Name: “จิตตปัญญา”การรักษาที่เริ่มจากใจ #หมอชวนคุย EP109 ft.รศ.นพ.ชัชวาลย์ ศิลปกิจ
Uploaded: 2025-08-22T13:00:06Z
Channel: โรคปอดและทางเดินหายใจ หมอวินัยโบเวจา

ทำไมการเล่นจึงสำคัญต่อพัฒนาการของเด็กในวัยเรียน

“จิตตปัญญา”การรักษาที่เริ่มจากใจ #หมอชวนคุย EP109 ft.รศ.นพ.ชัชวาลย์ ศิลปกิจ

จากช่อง : โรคปอดและทางเดินหายใจ หมอวินัยโบเวจา

ดูคำบรรยาย / View Transcript

00:00:00 → 00:00:05ผมเนี่ยโชคดีเพราะว่าโค้งนึงสมัยผมกำลัง

00:00:05 → 00:00:08เรียนแพทย์เนี่ยผมได้มีโอกาสพบอาจารย์ได้

00:00:08 → 00:00:11เรียนกับอาจารย์ในหลักสูตรนึงนะครับก็

00:00:11 → 00:00:14ส่วนตัวผมก็เอนไปทางจิตวิทยาอยู่แล้วแล้ว

00:00:14 → 00:00:18พอมาเจออาจารย์ก็ได้ inspiration ระดับ

00:00:18 → 00:00:21ระดับใหญ่เลยฮะจนโค้งนั้นก็เริ่มตัดสิน

00:00:22 → 00:00:25ว่าตัวเองอยากจะเป็นจิตแพทย์นะครับเรียน

00:00:25 → 00:00:28กับอาจารย์คอร์สนึงเสร็จก็อาจารย์ก็ได้

00:00:28 → 00:00:30กรุณาให้หนังสือเล่มนึงนะครับซึ่งเป็น

00:00:30 → 00:00:33หนังสือภาษาอังกฤษผมเอาขึ้นมาเป็นหนังสือ

00:00:33 → 00:00:36ชื่อ The War of Silence อาจารย์ให้

00:00:36 → 00:00:38รุ่นนะครับแต่ว่ายื่นให้ผมเพราะว่าผมเป็น

00:00:38 → 00:00:41คนที่ถามเยอะที่สุดในห้องแล้วก็พร้อม

00:00:41 → 00:00:43อาจารย์อาจารย์เซ็นไลเซ็นให้ด้วยนะครับ

00:00:43 → 00:00:45ซึ่งสำหรับผมเนี่ยอาจารย์เขียนว่า 16

00:00:45 → 00:00:48กุมภาพันธ์ 2547

00:00:48 → 00:00:48นะครับ

00:00:48 → 00:00:49>> โอ

00:00:49 → 00:00:50>> 2547

00:00:50 → 00:00:52>> ผมอ่านจบเลยฮะเล่มนี้เล่มที่อาจารย์ให้

00:00:52 → 00:00:55บังคับให้อ่านอาจารย์บอกถ้าสนใจจริงๆอ่าน

00:00:55 → 00:00:59ให้จบผมก็อ่านจบตั้งแต่สมัยนสพ.ปี 5

00:00:59 → 00:01:02สำหรับนักศึกษาแพทย์นะจิตวิทยาเนี่ยเป็น

00:01:02 → 00:01:07อะไรที่ถ้าเราไม่อยากเรียนเป็นสาขาหลัก

00:01:07 → 00:01:10แต่เราก็ไม่ควรทิ้งเพราะว่ามันเป็นศิลปะ

00:01:10 → 00:01:12ที่ทำให้เราเข้าใจความคิดของมนุษย์มาก

00:01:12 → 00:01:15ขึ้นแล้วก็ approach คนไข้ได้ดีขึ้นอ

00:01:15 → 00:01:18>> นำไปสู่หัวข้อที่ผมทักอาจารย์ไปแล้วก็

00:01:18 → 00:01:20เรียนอาจารย์แล้วอาจารย์ก็ตอบรับผมพยายาม

00:01:21 → 00:01:24ตั้งคำถามให้เหมาะให้ตอบโจทย์กับทุกรุ่น

00:01:24 → 00:01:28ทุกยุคตั้งแต่เด็กการศึกษานำมาสู่มปลายไป

00:01:29 → 00:01:32มาสู่วัยทำงานและปัญหาที่ผมมองคือปัญหา

00:01:32 → 00:01:35ยุคของ AI ที่ทำให้มนุษย์ห่างกันมากขึ้น

00:01:35 → 00:01:39มุมมองของอาจารย์เป็นอย่างไรความกลัวความ

00:01:39 → 00:01:42ผวากับ AI ที่เข้ามาในชีวิตเราอาจารย์มี

00:01:42 → 00:01:44ความเห็นอย่างไรเรามาลองฟังอาจารย์ชัชวา

00:01:44 → 00:01:48ดูว่าอาจารย์มีมุมมองอย่างไรในฐานะที่

00:01:48 → 00:01:52เป็นจิตแพทย์อยู่คู่บ้านคู่เมืองมากว่า 40

00:01:52 → 00:01:56ปีรองศาสราจารย์นายแพทย์ชัชวาศิลปกิจนะ

00:01:56 → 00:01:59ครับผู้อำนวยการศูนย์จิตปัญญาศึกษามหาลัย

00:01:59 → 00:02:02มหิดลและอาจารย์ด้านจิตเวทศาสตร์โรง

00:02:02 → 00:02:04พยาบาลรามาธิบดี

00:02:04 → 00:02:14[เพลง]

00:02:14 → 00:02:17พcastวันนี้ได้รับการสนับสนุนจากบริษัท

00:02:17 → 00:02:21เอราวัน textile เอราวัน textile อยู่คู่

00:02:21 → 00:02:24เรามากว่า 60 ปีขอบคุณเอราวันเทคไทลที่

00:02:24 → 00:02:27ช่วยสนับสนุนและช่วยผลักดัน

00:02:27 → 00:02:30ในการสร้างคุณค่าให้กับสังคมผมในฐานะผู้

00:02:30 → 00:02:34ปกครองเราก็เป็นหมอด้วยเนอะเราก็พบว่า

00:02:34 → 00:02:38ระยะหลังเนี่ยเด็กขอใช้คำว่าteเนageวัย

00:02:38 → 00:02:40รุ่นแล้วก็วัยกลางคนรุ่นหลังเนี่ยมี

00:02:40 → 00:02:45อุบัติการของปัญหาทางจิตนะฮะมากขึ้นไม่

00:02:46 → 00:02:47ว่าจะเป็นซึมเศร้าอารมณ์แปลอะไรอย่าง

00:02:48 → 00:02:48เงี้ยครับ

00:02:48 → 00:02:54>> ซึ่งแน่นอนครับมันก็จับสาเหตุตรงๆไม่ได้

00:02:54 → 00:02:56แต่หนึ่งในสาเหตุที่ผมสังเกต

00:02:56 → 00:02:57ขอย้อนกลับไปก่อน

00:02:57 → 00:02:59>> อ

00:02:59 → 00:03:00>> คือ

00:03:01 → 00:03:06ล็อตเนี้ยที่โตมากับค่านิยมเลิกเรียนแล้ว

00:03:06 → 00:03:08ต้องไปติวกลับบ้านดึง

00:03:08 → 00:03:09>> อื

00:03:09 → 00:03:12>> ตั้งใจฟังคำถามนะผมจะพูดช้าๆล็อตเนี้ยที่

00:03:12 → 00:03:16จบออกมาเป็นมนุษย์เงินเดือนมนุษย์พนักงาน

00:03:16 → 00:03:19หรือผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเนี่ยมี

00:03:19 → 00:03:24ปัญหาทางสุขภาพจิตย้อนกลับไปเป็นส่วนหนึ

00:03:24 → 00:03:27ส่วนนึงเป็นเพราะเด็กรุ่นนี้อ่ะเค้าขาด

00:03:27 → 00:03:32การเล่นอันที่ 1 นะฮะเค้าขาดการเล่น 2

00:03:32 → 00:03:34เ้าไปอยู่ในวงจรการติว

00:03:34 → 00:03:39>> ที่ 3 ผู้ปกครองเนี่ยเอาตัวชี้วัดประสบ

00:03:39 → 00:03:43ความสำเร็จเทียบเท่ากับการสอบผ่านเกรดที่

00:03:43 → 00:03:44ดีอันนี้ 3 นะฮะ

00:03:44 → 00:03:50>> แล้วก็ 4 การที่ระบบการศึกษาเราลืม

00:03:50 → 00:03:54emotional intelligence หรือลืมการใส่

00:03:54 → 00:03:58เข้าไปในหลักสูตรให้เด็กฝึกรู้ความรู้สึก

00:03:58 → 00:04:01ตัวเองเข้าใจอารมณ์ตัวเอง

00:04:01 → 00:04:01>> อ

00:04:01 → 00:04:04>> แตกเป็น 4 หัวข้อเดี๋ยวเราจะค่อยๆฟัง

00:04:04 → 00:04:07ประเด็นมุมมองของอาจารย์เริ่มที่คำถามแรก

00:04:07 → 00:04:12ก่อนอาจารย์ครับการ culture ของการติวที่

00:04:12 → 00:04:15ทำให้เด็กไม่เล่น

00:04:15 → 00:04:18ความสำคัญของเด็กที่โตมาจะต้องเป็นเด็ก

00:04:18 → 00:04:21ที่มี playful time เป็นเด็กที่เล่นมี

00:04:21 → 00:04:22ความสำคัญอย่างไรครับอาจารย์

00:04:22 → 00:04:24>> ธรรมชาติของเด็กเนี่ยมันเป็นเรื่องของการ

00:04:24 → 00:04:27พัฒนาสมองพัฒนาเรื่องการเคลื่อนไหวระบบ

00:04:27 → 00:04:30ประสาทกลมเนื้อมัดเล็กมัดน้อยแล้วก็

00:04:30 → 00:04:32เรื่องของการรับรู้การปฏิสัมพันธ์กับสิ่ง

00:04:32 → 00:04:36แวดล้อมทีนี้เราเวลากับปฏิสัมพันธ์กับ

00:04:36 → 00:04:39สิ่งแวดล้อมลดลงมันอยู่แต่ตัวหนังสือแล้ว

00:04:39 → 00:04:42ก็การให้เด็กมาอ่านหนังสือคิดคณิตศาสตร์

00:04:42 → 00:04:45โดยเร็วเนี่ยมันเร็วกว่าสมองเด็กเพราะ

00:04:45 → 00:04:47งั้นสมองของเด็กที่ควรจะเรียนรู้สิ่งที่

00:04:47 → 00:04:50เป็นธรรมชาติคือมนุษย์เราวิวัฒนาการเราโต

00:04:50 → 00:04:53มาจากธรรมชาติอ่ะดึกดำบรธรรมชาตินั้นยัง

00:04:53 → 00:04:55อยู่นะกระบวนการนั้นยังอยู่แต่ว่าเราเอา

00:04:55 → 00:04:58ใส่สิ่งที่มันเป็นความคาดหวังของพ่อแม่

00:04:58 → 00:05:01แล้วก็ภูมิใจว่าเด็กอ่านหนังสือได้เร็วใน

00:05:01 → 00:05:04การอ่านได้เร็วก็จะมีประเด็นก็คือหลายคน

00:05:04 → 00:05:08ก็เอ่อต้องกดดันแล้วก็ขาดขาดช่วงเวลาของ

00:05:08 → 00:05:11ชีวิตคือตัวหนังสือบางทีมันก็ไม่ค่อยมี

00:05:11 → 00:05:12ชีวิตเท่าไหร่เนาะ

00:05:12 → 00:05:14>> แต่เด็กบางคนก็สามารถจะอ่านแล้วก็อ่าน

00:05:14 → 00:05:16นิยมนิยายอ่านหาความรู้แล้วก็ไปอยู่กับ

00:05:16 → 00:05:18ธรรมชาติอันนั้นก็ก็เป็นโชคดีไปแต่โดย

00:05:19 → 00:05:22ส่วนใหญ่เราก็อ่านเพื่อจะสอบเข้าอนุบาล

00:05:22 → 00:05:25สอบเข้าป.หนึ่งแล้วก็เป็นความกังวลของพ่อ

00:05:25 → 00:05:27แม่เพราะฉะนั้นพ่อแม่ยุคนึงก็เป็นยุคที่

00:05:27 → 00:05:31ต้องต้องดิ้นรนนะแล้วก็อยากจะสบายอยาก

00:05:31 → 00:05:32ประสบความสำเร็จต้องเรียนให้เก่งๆเงี้ยก็

00:05:32 → 00:05:35เลยมุ่งไปที่เรื่องของการเรียนความสำเร็จ

00:05:35 → 00:05:37ในด้านการศึกษาเยอะดังนั้นโดยธรรมชาติ

00:05:38 → 00:05:41แล้วก็จะมีเป็นการ

00:05:41 → 00:05:45จังหวะพัฒนาการก็พลาดโอกาสสำคัญของเด็ก

00:05:45 → 00:05:46>> อื

00:05:46 → 00:05:49>> ประถมวัยประถมเนี่ยซึ่งเป็นช่วงที่จะมี

00:05:49 → 00:05:51ความสนุกสนานมีความการ playful อย่างที่

00:05:51 → 00:05:55บอกแล้วเป็นเป็นความเป็นความอ่ามีความสุข

00:05:55 → 00:05:58กับชีวิตแต่พอมาเรียนปุ๊บก็ถูกคาดหวัง

00:05:58 → 00:06:00เรื่องสอบให้ได้สังเกตนะเด็กเล็กๆไม่ค่อย

00:06:00 → 00:06:01อยากทำการบ้าน

00:06:01 → 00:06:02>> อื

00:06:02 → 00:06:04>> เพราะเวลาทำการบ้านก็จะทำได้บ้างไม่ได้

00:06:04 → 00:06:06บ้างและเวลาไม่ได้ก็จะมักจะถูกคาดหวังถูก

00:06:06 → 00:06:09ตั้งคำถามบ่อยๆบางคนก็เสียความเชื่อมั่น

00:06:09 → 00:06:12ในตัวเองเมื่อไหร่ที่ตอบผิดเมื่อไหร่ที่

00:06:12 → 00:06:15ทำไม่ได้มันตามมาด้วยความรู้สึกถูกปฏิเสธ

00:06:15 → 00:06:19ถูกตีถูกด้อยฆ่าถูกไม่รักไม่ได้รับความ

00:06:19 → 00:06:22รักเพราะนั้นมันก็เลยกลายเป็นว่าเมื่อ

00:06:22 → 00:06:24ไหร่ก็ตามที่เราคิดไม่ออกทำไม่ได้มันน่า

00:06:24 → 00:06:28กลัวนั้นก็ต้องเฆี่ยนตีตัวเองให้ทำได้โชค

00:06:28 → 00:06:31ดีก็ทำได้โชคดีเปล่าไม่รู้ไม่แน่ใจนะโชค

00:06:31 → 00:06:34ดีทำได้ก็จะก็จะเฆี่ยนตีตัวเองไปเรื่อยๆ

00:06:34 → 00:06:35แล้วก็ติดกับดักว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่

