้อนกลับไปจะตลกเสมอทำไมไม่รู้
00:42:50 → 00:42:53นี่มีความรู้สึกว่าเรื่องในอดีตที่มั้ว่า
00:42:53 → 00:42:55แต่เวลาที่มันบัดซบอย่างไรก็ตามอ่ะเวลา
00:42:56 → 00:42:58เรากลับไปเล่าอีกทีอ่ะมันจะเป็นเรื่อง
00:42:58 → 00:43:00สนุกมันจะเป็นเรื่องตลกเสมอ
00:43:00 → 00:43:05อืบางทีเราอาจจะไม่ได้จำเป็นที่จะต้องค้น
00:43:05 → 00:43:09หาเนาอาจจะเป็นแบบนั้นอะไรอย่างเงี้ยคือ
00:43:09 → 00:43:13ว่ามันโอเคมยหรือว่าเอ้ยมันปกติหรือเปล่า
00:43:13 → 00:43:18อ่ะเราก็สิ่งสำคัญก็คือการที่เรารู้ว่า
00:43:18 → 00:43:20มุมมองนี้มันมีประโยชน์หรือเปล่าอย่าง
00:43:20 → 00:43:25อันเนี้ยคือเฮ้ยพอเรามองว่าไอ้สิ่งที่มัน
00:43:25 → 00:43:28ไม่ได้ดั่งใจตอนนั้นน่ะเออมันก็เป็น
00:43:28 → 00:43:30เรื่องตลกของวานวานเนาะ
00:43:30 → 00:43:31ใช่ๆ
00:43:31 → 00:43:33คือมันไม่ทำร้ายปัจจุบันไง
00:43:33 → 00:43:36อก็จะให้จบได้สวยสวยตรงนี้ได้เลยนะมันมี
00:43:36 → 00:43:39โค้ดนึงที่แบบภูมิใจเดี๋เพิ่งไปพูดอีกราย
00:43:39 → 00:43:40การนึงมา้า
00:43:40 → 00:43:42คือเมื่อกี้จะสรุปอย่างที่หมอพูดให้ว่า
00:43:42 → 00:43:45มันไม่ต้องไปหาเอาจริงๆมันอยู่ตรงนั้นมัน
00:43:45 → 00:43:47เกิดขึ้นและเป็นส่วนหนึ่งเธอเป็นเหมือน
00:43:47 → 00:43:51ส่วนหนึ่งของฉันมาอยู่แล้วทั้งเรื่องตัว
00:43:51 → 00:43:55ตนทั้งเรื่องความสุขทั้งเรื่องการให้อดีต
00:43:55 → 00:43:58มันมีคุณค่าอะไรอย่างเงี้ยเธอไม่ต้องไปหา
00:43:58 → 00:44:02ให้เจอแต่เธอแค่เห็นเป็นเท่านั้นเอง
00:44:02 → 00:44:03เอออุ้ย
00:44:03 → 00:44:04อุ้ย
00:44:04 → 00:44:06เห็นเห็นแคปชั่นละ
00:44:06 → 00:44:07เห็นแคปชั่นละ
00:44:07 → 00:44:07เออ
00:44:07 → 00:44:11ไม่ต้องหาให้เจอแต่แค่เห็นให้เป็น
00:44:11 → 00:44:14เสริมให้นิดนึงนะไม่ต้องหาให้เจอแล้วเห็น
00:44:14 → 00:44:16ให้เป็น
00:44:16 → 00:44:19แล้วเห็นเป็นจะเจอเอง
00:44:19 → 00:44:22เออใช่แต่มันจะมีเต็มไปหมดเลย
00:44:22 → 00:44:24เออเห็นให้เป็นสำคัญมาก
00:44:24 → 00:44:27หมอให้เราไปนั่งทบทวนรูทีนว่าตั้งแต่ตื่น
00:44:28 → 00:44:30นอนอะไรเงี้ยเราทำอะไรซึ่งถ้าจำไม่ผิดตอน
00:44:30 → 00:44:31นั้นจะเป็นเรื่องที่เรารู้สึกเราหงุดหงิด
00:44:31 → 00:44:34บ่อยใช่มั้ใช่มเราก็พบว่าสิ่งที่เราตื่น
00:44:34 → 00:44:38มาแล้วทำอย่างแรกคือหยิบโทรศัพท์มาเช็ค
00:44:38 → 00:44:38Facebook
00:44:38 → 00:44:39อื
00:44:39 → 00:44:41ถูกค่ะเออหยิบโทรศัพท์อ่ะมาเช็ค Facebook
00:44:41 → 00:44:43อะไรเงี้ยแล้วๆๆๆแล้วมันแบบไอ้มัน
