00:00:00 → 00:00:00ก็
00:00:00 → 00:00:04สวัสดีค่ะมาดังภาพแผนไทยค่ะวันนี้ขอมาใน
00:00:04 → 00:00:06รูปแบบเสียงนะคะแต่ไม่อ่านหนังสือเล่มนึง
00:00:06 → 00:00:09ค่ะแล้วก็รู้สึกว่ามันเหมาะกับคนวัย
00:00:09 → 00:00:13ปัจฉิมวัยอย่างพวกเรามากๆชื่อหนังสือสู่
00:00:13 → 00:00:16วัยชราอย่างมีศิลปะนะคะหลายคนอาจจะมองว่า
00:00:16 → 00:00:19เฮ้ยวัย 30 กว่า 40 กว่ามันปัจฉิมวัยแล้ว
00:00:19 → 00:00:21หรอมันจะเข้าสู่วัยชราแล้วหรออยากจะบอก
00:00:21 → 00:00:24ว่าถ้าได้ทางแพทย์แผนไทยนะคะเราปัจฉิมวัย
00:00:24 → 00:00:28ตั้งแต่อายุ 30 กันแล้วค่ะคือสังเกตได้
00:00:28 → 00:00:30เลยนะคะทำไมถึงบอกว่า 30 เริ่มเข้า
00:00:30 → 00:00:33ปัจฉิมวัยและก็เพิ่งเข้าใจตอนที่มะเร็ง
00:00:33 → 00:00:36แผนไทยนั่นแหละแล้วก็เริ่มมีอาการตัวเอง
00:00:36 → 00:00:40คือพอมันมีอาการทางลมมาปุ๊บนั่นล่ะเรา
00:00:40 → 00:00:43เข้าสวยปัจฉิมวัยแล้วนะคะเป็นวัยที่โรคลม
00:00:43 → 00:00:46ความเสื่อมของร่างกายจะมาในวัยนี้นะครับ
00:00:46 → 00:00:48ซึ่งตอนแรกค่ะได้เสนอซื้อเล่มนี้มากนะ
00:00:48 → 00:00:51ตั้งใจจะมาทำความเข้าใจในวัยนี้เวลาเขา
00:00:51 → 00:00:53ว่าเราควรจะเตรียมรับมือกับวัยนี้ยังไง
00:00:53 → 00:00:56เพราะเรารู้ว่าเขาว่าถ้าพูดในเรื่องของ
00:00:56 → 00:00:58ความเสื่อมของร่างกายเราต้องทรมานกับกับ
00:00:58 → 00:01:01ร่างกายที่มันจะค่อยๆนับถอยชุดส่งไปอยู่
00:01:01 → 00:01:04แล้วแต่มันมีเรื่องของจิตใจด้วยเราจะมี
00:01:04 → 00:01:07กันเตรียมใจอย่างไรพอดีจะเข้าสู่วัยนี้
00:01:07 → 00:01:10อย่างมีคุณภาพแต่ด้วยซื้อได้มีมาตั้งแต่
00:01:10 → 00:01:12จ่ายเพื่อตัวเองด้วยเพื่อคนรอบข้างคนใกล้
00:01:12 → 00:01:14ตัวคนในครอบครัวด้วยแล้วก็อีกส่วนหนึ่งก็
00:01:14 → 00:01:17คือคนแข็งแรงส่วนใหญ่ค่ะหรือว่าผู้ฟัง
00:01:17 → 00:01:19YouTube ได้นะคะแฟนส่วนใหญ่ดังก็เชื่อ
00:01:19 → 00:01:22ว่าเกิน 90% ก็เป็นคนที่อายุเกิน 30 ทั้ง
00:01:22 → 00:01:25นั้นคือเข้าสู่ปัจฉิมวัยด้วยกันทำนาย
00:01:25 → 00:01:27นภันต์แต่คิดว่าเป็นประโยชน์ต้องบอกว่า
00:01:27 → 00:01:30หนังสือเล่มนี้เนี่ยไม่ได้พูดให้เรามอง
00:01:30 → 00:01:33โลกในแง่ดีอย่างเดียวแต่เขาบอกว่าให้เรา
00:01:33 → 00:01:35มองอย่างรอบด้านนอกจากมันจะมีความเสื่อม
00:01:35 → 00:01:38มีข้อไม่ดีมากมายอย่างไรคนชอบพูดว่าแก่
00:01:38 → 00:01:40แล้วไม่มีอะไรดีอย่างนะคะแต่เรื่องเนี้ย
00:01:40 → 00:01:44บอกให้เราย้อนนึกในอีกบางแง่มุมที่เราลืม
00:01:44 → 00:01:47นึกไปถึงว่ามันมีข้อได้เปรียบอยู่ในวัย
00:01:47 → 00:01:50นี้มันมีอะไรบ้างแล้วมีข้อแนะนำที่จะทำ
00:01:50 → 00:01:53ให้เรามองโลกอย่างไรรับมือกับวัยนี้อย่าง
00:01:53 → 00:01:55ไรให้เราใช้ชื่อในวันเนี้ยอย่างมีความ