00:06:36 → 00:06:39ได้มันเป็นความล้มเหลวในชีวิต

00:06:39 → 00:06:39>> ครับ

00:06:39 → 00:06:41>> ทั้งๆที่มันไม่ได้ล้มเหลวมันไม่ได้บอก

00:06:41 → 00:06:43อะไรอ่ะมันก็ได้บ้างไม่ได้บ้างนั่นแหละ

00:06:43 → 00:06:46>> ผู้ปกครองควรจะให้

00:06:46 → 00:06:50เด็กเล่นอย่างไรสายกลางคืออะไรที่เด็กไม่

00:06:50 → 00:06:52หลุดการเรียนด้วยแต่ก็เล่นเหตุผลที่ผมถาม

00:06:53 → 00:06:55เพราะว่าบังเอิญผมอ่ะโชคดีตรงที่ว่าผมได้

00:06:55 → 00:06:58สัมผัสกับหลายวัฒนธรรมอันหนึ่งในนั้นคือ

00:06:58 → 00:07:01พวกกลุ่มยุโรปเนเธอร์แลนด์ก็ถามเ้าว่ามี

00:07:01 → 00:07:03Tusion Culture มั้ยมีcultเจอร์การติว

00:07:03 → 00:07:07นอกนอกเรียนมั้ยเลิกเรียนแล้วอ่ะคุณทำ

00:07:07 → 00:07:10อะไรเาก็บอกว่าของเขาไม่มีcultเจอร์การ

00:07:10 → 00:07:12ติวไม่มีเพราะเลิกเรียนเนี่ยระบบการศึกษา

00:07:12 → 00:07:15เ้าเนี่ยเน้นให้เขาไปเล่น

00:07:15 → 00:07:16>> ไปอยู่กับครอบครัว

00:07:17 → 00:07:19>> ไปอยู่กับเพื่อน Human Interaction มาก

00:07:19 → 00:07:22ขึ้นเพราะเเชื่อว่าที่เราเรียนไปเนี่ย

00:07:22 → 00:07:25เกรดมันไม่ได้ทำให้มนุษย์สำเร็จแต่สิ่ง

00:07:25 → 00:07:27ที่ทำให้มนุษย์สำเร็จคือบุคลิกเค้า

00:07:27 → 00:07:28>> ครับ

00:07:28 → 00:07:30>> มันเหมือนกับเริ่มต้นเนี่ยเราเตรียมพื้น

00:07:30 → 00:07:33ที่เตรียมพื้นที่ร่างกายและสมองเหมือนกับ

00:07:33 → 00:07:36เตรียมเตรียมภาชนะคอนเทนเนอร์ในสมองเรา

00:07:36 → 00:07:39ให้หลากหลายทั้งสังคมทั้งเพื่อนฝูงเตรียม

00:07:39 → 00:07:41ไว้ให้พร้อมเมื่อถึงวัยนึงประถมปลาย

00:07:41 → 00:07:44ปฐมมัธยมเนี่ยมันพร้อมที่จะใส่วิชาการแต่

00:07:44 → 00:07:48เนี้ยเราเราไปปิดกล่องบางกล่องที่เหลือ

00:07:48 → 00:07:50แต่เหลือแต่คณิตศาสตร์เหลือแต่เอ่อภาษา

00:07:51 → 00:07:53อังกฤษภาษาไทยอะไรเงี้ยนะครับแต่ไอ้กล่อง

00:07:53 → 00:07:55ที่มันเป็นชีวิตน่ะมันเป็นคอนเทนเนอร์ที่

00:07:55 → 00:07:57เราเควรจะได้รับการกระตุ้นให้มันมี

00:07:57 → 00:07:59สศักิภาพที่พร้อมจะเรียนแต่นี้เราเราไม่

00:07:59 → 00:08:02ได้ตุกระตุ้นให้ได้ใช้อ่ะมันก็ใช้สมอง

00:08:02 → 00:08:04ส่วนของการคิดตรรกะเหตุผลลogicแต่ว่า

00:08:04 → 00:08:06เรื่องเรื่องอารมณ์เรื่องความสัมพันธ์ไม่

00:08:06 → 00:08:10ได้ไม่ได้รับการพัฒนามันก็เป็นการเรียก

00:08:10 → 00:08:12ว่าพอมันมันถูกดึงไปด้านหนึ่งด้านใดเนี่ย

00:08:13 → 00:08:15สมดุลมันก็เสียละเพราะะนั้นถามว่าแค่ไหน

00:08:15 → 00:08:19ถึงพอดีเราก็เอ่อวิวัฒนาการของเด็กเรา

00:08:19 → 00:08:22เริ่มต้นเด็กเด็กประถมเนี่ยเป็นเด็กที่

00:08:22 → 00:08:23เวลาที่ไม่ต้องไปเคร่งเครียดเรื่องเรียน

00:08:23 → 00:08:24หนังสือมาก

00:08:24 → 00:08:24>> อือ

00:08:24 → 00:08:27>> ถ้าจะถ้าจะให้เรียนหนังสือให้รู้ภาษา

00:08:27 → 00:08:29เนี่ยอ่านนิทานให้ฟังดีกว่า

00:08:29 → 00:08:29>> อือ

00:08:29 → 00:08:32>> อ่านนิทานให้ฟังมีเวลาอยู่ก็พ่อแม่เด็กก็

00:08:32 → 00:08:35รู้ภาษาเร็วจำคำศัพท์กำอะไรได้เร็วสามารถ

00:08:35 → 00:08:39จะสื่อสารได้ผ่านนิทานผ่านการเ passive เ

00:08:39 → 00:08:42เรียนผ่านที่เไม่ต้องนั่งท่องเด็กหลายคน

00:08:42 → 00:08:44อ่านอ่านหนังสือได้โดยที่ไม่ต้องท่องกไก่

00:08:44 → 00:08:47>> จากที่แม่ชี้นิทานให้ดูทุกวันได้บอนิ้ง

00:08:47 → 00:08:50ได้ได้พันธะสัมพันธ์สภาพกับพ่อแม่ด้วยได้

00:08:50 → 00:08:54ความอบอุ่นมันได้ทุกอย่างเลยทั้งทั้ง

00:08:54 → 00:08:56พัฒนาทางด้านร่างกายทางด้านความสัมพันธ์

00:08:56 → 00:08:59ทั้งคุณค่าในตัวเองทั้งความสนุกสนานได้

00:08:59 → 00:09:02หนังสือได้เข้าใจเรื่องราวมีจินตนาการ

00:09:02 → 00:09:05ด้วยบางทีนิทานมันมีจินตนาการใช่มั้ครับ

00:09:05 → 00:09:08ทำไมนิทานหรือการ์ตูนเด็กๆถึงถึงเป็นภาพ

00:09:08 → 00:09:10ของเรื่องราวที่เป็นจินตนาการเพื่อ

00:09:10 → 00:09:12กระตุ้นสมองเพราะเด็กเนี่ยจะสามารถจะ

00:09:12 → 00:09:14จินตนาการได้สารพัด

00:09:14 → 00:09:17นั้นถามว่าสมดุลจะสมดุลจะอยู่ที่ไหนเราก็

00:09:17 → 00:09:19ต้องยอมรับเราอยู่ในสังคมที่มันมีมันมี

00:09:19 → 00:09:21ออกแบบมาแล้วฮะโรงเรียนมันเป็นแบบนี้ใช่

00:09:21 → 00:09:24มั้ยครับอ่าถ้าถามผมว่าขณะนี้ความท้าทาย

00:09:24 → 00:09:26คือถ้าผู้ปกครองไม่มั่นคงในตัวเองเนี่ยจะ

00:09:26 → 00:09:27กลัวแพ้ลูกชาวบ้านเค้า

00:09:27 → 00:09:28>> อื

00:09:28 → 00:09:30>> กลัวแพ้กลัวไม่เหมือนกลัวอายเนี่ยต้อง

00:09:30 → 00:09:32ระวังให้ดีครับบางทีเรากลัวอายแล้วเราเอา

00:09:32 → 00:09:34ความกลัวอายไปให้ลูกเราแบก

00:09:34 → 00:09:35>> อือ

00:09:35 → 00:09:36>> เรากลัวเรากลัวอายชาวบ้านเพราะฉะนั้นลูก

00:09:36 → 00:09:39เราต้องได้ดีลูกเราอาจจะไม่อยากแบกเป็น

00:09:39 → 00:09:42แบบนั้นเราก็ไปเขี่ยวเขญั้นภาระที่เราเจอ

00:09:42 → 00:09:46มากที่สุดก็คือว่าภาระของผู้ใหญ่แหละแต่

00:09:46 → 00:09:48ไม่รู้ไปโยนให้เด็กโดยไม่ได้ตั้งใจ

00:09:48 → 00:09:49>> อือ

00:09:49 → 00:09:52>> รับไม่ได้ที่ลูกจะได้ที่โลูกลูกจะไม่ได้

00:09:52 → 00:09:55ไม่ได้เขตเท่านั้นเท่านี้เนี่ยครับถึงบอก

00:09:55 → 00:09:57ว่าความพอดีก็อยู่ที่ใจเราไม่บีบคั้นนะ

00:09:57 → 00:10:00ครับยังไงเราก็รักลูกเราผลคะแนนจะเป็นยัง

00:10:00 → 00:10:02ไงเราก็ยังยิ้มได้

00:10:02 → 00:10:02>> อ

00:10:02 → 00:10:05>> พากันดื่นต่อไม่ต้องมาหัวเสียกับทำไม

00:10:05 → 00:10:08อุตส่าห์อุตส่าห์ส่งไปนั่นอุตส่าห์ส่งไป

00:10:08 → 00:10:11นี่แล้วจะได้เรียนได้แค่นี้มันมันได้แค่

00:10:11 → 00:10:13ไหนก็ยอมรับก่อนนะครับแล้วก็จะปรับปรุง

00:10:13 → 00:10:17ต่อไปยังไงจะทำให้ดีขึ้นได้ยังไงก็คุยกัน

00:10:17 → 00:10:19แรงกดกดดันมันน้อยลงผมมีเพื่อนหลายคนที่

00:10:19 → 00:10:22สมัยปฐมเรียนไม่ค่อยเก่งนะครับแต่ไป speed

00:10:22 → 00:10:24up ช่วงหลังได้เพราะฉะนั้นเราเร่งเร็ว

00:10:24 → 00:10:27เกินไปแล้วก็มีบางคนที่พอเริ่มมาประถมปาย

00:10:27 → 00:10:30มัธยมปลายมันเรียนมาอิ่มแล้วมันเบื่อการ

00:10:30 → 00:10:31เรียนไปเลยอ่ะครับ

00:10:31 → 00:10:32>> เหมือนนักศึกษาเพศเรา

00:10:32 → 00:10:34>> ใช่ครับเบื่อไปเลยมันเหนื่อยมากคือมันเจอ

00:10:34 → 00:10:37มาจนกระทั่งเรียกเบิร์น out แล้วเรียกว่า

00:10:37 → 00:10:39เผาพลังงานไปหมดแล้วความอยากเรียนรู้อยาก

00:10:40 → 00:10:43รู้อยากเขียนอยากเรียนเนี่ยมันถูกเร่งจน

00:10:43 → 00:10:43>> อือ

00:10:44 → 00:10:46>> หมดเชื้อไปแล้วอ่ะครับนั้นเนี่ยอันนี้น่า

00:10:46 → 00:10:47กลัวมากคีเลย

00:10:47 → 00:10:49>> เพราะงั้นก็จะเรียนเพราะความจำเป็นเรียน

00:10:49 → 00:10:52เพราะเรียนเพราะต้องสอบอะไรที่ต้องสอบ

00:10:52 → 00:10:55อะไรที่ต้องใช้ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ก็ทำนอก