00:44:43 → 00:44:47บางอันน่ะมันไม่ได้มันเห็นมันเห็นปุ๊บอ่ะ
00:44:47 → 00:44:49ถึงแม้จะได้ความรวดเร็วแต่เราก็แบบแอบเบ้
00:44:49 → 00:44:51ปากแล้ว
00:44:51 → 00:44:52อ
00:44:52 → 00:44:56เฮ้ยเอ้ยกอย่างเงี้ยนึกออกป่ะแล้ว
00:44:56 → 00:44:59เฮ้ยเอออันนี้เปล่าวะที่มันทำให้เรารู้
00:44:59 → 00:45:02สึกว่าความสะสมไอ้อารมณ์เหล่าเนี้ยมันไม่
00:45:02 → 00:45:06ไปไหนก็เลยทดลองที่เราทดลองทำการดีท็อกซ์
00:45:07 → 00:45:07Facebook
00:45:07 → 00:45:08อือ
00:45:08 → 00:45:12ไปสักอาทิตย์นึงแล้วบอกว่าเอ้ยพบว่าเออ
00:45:12 → 00:45:171 มันมันไม่มันไม่มันอารมณ์เสียมันน้อย
00:45:17 → 00:45:18ลงจริง
00:45:18 → 00:45:18อื
00:45:18 → 00:45:21ที่สำคัญก็คือพอเราตื่นมาปุ๊บหลังจากที่
00:45:21 → 00:45:24เราไม่ต้องไปยุ่งกับโทรศัพท์ใช่ป่ะสิ่ง
00:45:24 → 00:45:28ที่เราจะทำก็คือจะไปดื่มน้ำแล้วเราจะเข้า
00:45:28 → 00:45:29ส้วม
00:45:29 → 00:45:29อื
00:45:29 → 00:45:32เริ่มชงกาแฟอย่างเงี้ยมันดันมันดันมีเวลา
00:45:32 → 00:45:34ไปโฟกัสกับอย่างอื่นซึ่งเวลาเราเข้าส้วม
00:45:34 → 00:45:36อ่ะจริงๆทุกวันนี้จะพูดเสมอว่าเวลาเข้า
00:45:36 → 00:45:38ส้วมตอนชายแล้วเมื่อไหร่ที่เราอึแล้วมัน
00:45:38 → 00:45:40ออกมาหมดอ่ะ
00:45:40 → 00:45:43ฉันจะมีความสุขเราจะรู้สึกว่าเออกาแฟมัน
00:45:43 → 00:45:46อร่อยบางวันนี้เปลี่ยนเมล็ดแล้วมันเออหอม
00:45:46 → 00:45:48ดีว่ะหอมตั้งแต่ตอนเทลงไปแล้วอะไร
00:45:48 → 00:45:50เงี้ยบางคนอาจจะรู้สึกว่ามันปล่อยผ่านนะ
00:45:50 → 00:45:52มันเป็นเรื่องที่มาทุกวันแต่ไม่ว่ะพอเรา
00:45:52 → 00:45:55ไม่ได้สตาร์ทชีวิตด้วยความหงุดหงิดหรือ
00:45:55 → 00:45:57ด้วยอารมณ์ของคนอื่น
00:45:57 → 00:46:00แล้วแล้วพบว่าในช่วงเช้าแค่ครึ่งชั่วโมง
00:46:00 → 00:46:04ก่อนเราไปทำงานเพราะว่ามีบอกเกิดให้เรา
00:46:04 → 00:46:07ไอ้กาแฟที่เราตื่นเหมือนดมกลิ่นหอมอ่ะมัน
00:46:07 → 00:46:07อยู่แล้วทุกวัน
00:46:07 → 00:46:08ออ
00:46:08 → 00:46:10แต่เราแบบไม่เห็นเอง
00:46:11 → 00:46:14ใช่ป่ะเราไม่เห็นเองเราไม่ดมเองอ่ะเราไม่
00:46:14 → 00:46:17รู้สึกกับคุณเขาเองไม่ต้องหา
00:46:17 → 00:46:18อะไรใหม่เลย
00:46:18 → 00:46:20บางทียิ่งค้นหายิ่งไม่เจอ
00:46:20 → 00:46:20อ
00:46:20 → 00:46:24การที่พบตัวเองเนี่ยมันเป็นสเต็ปนึงของ
00:46:24 → 00:46:25ความสุขเหมือนกันนะ
00:46:25 → 00:46:26จริงครับ
00:46:26 → 00:46:28แล้วการที่เห็นตัวเองว่าเป็นยังไงแล้วก็
00:46:28 → 00:46:30ยอมรับเนี่ย