00:01:55 → 00:01:59หมายมากินขึ้นนะคะแต่ก็อยากที่จะนำมาสรุป
00:01:59 → 00:02:01คร่าวคร่าวและก็ถือว่าเป็นเหมือนกับ
00:02:01 → 00:02:03หนังสือเสียงแล้วกันนะคะสำหรับใครที่สนใจ
00:02:03 → 00:02:07แนะนำว่าไปซื้อมาอ่านได้เลยนะคะเล่นนี้
00:02:07 → 00:02:09เนี่ยชื่อหนังสืออย่างที่บอกไปสู่วัยชรา
00:02:09 → 00:02:12อย่างมีศิลปะแรงบันดาลใจเพื่อชีวิตที่งาม
00:02:12 → 00:02:16อุดมเขียนโดยจอห์นเลนค่ะแปลโดยคุณสายพิณ
00:02:16 → 00:02:18กุลกนกวรรณธรรมดานิลวรรณอาทิการเริ่มคือ
00:02:18 → 00:02:22คนสดใสคติอรพงศ์สำนักพิมพ์สวนเงินมีมาแต่
00:02:22 → 00:02:25ถ้าเกิดใครที่ยังไม่สะดวกอ่านวันนี้ลองมา
00:02:25 → 00:02:28ฟังไปด้วยกันนะคะแดงขอแบ่งการรีวิววันนี้
00:02:28 → 00:02:31เป็นสะพานผ่านแรกเนี่ยจะเป็นพาที่พูดถึง
00:02:31 → 00:02:34เรื่องของข้อคิดเกี่ยวกับวัยชราข้อดีของ
00:02:34 → 00:02:38วัยนี้ที่เราอาจจะหลงลืมหรือมองข้ามไป
00:02:38 → 00:02:40ส่วนที่ 2 จะเป็นเรื่องของการรับมือกับ
00:02:40 → 00:02:44ความชราค่ะแล้วก็ส่วนสุดท้ายเป็นการชลอ
00:02:44 → 00:02:47ก้าวย่างของวัยชรามาเริ่มกันที่อ่านแรก
00:02:47 → 00:02:50เลยพาร์ทแรกนะคะข้อคิดเกี่ยวกับวัยคราง
00:02:50 → 00:02:54แดงสะดุดใจตั้งแต่ประโยคนี้นะคะดันขออ่าน
00:02:54 → 00:02:58ให้ฟังนะคะในหน้า 18 กราบที่ร่างกายนี้
00:02:58 → 00:03:01ยังทำงานด้วยดีและมีเนื้อเพลงความเจ็บ
00:03:01 → 00:03:04ป่วยเล็กๆน้อยๆการสังขารที่ร่วงโรยผมค่อน
00:03:04 → 00:03:07ข้างเบาใจกับการค้นพบว่าแม่อวัยวะหลาย
00:03:07 → 00:03:11ส่วนค่อยๆเสื่อมสภาพด้านอื่นๆหรือด้านใน
00:03:11 → 00:03:15กลับขึ้นมามีบทบาทอยู่เงียบๆสัมพันธภาพ
00:03:15 → 00:03:18ระหว่างผมกับโลกกำลังเคลื่อนย้ายจากแง่
00:03:18 → 00:03:23มุมหรือความสนใจภายนอกสู่ภายในความปิติ
00:03:23 → 00:03:27ความเงียบความนิ่งและการใคร่ครวญมีความ
00:03:27 → 00:03:32สำคัญมากขึ้นการสร้างการทำและการวิ่งวุ่น
00:03:32 → 00:03:36ลดบทบาทลงไปอย่างไรก็ตามการแก่ตัวไม่ใช่
00:03:36 → 00:03:39เรื่องล้อเล่นไวสตาร์ต้องอาศัยความกล้า
00:03:39 → 00:03:42หาญและการปล่อยวางซึ่งต่างขั้วกับความ
00:03:42 → 00:03:45เชื่อมั่นในตัวเองและรมดึงดันในครั้ง
00:03:45 → 00:03:46เยาว์วัย
00:03:46 → 00:03:50มีความชราไม่ใช่เรื่องของคนใจเสาะและใคร
00:03:50 → 00:03:53ก็ตามที่เฝ้าดูความร่วงโรยของสังขารด้วย
00:03:53 → 00:03:57ใจสังเวชก็ต้องยอมรับว่ามันน่าเวทนาจริงๆ
00:03:57 → 00:03:59เหมือนอย่างที่แมรี่ see More Reason
00:03:59 → 00:04:03เขียนไว้ว่าการเข้าดูความผูกก่อนของร่าง
00:04:03 → 00:04:06กายตนเองการเป็นพยานต่อความถดถอยทางสายตา
00:04:06 → 00:04:11การฟังเร็วแรงความคล่องแคล่วและความจำ
00:04:11 → 00:04:15ระยะสั้นที่ค่อยๆถดถอยไปถือเป็นวีรกรรม
00:04:15 → 00:04:19ความสงบและความอดทนที่ควรการชื่นชมสิ่ง