00:10:55 → 00:10:57เหนือจากนั้นก็ไม่อยากทำนะอยากจะ enjoy

00:10:57 → 00:10:58อย่างเดียว

00:10:58 → 00:11:00>> เพราะงั้นหลายคนก็

00:11:00 → 00:11:02>> จะคับแคบก็จะอยู่แค่แค่เรื่องตรงนี้เพราะ

00:11:02 → 00:11:05มันเหนื่อยเวลาเรียนทีนึงก็จะสมองเป็น

00:11:05 → 00:11:06เหมือนบางเงื่อนไขอ่ะ

00:11:06 → 00:11:06>> อือๆ

00:11:06 → 00:11:09>> เวลาอยู่กับการลงการเรียนเราก็จะนึกถึงจะ

00:11:09 → 00:11:11ทำได้ไม่ได้มันก็เกิดความไม่สบายอ่ะ

00:11:11 → 00:11:12>> มันไม่รีแลก

00:11:12 → 00:11:13>> ไม่รีแลก

00:11:13 → 00:11:13>> มันไม่สนุก

00:11:13 → 00:11:16>> ก็ไม่สนุกกับการเรียนรู้ก็มันมันแค่เคร่ง

00:11:16 → 00:11:19เครียดอ่านแล้วจำไม่ได้อ่านแล้วไม่รู้

00:11:19 → 00:11:20เรื่องก็ไม่อยากอ่านอะไรเงี้ย

00:11:20 → 00:11:21>> อื

00:11:21 → 00:11:25>> คือโดยสรุปก็คือว่าชีวิตเราเ่อความสมดุล

00:11:25 → 00:11:27ชีวิตก็อยู่ที่ให้มีความสุขความเบิกบานใจ

00:11:27 → 00:11:30ประมาณหนึ่งขณะเดียวกันไอ้กรอบโรงเรียน

00:11:30 → 00:11:33กรอบของระบบการศึกษาเนี่ยก็เราก็ต้องไป

00:11:33 → 00:11:35กับมันเนาะแต่ว่าไปให้มันพอดีแล้วไม่ต้อง

00:11:35 → 00:11:37ไปไม่ต้องไปซีเรียสกับไอ้ผลลัพธ์ตรงนั้น

00:11:37 → 00:11:38มากเท่าไหร่อ่ะครับ

00:11:38 → 00:11:39>> อือ

00:11:39 → 00:11:40>> คะแนนมันไม่ได้บอก

00:11:40 → 00:11:41>> ครับ

00:11:41 → 00:11:44>> คะแนนมันบอกว่าจะต้องปรับปรุงอะไรมั้ยมัน

00:11:44 → 00:11:45ไม่ได้บอกว่าดีไม่ดี

00:11:45 → 00:11:48>> คุณค่าเป็นแค่ไหนไม่เลยแต่เราเอาคะแนนมา

00:11:48 → 00:11:50ใส่คุณค่าของคนเยอะ

00:11:50 → 00:11:51>> ครับๆ

00:11:51 → 00:11:52>> มันกลายเป็นเรื่องเดียวกันไง

00:11:52 → 00:11:53>> ครับๆ

00:11:53 → 00:11:55>> เหมือนกับเคยได้ยินว่าไม่ได้เขียนนิยมไม่

00:11:55 → 00:11:58ได้ 4.00 ก็ไม่อยากอยู่แล้วทั้งๆที่โอ้โห

00:11:58 → 00:12:014.00 0 นี่มันก็เต็มที่เลยใช่มั้ครับ

00:12:01 → 00:12:06>> ครับก็สรุปที่อาจารย์พยายามจะสื่อผมสรุป

00:12:06 → 00:12:09ให้อีกผู้ปกครองอีกรอบนะครับเด็กต้องยืน

00:12:09 → 00:12:11พื้นด้วยการเล่นที่อาจารย์บอกการเล่นเป็น

00:12:11 → 00:12:16การสอนที่ดีที่สุด 2 อยากฆ่า Curiosity

00:12:16 → 00:12:19หรือการอยากรู้อยากเห็นของเด็กอย่าฆ่านะ

00:12:19 → 00:12:21ผู้ปกครองอย่าไปฆ่าโดน Kill it อย่าฆ่า

00:12:21 → 00:12:24หมายถึงว่าเราไปอัดๆในกระป๋องที่อาจารย์

00:12:24 → 00:12:26บอกแต่ถึงจุดนึงเนี่ยซึ่งเราเห็นเยอะใน

00:12:26 → 00:12:30ปรากฏการณ์นักศึกษาแพทย์คือพอสอบแล้วจบ

00:12:30 → 00:12:32แล้วพอละไม่ไหวละไม่อยากต่อไม่อยากรู้ไม่

00:12:32 → 00:12:34อยากอะไรอยากเที่ยวอยากกินอยาก

00:12:34 → 00:12:39>> อยากเอางานสบายเพราะว่าเราอัดเ้ามา 3 คือ

00:12:39 → 00:12:41อาจารย์บอกแล้วว่ามันไม่ต้อง Excel ทุก

00:12:41 → 00:12:44เรื่องไม่จำเป็นต้อง Excel คือแบบ

00:12:44 → 00:12:46>> รเต็มทุกเรื่อง

00:12:46 → 00:12:49>> ค่อยๆไปแล้วไปเก็บตอนหลังตอนที่เรารู้ว่า

00:12:49 → 00:12:50เด็กเราต้องการอะไร

00:12:50 → 00:12:54>> เพราะอย่าลืมสงอาจารย์บอกว่าการพัฒนาจิต

00:12:54 → 00:12:57วิญญาณของเด็กสำคัญเหนือกว่าครับอันนี้

00:12:57 → 00:13:00คือเด็กจบหัวข้อที่ 1 ขอถามก่อนไปหัวข้อ

00:13:00 → 00:13:04ที่ 2 คือผู้ปกครองอ่ะเค้าจะดูรู้ได้ไง

00:13:04 → 00:13:07ว่าเด็กเขากำลังอินหรือstrสอย่างที่

00:13:07 → 00:13:10อาจารย์บอกเด็กมันเครียดกับกรอบที่กดไว้

00:13:10 → 00:13:13มันมีเทคนิคอะไรที่ทำให้ผู้ปกครองเดูออก

00:13:13 → 00:13:15มั้ว่าลูกเ้าเออไม่โอเคอยู่อาจารย์

00:13:15 → 00:13:18>> ก็คือก็ดูว่าปฏิสัมพันธ์กับพ่อแม่ลดลงถ้า

00:13:18 → 00:13:22สมมุติว่าโดยว่าถ้าเกิดเราเผลอไปติดกับ

00:13:22 → 00:13:24เรื่องของผลการเรียนใช่มั้ยครับเวลาผลการ

00:13:24 → 00:13:26เรียนไม่ดีก็ไม่อยากเจอพ่อแม่พ่อแม่ถามก็

00:13:26 → 00:13:28อาจจะหงุดหงิดไม่อยากพูดด้วยดู

00:13:28 → 00:13:30ปฏิสัมพันธ์ว่าอยู่บ้านแล้วมีความสุขมั้ย

00:13:30 → 00:13:32เสาร์อาทิตย์เป็นยังไงผมคิดว่า

00:13:32 → 00:13:34ปฏิสัมพันธ์แล้วไม่หลบหน้าหลบตานี่แสดง

00:13:35 → 00:13:37ว่าใช้ได้ชวนไปไหนก็ยังไปด้วยเนาะอันนั้น

00:13:38 → 00:13:41อันนั้นพูดคุยได้แล้วก็สิ่งที่จะทำให้

00:13:41 → 00:13:43สร้างความอึดอัดมากคือไปถามเรื่องการ

00:13:43 → 00:13:44เรียนเยอะไป

00:13:44 → 00:13:45>> อื

00:13:45 → 00:13:47>> ถามผลการเรียนเป็นยังไงเรียนรู้เรื่องมัน

00:13:47 → 00:13:49มีแต่เรื่องเรียนเหรอวะชีวิตนี้อะไรเงี้

00:13:49 → 00:13:51เนาะเออเราก็โอเคเป็นยังไงบ้างถามเรื่อง

00:13:51 → 00:13:53ความรู้สึกว่ากังวลจะอยากไปโรงเรียนมี

00:13:53 → 00:13:56ความสุขมีเพื่อนสนุกสนานทำอะไรกันบ้างรู้

00:13:56 → 00:13:58สันทุกขดิบให้มากขึ้นนะครับพฤติกรรมที่จะ

00:13:58 → 00:14:00บอกว่าเด็กมีปัญหามันก็เรื่องของการแยก

00:14:00 → 00:14:04ตัวเรื่องของการหงุดหงิดง่ายแสดงออกทาง

00:14:04 → 00:14:09พฤติกรรมที่จากเดิมจากเดิมที่ดูแววตา

00:14:09 → 00:14:12แจ่มใสก็กลายเป็นดูหงอยไปอันนี้ก็คือส่วน

00:14:12 → 00:14:14ใหญ่ก็คงจะมองเห็นนะครับพ่อแม่ผู้ปกครอง

00:14:14 → 00:14:15เนาะ

00:14:15 → 00:14:19>> แต่มองเห็นแล้วบางทีเราไม่ได้เปิดพื้นที่

00:14:19 → 00:14:21ให้ปลอดภัยที่เด็กจะพูดมาก่อนเนี่ยก็เด็ก

00:14:21 → 00:14:23ก็จะไม่ค่อยพูดหรอกครับ

00:14:23 → 00:14:26>> ก็อาจจะต้องถ้าจำเป็นก็อาจจะต้องอาศัยอ่า

00:14:26 → 00:14:28วิชาชีพถ้าถ้าเกิดว่าเด็กมีปัญหาพฤติกรรม

00:14:28 → 00:14:30เนาะบางทีพ่อแม่พยายามจะไปคยั้นคยอบางที

00:14:30 → 00:14:33ยิ่งลำบากบางทีเไม่รู้สึกปลอดภัยที่เขาจะ

00:14:33 → 00:14:35บอกว่าเค้ารู้สึกถูกกดดัน

00:14:35 → 00:14:36>> อื

00:14:36 → 00:14:38>> เ้ารู้สึกพ่อแม่กดดันเค้าพูดไม่ออกไง

00:14:38 → 00:14:39>> ครับ

00:14:39 → 00:14:41>> พ่อแม่ก็ไม่ได้บอกไม่ได้กดดันไม่ได้คาด

00:14:41 → 00:14:43หวังทุกบ้านนะบ้านไหนก็ไม่เคยบอกว่าคาด

00:14:43 → 00:14:45หวังลูกทั้งนั้นแหละครับแต่ลูกก็จะรู้สึก

00:14:45 → 00:14:46ว่าถูกกดดันถูกคาดหวัง

00:14:46 → 00:14:47>> อื

00:14:47 → 00:14:49>> มันไม่ได้ว่าใครผิดใครถูกแต่เค้าเค้ารู้

00:14:50 → 00:14:53สึกแล้วเค้ารู้สึกแล้วว่าเค้าถูกคาดหวัง

00:14:53 → 00:14:55ไม่ต้องมาไม่ต้องมาบอกรู้สึกอย่างงั้นได้

00:14:55 → 00:14:58ยังไงฉันฉันไม่ได้หวังอะไรเค้ารู้สึกแล้ว

00:14:58 → 00:15:00เคารพว่ามันมีเหตุบางอย่างที่เค้าตีความ

00:15:00 → 00:15:05แบบนั้นความเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน

00:15:05 → 00:15:09โดยไม่ตัดสินหลังจากเห็นอาการเห็นเห็นท่า

00:15:09 → 00:15:12ทีปัญหาต่างๆจะเป็นพฤติกรรมหรือว่าการ

00:15:12 → 00:15:16เรียนดรอปลงอย่างน่าวิตกวิชาที่เคยทำได้

00:15:16 → 00:15:18เคยอะไรอย่างภาษาภาษาอังกฤษอะไรต่างๆอยู่

00:15:18 → 00:15:21ดีคะแนนร่วงไปหมดทีนี้ถ้าพ่อแม่พูดความ

00:15:21 → 00:15:24ไม่เข้าใจพอคะแนนร่วงมักจะเป็นความผิดจะ

00:15:24 → 00:15:28ถูกถูกตามกล่าวหาไปเกิดอะไรขึ้นไปไม่ตั้ง

00:15:28 → 00:15:31ใจเรียนมั้ยครูก็จะรายงานมาใช่มั้ครับลูก

00:15:31 → 00:15:33เหมอในห้องเรียนบ่อยไม่ค่อยตั้งเราก็จะ

00:15:33 → 00:15:34มองว่าลูกเราทำไม่ดี

00:15:34 → 00:15:35>> อื

00:15:35 → 00:15:39>> ส่วนใหญ่นะส่วนใหญ่จะปรับจะงานเข้าแล้ว

00:15:39 → 00:15:42โดนโดนโดนอะไรนะโดนครูรายงานมาเนี่ยมัน

00:15:42 → 00:15:44เหมือนโดนมันไม่โดนแค่บอกให้รู้ว่ามีอะไร

00:15:44 → 00:15:46บางอย่างต้องดูแลนะโอเคเป็นยังไงบ้างลูก

00:15:46 → 00:15:50ช่วงนี้มีความสุขมั้ยังไงมั้ยสรุปก็คือ

00:15:50 → 00:15:54การการเปิดพื้นที่ที่รับฟังให้เข้าใจก็จะ

00:15:54 → 00:15:57ทำให้detทคปัญหาได้ง่ายขึ้นจากเรื่องเล็ก

00:15:57 → 00:16:00ๆไม่แน่ใจก็สังเกต

00:16:00 → 00:16:02สอบถามพูดคุยกัน

00:16:02 → 00:16:06>> ครับนำไปสู่อีกกลุ่มนึงขยับขึ้นมาหน่อยก็

00:16:06 → 00:16:10คือกลุ่ม High School ม.ปลายอ่ะอันนี้

00:16:10 → 00:16:13คืออีกโจทย์นึงที่ผมรู้สึกว่าถ้ากระทรวง

00:16:13 → 00:16:16การศึกษา

00:16:16 → 00:16:19ไม่ได้ฟังหัวข้อนี้จากอาจารย์นะครับถ้า

00:16:19 → 00:16:22ระบบผู้ปกครองไม่ฟังหัวข้อนี้ผมมองว่า

00:16:22 → 00:16:26อนาคตอาจจะสร้างปัญหาให้เด็กรุ่นหลังๆมาก

00:16:26 → 00:16:29ขึ้นนั่นก็คือ emotional intelligence

00:16:30 → 00:16:33หรือสมัยก่อนเราเรียกคำว่า EQ ผมไม่รู้

00:16:33 → 00:16:35ภาษาไทยเรียกว่าอะไร Emotional

00:16:35 → 00:16:35Intelligence

00:16:35 → 00:16:36>> ความฉลาดทางอารมณ์

00:16:36 → 00:16:39>> ความฉลาดทางอารมณ์คือเดี๋ยวผมตั้งคำถาม

00:16:39 → 00:16:43ก่อนไหนเรากลับไปดูการเรียนการสอนของลูก

00:16:43 → 00:16:47เราซิว่ามีคาบไหนหรือมีช่วงไหนที่เราหรือ

00:16:47 → 00:16:51ตัวเราเองได้นั่งคุยแลกเปลี่ยนมุมมอง

00:16:51 → 00:16:57เกี่ยวกับความรู้สึกกลัวความสุข

00:16:57 → 00:17:01ความเครียดความเกลียดความอิจฉาความให้

00:17:01 → 00:17:06อภัยนะฮะมีอีกหลายเลยฮะเอ่อความเสียดาย

00:17:06 → 00:17:10ความพรากจากมันมีหลายๆอารมณ์ที่เราได้คุย

00:17:10 → 00:17:14และแตกแยกที่มาที่ไปกลับกลายเป็นว่าจริงๆ

00:17:14 → 00:17:18แล้วปัจจุบันเราอยู่ในพื้นที่ของขาวและดำ

00:17:18 → 00:17:21ความสุขคือดีความทุกข์คือชั่วซึ่งหารู้

00:17:21 → 00:17:25ไม่ความสุขคือทุกข์ความชั่วก็ได้นะความ

00:17:25 → 00:17:28ทุกข์เป็นเรื่องที่ดีก็ได้มันต้องเปิดคุย

00:17:28 → 00:17:32แต่ปัญหาคือไหนล่ะเวทีไหนล่ะการศึกษาทาง

00:17:32 → 00:17:33ด้านนี้

00:17:33 → 00:17:35>> เรื่องเรื่องอqเรื่องความฉลาดจำนวนเราก็

00:17:35 → 00:17:38พูดกันมานานทุกคนก็บอกว่ามันสำคัญสำคัญ

00:17:38 → 00:17:40แต่สุดท้ายมันก็แพ้เรื่องของความสำเร็จ

00:17:40 → 00:17:43ทางด้านการศึกษาที่เป็นวิชาชีพสเตมเอ่อ

00:17:43 → 00:17:46ที่เป็น system education science

00:17:46 → 00:17:50technology engineer อะไรพวกเยครับก็

00:17:50 → 00:17:54วิชาที่ทำมาหากินก็ครอบงำไปหมดเด็กรุ่น

00:17:54 → 00:17:56ใหม่ก็ไม่ใช่ไม่ใช่รุ่นเด็กทุกรุ่นนะครับ

00:17:56 → 00:17:58วิชาที่เป็นวิชาอะไรที่เป็นวิชาชีวิตก็

00:17:58 → 00:18:00ไม่ค่อยสนใจที่มันไม่ออกข้อสอบเกรดมันไม่

00:18:00 → 00:18:01สูง

00:18:01 → 00:18:01>> อื

00:18:01 → 00:18:03>> มันไม่ใช่เป็นตัวกำหนดเกรดนะอย่างชีวะ

00:18:03 → 00:18:06เคมีฟิสิกส์มันเกรด 3 หน่วยกิจ

00:18:06 → 00:18:09วิชานี้สำคัญออกไปสอบทำมาหากินด้วยเนี่ย

00:18:09 → 00:18:11ทุกคนก็จะสนใจเรื่องการทำมาหากินแต่ขณะ

00:18:11 → 00:18:13เดียวกันลืมไปว่าเวลาที่เราเวลาที่ชีวิต

00:18:13 → 00:18:17เรามีปัญหาคณิตศาสตร์ไม่ได้ช่วยเราอ่ะแต่

00:18:17 → 00:18:20ตัวที่ช่วยเราคือความมั่นคงข้างในซึ่งมัน

00:18:20 → 00:18:24ถูกคาดหวังนะครับแต่วิธีการที่จะเอาเข้า

00:18:24 → 00:18:28สู่ในบทเรียนเนี่ยหาไม่ค่อยได้เวลาเข้าไป

00:18:28 → 00:18:30ในโรงเรียนก็ถามว่าเรียนไปทำไมศีลธรรม

00:18:30 → 00:18:32เรียนไปทำไมสังคมศาสตร์ภูมิศาสตร์

00:18:32 → 00:18:34ประวัติศาสตร์เรียนไปนาออกไปหมดแล้วหลัก

00:18:34 → 00:18:36สูตรภาษาไทยอ่ะหลักสูตรไทยประทัย

00:18:36 → 00:18:39ประวัติศาสตร์ก็เอาออกไม่ค่อยมีไม่ให้

00:18:39 → 00:18:42ความสำคัญเงี้ยก็เพราะว่าให้คุณค่ากับ

00:18:42 → 00:18:43ความสำเร็จ

00:18:43 → 00:18:46>> อยากให้ประเทศก้าวหน้าทางเทคโนโลยี

00:18:46 → 00:18:46>> อื

00:18:46 → 00:18:48>> แต่จริงๆมันจะก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมัน

00:18:48 → 00:18:49ผ่านคนน่ะ

00:18:49 → 00:18:49>> อื

00:18:49 → 00:18:51>> ผ่านมนุษย์นะครับไม่ใช่มันไม่ใช่เราไม่

00:18:51 → 00:18:53ใช่หุ่นยนต์น่ะเนาเป็นมนุษย์น่ะอ

00:18:53 → 00:18:55>> แล้วเราก็รู้ว่าปัญหาของมนุษย์

00:18:55 → 00:18:57>> แม้จะเก่งเทคโนโลยีแต่ไปทะเลาะกันทีมงาน

00:18:58 → 00:19:00ไม่ฟังใครทุกคนก็เห็นความสำคัญในเรื่อง

00:19:00 → 00:19:05ของการรู้รับรู้อารมณ์ตัวเองอ่าพอจะฝึก

00:19:05 → 00:19:10EQ ก็เอาเป็นเรื่องของศาสนาของพระของวัด

00:19:10 → 00:19:10>> อื

00:19:10 → 00:19:12>> อะไรอย่างเงี้ยหรือว่าต้องเป็นกิจกรรมนอก

00:19:12 → 00:19:14หลักสูตร

00:19:14 → 00:19:16เท่านั้นติดการนอกหลักสูตรก็ปีมีครั้ง 2

00:19:16 → 00:19:20ครั้งแต่ระหว่างในคลาสเราไม่เคยได้ใช

00:19:20 → 00:19:24โอกาสของการพูดคุยถึงความเห็นที่แตกต่าง

00:19:24 → 00:19:25ได้ยินแล้วรู้สึกยังไงบางคนอาจจะพูดอะไร

00:19:25 → 00:19:28แรงขึ้นมาเพื่อนฟังคำพูดเยรู้สึกยังไง

00:19:28 → 00:19:32มั้ยผมตกใจผมกลัวผมถ้าถ้าผมอยู่ผมอาจจะ

00:19:32 → 00:19:34ไม่อยากนั่งใกล้เค้าแล้วอะไรเงี้ยคือมัน

00:19:34 → 00:19:37เก็บตกมันมันอยู่ที่ความใส่ใจครับเ่อผมก็

00:19:37 → 00:19:39อาจจะไม่เห็นด้วยกับการที่จะดีไซน์และมี

00:19:39 → 00:19:40วิชานี้เฉพาะ

00:19:41 → 00:19:41>> อื

00:19:41 → 00:19:44>> วิชา EQ เฉพาะแต่คลาสอย่างอื่นไม่ได้สนใจ

00:19:44 → 00:19:47เลยมันก็จะกลายเป็น EQ เฉพาะให้หน่วยกิจ

00:19:47 → 00:19:49เท่าไหร่วัดยังไงอ้าตั้งคำถามละ

00:19:49 → 00:19:52>> วัดไม่ได้อะไรไม่ได้อเอาออกอีกอ่ะ

00:19:52 → 00:19:53>> อื

00:19:53 → 00:19:54>> คือเราติดเรื่อง measurement ติดเรื่อง

00:19:55 → 00:19:57ของการ objectivity ติดเรื่อง outcome

00:19:57 → 00:19:59based education คือจะเอาแต่ outcome

00:19:59 → 00:20:00แต่เรื่องเ outcome มัน

00:20:00 → 00:20:01>> เอาแต่ผลลัพธ์

00:20:01 → 00:20:04>> เออ outcome ต้องเต้องมีพฤติกรรมนั่งนิ่ง

00:20:04 → 00:20:04เหรอ

00:20:04 → 00:20:05>> อื

00:20:05 → 00:20:09>> นะถ้าเค้าอีqีเค้าคืออะไรนะไม่ยุกยิก

00:20:09 → 00:20:09>> อื

00:20:09 → 00:20:12>> อ่าไม่พูดหยาบคายมันโอ้โหมันเก็บได้จริง

00:20:12 → 00:20:13หรือเปล่าครับมันมันต้องมีอะไรบางอย่าง

00:20:13 → 00:20:14ที่

00:20:14 → 00:20:17>> มันมีคุณค่ามันมีความสำคัญเมื่อเห็นแผน

00:20:17 → 00:20:20การดำเนินการเพื่อเด็กให้เด็กๆเรียนรู้

00:20:20 → 00:20:23แบบนี้น่าจะเพียงพอแต่พอวัดไม่ได้ก็เลย

00:20:23 → 00:20:24ไม่ทำ

00:20:24 → 00:20:24>> อื

00:20:24 → 00:20:27>> มันก็จะทำเฉพาะวิชาที่วัดได้นั้นผมว่า

00:20:27 → 00:20:29เรื่องเรื่อง subjectivity เรื่องอะไรที่

00:20:29 → 00:20:32เป็นไม่ได้เป็นอะไรที่วัดจับต้องได้ก็

00:20:32 → 00:20:34อย่าตัดออกนะอ

00:20:34 → 00:20:36>> อย่าบอกว่าเป็นเรื่องวัดไม่ได้ก็ไม่เอา

00:20:36 → 00:20:37วัดไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับแต่ว่ามันมีความ