00:46:30 → 00:46:33แต่ว่าไอ้ความแบบความยากเรื่องนึงก็คือ
00:46:33 → 00:46:38ว่าการที่เราต้องมีความพอดีอ่ะมีความแบบ
00:46:38 → 00:46:41อยู่กลางๆคือถ้ากลายเป็นว่าเราตั้งใจที่
00:46:41 → 00:46:44จะมองหาตั้งใจที่จะค้นหาตัวเองอะไรอย่าง
00:46:44 → 00:46:47เงี้ยเอ่อเอิ้นพบว่าคนที่ตั้งเป้าแบบ
00:46:47 → 00:46:51เนี้ยมีความทุกข์เยอะมากเหมือนกัน
00:46:51 → 00:46:52จริง
00:46:52 → 00:46:55อืแต่ว่าโอเคเราอาจจะตั้งเป้าหมายได้แต่
00:46:55 → 00:46:59สิ่งที่เรายังจะสเต็ปแบบในทุกๆวันทุกวัน
00:46:59 → 00:47:00มันก็ก็คือการเห็น
00:47:00 → 00:47:01ใช่
00:47:01 → 00:47:05ที่เราคุยกันในเรื่องของตัวตนของเส้นทาง
00:47:05 → 00:47:07ชีวิตในแต่ละช่วงอะไรอย่างเงี้ยป๋แหมคิด
00:47:07 → 00:47:11ว่าถ้าถ้าเราจะสรุปว่าเออป๋อมแป๋มได้พบ
00:47:11 → 00:47:15อะไรในการที่เราจูนใจตัวเองยังไงให้เรา
00:47:15 → 00:47:16เจอความสุขในปัจจุบันอะไรเงี้ย
00:47:16 → 00:47:19นี่รู้สึกว่าความสุขมันอยู่รอบๆอยู่แล้ว
00:47:19 → 00:47:21มันมีอยู่
00:47:21 → 00:47:21อือ
00:47:21 → 00:47:23อยู่แล้วเหอะ
00:47:23 → 00:47:24อื
00:47:24 → 00:47:28มันแค่ใส่ใจหรือไม่ใส่ใจเท่านั้นแหละหรือ
00:47:28 → 00:47:32เอาเขามาสตมป์ไว้ในกระเป๋าสตางค์แบบเห็น
00:47:32 → 00:47:35เป็นหรือเปล่าเห็นหรือเปล่าเท่านั้นเอง
00:47:35 → 00:47:38ซึ่งโดยมากถ้าเห็นมันก็จะมันก็จะเก็บไว้
00:47:38 → 00:47:39เป็น
00:47:39 → 00:47:39อือ
00:47:39 → 00:47:41ไว้เป็นเค้าเรียกอะไรนะ
00:47:41 → 00:47:43ส่วนหนึ่งของฉันอยู่แล้ว
00:47:43 → 00:47:43อือ
00:47:43 → 00:47:45เออแล้วเราก็รู้สึกว่าอ่ะอย่างวันเนี้ที่
00:47:45 → 00:47:49รู้สึกว่าตั้งแต่คุยมามันก็จะมีคำนึง 3-4
00:47:49 → 00:47:51คำที่มันก็จะมีความเกี่ยวพันกันนคือ
00:47:51 → 00:47:56เรื่องของสaceตัวตนคุณค่าและความสุขอย่าง
00:47:57 → 00:48:00เงี้ยรู้สึกว่า 1 ที่รู้สึกว่าถ้าแบบเป็น
00:48:00 → 00:48:05ความโชคดีจังเลยของเราคือเราได้พรคือการ
00:48:05 → 00:48:06ให้พื้นที่
00:48:06 → 00:48:07อ่า
00:48:07 → 00:48:10จากพ่อแม่เราครอบครัวเราเจ้านายเราเพื่อน
00:48:10 → 00:48:13ฝูงเราให้เราได้ค้นหา
00:48:13 → 00:48:13อ
00:48:13 → 00:48:16คราวนี้ค้นหานั้นค้นหาอะไรมันเราไม่ได้
00:48:16 → 00:48:18เราไม่ได้ค้นหาด้วยการพยายามไปหานะแต่มัน
00:48:18 → 00:48:20ก็ทดลองด้วยนะแล้วเราก็เจอสิ่งที่เรา
00:48:21 → 00:48:24เรียกว่าตัวตนพอเราเจอสิ่งที่เราตัวตนพอ
00:48:24 → 00:48:27เราได้ตัวตนมาเราเอาตัวตนนี้ไปทำ