00:04:19 → 00:04:22อยู่นี่อาจเป็นช่วงเวลาแห่งความเศร้าและ
00:04:22 → 00:04:25การสูญเสียอย่างหนักหน่วงแต่ขณะเดียวกัน
00:04:25 → 00:04:28ก็เป็นช่วงเวลาแห่งความหมายและจิตวิญญาณ
00:04:28 → 00:04:31อันเป็นรางวัลที่ช่วยให้เราแต่ละคนตายตา
00:04:31 → 00:04:35หลักที่ได้รู้ว่าอย่างน้อยในบางส่วนบาง
00:04:35 → 00:04:38ด้านเราได้ลุล่วงพันธกิจที่ได้เกิดมาเป็น
00:04:38 → 00:04:42เราชีวิตที่เต็มอิ่มควรให้โอกาสเราได้
00:04:42 → 00:04:46ตระหนักถึงแสงและเงาการขึ้นและลงความยิน
00:04:46 → 00:04:49มีสีและความผิดหวังของการเดินทางครั้ง
00:04:49 → 00:04:53ใหญ่นี้นี่เป็นบางประโยคจากส่วนแรกนะคะ
00:04:53 → 00:04:55ข้อเกี่ยวกับวัยชราที่เรารู้สึกว่าแต่ง
00:04:55 → 00:04:58อ่านแล้วก็ชอบนะครับเป็นความย้อนแย้งที่
00:04:58 → 00:05:01เราอาจจะทุกข์กับบางเรื่องแต่ในขณะเดียว
00:05:01 → 00:05:04กันก็มีอีกหลายแง่มุมที่เราจะได้อิ่มเอม
00:05:04 → 00:05:08กับวัยชราวัยนี้นะคะมาถึงภาคที่ 2 เนี่ย
00:05:08 → 00:05:11จะเป็นเรื่องของการรับมือกับความชนาค่ะ
00:05:11 → 00:05:14แต่งชอบตั้งแต่คำโปรยเลยไม่มีใครแก่ไป
00:05:14 → 00:05:17กว่าคนผู้หมดความกระตือรือร้นเป็นคำพูด
00:05:17 → 00:05:20ของเอลีเดวิดธอโรนะคะซึ่งนั่นก็หมายความ
00:05:20 → 00:05:24ว่าอายุเป็นเพียงตัวเลขจริงๆค่ะถ้าเรายัง
00:05:24 → 00:05:27คงกระตือรือร้นไม่ว่าวัยไหนเราก็ยัง
00:05:27 → 00:05:30สามารถสดชื่นได้อยู่เสมอในพาร์ทนี้ก็มี
00:05:30 → 00:05:32อีกหลายประโยคหลายย่อหน้าที่ดันชอบนะคะ
00:05:32 → 00:05:35เริ่มต้นกันที่เรื่องของการชุบชูด้านบวก
00:05:35 → 00:05:37การจะหลีกเลี่ยงแง่มุมที่ไม่พึงปรารถนา
00:05:37 → 00:05:41ของวัยชราลองพยายามใช้ชีวิตในกรอบคิดด้าน
00:05:41 → 00:05:45บวกคบหามิตรสหายผู้มองโลกในแง่ดีและซื่อ
00:05:45 → 00:05:49ตรงต่อตนเองก็ไม่มีอะไรมีค่าเท่ากับความ
00:05:49 → 00:05:52สำคัญของการซื่อตรงต่อด้านมืดของตนซึ่งก็
00:05:52 → 00:05:55คือข้อด้อยทั้งหลายประเด็นนี้โดนใจผมมาก
00:05:55 → 00:05:59ทีเดียวและก็พบว่าพูดง่ายแต่ทำยากมากสภาพ
00:05:59 → 00:06:02การดูแยกหาท่านกำลังเจ็บปวดด้วยโรคร้าย
00:06:02 → 00:06:06ที่ควบความชีวิตผมเข้าใจดีว่ามันเลวร้าย
00:06:06 → 00:06:10แต่พยายามหลีกเลี่ยงอยากค่ะหลังยอมตนเป็น
00:06:10 → 00:06:13เหยื่อการสงสารตนเองทำไมต้องเป็นฉันด้วย
00:06:13 → 00:06:16ฉันทำอะไรไว้หรือถึงต้องอยู่ในสภาพนี้
00:06:16 → 00:06:20ความคิดนี้พอเข้าใจได้แต่มันไม่ช่วยอะไร
00:06:20 → 00:06:25และมันไม่ดีแกเราเลยลองฝืนโชคชะตาซึ่งอาจ
00:06:25 → 00:06:29ยากเย็นทีเดียวพยายามมองด้านบวกระลึกรู้
00:06:29 → 00:06:32ถึงความอาจารย์และข้อดีที่ยังมีชีวิตอยู่
00:06:32 → 00:06:35แทนที่จะเฝ้ารำพึงถึงความกลวงเปล่าของ