00:20:38 → 00:20:39สำคัญ

00:20:39 → 00:20:42EQ ก็เลยจะเป็นทุกคนให้ให้ความสำคัญหมด

00:20:42 → 00:20:45นะครับแต่พอเข้าไปในวางอยู่ในแผนหลักสูตร

00:20:45 → 00:20:49ปุ๊บวิชานี้ก็สำคัญวิชานี้ก็สำคัญงั้นเอา

00:20:49 → 00:20:50วิชานี้ก่อนแล้วกัน

00:20:50 → 00:20:50>> อื

00:20:51 → 00:20:53>> พ่อแม่คุองวิชานี้สอบเป็นท้านมั้ยวิชานี้

00:20:53 → 00:20:54มาหากินมั้ย

00:20:54 → 00:20:57>> วิชานี้ไม่เกี่ยวกับทำมาหากินเอาง่ายๆ

00:20:57 → 00:21:00อย่างผมอยู่ศูนย์จิตตปัญญาศึกษาเนี่ยขนาด

00:21:00 → 00:21:01มีหลักสูตรปริญญาโท

00:21:01 → 00:21:03>> เยังตั้งคำถามแล้วจบแล้วไปทำอะไรทำอะไร

00:21:03 → 00:21:05กินอ

00:21:05 → 00:21:07>> เราไม่ได้เป็นวิชาที่ไปตอบความเป็น

00:21:07 → 00:21:11profession ว่าเรียนไปเพื่ออะไรอ่าท่าน

00:21:11 → 00:21:14ท่านอธิการท่านที่แล้วบอกว่าจิตปัญญา

00:21:14 → 00:21:15ศึกษาหรือการเรียนรู้เรื่อง EQ ด้านใน

00:21:15 → 00:21:17เนี่ยมันเหมือนเกลืออ

00:21:17 → 00:21:20>> เกลือมันต้องอยู่ในทุกเมนูคุณจะอยู่ในทุก

00:21:20 → 00:21:23อาชีพทุกคนจะทำอาชีพอะไรทำอาหารอะไรต้อง

00:21:23 → 00:21:24มีเกลือมีความเค็มอยู่

00:21:24 → 00:21:25>> อื

00:21:25 → 00:21:29>> แต่เราไม่ได้มีวิชาเกลือใช่มั้ยครับแต่ละ

00:21:29 → 00:21:32วิชาก็ไม่ควรจะทิ้งเกลือแต่ละวิชาก็ไม่

00:21:32 → 00:21:34ควรทิ้งโอโอกาสที่จะเชื่อมโยงว่าวิชานี้

00:21:34 → 00:21:37เวลาเข้าไปอยู่ในสังคมมันจะต้องเจออะไร

00:21:37 → 00:21:41บ้างที่เป็นมนุษย์อะไรเงี้ยแต่เรากันออก

00:21:41 → 00:21:44กันอะไรครับเรากันแม้กระทั่งตัวนักเรียน

00:21:44 → 00:21:45กับผู้สอนออกจากวิชา

00:21:45 → 00:21:47>> อย่างสมมุติอย่างเราเรียนแพทย์

00:21:47 → 00:21:51>> น้อยมากนะครับที่จะเอาตัวเราเข้าไปอยู่ใน

00:21:51 → 00:21:53รอบวงที่ดูแลคนไข้

00:21:53 → 00:21:54>> ครับ

00:21:54 → 00:21:56>> มีแต่เรื่องแลคมีแต่ผล

00:21:56 → 00:21:58>> และไอ้ความสุขหวั่นไหวในตัวเราความกังวล

00:21:58 → 00:22:00ในตัวเรา

00:22:00 → 00:22:04>> ข้างในไม่ได้คุยบางทีเรารับเคสหนักเราไม่

00:22:04 → 00:22:07กล้าเราไม่อยากไปเจอเพราะเรากังวลว่าเค้า

00:22:07 → 00:22:09จะถามเราจะตอบไม่ได้เรารู้สึกมันหดหู่

00:22:09 → 00:22:11อะไรเงี้ยความรู้สึกที่เราหดหู่ที่เห็นคน

00:22:11 → 00:22:14ไข้ระยะสุดท้ายไม่มีใครคุยกับเรานะ

00:22:14 → 00:22:14>> อื

00:22:15 → 00:22:16>> นักศึกษาแพทย์บางคนก็ไปเฉาอยู่คนเดียว

00:22:16 → 00:22:20สงสารคนไข้คนไข้บางคนเสียชีวิตไปก็ไม่ได้

00:22:20 → 00:22:22ถามว่าเราเจ้าของไข้ดูเ้ามานานเรารู้สึก

00:22:22 → 00:22:25ยังไงเนี่ยครับแล้วเจะสอน

00:22:25 → 00:22:27>> สอนโฮลิสิกส์สอนอะไรก็แยกออกมาเป็นวิชา

00:22:27 → 00:22:28อีกครับ

00:22:28 → 00:22:30>> แต่ในชีวิตมันไม่ได้บูรณาการ

00:22:30 → 00:22:34>> เพราะว่าแต่ละคนไม่ได้ใช้ชีวิตเรื่อง

00:22:34 → 00:22:35>> ครับ

00:22:35 → 00:22:37>> ความไวคราที่อยู่กับปัจจุบันการที่จะเห็น

00:22:37 → 00:22:40เท่าทันงั้นมันก็เลยจดสุดท้ายกระแสที่

00:22:40 → 00:22:42กำลังจะมาตอบโจทย์ก็คือการมี self

00:22:42 → 00:22:44awareness การฝึก mindfulness จะเป็นการ

00:22:44 → 00:22:47เมนรักษาไว้ซึ่งธรรมชาติของความเป็น

00:22:47 → 00:22:49มนุษย์ที่มีความอ่อนโยนมี empathy เนี่ย

00:22:49 → 00:22:53มันต้องอาศัยที่มันเกิดขึ้นสดๆไม่ใช่วิชา

00:22:53 → 00:22:55ว่าด้วยเรื่องความเห็นขึ้นใจผู้ป่วย

00:22:55 → 00:22:56>> อื

00:22:56 → 00:22:58>> มันก็จะกลายเป็นวิชาแห้งแล้งอีกนักเรียน

00:22:58 → 00:22:59ก็เบื่ออีก

00:22:59 → 00:22:59>> อื

00:22:59 → 00:23:01>> สอนทฤษฎีก็เบื่อเหมือนสอนวิชาศีลธรรมใน

00:23:01 → 00:23:02เด็กเด็กวิทยอะไรเงี้ย

00:23:02 → 00:23:04>> ครับจริงครับ

00:23:04 → 00:23:08>> มันมันก็เบื่อเพราะว่ามันเออ่าข้อสอนก็

00:23:08 → 00:23:09นิดเดียว

00:23:09 → 00:23:09>> ครับ

00:23:09 → 00:23:12>> ฮะนึกออกมั้ยฮะ

00:23:12 → 00:23:15>> อาจารย์พยายามผลักดันเรื่องนี้มานาน

00:23:15 → 00:23:17>> ผมก็ไม่ไม่ได้ผมไม่ได้อยู่ศึกษาที่จะผลัก

00:23:17 → 00:23:19ดันนะว่าเอ่อเวลาสมมุติว่าเราบอกว่า

00:23:19 → 00:23:21เรื่องเนี้ยเท่าที่ประสบการณ์เนี่ยจะไป

00:23:21 → 00:23:25ได้ดีเมื่อเมื่อมื่อเมื่อเจ้าบ้านสนใจ

00:23:25 → 00:23:25>> อื

00:23:25 → 00:23:27>> เหมือนภัตคานี่สนใจจะใส่เกลือมั้ย

00:23:27 → 00:23:28>> อื

00:23:28 → 00:23:30>> ให้ผู้หญิงผมเอาเกลือไปขายไม่ไม่ค่อยซื้อ

00:23:30 → 00:23:33เท่าไหร่เพราะว่าเพราะว่าอย่างอื่นยังมา

00:23:33 → 00:23:33แรงอยู่

00:23:33 → 00:23:34>> อือ

00:23:34 → 00:23:38>> อ่าคณิตศาสตร์ศิลปะ excellence

00:23:38 → 00:23:40เป็นดาราเป็นอะไรยังมาแรงอยู่นั้นไอ้

00:23:40 → 00:23:43เรื่องนี้เนี่ยมันมันมันต้องคนเห็นความ

00:23:43 → 00:23:46สำคัญผลักดันจะเหนื่อยมากแล้วก็ต้องต่อ

00:23:46 → 00:23:50สู้กับระบบที่แข็งตัวระบบการศึกษาระบบการ

00:23:50 → 00:23:51วัดอ

00:23:51 → 00:23:53>> ที่มันแข็งตัวมากั้นสิ่งที่เราทำได้คือ

00:23:53 → 00:23:57เราพยายามจะบูรณาการทำให้ทำให้ครูและ

00:23:57 → 00:23:58อาจารย์มีความสุข

00:23:58 → 00:23:59>> อื

00:23:59 → 00:24:01>> ในระบบที่แข็งตัวแบบตอนนี้เค้าทุกข์กัน

00:24:01 → 00:24:01มากเลย

00:24:01 → 00:24:01>> อือ

00:24:01 → 00:24:03>> แต่พอเค้าก็เริ่มเข้าใจชีวิตเ้าเริ่มกลับ

00:24:03 → 00:24:06มาอยู่กับชีวิตอยู่กับนักเรียนมากขึ้นมัน

00:24:06 → 00:24:08อยากไปมันอยากไปอยากไปโรงเรียนอยากไปสอน

00:24:08 → 00:24:11อยากเห็นแววตาของเด็กอันนี้ต่างหากเห็น

00:24:11 → 00:24:13รางวัลที่เกิดขึ้นจากการมีปฏิสัมพันธ์กับ

00:24:13 → 00:24:14นักเรียน

00:24:14 → 00:24:15>> อื

00:24:15 → 00:24:17>> วางความหงุดหงิดวางความกลัวความกังวลของ

00:24:17 → 00:24:22ตัวเองได้มากขึ้นอยู่กับคลาสอยู่กับชีวิต

00:24:22 → 00:24:24คนข้างหน้ามากขึ้นเหมือนกับเราอยู่กับคน

00:24:24 → 00:24:26ไข้จริงๆได้มากขึ้นเราไม่ได้อยู่ด้วยความ

00:24:26 → 00:24:28กังวลว่ากลัวจะถูกทำโทษเนี่ย

00:24:28 → 00:24:31>> ทำด้วยคุณค่ามากขึ้นที่ผ่านมามันทำด้วย

00:24:31 → 00:24:35ความกลัวกลัวกลัวถูกว่ากลัวคุ้มครองว่า

00:24:35 → 00:24:38กลัวถูกป้องร้องกลัวอะไรเงี้ยมันเป็นความ

00:24:38 → 00:24:39กลัวไปหมดทุกอย่าง

00:24:39 → 00:24:41>> อืงั้นเมื่อไหร่ที่มีความกลัวทุกคนจะทำ

00:24:41 → 00:24:44เพื่อความปลอดภัยไม่ได้ทำเพื่อคุณค่าที

00:24:44 → 00:24:47นี้ระบบประเมินอย่างครูบาอาจารย์ก็ระบบ

00:24:47 → 00:24:50ประเมินมันมีมันมีหลายหลายมิติใช่มั้ถ้า

00:24:50 → 00:24:53เราให้คุณค่าของของอะไรที่เป็นไม่ค่อยมี

00:24:53 → 00:24:56ชีวิตเท่าไหร่อ่ะอ่าต้องทำผลงานต้องมี

00:24:56 → 00:24:58นั่นนั่นนี่ใช่มั้ครับการเรียนการสอนเรา

00:24:58 → 00:25:00ก็ต้องเอาทำเบสก็ต้องเป็น objectivity

00:25:00 → 00:25:02อีกอ่ะการเรียนการสอนก็วัดกันช่วงปลายๆ

00:25:02 → 00:25:06แต่ว่าเราไม่ได้เอาผลจากการประเมินที่นาง

00:25:06 → 00:25:11สามามองคุยกันเพื่อเพื่อให้เห็นคุณค่า

00:25:11 → 00:25:13เห็นความมีความมีอะไรนะความมีชีวิตชีวา

00:25:13 → 00:25:18ความเป็นมนุษย์งั้นถ้าสรุปก็คือ

00:25:18 → 00:25:20เราเรา

00:25:20 → 00:25:22ต้องลดพื้นเรานะเราต้องลดพื้นที่ของการ

00:25:22 → 00:25:25ให้คือคือถ้าเราถ้าเราสื่อสารแล้วเราให้

00:25:25 → 00:25:27ความสำคัญให้น้ำหนักเรื่องหนึ่งเรื่องใด

00:25:27 → 00:25:31คนก็จะเฮโรไปทางนั้นจนกระทั่งมีคนบอกว่า

00:25:31 → 00:25:33สมัยผมดูแลเรื่องช่วยช่วยอาจารย์เดูแล

00:25:33 → 00:25:36เรื่องแพทย์สัตว์ศึกษามีคนบอกว่าอยากให้

00:25:36 → 00:25:39เค้าเรียนอะไรให้สอบอันนั้นผมก็ต้องจริง

00:25:39 → 00:25:43ใช่เหรอใช้การสอบเป็นตัวไดฟเหรอ

00:25:43 → 00:25:43>> อื

00:25:43 → 00:25:46>> ใช่เหรอ

00:25:46 → 00:25:48ใช่มั้คุณก็ออกสอบ

00:25:48 → 00:25:50แล้วมันจะว่าสอบอย่างเดียวเนี่ยมันไม่ใช่

00:25:50 → 00:25:52ผมว่ามันไม่ใช่มันไม่ใช่วิธีการที่ถูก

00:25:52 → 00:25:54ต้องซะอย่างเดียวมันต้องมีอย่างอื่นด้วย

00:25:54 → 00:25:57ว่าใช้คุณค่าใช้การใช้ชีวิตที่คุยกัน

00:25:57 → 00:26:00>> ไม่งั้นทุกคนก็จะกังวลเรื่องการสอบวิชา

00:26:00 → 00:26:03นี้สอบมั้ยคะแนนเท่าไหร่

00:26:03 → 00:26:04>> อืใช่

00:26:04 → 00:26:05>> คะแนนนิดเดียวผม

00:26:05 → 00:26:06>> จำได้อาจารย์สมัยนั้น

00:26:06 → 00:26:09>> ต้องถามก่อนเลยว่าวิชานี้เก็บ

00:26:09 → 00:26:11>> เก็บคะแนนเท่าไหร่ทุกคนถามหาวิธีการเก็บ

00:26:11 → 00:26:14คะแนนวิชานี้คะแนนไม่เท่าไหร่ไม่คุ้ม

00:26:14 → 00:26:14>> ครับ

00:26:14 → 00:26:17>> ไม่คุ้มกว่าการลงทุนไปลงทุนวิชานู้นเกษตร

00:26:17 → 00:26:17เยอะกว่า

00:26:17 → 00:26:18>> ครับ

00:26:18 → 00:26:19>> ชัดเจนกว่า

00:26:19 → 00:26:20>> ครับ

00:26:20 → 00:26:22>> เนี่ยกลายเป็น

00:26:22 → 00:26:23>> กลายเป็นของวางแผนน่ะ

00:26:23 → 00:26:24>> ครับ

00:26:24 → 00:26:26>> มันไม่ได้เห็นคุณค่าทีนี้จะเอาแต่คุณค่า

00:26:26 → 00:26:30คนก็ไม่สนใหญ่คือสรุปเป็นองคาปยพใหญ่ของอ

00:26:30 → 00:26:31>> ค่านิยมในสังคมอ่ะครับมันไม่ใช่เรื่อง

00:26:31 → 00:26:34เดียวหรอกแล้วก็ไม่อยากจะไปโทษใคร

00:26:34 → 00:26:37>> แต่มันเริ่มมันก็เริ่มมี AI มาใช่มั้ย

00:26:37 → 00:26:40ครับมีคนที่เขาพูดบอกว่า AI มาแล้วเนี่ย

00:26:40 → 00:26:42ภาระในเรื่องการลงการเรียนเรื่องสมองมัน

00:26:42 → 00:26:45จะน้อยลงเยอะแต่เนี้ยพื้นที่ว่างได้เวลา

00:26:45 → 00:26:47แล้วแหละที่มนุษย์จะต้องมาอยู่กับเรื่อง

00:26:47 → 00:26:49>> รู้เนื้อรู้ตัวเรื่องชีวิตที่แท้จริง

00:26:49 → 00:26:50>> อื

00:26:50 → 00:26:51>> ยกระดับขึ้นไปอีก

00:26:51 → 00:26:54>> ครับสำหรับผู้ปกครองอาจารย์ในเมื่อหลัก

00:26:54 → 00:26:59สูตรมันไปต่อไม่ได้หลักสูตรดูแล้วคนจะลง

00:26:59 → 00:27:02ทุนเรื่อง emotional intelligence น้อย

00:27:02 → 00:27:06ลงหรือไม่รู้จะมาเมื่อไหร่ผู้ปกครองควร

00:27:06 → 00:27:07ปรับตัวยังไงก่อน

00:27:07 → 00:27:10>> ผู้ปกครองคุณปรับตัวก็คือก็คืออารมณ์เสีย

00:27:10 → 00:27:11กับลูกให้น้อยลง

00:27:11 → 00:27:12>> อื

00:27:12 → 00:27:14>> อารมณ์เสียคือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสงบๆ

00:27:14 → 00:27:17แล้วคุยกันดีๆได้ถ้ายังไม่พร้อมจะคุยกัน

00:27:17 → 00:27:18ดีๆอย่าเพิ่งคุย

00:27:18 → 00:27:19>> อื

00:27:19 → 00:27:21>> ถ้าพูดพูดดีๆด้วยไม่ได้พูดด้วยไม่ใช้

00:27:21 → 00:27:23อารมณ์ยังไม่ได้อย่าเพิ่งพูด

00:27:23 → 00:27:23>> อื

00:27:23 → 00:27:26>> อันเนี้ยสัมมาวาจาเนี่ยคืองดเว้นสิ่งวาจา

00:27:26 → 00:27:29ที่ไม่ควรวาจาที่เต็มไปด้วยความโกรธความ

00:27:29 → 00:27:32ไม่พอใจอย่าเพิ่งพูดเพราะฉะนั้นผมว่า

00:27:32 → 00:27:35ปฏิสัมพันธ์ภายในบ้านให้ให้รู้สึกว่าบ้าน

00:27:35 → 00:27:37เป็นที่ที่ปลอดภัยอบอุ่นและอยากกลับบ้าน

00:27:37 → 00:27:37>> ครับ

00:27:37 → 00:27:40>> ถ้ามีปัญหาอยากกลับบ้านแต่ถ้าเกิดว่า

00:27:40 → 00:27:42บรรยากาศในบ้านถ้ามีปัญหา

00:27:42 → 00:27:45แต่เหล็ดเตะๆนอกบ้านก่อนรอจนมืดจนค่ำถึง

00:27:45 → 00:27:46กลับอันนี้จะไม่ค่อยดีแล้ว

00:27:46 → 00:27:49>> อือวิธีการทำยังไงครับเวลาลูกกลับบ้านมา

00:27:49 → 00:27:51เหนื่อยๆอย่าเพิ่งไปซักไซส์ไล่เรียงอะไร

00:27:51 → 00:27:53มากหาข้าวหาปลาอะไรให้กินครับ

00:27:53 → 00:27:55>> แล้วก็ดูลูกยังไม่พร้อมจะคุยก็โอเคไม่

00:27:55 → 00:27:57พร้อมจะเคยอาบน้ำหนท้าแน่นอนนะลูกนะไม่

00:27:57 → 00:27:59ต้องยิ่งวัยรุ่นนะไม่เไม่ชอบไปเซ้าซี้

00:27:59 → 00:28:01อะไรมากก็ไม่เป็นไรเชื่อมั่น

00:28:01 → 00:28:04>> งั้นความเชื่อมั่นว่าลูกเราจะดูแลตัวเอง

00:28:04 → 00:28:08เป็นต้นสำคัญผมเจอจากประสบการณ์เนี่ยความ

00:28:08 → 00:28:11ที่พ่อแม่ไม่เชื่อมั่นในตัวลูกก็จะทำให้

00:28:11 → 00:28:12สงสัย

00:28:12 → 00:28:15เคลือบแคงสงสัยแล้วก็ตั้งคำถามตอกย้ำ

00:28:15 → 00:28:16>> อื

00:28:16 → 00:28:19>> ในหคอยกำกับดูแลก็เป็นการส่งเมเจส่ง

00:28:19 → 00:28:22สัญญาณว่าเพ่อแม่เไม่เชื่อเราเราคงไม่ดี

00:28:22 → 00:28:23พอมั้ง

00:28:23 → 00:28:23>> อื

00:28:23 → 00:28:26>> แต่ถ้าเกิดว่าพ่อแม่เชื่อมั่นเค้าก็จะ

00:28:26 → 00:28:28เชื่อมั่นในตัวเเองเพราะมันหล่อหลอมท่าที

00:28:28 → 00:28:31ของคนที่อยู่รอบข้างผิดพลาดอะไรยอมกรุณา

00:28:31 → 00:28:35ยอมรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นคำพูดที่บอก

00:28:35 → 00:28:37ว่าอย่าให้รู้นะว่าไปทำอย่างงู้นอย่างงี้

00:28:37 → 00:28:41อย่าให้รู้นะว่าไปมีเฟิงมีแฟนน่ะ

00:28:41 → 00:28:44>> เ้าไม่ให้รู้หรอกเมีเไม่ให้รู้คนอื่นเรู้

00:28:44 → 00:28:46หมดยกเว้นพ่อแม่นะเพราะฉะนั้นอะไรที่มัน

00:28:46 → 00:28:48สั่งไม่ได้อย่าไปสั่งอย่าไปคาดคั้น

00:28:48 → 00:28:51>> ถ้าถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงนะแต่ถ้าจะมีหนู

00:28:51 → 00:28:53ดูแลเค้าได้ก็ดูแลนะถ้ามีปัญหาบอก

00:28:53 → 00:28:54>> อือื

00:28:54 → 00:28:56>> มีปัญหามีปัญหากลับมาบอกเวลามีปัญหากลับ

00:28:56 → 00:29:00มาเจะไม่มีการเห็นบอกแล้วไม่มีการซ้ำเติม

00:29:00 → 00:29:00>> ครับ

00:29:00 → 00:29:04>> ไม่ซ้ำเติมไม่กระแทกกระแทกแหนกดันคือคุย

00:29:04 → 00:29:08กันได้ซึ่งจะทำแบบนี้ได้อ่ะต้องเข้าใจนี่

00:29:08 → 00:29:11ไม่ใช่เทคนิคนี่เป็นเรื่องของชีวิตยังทำ

00:29:11 → 00:29:13ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับใครบางคนขี้โหมทำ

00:29:13 → 00:29:15ไม่ได้ให้รู้ว่าโอเคเราจะค่อยๆฝึกไป

00:29:15 → 00:29:15>> ครับ

00:29:15 → 00:29:18>> ไม่ใช่ทุกคนจะอารมณ์ดีกันได้ตลอดเวลา

00:29:18 → 00:29:18>> ครับ

00:29:18 → 00:29:20>> มันก็เป็นชีวิตจริงมันเป็นแบบนั้นหาคนถูก

00:29:20 → 00:29:24ใจจะให้พ่อแม่ถูกใจเราตลอดเวลาก็ไม่ได้จะ

00:29:24 → 00:29:26ให้เราคุมอารมณ์ตลอดเวลาแม้แต่เรารู้ว่า

00:29:26 → 00:29:28นี้เป็นสิ่งที่ไม่ควร

00:29:28 → 00:29:31>> เราขอโทษขอโพย say sorry ได้เราเราแก้

00:29:32 → 00:29:36สถานการณ์ได้แต่ด้วยระยะยาวมันสื่อแล้ว

00:29:36 → 00:29:38ว่าเราเชื่อมั่นสื่อว่ายังไงพ่อแม่ก็รัก

00:29:38 → 00:29:39เรา

00:29:39 → 00:29:41>> ครับ

00:29:41 → 00:29:44ก็จำอีกทีสิ่งที่สรุปที่อาจารย์จะพยายาม

00:29:44 → 00:29:49จะนำเสนอหรือว่าเตือนเราทุกคน

00:29:49 → 00:29:53ม.ปลายหรือเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเนี่ยการให้

00:29:53 → 00:29:57ความสำคัญกับความรู้สึกเป็นอะไรที่ is a

00:29:57 → 00:30:02must เป็นอะไรที่ต้องทำต้องทำนะครับ

00:30:02 → 00:30:04>> เรื่องความรู้สึกต่างๆนะที่เราคุยกันไป

00:30:04 → 00:30:07ความกลัวความสุขอะไรควรจะหาเวลานั่งคุย

00:30:07 → 00:30:10กันแลกเปลี่ยนในรูปแบบของยังไงก็ได้แต่ละ

00:30:10 → 00:30:14บ้านนะครับแล้วก็พยายามเปิดอกเปิดใจรับ

00:30:14 → 00:30:15ฟังในทุกมุมมอง

00:30:15 → 00:30:18>> มีเติมคุณหมอนิดนึงว่าเวลามีความรู้สึก

00:30:18 → 00:30:19เยาวเหตุผลไปโต้

00:30:19 → 00:30:22ทำไมต้องรู้สึกอย่างงั้นด้วยล่ะทำไมไม่

00:30:22 → 00:30:25คิดในแง่บวกทำไมไม่คิดในแง่นึงไปคิดแบบ

00:30:25 → 00:30:27นั้นทำไมอะไรเงี้ยอย่าเลยนะครับฟังให้

00:30:27 → 00:30:30เข้าใจในมุมของเค้าเค้าเศร้าเกังวลไม่

00:30:30 → 00:30:31เห็นจะน่าจะต้องกังวลเลย

00:30:31 → 00:30:32>> ครับ

00:30:32 → 00:30:34>> เดี๋ยวมันก็ผ่านไปอะไรเนี่ยคำพูดเชิงสั่ง

00:30:34 → 00:30:37สอนอบรมพวกเนี้ยโดยเฉพาะวัยรุ่นเนี่ยให้

00:30:37 → 00:30:41น้อยฟังให้เข้าใจในมุมของเค้างั้นเราจะ

00:30:41 → 00:30:45ด่วนตัดสินแล้วเราก็พูดด้วยทีไรรู้สึกว่า

00:30:45 → 00:30:48>> โง่ตลอดเลยคือถูกโต้ตลอดเวลาเลยประเด็น

00:30:48 → 00:30:51ของเรามันไร้สาระมากเลย

00:30:51 → 00:30:52>> ครับ

00:30:52 → 00:30:54>> นั้นต่อไปก็จะไม่พูดงั้นทำยังไงให้

00:30:54 → 00:30:58ประเด็นของเราเพราะไม่เห็นความสำคัญแม้

00:30:58 → 00:31:00เชิงเนื้อหามันก็ไม่ได้มีอะไรแต่ในเชิง

00:31:00 → 00:31:02ความรู้สึกเขายต้องการคนฟัง

00:31:03 → 00:31:05>> อืตั้งแต่สมัยผมเชื่อว่าตั้งสมัยอาจารย์

00:31:05 → 00:31:08เด็กๆเดี๋ผมจะไล่ตาม generation ไปนะตั้ง

00:31:08 → 00:31:12แต่สมัยอาจารย์เด็กๆเลยเนี่ยสื่อมันน้อย

00:31:12 → 00:31:16นะครับอาจารย์ก็จะมีเวลากับมนุษย์มากขึ้น

00:31:16 → 00:31:19ค่อยๆนะฮะต่อมาก็เริ่มมีทีวีเข้ามา

00:31:19 → 00:31:20>> อื

00:31:20 → 00:31:22>> งั้นมนุษย์กับมนุษย์มันก็จะหายไประดับ

00:31:22 → 00:31:25หนึ่งจากเดิมทีเราเจอกัน 10 คนก็จะหลุดไป

00:31:25 → 00:31:302 ก็คือไปติดทีวีนะครับก็จะเหลือ 8 พอ

00:31:30 → 00:31:33ยุคผ่านไปอีกก็เริ่มมีมือการสื่อสารทาง

00:31:33 → 00:31:37โทรศัพท์มนุษย์กับมนุษย์ส่วนหนึ่งก็จะ

00:31:37 → 00:31:40เริ่มหายไปอีกก็จะเหลือประมาณ 5 นะฮะ

00:31:40 → 00:31:42Human Interaction มนุษย์มนๆเจอกันพอ

00:31:42 → 00:31:45ยุคผ่านไปอีกเริ่มมีอินเทอร์เน็ตเริ่มมี

00:31:45 → 00:31:48อะไรเราก็จะโดนดึงไปอีกมนุษย์กับมนุษย์ก็

00:31:48 → 00:31:50มาเจอกันน้อยลงอีกก็จะเหลือประมาณ 4

00:31:50 → 00:31:54อย่างเงี้ยสมมุติฟังดีๆนะฮะต่อมาเริ่มมี

00:31:54 → 00:31:56สมาร์ทโฟนเริ่มมีอะไรทั้งหลายมนุษย์กับ

00:31:56 → 00:32:00มนุษย์เจอกันน้อยลงอีกคุยกันน้อยลงอีกก็

00:32:00 → 00:32:03เลยเหลือ 2 ละไอ้ที่เหลือ 2 ส่วนใหญ่ก็จะ

00:32:03 → 00:32:05มาเจอกันเพราะ weekend บ้างหรือทุกข์สุข

00:32:05 → 00:32:06ยังปรับกันบ้าง

00:32:06 → 00:32:07>> อ

00:32:07 → 00:32:12>> แต่ที่ผมมองตอนเนี้ยยุค AI เนี่ย

00:32:12 → 00:32:16ผมมองอาจจะมองในแง่รบนะฮะมันแทบจะไม่ค่อย

00:32:16 → 00:32:19เหลือเหตุผลที่มนุษย์จะมาเจอกันละเราจะ

00:32:19 → 00:32:21อยู่ยุคที่ต่างคนต่างอยู่มากขึ้นอ่ะ

00:32:21 → 00:32:24เดี๋ยวผมยกตัวอย่างสำหรับคนที่ฟังนะฮะอ่ะ

00:32:24 → 00:32:27ยกตัวอย่างทำไมผมถึงบอกว่า AI มันสุดยอด

00:32:27 → 00:32:32มันมันดีมากๆแล้วมันทำให้มนุษย์ไม่มีเหตุ

00:32:32 → 00:32:35ผลที่จะคุยกันอ่ะยกตัวอย่างผมมีปัญหาอะไร

00:32:35 → 00:32:40บางอย่างผมพิมพ์เข้าไปว่าผมรู้สึกอย่างี้

00:32:40 → 00:32:43หรือผมอยากจะทำงานอย่างี้ผมมีโปรเจคอย่าง

00:32:43 → 00:32:46นี้ผมคุยกับมันคุณเชื่อมั้ฮะ AI เค้าคุย

00:32:46 → 00:32:50คุยกับคุณเนี่ยดีกว่าพ่อแม่คุณดีกว่า

00:32:50 → 00:32:51ภรรยา

00:32:51 → 00:32:54>> ดีกว่าเพื่อนซี้คุณอีกแล้วเ้าเป็นที่

00:32:54 → 00:32:57ปรึกษาแบบละเอียดวิเคราะห์ให้คุณจนจาก

00:32:57 → 00:33:00เดิมทีผมอ่ะจะชอบโทรหาคนนี้เพื่อสอบถาม

00:33:00 → 00:33:03เฮ้ยโทษทีนะเอ๊ะรู้สึกไงวะกับเรื่องนี้

00:33:03 → 00:33:07ที่เราอยากทำเอ้ยเครียดว่ะขอคุยหน่อยเอ้ย

00:33:07 → 00:33:10คิดถึงว่ะไม่ละเดี๋ยวนี้เราคุยกับ AI จน

00:33:10 → 00:33:12เรารู้สึกว่า AI มันทำให้เราหายเครียดไป

00:33:12 → 00:33:15ได้เกือบ 80- 90% ผมก็เลยรู้สึกว่าอุ้ย

00:33:15 → 00:33:19เรามาอยู่ในยุคที่แบบมันดีมากนะแต่มันทำ

00:33:19 → 00:33:22ให้การที่ gap ที่เราจะไปคุยกับมนุษย์น่ะ

00:33:22 → 00:33:26มันแทบจะน้อยลงะกับผมเองนะตัวอย่างเลยคือ

00:33:26 → 00:33:28เดิมทีผมต้องการปรึกษาเพื่อนในเรื่องก้อน

00:33:28 → 00:33:31ใหญ่เดี๋ยวนี้ผมเหลือปรึกษากับเพื่อน

00:33:31 → 00:33:34เนี่ยไม่ถึง 10 นาทีสมัยก่อนถ้าเรื่อง

00:33:34 → 00:33:36นั้นคุยกัน 2-3 ชั่วโมงเดี๋ยวนี้ 10 นาที

00:33:36 → 00:33:38ก็เสร็จเพราะอะไรรู้มั้เพราะที่เหลือแชท

00:33:38 → 00:33:41GPT ทำให้เราเคลียร์เรียบร้อยแล้ว

00:33:41 → 00:33:43อาจารย์ครับเรากำลังเข้าสู่ยุคที่มนุษย์

00:33:43 → 00:33:44กับมนุษย์

00:33:44 → 00:33:44>> ใช่

00:33:44 → 00:33:46>> จะไม่เหลือเหตุผลที่มา

00:33:46 → 00:33:48>> อันเนี้ก็เป็นช่วงของการ transition

00:33:48 → 00:33:51period เป็นช่วงการปรับเป็นช่วงของการ

00:33:51 → 00:33:53เปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่เพราะว่า