00:48:27 → 00:48:27ประโยชน์
00:48:27 → 00:48:29ประโยชน์ปุ๊บเราเราก็เลยรู้สึกว่ามันมี
00:48:29 → 00:48:31คุณค่า
00:48:31 → 00:48:31อื
00:48:31 → 00:48:33มันมีคุณค่าทั้งกับสิ่งที่เราได้ทำแล้ว
00:48:34 → 00:48:36มันก็ย้อนกลับมาว่ามีคุณค่ากับตัวของเราอ
00:48:36 → 00:48:37อ่า
00:48:37 → 00:48:39ไอ้คุณค่า Value อันนี้มันก็เลยนำมาสู่
00:48:40 → 00:48:43ความสุขอย่างที่บอกเองทุกวันนี้ก็มั่นใจ
00:48:43 → 00:48:46ว่าเป็นคนที่มีความทุกข์อยู่มีความโกรธ
00:48:46 → 00:48:50อยู่แต่เราก็รู้สึกว่า 80% ของเราหรือถ้า
00:48:50 → 00:48:53จะให้เรานิยามว่าเราเป็นคนมองเอ่อเป็นคน
00:48:53 → 00:48:54ที่มีความสุขมีความสุขเราก็รู้สึกว่าเรา
00:48:54 → 00:48:56เป็น a happy person
00:48:56 → 00:48:58การมีคุณ
00:48:58 → 00:49:01จากการที่เราเอาสิ่งที่เราได้เห็นนั้นไป
00:49:01 → 00:49:05ทำประโยชน์แล้วก็สุดท้ายมาสู่ความสุขโดย
00:49:05 → 00:49:07ธรรมชาติ
00:49:07 → 00:49:07ดีมั้
00:49:07 → 00:49:09ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเราจะจบได้
00:49:09 → 00:49:13จบได้งดงามเห็นมเชอรรี่เคแบบสอนก็คือว่า
00:49:13 → 00:49:16แพ้ไปเลยจ้ะ
00:49:16 → 00:49:18พี่เชอรี่คือว่าแพ้ว่า
00:49:18 → 00:49:21พี่ขิงไปขิงเทำไม
00:49:21 → 00:49:23วันนี้รู้มั้ว่าเหมือนไม่เหมือนคุยแต่
00:49:23 → 00:49:25เรื่องที่เราเคยคุยกันแล้วเงี้ย
00:49:25 → 00:49:25อื
00:49:25 → 00:49:27แต่ว่าเนี่ยถามว่ามันได้อะไรใหม่กว่านี้
00:49:27 → 00:49:28ได้นะ
00:49:28 → 00:49:28อื
00:49:28 → 00:49:30ไอ้วันที่เราเคยคุยกับหมอเราอาจจะรู้สึก
00:49:30 → 00:49:32ว่าอุ๊ยตอนนั้นมันคือเราอยู่ในห้วงแล้ว
00:49:32 → 00:49:32เนอะ
00:49:32 → 00:49:33อื
00:49:33 → 00:49:36แบบแต่พอมองย้อนกลับมาจากวันเนี้ยเรารู้
00:49:36 → 00:49:39สึกว่าเออมันเห็นรายละเอียดหรือมันเห็น
00:49:39 → 00:49:42อายวของเราอ่ะตอนนั้นน่ะคือเราใช้อายนี้
00:49:42 → 00:49:43มองหมดใช่ป่ะ
00:49:43 → 00:49:45ตอนเนี้ยมันเหมือนเรามีอีกหนึ่งเรามองจาก
00:49:45 → 00:49:48ข้างหลังเราเห็นหลังเราเราเห็นแขนเราเรา
00:49:48 → 00:49:50เห็นการขึ้นไวหรืออะไรอย่างเงี้ยไม่หลาย
00:49:50 → 00:49:52ละเอียดที่รู้สึกว่าเออมันมีอะไรหลายๆ
00:49:52 → 00:49:54อย่างที่มันเคยตกหล่นมันยังไงมันก็ถึงวัน
00:49:54 → 00:49:57นี้มันจะกลายเป็นประโยชน์เสมอแล้วถึงยัง
00:49:57 → 00:50:01ไงเราก็เราก็เป็นคนที่มีความทุกข์อยู่ดี
00:50:01 → 00:50:03นั่นแหละแต่ว่าเราแค่อยู่กับมันให้เป็น