00:06:35 → 00:06:39ชีวิตลองหาอะไรทำหาทางเยียวยาแผลเก่าจาก
00:06:39 → 00:06:43สัมพันธภาพก่อนเก่าที่ล้มเหลวที่สำคัญไม่
00:06:43 → 00:06:46ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นแต่อยู่ที่วิธีมองสิ่ง
00:06:46 → 00:06:49นั้นๆมีการบอกโลกในแง่ดีเป็นสิ่งที่เรียน
00:06:49 → 00:06:53รู้ได้ตอกและท่านใส่ใจความเอื้ออารีต่อตน
00:06:53 → 00:06:56เองยังใหม่รวมถึงการยอมรับการสูญเสียใน
00:06:56 → 00:07:00ทางที่ถูกในว่ากำลังวังชาความกระสับกระเส
00:07:00 → 00:07:05ปัดประโยคความจำความหวังไวมันอาจหมดไป
00:07:05 → 00:07:09แล้วไม่กลับคืนมันเคยดำรงอยู่และเราเคย
00:07:09 → 00:07:13ได้ใช้แต่บัดนี้ถึงเวลาที่เราจะก้าวข้าม
00:07:13 → 00:07:17และฝึกยอมรับสถานะตนเองในปัจจุบันการ
00:07:17 → 00:07:21ปฏิเสธความแก่เฒ่าหาใช่อื่นใดคือการไม่
00:07:21 → 00:07:23ยอมรับหนึ่งในกระบวนการเปลี่ยนแปลงของ
00:07:23 → 00:07:27ชีวิตความกลัวการแก่อาจเลวร้ายยิ่งกว่า
00:07:27 → 00:07:33กันแก่เองการเกษียณเราแต่ละคนเกิดมาพร้อม
00:07:33 → 00:07:37กับพรสวรรค์เฉพาะตนซึ่งเรามีชีวิตและจะ
00:07:37 → 00:07:40ตายไปพร้อมกับมันไม่ว่าเราจะรู้หรือไม่ใน
00:07:40 → 00:07:44ความคิดของผมหนึ่งในเป้าหมายของชีวิตคือ
00:07:44 → 00:07:48การค้นหาและเติมเต็มความสามารถอันนี้ก็จะ
00:07:48 → 00:07:51ทำให้มันเด่นตาลเป็นคนทางการแสดงออกซึ่ง
00:07:51 → 00:07:53จะใช้ระยะภาพส่วนตนของเรา
00:07:53 → 00:07:57มีความเครียดความเครียดพอประมาณอาจเป็น
00:07:57 → 00:08:00ประโยชน์ในแง่การเตือนตัวกระตุ้นหรือแม้
00:08:00 → 00:08:03แต่ความท้าทายแต่ความเครียดที่มากเกินไป
00:08:03 → 00:08:07อาจซ้ำเติมอาการทั้งหลายของวัยชราทางแก้
00:08:07 → 00:08:09ความเคลื่อประการหนึ่งคือการฝึกตอบรับ
00:08:09 → 00:08:12อย่างผ่อนคลายให้เป็นนิสัยซึ่งอาจเป็น
00:08:12 → 00:08:15วิธีง่ายๆเช่นการลูบไล้สัตว์เลี้ยงตัว
00:08:15 → 00:08:20โปรดการฝึกสมาธิภาวนาโยคะและการฝึกหายใจ
00:08:20 → 00:08:23การเดินท่องไปในธรรมชาติการฟังดนตรีที่
00:08:23 → 00:08:27ไพเราะอาจให้ผลดีได้เช่นกันความงามเป็น
00:08:27 → 00:08:30หนึ่งในยาวิเศษที่ช่วยเยียวยาชีวิตเพราะ
00:08:30 → 00:08:33พบได้ในทุกที่และไม่ต้องซื้อหาและไม่ได้
00:08:33 → 00:08:37ลองสัมผัสย่อมจะพบกับความสงบเย็นความรู้
00:08:37 → 00:08:38สึกผิด
00:08:38 → 00:08:42จะพยายามแบ่งปันความรู้สึกผิดของท่าน
00:08:42 → 00:08:46สารภาพและให้อภัยตัวเองซื่อสัตย์ต่อความ
00:08:46 → 00:08:49เป็นตัวท่านและไม่เน้นย้ำความดีพร้อมหรือ
00:08:49 → 00:08:54ข้อด้อยของตนจนเกินจริงความกลัวการจะก้าว
00:08:54 → 00:08:58ข้ามพ้นความกลัวเราต้องขันสุขความรักฝึก
00:08:58 → 00:09:02ทำสิ่งเล็กๆที่ท่านเคยกลัวความกลัวจะเกาะ
00:09:02 → 00:09:05กลุ่มเหนียวแน่นค่ะไม่ถูกท้าทายเรียนรู้