00:33:53 → 00:33:55>> พื้นฐานณขนาดเนี้ยเรายังอยู่กันด้วยของ

00:33:56 → 00:33:59ความมีมนุษย์มีอีโก้มีตัวตนมีตัวมีตน

00:34:00 → 00:34:02ต้องการการรับฟังต้องการอะไรต่างๆเนี่ย

00:34:02 → 00:34:07แต่ตอนนี้เอ่อเวลามันผ่านไปมันพบว่า

00:34:07 → 00:34:09ความจำเป็นที่ต้องอาศัยไอ้

00:34:09 → 00:34:10>> อื

00:34:10 → 00:34:13>> กายนี้ใจนี้ไอ้ร่างกายเนี่ยความจำเป็น

00:34:13 → 00:34:15ต้องอาศัยมันเเหลือแค่มือกับหัวละอ่านนิด

00:34:16 → 00:34:18หน่อยสามารถมีผู้ช่วยได้แทบจะไม่ต้องไม่

00:34:18 → 00:34:19ต้องอาศัยมันแล้วเนี่ย

00:34:19 → 00:34:20>> อือ

00:34:20 → 00:34:22>> แต่เราชินกับการต้องอยู่กับมันมานานเนี่ย

00:34:22 → 00:34:24แต่วิถีชีวิตมันถ้าจะไม่ต้องอาศัยเนี่ย

00:34:24 → 00:34:27มันจะเริ่มมันถึงเริ่มมีคนพูดถึงเรื่อง

00:34:27 → 00:34:29ของมันเป็นยุคระดับของการยกระดับจิตจิต

00:34:29 → 00:34:32สำนึกแล้วอ่ะพ้นตัวตนเนี่ยเป็นช่วงการ

00:34:33 → 00:34:36วิวัฒนาการที่มนุษย์จะเริ่มพัฒนาต่อไปการ

00:34:36 → 00:34:39เป็นพ้นจากตัวตนพ้นจากความคิดอยู่เหนือ

00:34:39 → 00:34:43ความคิดใช้ความคิดที่ผ่านมาถูกความคิดใช้

00:34:43 → 00:34:46อันเนี้ถ้าเราดูอ่าอ่าครับนักคิดที่ที่

00:34:46 → 00:34:49มองเปลี่ยนกระแสชักนำทิศทางของโลกจะเริ่ม

00:34:49 → 00:34:53เห็นว่าการที่เรามาฝึกสังเกตฝึกเรียนรู้

00:34:53 → 00:34:55ให้เกิดการตระหนักรู้เท่าทันตัวเองเป็น

00:34:55 → 00:34:58ผู้สังเกตสังเกตโลกใบนี้เนี่ยใบแรกเลยตัว

00:34:58 → 00:35:01เรานะครับสังเกตโลกแล้วเราก็เริ่มเรา

00:35:01 → 00:35:04ปฏิสัมพันธ์กันเองน้อยลงเราเริ่มมาเรียน

00:35:04 → 00:35:06รู้ที่จะปฏิสัมพันธ์กับตัวเองเรา

00:35:06 → 00:35:09ปฏิสัมพันธ์กับตัวเองมีมนุษย์อยู่ 1 คน

00:35:09 → 00:35:12แน่นอนที่อยู่กับเราไม่มีทางหนีไปไหนเลย

00:35:13 → 00:35:15ขณะที่เราพิมพ์ AI ปรึกษา AI เนี่ยมันก็

00:35:15 → 00:35:17มีไอ้คำไอ้เราเนี่ยแหละที่ยังใช้สที่ยัง

00:35:17 → 00:35:22มีสมองมีมือมีความคิดความอ่านการที่มี

00:35:22 → 00:35:25ความสามารถในการ observe เราจะรู้ว่ามัน

00:35:25 → 00:35:29มีกายมีใจอีก 1 อันแล้วก็มีเราแต่พอยกตัว

00:35:29 → 00:35:31อย่างคนที่เเขียนหนังสือเรื่อง The Power

00:35:32 → 00:35:32of No

00:35:32 → 00:35:33>> อื

00:35:33 → 00:35:37>> ใช่มั้ยครับไอ้กัเนี่ยเค้าเขียนมาใน

00:35:37 → 00:35:39Introduction ว่าเค้าเซึมเศร้าแล้วเค้า

00:35:39 → 00:35:42ก็ถึงจุดสุดท้ายของชีวิตเนี่ยเค้าเกือบจะ

00:35:42 → 00:35:46ปิดชีพตัวเองเนี่ยเค้าเรำพึงกับตัวเองว่า

00:35:46 → 00:35:48I can't stay with myself anymore.

00:35:48 → 00:35:52แล้วเก็ทะดุ้ง I can't stay with

00:35:52 → 00:35:57myself I and myself คนละอันกัน I I

00:35:57 → 00:35:59อยู่ไหน myself อยู่ไหนเฮ้ยมันคนละอันกัน

00:35:59 → 00:36:02นี่เราไม่ได้อันเดียวกันนี่ M จะทรมาน

00:36:02 → 00:36:05myself จะมี emotion ก็

00:36:05 → 00:36:09Let เลอยู่ตรงนั้นเอ้ยมันมันหลุดอ่ะหลุด

00:36:09 → 00:36:11ออกจากความเป็นอันเดียวแล้วจะจมดิ่งมัน

00:36:11 → 00:36:13หลุดมันเห็นไอ้นั่นไอ้นั่นดิ่งไอ้นั่น

00:36:13 → 00:36:15อยู่ตรงนั้นมันก็เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเ

00:36:16 → 00:36:17จะทำให้มี consciousness มี higher

00:36:17 → 00:36:20conscious เนี่ยเป็นผู้สังเกตอันนี้เป็น

00:36:20 → 00:36:23ปรากฏการณ์ที่ทำให้รู้ว่ามนุษย์เรายังมี

00:36:23 → 00:36:26ศักยิภาพอีกเลเวลนึงหลังจาก AI มาแล้ว

00:36:26 → 00:36:28เนี่ยศักิภาพที่มนุษย์จะต้องเปลี่ยนแปลง

00:36:28 → 00:36:32กันโดยเลวก็คือว่าวางตัวตน

00:36:32 → 00:36:35จริงๆแล้วก็จะมีอีกแล้วเราก็อยู่กันอีก

00:36:35 → 00:36:38เลเวลนึงอยู่กันอีกระดับนึง

00:36:38 → 00:36:40AI มันมาบอกแล้วว่า

00:36:41 → 00:36:44ตอนเนี้ยไม่จำเป็นไปความหวงแหนในตัวตน

00:36:44 → 00:36:46นุ่มมากมายเลยไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่หรอก