00:50:03 → 00:50:04เนาะ
00:50:04 → 00:50:05ขอบคุณปอมแป๋มมากเลยอ่ะ
00:50:05 → 00:50:06ขอบคุณเช่นกันครับ
00:50:07 → 00:50:10ถึงแม้ว่าตอนแรกนะเราคุยกันว่าเราจะมาคุย
00:50:10 → 00:50:14เรื่องความรักก็ได้ดีไม่ต้องคุยค่ะ
00:50:14 → 00:50:16ตอนที่เราเจอกันเนี่ยความรักก็เป็นส่วน
00:50:16 → 00:50:17หนึ่งของความทุกข์เนาะ
00:50:17 → 00:50:18อื
00:50:18 → 00:50:21แต่ว่าจากวันเนี้ยที่เราคุยกันเนี่ยการ
00:50:21 → 00:50:24รักคนอื่นมันอาจจะไม่ใช่แบบส่วนที่เติม
00:50:24 → 00:50:27เต็มแล้วเพราะว่าตอนเนี้ยเอ่อป๋อมแป๋มเอง
00:50:27 → 00:50:30อ่ะเติมเต็มให้ตัวเองได้โดยที่ไม่ต้อง
00:50:30 → 00:50:31ร้องขอ
00:50:31 → 00:50:31ใช่
00:50:31 → 00:50:33งั้นความทุกข์ในเรื่องของความรักมันก็
00:50:33 → 00:50:34เปลี่ยนไป
00:50:34 → 00:50:40แต่ถ้าจะมาก็คือว่าโอเคนะไม่ได้ว่าปฏิเสธ
00:50:40 → 00:50:46เออพร้อมที่จะมอบมอบมอบความรักให้เนาะเรา
00:50:46 → 00:50:48ได้เรียนรู้เลยนะ
00:50:48 → 00:50:50ก็เป็นการยืนยันอีกเหมือนกันน่ะไม่ใช่ใน
00:50:51 → 00:50:53มุมของทฤษฎีเป็นมุมของการที่เห็นเหมือน
00:50:53 → 00:50:53กัน
00:50:53 → 00:50:54อ
00:50:54 → 00:50:57ว่าเออเราเราทุกคนเนี่ยเราก็เป็นได้ทุก
00:50:57 → 00:50:57อย่างแหละ
00:50:58 → 00:50:58ครับ
00:50:58 → 00:51:02บางทีการที่เราบอกว่าไม่เป็นมันอาจจะเป็น
00:51:02 → 00:51:03สิ่งที่เราคิดเอาอ่ะ
00:51:03 → 00:51:03อื
00:51:03 → 00:51:06งั้นเราก็เป็นได้ทุกอย่างแล้วทุกอย่างก็
00:51:06 → 00:51:09อยู่กับเราอยู่แล้วอยู่ที่ว่าเราจะมอง
00:51:10 → 00:51:13เห็นเค้าหรือเปล่าแล้วเราจะให้โอกาสเค้า
00:51:13 → 00:51:15ในการทำงานหรือเปล่า
00:51:15 → 00:51:15อ
00:51:15 → 00:51:20งั้นไม่มีอะไรที่หายไปในชีวิตเรา
00:51:20 → 00:51:24อืแค่รอรับรู้แล้วก็มองเห็นเนาะและนี่คือ
00:51:24 → 00:51:26เคล็ดลับในการจูนใจในฉบับป๊อมแป๋มนะคะ
00:51:26 → 00:51:27ขอบพระคุณนะคะ
00:51:27 → 00:51:28สวัสดีค่ะ
00:51:28 → 00:51:31ขอบพระคุณสำหรับดื่มตลาสิกด้วย
00:51:31 → 00:51:33ไม่ใช่
00:51:33 → 00:51:37เผื่อเขาเข้าดูว่ามันมีช่องทาง
00:51:37 → 00:51:41ขอบคุณน้องกาสิด้วยนะคะ
00:51:41 → 00:51:44เจะได้รู้ช่องทาง
00:51:44 → 00:51:50อ๋ออ๋ออย่างงี้ได้ๆโอเคโอเคโอเอาๆ
00:51:50 → 00:51:53ถ้าจูนใจพcสเป็นประโยชน์กับใจคุณและเพื่อ
00:51:53 → 00:51:57ความยั่งยืนของจูนใฝากสนับสนุนด้วยการกด
00:51:57 → 00:51:59ไลค์กดแชร์กด Subscribe และกดกระดิ่ง
00:51:59 → 00:52:02กลิ้งๆด้วยนะ