00:09:05 → 00:09:08ที่ใช้พลังแห่งความรักและความเมตตาขจัด
00:09:08 → 00:09:12ซึ่งความกลัวสิ่งที่ทำให้เราทุกข์สาหัสมี
00:09:12 → 00:09:15ชีวิตคือความกลัวนั่นเองหาใช่สิ่งที่เรา
00:09:15 → 00:09:18กลัวไม่ส่วนที่สามเป็นเรื่องของการชลอ
00:09:18 → 00:09:21ก้าวย่างของความชราค่ะหนังสือบอกไว้ว่า
00:09:21 → 00:09:25แม้เราไม่สามารถเอาชนะธรรมชาติของความชรา
00:09:25 → 00:09:29เพราะว่าเราอาจข้ามพ้นปัญหาบางประการได้
00:09:29 → 00:09:33ด้วยทัศนคติและพฤติกรรมในแง่นี้ข้อสังเกต
00:09:33 → 00:09:35ต่อไปนี้แม่ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่อาจมีคุณ
00:09:35 → 00:09:40ค่าอยู่บ้างมันฝืนแนะนำไป 4 23 แนวคิด
00:09:40 → 00:09:43เลยนะคะแต่งกริชยกเนื้อหาบางส่วนของภาพ
00:09:43 → 00:09:47นี้มาอ่านให้ฟังค่ะการรู้ว่าจะแก้อย่างไร
00:09:47 → 00:09:50เป็นงานชิ้นเอกของปัญญาล่ะเป็นบทที่ยาก
00:09:50 → 00:09:55ที่สุดในศิลปะแห่งการมีชีวิตอองรีอามิลค์
00:09:55 → 00:09:58ชีวิตที่เปลี่ยนพลานามัย
00:09:58 → 00:10:00นักประพันธ์ maurice ernest เขียน
00:10:00 → 00:10:05หนังสือชื่อชีวิตยืนยาวโดยลองก็ไลฟ์สำรวจ
00:10:05 → 00:10:07ประวัติชีวิตของคนที่มีอายุยืนถึงร้อยปี
00:10:07 → 00:10:11ในวัฒนธรรมต่างๆของยุโรปประมวลความไว้ว่า
00:10:11 → 00:10:14การยึดหลักปฏิบัติทางกายเพียงไม่กี่
00:10:14 → 00:10:18ประการจะช่วยให้คนเรามีชีวิตยืนยาว 100
00:10:18 → 00:10:23ถึง 120 ปีเขาให้หลักปฏิบัติไว้ดังนี้กิน
00:10:23 → 00:10:25กะพอประมาณออกกำลังกายและสูดอากาศ
00:10:25 → 00:10:30บริสุทธิ์ให้มากเลือกอาชีพที่เป็นมิตรซ้ำ
00:10:30 → 00:10:33เสริมบุคลิกภาพที่สุขุมเยือกเย็นหรือราย
00:10:33 → 00:10:37กังวลมันรักษาสุขอนามัยและความสะอาดดื่ม
00:10:37 → 00:10:40เครื่องดื่มที่ดีและมีขอโปรดละเว้นยา
00:10:40 → 00:10:43กระตุ้นหรือยากล่อมประสาทพักผ่อนให้เพียง
00:10:43 → 00:10:47พอขับถ่ายเป็นประจำทุกวันอยู่ในที่ที่
00:10:47 → 00:10:51อากาศอบอุ่นรื่นรมย์กับเพศสัมพันธ์แต่พอ
00:10:51 → 00:10:54ดีอย่างเจ็บป่วยควรได้รับการรักษาที่ถูก
00:10:54 → 00:10:55ต้อง
00:10:55 → 00:10:59การออกกำลังกายที่เหมาะสมมีบทบาทสำคัญใน
00:10:59 → 00:11:02การบำรุงรักษาสุขภาพทางกายที่แข็งแรง
00:11:02 → 00:11:05สมบูรณ์ยิ่งการเดินถือเป็นกิจกรรมที่
00:11:05 → 00:11:08สำคัญกว่านั้นกิจกรรมที่มีส่วนให้ออก
00:11:08 → 00:11:12กำลังกายอย่างโยคะพิลาทิสและไทยชี่ก็ล้วน
00:11:12 → 00:11:15มีประโยชน์และเหมาะแก่คนชราไม่น้อยที่
00:11:15 → 00:11:17สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการออกกำลังกาย
00:11:17 → 00:11:21คือการนอนคนที่มีช่วงนี้พักจะมีสุขภาพจิต
00:11:21 → 00:11:23ที่ดีกว่า
00:11:23 → 00:11:27การทบทวนชีวิตท่านอาจลองจดบันทึกที่เป็น