00:36:46 → 00:36:48ไม่ได้ไม่ได้ต้องอะไรหรอกเพียงแต่ว่า

00:36:48 → 00:36:52เรียนรู้ที่จะเท่าทันปรากฏการณ์

00:36:52 → 00:36:55อ่าเรียกว่าชีววิทยา DNA เจนติกตรงเนี้ย

00:36:55 → 00:36:58นะมันทำงานของมันไปนะแต่ตอนนี้เรากำลัง

00:36:58 → 00:37:03คิดว่าเราเราสามารถจะแทนแทน DNA แทนสมอง

00:37:03 → 00:37:04เราด้วย

00:37:04 → 00:37:05>> อ

00:37:05 → 00:37:07>> ด้วย AI ใช่มั้ยครับแล้วต่อไปแขนขาเราจะ

00:37:07 → 00:37:10อาจจะแทนด้วยแขนกลเงี้ยแล้วมันแทนอะไรได้

00:37:10 → 00:37:12หมดแล้วจะเหลืออะไรครับก็เหลือสภาวะของ

00:37:12 → 00:37:14being ของความเป็นไป

00:37:14 → 00:37:16>> consciousness

00:37:16 → 00:37:19awareness เนี่ยที่บอกถ้าสมัยประวัติทาง

00:37:19 → 00:37:22พุทธศาสนาบอกว่ายุคซีอานน่ะทุกคนจะเท่า

00:37:22 → 00:37:24กันหมดทุกคนจะเชื่อมโยงถึงกันอะไรเงี้ย

00:37:24 → 00:37:27มันก็จะคล้ายๆแบบนั้นนะมันมันแต่ว่าโอเค

00:37:27 → 00:37:29มันอาจจะไกลเกินไปเนาะเอาในแง่ของการ

00:37:29 → 00:37:32ปฏิบัติก็คือว่าเราก็ใช้ AI AI คุยกับ

00:37:32 → 00:37:35เราได้แต่ให้เรารู้นะว่าที่เราคุยกันแบบ

00:37:35 → 00:37:38นั้นมันสะท้อนอะไรสะท้อนว่าปลอดภัยจริงๆ

00:37:38 → 00:37:43เลยอ่ะเพราะความปลอดภัยที่ทำให้เป็นคำตอบ

00:37:43 → 00:37:45ถ้ามนุษย์เราคุยกันตอนเนี้เรายังต้องคุย

00:37:45 → 00:37:47กันอยู่บ้างเนี่ยขอคุยกันด้วยความรู้สึก

00:37:47 → 00:37:50ปลอดภัยให้มากขึ้น

00:37:50 → 00:37:52AI จะได้ไม่ไม่พาเราไปเร็วนัก

00:37:52 → 00:37:53>> อื

00:37:53 → 00:37:56>> นะลูกจะได้ไม่ต้องลูกหรือนักเรียนผู้ใต้

00:37:56 → 00:37:58เข้าใจจะได้ไปหนีไปพึ่ง AI

00:37:58 → 00:38:00>> ก็ยังพอมีหัวหน้ามีลูกน้องมีพ่อแม่ผู้ปก

00:38:00 → 00:38:01ครอง

00:38:01 → 00:38:05>> ที่ฟังได้ลองทำตัวคล้ายๆ AI ลองเข้าไปลอง

00:38:05 → 00:38:07ตั้งโจทย์ใน AI ก็ได้เวลาเราพูดแบบนี้มัน

00:38:07 → 00:38:08จะตอบว่ายังไง

00:38:08 → 00:38:10>> อีกหน่อยเวลาลูกมาคุยกับเราเราพยายามตอบ

00:38:10 → 00:38:12แบบ AI ไม่ใช่ตอบแบบเอาใจนะมันตอบด้วยท่า

00:38:12 → 00:38:15ทีของไม่ด้อยฆ่าใครเลยคุยแล้วไม่รู้สึก

00:38:15 → 00:38:16เสียเซลอ่ะ

00:38:16 → 00:38:17>> อื

00:38:17 → 00:38:18>> คุยแล้วมันพาให้เราสงบ

00:38:18 → 00:38:19>> อือ

00:38:19 → 00:38:21>> มันพาให้เราตั้งมั่นถามอะไรก็ได้แล้วแต่

00:38:21 → 00:38:23ละคำถามน่ะ

00:38:23 → 00:38:27>> เค้าเจะค้อยตามในเชิงแบบเป็นคำถามที่น่า

00:38:27 → 00:38:30สนใจเป็นความถามถามที่ท้าทายเป็นธรรมดา

00:38:30 → 00:38:32ที่เราที่เราจะรู้สึกแย่

00:38:32 → 00:38:32>> อื

00:38:32 → 00:38:35>> เป็นธรรมดานะที่บางครั้งเราจะรู้สึกท้อ

00:38:35 → 00:38:36เราจะรู้สักแต่ถ้าเราคุยกับพ่อแม่ผู้ปก

00:38:36 → 00:38:39ครองเราอะไรกันอย่าท้ออย่าท้อนะไม่ต้อง

00:38:39 → 00:38:40ท้อสู้ๆอะไรเงี้ย

00:38:40 → 00:38:41>> อือๆ

00:38:41 → 00:38:44>> มันข้ามขั้นของการยอมรับความเป็นธรรมดา

00:38:44 → 00:38:46เออบางทีเหนื่อยก็พักนะลูกนะ

00:38:46 → 00:38:46>> อื

00:38:46 → 00:38:49>> เนี่ยผมเคยเจอคนที่เค้าเค้าจะเรียนจะจบ

00:38:49 → 00:38:51ปิญญาเอกแล้วเค้าเหนื่อยเค้าอยากพักอ่ะ

00:38:51 → 00:38:52เค้าแค่บ่นๆหนูอยากพักหนูไม่อยากเรียน

00:38:52 → 00:38:55แล้วแม่ก็ไม่ได้ใกล้จะจบมนุษใกล้ถ้าแม่

00:38:55 → 00:38:58บอกว่าเหนกพักก่อนลูกไม่เป็นไร

00:38:58 → 00:39:01สบายใจเพราะงั้นท่าทีของการของความเป็น

00:39:01 → 00:39:05มนุษย์มันยังอยู่แต่ AI มันก็มาแทรกอ่ะ

00:39:05 → 00:39:05>> อื

00:39:05 → 00:39:09>> ถ้าไม่ถ้าเราถ้าเราศึกษาจาก AI นะศึกษา

00:39:09 → 00:39:11จากไอที่เราออกแบบทำไม AI ถึงว่าคุยกัน

00:39:11 → 00:39:13แล้วเป็นเพื่อนได้เออวิธีการพูดคุยอันนี้

00:39:13 → 00:39:15ผมก็แนะนำอย่างพุได้บรรยายให้อาจารย์ที่

00:39:15 → 00:39:18ปรึกษานักศึกษาเค้าก็ปรึกษาว่าเจอนัก

00:39:18 → 00:39:19ศึกษาอย่างงี้ทำไงี้เราก็เจอกันได้ไม่

00:39:19 → 00:39:21บ่อยเหมือนอาจารย์อาจารย์ปรึกษา AI ได้

00:39:21 → 00:39:22เลย

00:39:22 → 00:39:23>> อื

00:39:23 → 00:39:25>> ก๊อปี้คำพูดอะไรบางอย่างของเค้าได้ที่

00:39:25 → 00:39:27เวลาเรานึกไม่ออกว่าจะตอบยังไง

00:39:27 → 00:39:27>> ครับ

00:39:28 → 00:39:29>> เแนะนำได้ดีมาก

00:39:29 → 00:39:32>> อาจารย์เป็นห่วงมั้ยเป็นห่วงมั้ยอาจารย์

00:39:32 → 00:39:35รู้สึกว่าขอใช้คำว่าภาษาอังกฤษ humanity

00:39:35 → 00:39:37มนุษยธรรมมันจะลดลงไปเรื่อยๆ

00:39:37 → 00:39:42>> เอ่อมันมันต้องยอมรับอ่ะครับเพราะว่าห่วง

00:39:42 → 00:39:44ไปกังวลไปต่อต้านก็ไม่ได้เหมือนสมัยที่

00:39:44 → 00:39:47บอกว่าเอ่อออกมาใหม่ๆต่อไปคนมันใช้

00:39:47 → 00:39:49คอมพิวเตอร์มันไม่พิมพ์ดิ่นไม่เป็นมันพูด

00:39:49 → 00:39:50ที่เราบ่นกันน่ะอ

00:39:50 → 00:39:52>> ใช่มั้ถ้าเราบ่นกันแบบนี้อีกหน่อยเราก็

00:39:52 → 00:39:55บอกเราก็บ่นออกมาเรื่อยนะเราก็บ่นออกมา

00:39:55 → 00:39:56เรื่อยๆอ่ะ

00:39:56 → 00:39:56>> อื

00:39:56 → 00:39:58>> แต่สุดท้ายเราก็หนีมันไม่พ้นนะครับมันก็

00:39:58 → 00:40:00เป็นพัฒนาการของมนุษย์นะครับเพราะฉะนั้น

00:40:00 → 00:40:02ป่วยการที่จะบอกว่าอีกหน่อยมันก็ไอ้นี่

00:40:02 → 00:40:05มันเข้ามามันทำลายล้างไม่รู้อ่ะครับ

00:40:05 → 00:40:09เหมือนกับสมัยโบราณเราเริ่มต้นจากเกวียน

00:40:09 → 00:40:12ใช่มั้ยครับเรามีรถจากไอน้ำก็อาจจะมีคน

00:40:12 → 00:40:14ต่อต้านนะมันเร็วเดี๋มันก็เผาเาผาเดี๋ไป

00:40:14 → 00:40:17ชนชาวบ้านเลยอ่ะก็จากไอ้น้ำก็มีไฟฟ้า

00:40:17 → 00:40:19>> มีไฟฟ้าใหม่ๆก็มีดูด

00:40:19 → 00:40:22>> มีโรงไฟฟ้าระบ่งระเบิดเห็นมั้ไม่เห็นดี

00:40:22 → 00:40:24เลยสู้ตะเกียงยังไม่ได้เแต่สุดท้ายหนีไม่

00:40:25 → 00:40:28พ้นนะครับว่ามีฤีกเพราะนั้นวางใจอย่าไป

00:40:28 → 00:40:30อย่าไปผมว่าเมื่อก่อนจะมีความเฮ้ยมันจะมา

00:40:30 → 00:40:34ิวิวิเคราะห์เป็นตุเป็นตะก็ฟังเพลินน่ะอ

00:40:34 → 00:40:35>> ฟังดูแล้วหน้าเป็นหน้าเป็นห่วงนู่นนี่

00:40:35 → 00:40:37นั่นสุดท้ายก็ต้องไปกับมันละครับ

00:40:37 → 00:40:40>> มันเป็นพัฒนาการหนีไม่พ้นเพราะฉะนั้นว่า

00:40:40 → 00:40:42เอ่อ

00:40:42 → 00:40:44เป็นห่วงจนกลุ้มใจนี่อาจจะเป็นห่วงแว๊บๆ

00:40:44 → 00:40:47แต่ว่าสุดท้ายวางใจอยู่กับมันไปเดี๋ยวมี

00:40:47 → 00:40:51คำตอบศักยภาพของมนุษย์ก็จะหาคำตอบ

00:40:51 → 00:40:52>> มันอาจจะถึงวิกฤตส่วนนึงแล้วเดี๋ยวมันก็

00:40:53 → 00:40:55จะมีคนคิดมันก็จะมีการ

00:40:55 → 00:40:57>> การฟื้นขึ้นมาแล้วว่ามีเช่นอาจจะมีงาน

00:40:57 → 00:40:59วิจัยมีคนที่ต่างคน่าตัวตายมากขึ้นคนอะไร

00:40:59 → 00:41:03ต่างๆมากขึ้นน่ะเดี๋ยวก็มีทางแก้ไขแต่มโน

00:41:03 → 00:41:05ไปล่วงหน้าแล้วต่อต้านแล้วไม่ใช้

00:41:05 → 00:41:05>> อือ

00:41:06 → 00:41:08>> ไม่ให้นักเรียนใช้ไม่นู่นไม่นี่อะไรเงี้ย

00:41:08 → 00:41:12ก็ลำบากใช่มั้ยครับหรือหรือตอนเนี้ยพอเรา

00:41:12 → 00:41:14ให้ AI มันช่วยงานวิจวิจัยช่วยเขียน

00:41:14 → 00:41:17เปเปอร์ก็เริ่มจะไปจับละใช้อะไรเขียนไม่

00:41:18 → 00:41:21ได้ถ้าเป็นแบบนี้ทำไมเมื่อก่อนไม่

00:41:21 → 00:41:25>> ทำไมไม่ก่อนไม่ยังบังคับทำไมไม่ดำรงศึกษา

00:41:25 → 00:41:26ไว้ต้องพิมพ์ดีด

00:41:26 → 00:41:27>> อื

00:41:27 → 00:41:28>> ไม่ให้ไม่ให้ใช้ปริเตอร์ห้าม

00:41:29 → 00:41:29>> ครับ

00:41:29 → 00:41:32>> มันต้องยอมรับความจริงว่ามันเป็นไปปฏิเสธ

00:41:32 → 00:41:32มันทำไม

00:41:32 → 00:41:35>> อาจารย์บอกยอมรับไม่ต้องปฏิเสธไอ้ที่พูด

00:41:35 → 00:41:38กันว่าโอ้เดี๋ยวมันจะถึงยุคที่คนเกิดหุ่น

00:41:38 → 00:41:40ยนต์เกิดเยอะ

00:41:40 → 00:41:42>> แทบจะไม่เหลืออะไรแล้วทุกอย่างมนุษย์ก็

00:41:42 → 00:41:43ไม่ต้องมีเราก็ไม่อยู่แล้ว

00:41:43 → 00:41:44>> เราก็ไม่อยู่แล้ว

00:41:45 → 00:41:47>> ยุคนั้นเค้าก็อยู่กันไปเดี๋ถึงเวลามันก็

00:41:47 → 00:41:49ต้องมีคนหาโจทย์จะไปเครียดมันทำไม

00:41:49 → 00:41:53>> ใช่ก็ดูเอ่อดูหนังหุ่นยนต์เสร็จแล้วก็มี

00:41:53 → 00:41:54หุ่นยนต์ตัวเองอยู่ 1 คนน่ะ

00:41:54 → 00:41:55>> ครับ

00:41:55 → 00:41:57>> ที่มีความเป็นมนุษย์ที่มาดูแลอะไรเงี้ย

00:41:57 → 00:41:59มันคือมันสะท้อนว่าสิ่งที่เราทุกข์สิ่ง

00:41:59 → 00:42:01ที่เรากังวล

00:42:01 → 00:42:04ตั้งคำถามแล้วถามว่าทำอะไรได้เมื่อทำอะไร

00:42:05 → 00:42:06ไม่ได้ก็ไม่ใช่ยอมตนเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็