00:11:27 → 00:11:30การวิพากษ์ชีวิตด้านในอย่างซื่อตรงมาก
00:11:31 → 00:11:34กว่าการบันทึกเรื่องที่ทำในแต่ละวันเดือน
00:11:34 → 00:11:38ด้านในที่ว่ารวมถึงความคิดความฝันความจะ
00:11:38 → 00:11:42เยอะ 1 นายทัศนะคติและการตอบรับสิ่งที่
00:11:42 → 00:11:46เกิดขึ้นกับท่านลองถามตัวเองว่าฉันรับมือ
00:11:46 → 00:11:49กับความถดถอยที่มีแอดเลี่ยงของศักยภาพทาง
00:11:49 → 00:11:53กายและสติปัญญาอย่างไรแสดงอาการอย่างไร
00:11:53 → 00:11:57เมื่อโดนคนที่มีอายุน้อยกว่าและอาจมี
00:11:57 → 00:11:59ประสบการณ์น้อยกว่าจะมีพลังความกระฉับ
00:11:59 → 00:12:03กระเฉงมากกว่าเบียดแซงตอนนี้ถึงเวลาที่
00:12:03 → 00:12:06ฉันควรยอมเป็นช้างเท่าหลังและวางมือจาก
00:12:06 → 00:12:10การตัดสินใจใดๆแล้วหรือไม่ฉันจะฝืนทำตน
00:12:10 → 00:12:13เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวฉันเองไปถึงไหน
00:12:13 → 00:12:17ที่ผ่านมาฉันได้ใช้เวลาบนโลกนี้อย่างมี
00:12:17 → 00:12:19ค่าหรือไม่
00:12:19 → 00:12:22เมื่อฉันจัดการเวลาให้แก่ตนเองและผู้อื่น
00:12:22 → 00:12:24ได้ส่งดลดีหรือเปล่า
00:12:24 → 00:12:28คุณสมบัติข้อใดในตัวฉันที่ให้ค่าสูงสุด
00:12:28 → 00:12:33อะไรคือบ่อเกิดของความปิติในชีวิตแล้วฉัน
00:12:33 → 00:12:36ใส่ใจสิ่งนั้นเพียงพอแล้วหรือยัง
00:12:36 → 00:12:39ความสำคัญของเป้าหมาย
00:12:39 → 00:12:42ชีวิตที่ไร้เป้าหมายคือชีวิตที่ว่างเปล่า
00:12:42 → 00:12:45แต่ความหมายก็เป็นเรื่องที่ท่านต้องค้นหา
00:12:45 → 00:12:48ด้วยตัวเองไม่ใช่สิ่งที่ผู้อื่นจะบอกได้
00:12:48 → 00:12:52ว่าชีวิตของท่านเกิดมาเพื่ออะไรกล่าวให้
00:12:52 → 00:12:56ง่ายเข้าชีวิตจำเป็นต้องมีเป้าหมายแต่มัน
00:12:56 → 00:12:58ควรจะเป็นเป้าหมายของขั้นเองไม่ใช่การให้
00:12:58 → 00:13:02ค่าหรือวงการโดยทรรศนะกระแสหลักกันนั้นจง
00:13:02 → 00:13:05ให้เวลาแก่การค้นหาและกำหนดเป้าหมายชีวิต
00:13:05 → 00:13:09ของท่านเมื่อท่านคนพบภารกิจนานและมุ่ง
00:13:09 → 00:13:12บ้านแน่ชีวิตของท่านจะเต็มอิ่มขึ้นความ
00:13:12 → 00:13:16สำคัญนี้เน้นย้ำด้วยปรัชญาเมธีนิสเซ่ซึ่ง
00:13:16 → 00:13:19ได้เขียนไว้ว่าผู้รู้ว่ามีชีวิตไปทำไมก็
00:13:19 → 00:13:24ยอมทนได้ทุกสิ่งการปรับภาชนะต่อปัญหาจริง
00:13:24 → 00:13:27อยู่เราทั้งหลายอาจมีปัญหาอาจมีปัญหาการ
00:13:27 → 00:13:31นอนแต่บางครั้งปวดขาเวลาเดินแต่สำคัญ
00:13:31 → 00:13:34อย่างยิ่งที่เราจะไม่มองปัญหาเรานัดให้
00:13:34 → 00:13:36ใหญ่โตเกินจริงโดยเฉพาะเมื่อเทียบกับความ
00:13:36 → 00:13:39ยากลำบากเกินจินตนาการของผู้คนที่ต้อง
00:13:39 → 00:13:43เผชิญทุกข์แสนสาหัสอยู่ทั่วโลกผู้ที่ความ
00:13:43 → 00:13:47กลัดกลุ้มสมรมอย่างยากจะพาลทนการสำนึกบุญ
00:13:47 → 00:13:48คุณ
00:13:48 → 00:13:52จงพึงพอใจและขอบคุณในสิ่งที่ตนมีส่งลืม
00:13:52 → 00:13:55ความยุ่งยากที่เป็นแค่ปัญหาหยุมหยิมในแต่
00:13:55 → 00:13:59ละวันและหันมาตรวจตราชีวิตด้วยความชื่นชม
00:13:59 → 00:14:03พอใจมีความสุขกับความเรื่องโรงเล็กๆน้อยๆ
00:14:03 → 00:14:07จงมีความสุขกับความรื่นรมณ์ใดๆที่มีอยู่
00:14:07 → 00:14:11ซึ่งรวมถึงมิตรภาพการเดินการทำสุวรรณทำ
00:14:11 → 00:14:16อาหารการกินการเขียนบทกวีเขียนรูปสำหรับ
00:14:16 → 00:14:19ผู้มีปัญหาทางกายภาพก็อาจเรื่องรถมีแต่
00:14:19 → 00:14:22หนี้ปลับน้ำอยู่ในความสงัดเงียบและการ
00:14:22 → 00:14:25อ่านหนังสือพึ่งให้เวลาแก่การอยู่กับความ
00:14:25 → 00:14:29เงียบและการภาวนาไม่มีเรื่องเร่งรีบไม่มี
00:14:29 → 00:14:34เส้นตายไม่มีวัดหมายใดๆเราสามารถเกินกับ
00:14:34 → 00:14:38สิ่งรอบตัวไม่ว่าบนถนนนอกบ้านในสวนหรือ
00:14:38 → 00:14:41ห้องนั่งเล่นเพียงแต่มองดูเพียงกับเฝ้า
00:14:41 → 00:14:45ฟังเพียงแต่ใส่ใจต่อสิ่งนั้นๆสิ่งนี้จะ
00:14:45 → 00:14:49มอบอาหารใจที่ไร้กาลเวลาทำมีเหตุผลให้
00:14:49 → 00:14:52กตัญญูและขอบคุณอยู่เสมอ
00:14:52 → 00:14:55การยอมรับ
00:14:55 → 00:14:58อีกหนึ่งในกุญแจไขสู่ชีวิตที่น่าพึงพอใจ
00:14:58 → 00:15:02คือการยอมรับไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิต
00:15:02 → 00:15:05ยอมรับว่ากล้ามเนื้อในเรือนกายอ่อนแรงลง
00:15:05 → 00:15:08ทุกวันจะหยิบจับทำสิ่งใดย่อมต้องใช้เวลา
00:15:08 → 00:15:13มากขึ้นยอมรับว่าสมาธิของท่านถดถอยกว่า
00:15:13 → 00:15:16ที่เคยเป็นกิจกรรมบางอย่างที่ผมคิดว่าทำ
00:15:16 → 00:15:21ได้ง่ายทุกวันนี้กลับทำไม่ได้สรรพสินจะ
00:15:21 → 00:15:23ไม่หวนคืนจึงไร้ประโยชน์ที่จะมัวอาลัย
00:15:23 → 00:15:27อาวรณ์การเสแสร้งว่าตนยังหนูแม่นเป็นความ
00:15:27 → 00:15:30โง่เขลาอย่างยิ่งในเมื่อความจริงไม่ได้
00:15:30 → 00:15:33เป็นเช่นนั้นส่งให้เกียรติแก่ร่างกายที่
00:15:33 → 00:15:37กำลังแกะเท่าของท่านในฐานะเพื่อนไม่ใช่ใน
00:15:37 → 00:15:40ฐานะคนรับใช้ร่างกายนี้ไม่เคยเรียกร้อง
00:15:40 → 00:15:43ความดีความชอบแต่รับใช้ท่านมาอย่างเป็น
00:15:43 → 00:15:47กำลังแต่งนั้นจงฟังเสียงความต้องการและ
00:15:47 → 00:15:49อยากทำร้ายมัน
00:15:49 → 00:15:52ผู้มีอำนาจเหนือความแก่
00:15:52 → 00:15:56ไม่มีสิ่งใดมีอำนาจเหนือร่างกายเท่ากับ
00:15:56 → 00:15:59ความเชื่อของเราซึ่งมีอิทธิพลต่อทุกเซลล์
00:15:59 → 00:16:03ในร่างกายนี้สิ่งที่ควบคุมชีวิตหาใช้ยิน
00:16:03 → 00:16:07ชนิดใดแต่เป็นความเชื่อของเรานั่นเองพระ
00:16:07 → 00:16:10พุทธเจ้าตรัสสอนไว้ว่าสภาวะทั้งหลายที่
00:16:10 → 00:16:14เราเป็นเป็นผลจากความคิดของเราฐานของมัน
00:16:14 → 00:16:17คือความคิดบังเกิดขึ้นด้วยความคิดมนุษย์
00:16:17 → 00:16:19สามารถปรับเปลี่ยนชีวิตได้โดยการปรับ
00:16:19 → 00:16:20เปลี่ยนเจตคติ
00:16:20 → 00:16:24กระนั้นก็ตามสิ่งนี้จะเป็นไปได้มากน้อย
00:16:24 → 00:16:27เพียงใดย่อมขึ้นอยู่กับความตั้งใจพลัง
00:16:27 → 00:16:31ชีวิตการตัดสินใจเลือกและความกล้าหาญของ
00:16:31 → 00:16:33เขาผู้นั้น
00:16:33 → 00:16:38ควรสู่เบิ่งในช่วงปีไทยท้ายของชีวิตมาก
00:16:38 → 00:16:41มอบโอกาสให้เราได้ครวญว่าทั้งหมดในชีวิต
00:16:41 → 00:16:44ที่ผ่านมานั้นคืออะไรการพิจารณาไตร่ตรอง
00:16:44 → 00:16:48อย่างจริงจังถึงคำถามที่ลึกซึ้งที่สุดเรา
00:16:48 → 00:16:52คือใครค่ะและที่ทางใดที่เหมาะแก่เราการทำ
00:16:52 → 00:16:55ตัวให้ช้าลงเป็นหนทางที่จะได้ประโยชน์จาก
00:16:55 → 00:16:58ความจำเป็นนี้คนชนะทั้งชายและหญิงจำนวน
00:16:58 → 00:17:01ไม่น้อยถูกภาคไปจากความโดดเดี่ยวอัน
00:17:01 → 00:17:04จำเป็นและถูกชักจูงให้สนใจอยู่แต่เรื่อง
00:17:04 → 00:17:08ภายนอกโดยบรรดาคนหนุ่มสาวผู้หวังดีแต่
00:17:08 → 00:17:10เข้าใจผิดถึงความจำเป็นของการอยู่ตาม
00:17:10 → 00:17:14ลำพังคนเราตายตามลำพังและการสร้างความ
00:17:14 → 00:17:17คุ้นเคยกับการอยู่เพียงลำพังก่อนที่นาที
00:17:17 → 00:17:21นั้นจะมาถึงย่อมเป็นการดีแต่ขอจบที่ผู้
00:17:21 → 00:17:25เขียนเขียนในบทนำนะคะความชราเป็นธรรมชาติ
00:17:25 → 00:17:27ส่วนหนึ่งของชีวิตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยง
00:17:27 → 00:17:30ไม่ได้และเราทั้งหลายไม่ช้าก็เร็วก็ต้อง
00:17:30 → 00:17:34เผชิญกับความจริงนี้ก่อนจะถึงเวลานั้นเรา
00:17:34 → 00:17:38คงได้แต่พยายามใช้ชีวิตอย่างสง่างามเปิด
00:17:38 → 00:17:42ตาลมีจินตนาการถ้าเราไม่สามารถหลีกหนีจาก
00:17:42 → 00:17:45สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างนอนเราควรจะ
00:17:45 → 00:17:49เข้าใจยอมรับและแม้กระทั่งเฉลิมฉลองช่วง
00:17:49 → 00:17:52ต่อกฎหมายคุ้มครองของชีวิตผมเองเชื่อว่า
00:17:52 → 00:17:55ความไม่จีรังนี่แหละที่ทำให้ชีวิตยิ่งมี
00:17:55 → 00:17:58ค่าการรู้ว่ามันเป็นสิ่งชั่วคราวทำให้เรา
00:17:58 → 00:18:02เห็นค่าของความงามทุกนาทีและไม่ยอมเสีย
00:18:02 → 00:18:05โอกาสที่จะเรียนรู้และให้ความรักไม่ว่า
00:18:05 → 00:18:09ท่านต้องประสบกับทุกใดชีวิตมีให้เสพและ
00:18:09 → 00:18:12ความตายเป็นสัญญาณเตือนว่าเรายังมีชีวิต
00:18:12 → 00:18:16และดำรงอยู่นะที่มีจริงๆจงมีชีวิตอย่างดี
00:18:16 → 00:18:21ที่สุดจนกว่าชีวิตหางๆหวังว่าเนื้อหาบาง
00:18:21 → 00:18:23ส่วนที่เดินนำมาฝากจากหนังสือและนี้จะ
00:18:23 → 00:18:26เป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อยนะคะขอให้ทุกคน
00:18:26 → 00:18:29มีวันที่ดีค่ะแล้วกลับมาพบกับแดงได้ใหม่
00:18:29 → 00:18:32ในครั้งต่อไปมาแดงแพทย์แผนไทยสวัสดีค่ะ
00:18:32 → 00:18:34อ่า
00:18:34 → 00:18:40[เพลง]
00:18:40 → 00:18:44ม.ค
00:18:44 → 00:18:47พ.ย