00:42:06 → 00:42:07วางใจ

00:42:07 → 00:42:08>> อื

00:42:08 → 00:42:10>> วางใจอยู่กับมันด้วยความสงบไม่ใช่ด้วย

00:42:10 → 00:42:12ความหงุดหงิดคุ้ยแคะ

00:42:12 → 00:42:12>> แซะและ

00:42:12 → 00:42:14>> ครับ

00:42:14 → 00:42:18>> ตั้งคำถามตั้งคำถามท้าทายคำถามให้เกิด

00:42:18 → 00:42:20ความปั่นป่วนไปเรื่อยๆจนถ้ายิงเราเป็นผู้

00:42:20 → 00:42:22มีอิทธิพลเราจะตั้งคำถามพ่อแม่บางคนก็หลง

00:42:22 → 00:42:25เชื่อห้ามลูกใช้เอให้ลูกใช้นู่นนี่ห้าม

00:42:25 → 00:42:26ไม่ได้ครับ

00:42:26 → 00:42:27>> อื

00:42:27 → 00:42:29>> งั้นใหม่ๆนักวิชาการก็จะพูดเยอะ AI มันจะ

00:42:30 → 00:42:32มานู่นมานี่ไม่หรอกครับมนุษย์เราก็ไปได้

00:42:32 → 00:42:35มันเป็นก็เหมือนเราเจอไฟฟ้าฮ้านเราเจอกล

00:42:35 → 00:42:39จากไอน้ำครับมันก็มันก็ปฏิวัติอ่ะใหม่ๆก็

00:42:39 → 00:42:42จะมีคนต่อต้านคนไม่เข้าใจแต่ศักยภาพของ

00:42:42 → 00:42:45มนุษย์สามารถที่จะปรับตัวเองได้พูดอย่าง

00:42:45 → 00:42:48นี้เพื่อจะบอกว่ายังไงมันก็มาถึงจะมาถึง

00:42:48 → 00:42:49แบบ

00:42:49 → 00:42:50>> เร็ว

00:42:50 → 00:42:53>> จะจะตั้งค่าจะไม่เอาจะผวาแล้วไม่ผวากระแส

00:42:53 → 00:42:54น้ำกำลังมา

00:42:54 → 00:42:54>> ครับ

00:42:54 → 00:42:57>> เข้าใจแล้วก็อยู่กับอยู่กับมันอย่างชาญ

00:42:57 → 00:42:59ฉลาดอยู่กับมันด้วยความเข้าใจไม่อยู่ด้วย

00:42:59 → 00:43:00มันด้วยความบ่น

00:43:00 → 00:43:01>> อื

00:43:01 → 00:43:04>> อะไรวะทำไมเดี๋ยวนี้สมมุติเราวิจารณ์

00:43:04 → 00:43:06วิจัยมันไม่ต้องคิดเองแล้วมันให้ AI คิด

00:43:06 → 00:43:08ก็มันมี AI แล้วคิดแล้วจะไปคิดทำไม

00:43:08 → 00:43:09>> อื

00:43:09 → 00:43:12>> อ่าไปห้ามทำไมห้ามกับอันเดี๋ก็เดี๋ก็มี AI

00:43:12 → 00:43:14จับ AI เห็นมั้ตอนนี้ก็เริ่มมีแล้ว

00:43:14 → 00:43:17>> AI ที่จับว่าอันนี้ AI เขียนหรือคนเขียน

00:43:17 → 00:43:17>> ครับ

00:43:17 → 00:43:20>> อก็มีคนบอกมันจับไม่ได้มันจับผิดเราเขียน

00:43:20 → 00:43:23เองมันบอกว่า AI เขียนอ้าว

00:43:23 → 00:43:24>> ครับ

00:43:24 → 00:43:25>> วุ่นกันไปใหญ่

00:43:25 → 00:43:28>> ครับอาจารย์บอกแนะนำว่าอยู่กับมันแต่ฉลาด

00:43:28 → 00:43:29รู้อยู่

00:43:29 → 00:43:30>> ฉลาดอยู่

00:43:30 → 00:43:31>> เป็นทางออกที่ดี

00:43:31 → 00:43:33>> จำเป็นต้องอยู่เพราะว่าทำอะไรไม่ได้ครับ

00:43:33 → 00:43:36อย่างตอนเนี้ยฝนตกน้ำท่วมโควิดมาอย่าง

00:43:36 → 00:43:39เงี้ยต้องอยู่อ่ะโวยวายไปก็ยังต้องอยู่

00:43:39 → 00:43:41เหมือนตอนที่เราเราเห็นว่าวิกฤตติดโควิด

00:43:41 → 00:43:43อ่ะมันทำให้รู้เลยแล้วไม่ได้เราไม่ได้

00:43:43 → 00:43:45เตรียมความพร้อมสำหรับวิกฤต

00:43:45 → 00:43:47พอเราไม่เตรียมความพร้อมเราก็มีความโกรธ

00:43:47 → 00:43:48มีความคับข้อง

00:43:48 → 00:43:48>> ครับ

00:43:48 → 00:43:51>> เราก็ต้องหาคนอธิบายหาคนรับผิดชอบ

00:43:51 → 00:43:51>> ครับ

00:43:51 → 00:43:53>> แต่เขาก็รับผิดชอบอะไรให้ไม่ได้เราก็ต้อง

00:43:53 → 00:43:55อยู่ของเราเพราะฉะนั้นการรับผิดชอบตัวเอง

00:43:55 → 00:43:56เป็นสำคัญ

00:43:56 → 00:43:59>> ทักษะที่ที่ควรควรจะมีคือควรมีความสามารถ

00:43:59 → 00:44:02ในกลับมารับผิดชอบอารมณ์และความรู้สึกของ

00:44:02 → 00:44:04ตัวเอง 100%

00:44:04 → 00:44:04>> ครับ

00:44:04 → 00:44:07>> ไม่ใช่ให้ใครมารับผิดชอบเมื่อเราถูกดุถูก

00:44:07 → 00:44:09ด่าถูกว่าถูกอะไรมาก็แล้วแต่แล้วเรากำลัง

00:44:09 → 00:44:12เสียใจเรากำลังมีความรู้สึกปั่นป่วนเรา

00:44:12 → 00:44:15ต้องรับความปั่นป่วนด้วยตัวเราเอง

00:44:15 → 00:44:15>> ครับ

00:44:15 → 00:44:18>> เพราะคนที่เด่าแล้วเหลับไปแล้วครับ

00:44:18 → 00:44:21>> ใช่มั้นี่ต่ออีกนิดนึงก็คือเทคโนโลยีมัน

00:44:21 → 00:44:24มามันทำให้มันจะอีกแง่มุมนึงก็อยู่ยาก

00:44:24 → 00:44:27>> อยู่ยากก็คือข้อมูลมาถึงมือไงมาถึงเตียง

00:44:27 → 00:44:30นอนเลยกำลังจะนอนแล้วเนี่ยเปิดไปดู Line

00:44:30 → 00:44:33ไปดู IG เป็นไงฮะเพื่อนปาร์ตี้กันแล้วไม่

00:44:34 → 00:44:37ชวนเราอ่ะคิดมั้ยน้อยใจละ

00:44:37 → 00:44:38>> อื

00:44:38 → 00:44:40>> เอ๊ะถามมันตอนเย็นคืนนี้มีเลี้ยงมั้บอก

00:44:40 → 00:44:44ไม่มีเอาล่ะแปลละแปลว่าเค้าเห็นเราเป็น

00:44:44 → 00:44:47ยังไงเค้านู่นเค้านี่อนอนไม่หลับอะไรมั้

00:44:47 → 00:44:50ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่รู้ไง

00:44:50 → 00:44:53อันเนี้ยมันรู้ไปหมดทุกอย่างแล้วรู้ไปถึง

00:44:53 → 00:44:55ห้องนอนเพื่อนด้วยรู้ไปถึงบ้านเพื่อนด้วย

00:44:55 → 00:44:58อะไรเงี้ยเพราะสื่อสารนั้น information

00:44:58 → 00:45:02overload ก็เป็นอันนึงที่แต่แต่เคงชิง

00:45:02 → 00:45:05กันไว้บ้างนี้คนก็ไอ้เฟกไอปล่อยๆมันไป

00:45:05 → 00:45:08บ้างว่าอย่าอย่าไปต้องดูปฏิกิริยาว่าเรา

00:45:08 → 00:45:10เห็นแล้ว

00:45:10 → 00:45:12คลื่นที่เราคิดต่อนะตัวอันตราย

00:45:12 → 00:45:13>> ครับ

00:45:13 → 00:45:16>> ไอ้ภาพมันไม่เท่าไหร่หรอกต้องเท่าทัน

00:45:16 → 00:45:18อารมณ์ความคิดตัวเองปัจจุบันเนี่ยอาจารย์

00:45:18 → 00:45:22ที่ผมสังเกต

00:45:22 → 00:45:25culture ของข้อมูลเดี๋ยวผมค่อยๆขยายความ

00:45:25 → 00:45:29ให้เราเห็นนะว่าเรากำลังอยู่ในยุคของข้อ

00:45:29 → 00:45:33มูลซ้อนข้อมูลอ่ะเอาใหม่เดี๋ผมค่อยๆขยาย

00:45:33 → 00:45:34ความมู

00:45:34 → 00:45:37>> หมายถึงว่าเราเปิดข่าว

00:45:37 → 00:45:38ปัจจุบัน

00:45:38 → 00:45:42เอาข้อมูลจาก Facebook จากโซเชียล

00:45:42 → 00:45:46มาคุ้ยข่าวกันเป็นชั่วโมงคนนี้พูดอย่างี้

00:45:46 → 00:45:48ปัจจุบันเป็นอย่างนี้เรื่อยๆข่าวจริงแทบ

00:45:48 → 00:45:51จะไม่มีกลายเป็นข่าวว่าคนนู้นพูดอย่างี้

00:45:51 → 00:45:55ตบตีกันมานั่งโต๊ะคุยกันคนนู้นพูดอย่างี้

00:45:55 → 00:45:58คนนี้พูดอย่างงี้ทรัมป์พูดอย่างงี้นายกคน

00:45:58 → 00:46:01นี้โพสต์อย่างงี้กลายเป็นข่าววันปัจจุบัน

00:46:01 → 00:46:05ในสังคมที่เปิดน่ะก็คือเราไปเอาข่าวใน

00:46:05 → 00:46:07โซเชียลมารายงานข่าวอีกรอบแล้วก็มาขยับ

00:46:07 → 00:46:10ขยายความข่าว

00:46:10 → 00:46:14อะไรก็ไม่รู้นักข่าวลงพื้นที่ข่าวน้อยลง

00:46:14 → 00:46:17แต่กอปเพนอินเทอร์เน็ตแล้วเอามาคุยกัน

00:46:17 → 00:46:20เป็นชั่วโมงเป็นสาระได้แล้วคนก็แห่เข้าไป

00:46:20 → 00:46:23คุยกันผมก็ไม่เข้าใจว่าบางทีเเอาเวลาจาก

00:46:23 → 00:46:26ไหนไปนั่งคุยขนาดนั้นนะอ่ะไม่เป็นไรครับ

00:46:26 → 00:46:29ผมจะถามอาจารย์เรื่องนี้ก่อนว่าอันที่ 2

00:46:29 → 00:46:31คือ

00:46:31 → 00:46:34คนไปอ่านมา

00:46:34 → 00:46:39แล้วเอามาโพสต์

00:46:39 → 00:46:43แล้วสร้างกระแสตัวเองเป็นนักรู้นัก

00:46:43 → 00:46:45วิชาการ

00:46:45 → 00:46:47จริงๆตัวเองไม่ไม่ได้ลงสนามแต่ก็อ่านมา

00:46:47 → 00:46:50อ่านมาอ่านอ่านๆอ

00:46:50 → 00:46:55>> แต่เนื่องจากเรานำเสนอด้วยดีกว่าก็มัน

00:46:55 → 00:46:57เป็นยุคของ story teller ใครพูดเรื่อง

00:46:57 → 00:47:00ราวได้ดีคนนั้นก็จะได้ได้อ

00:47:00 → 00:47:02>> ได้ได้เครดิตไป

00:47:02 → 00:47:06>> กลายเป็นว่าเราอยู่ในยุคที่จริงๆแล้ว

00:47:06 → 00:47:07เนี่ย

00:47:07 → 00:47:12ข้อมูลกับภูมิปัญญาเนี่ยมันแทบจะคนแทบจะ

00:47:12 → 00:47:17มองไม่เป็นคนแทบจะมองยากละว่าเค้าเสพข้อ

00:47:17 → 00:47:20มูลหรือเค้าเสพภูมิปัญญาอันนี้ผมไม่รู้

00:47:20 → 00:47:22มันมันลึกหรือมันมันผมพูดให้มันดูซับซ้อน

00:47:22 → 00:47:23พอจะเห็นเพประเด็น

00:47:23 → 00:47:26>> อาจารย์พอจะแตกให้สังคมเห็นได้มั้ยว่า

00:47:26 → 00:47:29เอ้าจริงๆเราก็กำลังอยู่ใน

00:47:29 → 00:47:33>> ยุคที่การใช้ข้อมูลมันอาจจะออกนอกลูกนอก

00:47:33 → 00:47:38ทางเราทำให้เราหลงกลืน

00:47:38 → 00:47:39ตัวตน

00:47:39 → 00:47:41>> ว่าเราต้องวิเคราะห์ยังไงครับ

00:47:41 → 00:47:44>> คือคือถ้าเราเสพชั่วคราวแต่นี้มีคนที่เรา

00:47:44 → 00:47:45เรียกว่าinfluenซerใช่มั้ย

00:47:45 → 00:47:46>> อือ

00:47:46 → 00:47:48>> เราอยากเป็นinfluenซอร์เราก็พยายามต้อง

00:47:48 → 00:47:51สร้างอีวentสร้าง content จะเอา content

00:47:51 → 00:47:54จากคนอื่นเข้ามาต่อขยายมาเล่าซ้ำก็ได้

00:47:54 → 00:47:56เปิดหัวเปิดเปิด

00:47:56 → 00:48:00ข้อความคุณทราบหรือไม่อะไรเงี้ยนะคุณไม่

00:48:00 → 00:48:02ทันข่าวนี้คุณตกขบวนแน่อะไรเงี้ย

00:48:02 → 00:48:02>> อ

00:48:02 → 00:48:05>> เราก็มีความอ่าเฟีย missing out ใช่มั้ย

00:48:05 → 00:48:08กลัวว่าจะตกขบวนก็ฟังเพื่อจะได้ไปเล่าต่อ

00:48:08 → 00:48:10มันก็เป็นปรากฏการณ์ที่เราก็เห็นกันอยู่

00:48:10 → 00:48:14แล้วก็เป็นทั่วโลกนะครับอ่ามันก็เป็นมัน

00:48:14 → 00:48:17เป็นของมันแบบเนี้ยอ่าเอ่อมันเป็นของมัน

00:48:17 → 00:48:19มันเป็นพัฒนาการแต่ส่วนแต่ละคนที่จะดูแล

00:48:19 → 00:48:23ก็ต้องดูคือคนที่สนใจดูแลตัวเองเก็สนใจ

00:48:23 → 00:48:25ระมัดระวังเนาะคนที่ไม่ไม่ดูแล้วก็ว่า

00:48:25 → 00:48:27แล้วก็ไม่ได้หรอกเพียงแต่ว่าสิ่งที่ทำให้

00:48:27 → 00:48:30เราเราเป็นเครื่องชี้วัดอันนึงก็คือว่า

00:48:30 → 00:48:33เราคอยหมกมุ่นอยู่กับมันหรือเปล่าเราคอย

00:48:33 → 00:48:37หมกมุ่นหุ่นคอยตามคอยแล้วมันมันคอนซูม

00:48:37 → 00:48:39เวลามันทำให้เราขุ่นป่ะมันทำให้ผมว่ามัน

00:48:39 → 00:48:42อยู่ที่สภาวะจิตใจว่าถ้าเราจะเสพมันก็

00:48:42 → 00:48:44ผ่านๆไปเอาพอเอามันสนุกแต่ว่าถ้ามันเริ่ม

00:48:44 → 00:48:49อินเริ่ม identify เข้าไปเยอะคุณไม่พอใจ

00:48:49 → 00:48:51เริ่มอยากผสมโรงโกรธความโกรธความเกลียด

00:48:51 → 00:48:53อะไรพวกเนี้ยมันไม่ดีอ่ะครับมันไม่เป็น

00:48:54 → 00:48:56สุขภาวะเพราะเวลาเราโกรธเราเกลียดเราไม่

00:48:56 → 00:48:58พอใจมันฮอร์โมน

00:48:58 → 00:48:59>> อื

00:48:59 → 00:49:00>> ความเครียดอะไรมันหลั่งอยู่ในตัวเราอ่ะ

00:49:00 → 00:49:02มันไม่ได้คนอื่นแล้วเราก็พ่นชวนให้คนอื่น

00:49:02 → 00:49:03เขาโกรธเกลียดไปด้วย

00:49:03 → 00:49:04>> อื

00:49:04 → 00:49:08>> ชวนสิ่งที่สำคัญก็คือก็ไม่ได้ถ้าถ้าจะให้

00:49:08 → 00:49:10compleพeteคือเมื่อเมื่อไปแบบนั้นน่ะบอก

00:49:10 → 00:49:11Solution ด้วย

00:49:11 → 00:49:12>> อื

00:49:12 → 00:49:14>> บอกให้รู้ว่าได้ยินได้ฟังแบบเนี้ยอาจจะมี

00:49:14 → 00:49:17ความโกรธความไม่พอใจนู่นนู่่นนี่นั่นแต่

00:49:17 → 00:49:18ยังไงชีวิตเราก็ต้องไปต่อนะให้ทุกคนให้

00:49:18 → 00:49:21กลับมาสงบสมกันบางทีมันก็ต้องแผ่เมตตาบาง

00:49:21 → 00:49:23ทีมันก็ต้องก็ต้องปล่อยมันไปฟังแล้วก็

00:49:23 → 00:49:26ปล่อยมันไปบ้างนะอย่าไปจริงจังกับข่าวที่

00:49:26 → 00:49:28ผมเสนอมากนัก

00:49:28 → 00:49:30>> เพราะท่านจะเครียดคือมันต้องมีอะไรที่

00:49:30 → 00:49:30>> อือ

00:49:30 → 00:49:35>> ที่ให้ปิดท้ายถ้าถ้าเป็นข่าวเนเป็นเป็น

00:49:35 → 00:49:37มืออาชีพเนี่ยมันควรจะให้อะไรกับผู้ฟัง

00:49:37 → 00:49:38นอกจากแค่

00:49:38 → 00:49:38>> อ

00:49:38 → 00:49:41>> แค่เตอร์taนบันเทิงโอเคนบันเทิงมันก็ไม่

00:49:41 → 00:49:43เป็นไรใช่มั้ยแต่อะไรที่มันก่อให้เกิด

00:49:43 → 00:49:47ความตกใจความโกรธความเกลียดความอะไรต่างๆ

00:49:47 → 00:49:49บอกเจตนาเเพื่อให้ข้อมูลทีนี้ถ้าให้ข้อ

00:49:49 → 00:49:52มูลบางคนอาจจะรู้สึกไม่พอใจไม่อย่างงู้น

00:49:52 → 00:49:54อย่างงี้เนี่ยอันนี้ก็ห้ามไม่ได้นะแต่

00:49:54 → 00:49:56อย่าไปจริงจังอย่าไปถืออะไรของมันมาก

00:49:56 → 00:49:58เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้าข่าวใหม่ก็มาข้อมูล

00:49:58 → 00:50:01ใหม่เป็นอีกเป็นหนังอีกม้วนนึงเห็นมั้ย

00:50:01 → 00:50:03เพราะฉะนั้นทักษะที่สำคัญคือการเห็นแบบ

00:50:03 → 00:50:06แผนวันนี้คนนี้พูดเราเชื่อเราอินเลยเรา

00:50:06 → 00:50:09ด่าแหลกเลยพออีกวันนึงอ้าข้อมูลพลิก

00:50:09 → 00:50:09>> อื

00:50:09 → 00:50:12>> เราเห็นมั้ยเมื่อวานเนี้ยเราเม้นเรา

00:50:12 → 00:50:12>> อื

00:50:12 → 00:50:15>> เราผสมลงปล่อยไปแล้วอ่ะต้องไปตามรบอ่ะ

00:50:15 → 00:50:16>> อื

00:50:16 → 00:50:17>> เพราะจริงๆข้อมูลไม่ใช่เพราะฉะนั้นก็เออ

00:50:17 → 00:50:19มันอาจจะชวนให้เราต้องเฮ้ยเราต้อง

00:50:19 → 00:50:21slโลว์ดาวนนิดนึงมั้ยเราต้องทนนิดนึงว่า

00:50:21 → 00:50:23เรากลัวจะกลัวจะไม่เป็นเบอร์ที่ 1

00:50:23 → 00:50:23>> อ

00:50:23 → 00:50:26>> กลัวจะไม่เป็นหน้าแรกเนี่ยอาจจะต้องรอนิด

00:50:26 → 00:50:26นึงนะ

00:50:26 → 00:50:26>> อ

00:50:27 → 00:50:30>> พอออกไปแล้วหน้าแตกทีนี้หน้าแตกก็ลบนี้ลบ

00:50:30 → 00:50:32ไม่ทันเนี่ยเคุณเแคปtureไว้อะไรเงี้ย

00:50:32 → 00:50:32>> อืออื

00:50:32 → 00:50:34>> มันก็มีปรากฏการณ์ที่เราก็น่าจะมาเรียน

00:50:34 → 00:50:37รู้ที่SLดาวลงบ้างเพราะว่ามันไวด้วยข้อ

00:50:37 → 00:50:42มูล Mental immมที่เป็นอิมมูนต่อ Content

00:50:42 → 00:50:46เชื่อเร็วถูกแล้วไม่ได้เชื่อเชื่อว่าใคร

00:50:46 → 00:50:49เป็นคนพูดนะเนื้อหาทีไม่เท่าไหร่ถ้าคนนี้

00:50:49 → 00:50:50พูดเชื่อหมด

00:50:50 → 00:50:51>> อื

00:50:51 → 00:50:53>> ถ้าอีกฝ่ายนึงพูดยังไงก็ไม่เชื่อพูด

00:50:53 → 00:50:53เรื่องเดียวกัน

00:50:53 → 00:50:54>> อือ

00:50:54 → 00:50:57>> นะก็เราก็รู้เรื่องของ AI เราไปจ้องอะไร

00:50:57 → 00:50:59บ่อยๆมันก็ฟีดมาให้เราดูบ่อยๆ

00:50:59 → 00:51:00>> อครับ

00:51:00 → 00:51:03>> เราจ้องหน้าไหนเราใส่ใจเวลาหน้าไหนมันก็

00:51:03 → 00:51:06ฟีดให้เราดูเราต้องเข้าใจตรงนี้ว่าเออ

00:51:06 → 00:51:08เห็นบ่อยๆก็จริง

00:51:08 → 00:51:09>> อื

00:51:09 → 00:51:09>> เห็นมั้เชื่อ

00:51:10 → 00:51:10>> ครับ

00:51:10 → 00:51:13>> เนื้อหามันไม่จริงหรอกเนื้อหามันไม่ได้

00:51:13 → 00:51:15จริงมันตัวโดยตัวมันเองไอ้ที่ content

00:51:15 → 00:51:18ที่อยู่ในในอินเทอร์เน็ตในโซเชียลมีเดีย

00:51:18 → 00:51:22นะมันไม่ได้เป็นความจริงสำเร็จรูป

00:51:22 → 00:51:22>> ครับ

00:51:22 → 00:51:24>> มันเป็นความจริงเมื่อเชื่อ

00:51:24 → 00:51:24>> ครับ

00:51:24 → 00:51:28>> เชื่อเมื่อไหร่ก็จริงอาจจะจริงเชื่อคราว

00:51:28 → 00:51:31จริงของฝ่ายนึงก็อย่างนึงจริงของอีกฝ่าย

00:51:31 → 00:51:35ฝ่ายนึงก็อย่างคนละจริงแล้วมาเถียงกัน

00:51:35 → 00:51:36>> อื

00:51:36 → 00:51:38>> เอามายึดถือกันแต่ถ้าเกิดลองฟังให้ที่ว่า

00:51:38 → 00:51:40ที่คุณว่าจริงของคุณนี่คุณไปฟังอะไรมา

00:51:40 → 00:51:43จริงของคุณคุณไปฟังมารู้ว่าความจริงไม่

00:51:43 → 00:51:45ใช่ไม่ใช่ที่สุดสิ่งที่เราบอกว่าจริงขนาด

00:51:45 → 00:51:47เนี้ยแค่

00:51:47 → 00:51:48>> อื

00:51:48 → 00:51:52>> แค่อยู่กับฝ่ายไหนมองมองแบบไหนเชื่อฉัน

00:51:52 → 00:51:54เชื่อมาแบบนี้ตลอดฉันก็ไม่ตั้งคำถามคุณ

00:51:54 → 00:51:56ไม่เคยเชื่อเลยคุณก็ตั้งคำถามได้เยอะแยะ

00:51:56 → 00:51:57>> อือ

00:51:57 → 00:51:59>> คุณก็บอกไม่จริงแต่ฉันเชื่อคนนี้มาตลอด

00:51:59 → 00:52:00ฉันก็ว่าจริง

00:52:00 → 00:52:02>> อือื

00:52:02 → 00:52:03>> มันไม่ใช่ความจริงแท้

00:52:03 → 00:52:03>> ครับ

00:52:03 → 00:52:06>> มันปรุงมันมโนมันยึดถือบอกอุปทานการเข้า

00:52:06 → 00:52:09ไปยึดแล้วไม่ไม่เผื่อไว้ไม่เผื่อปล่อยไว้

00:52:09 → 00:52:10บ้างอ่ะ

00:52:10 → 00:52:11>> อื

00:52:11 → 00:52:14>> เอ้ชัดเอ๊ะทำไมคนว่าแบบนี้อีกคนนึงแบบนี้

00:52:14 → 00:52:17เอ๊ะหรือว่ามันไม่ใช่เอ๊ะอะเอ๊ะหรือไม่

00:52:17 → 00:52:18น่าจะใช่มั้ย

00:52:18 → 00:52:18>> ครับ

00:52:18 → 00:52:20>> อันเนี้ยปัญญาที่บอกวิสัมมันเกิดคือมัน

00:52:20 → 00:52:24เห็นแพทเทิร์นว่าคนนี้พูดปุ๊บเราไม่เรา

00:52:24 → 00:52:27ไม่มีข้อโต้แย้งเลยทันทีเออเอาหอมบอกแต่

00:52:27 → 00:52:29ทำไมคนมันด่าจังเฮ้ยมุมเเราไปฟังแบบมุม

00:52:30 → 00:52:30เค้า

00:52:30 → 00:52:33คนที่เราเชื่อมั่นสัตธรรมมุมเ้าเป็นยังไง

00:52:33 → 00:52:36มันถึงจะเริ่มตื่นขึ้นมาแล้วก็เริ่มเกิด

00:52:36 → 00:52:40ปัญญาแยกแยะได้มันไม่ใช่สำคัญว่าใครเป็น

00:52:40 → 00:52:43คนพูดอย่างเดียวสพันธ์เนื้อหาที่เพูดมัน

00:52:43 → 00:52:44make sense

00:52:44 → 00:52:44>> ครับ

00:52:44 → 00:52:47>> มันมันมีสาระมันมันอยู่คล่องกับลอยมัน

00:52:48 → 00:52:50consistency มั้ยมันสม่ำเสมอ

00:52:50 → 00:52:52>> มันตอนนั้นพูดอย่างตอนนี้พูดอย่าง

00:52:52 → 00:52:54>> พออีกฝ่ายนึงทำพูดอีกอย่างนึง

00:52:54 → 00:52:55>> ครับ

00:52:55 → 00:52:57>> พอไอ้ฝ่ายตัวเองมาไม่พูด

00:52:57 → 00:52:58>> ครับ

00:52:58 → 00:53:00>> เออวันนั้นเราก็ไม่เอาไม่เอาคำพูดนั้นมา

00:53:00 → 00:53:03ขยายความแล้วโอพูดดีมากพูดดีไอ้นี้มันพูด

00:53:03 → 00:53:03ไปเรื่อย

00:53:03 → 00:53:04>> อือ

00:53:04 → 00:53:06>> พูดเอาพูดเอาดีใส่ตัวอ่าโอเคมันก็เป็น

00:53:06 → 00:53:09เป็นสิ่งที่เราเห็นแล้วก็เป็นเรื่องๆบาง

00:53:09 → 00:53:11เรื่องคนบางคนเราไม่ชอบแต่เค้าพูดดีนะใน

00:53:11 → 00:53:13บางช็อต

00:53:13 → 00:53:17ประเด็นเนี้ยดีไม่ใช่คนนี้ดีนะ

00:53:17 → 00:53:20ใครดีไม่ดีเราไม่รู้หรอกแต่ประเด็นนี้พูด

00:53:20 → 00:53:23แบบเนี้ยมีประโยชน์พูดแบบนี้ไม่มี

00:53:23 → 00:53:24ประโยชน์คำพูดแบบนี้

00:53:24 → 00:53:25>> ครับ

00:53:25 → 00:53:27>> ผมก็ไม่ใช่ไม่ค่อยสนับสนุนให้ไปจงเขียดจง

00:53:27 → 00:53:30ชังด้อยค่าความเป็นคนของของใครเนี่ย

00:53:30 → 00:53:30>> ครับ

00:53:30 → 00:53:32>> แม้ว่าจะดีหรือไม่ดีในแง่ของพฤติกรรมการ

00:53:32 → 00:53:35กระทำมันเป็นปัญหาต้องพฤติกรรมการกระทำ

00:53:35 → 00:53:38>> จับประเด็นอาจารย์พยายามจะสรุปให้เราเห็น

00:53:38 → 00:53:42ว่าเวลาเราเสพข่าวเราต้องจับแพทเทิร์น

00:53:42 → 00:53:45เนี่ยฮะที่อาจารย์พูดมาสรุปได้เห็นภาพเลย

00:53:45 → 00:53:49มีภูมิปัญญาที่จะรู้แพทเทิร์นในการนำเสนอ

00:53:49 → 00:53:52ข่าวที่จะกระชากอารมณ์เราแล้วทำให้เรา

00:53:52 → 00:53:57ด่วนสรุปแพทเทิร์นนั้นคือคำพูด

00:53:57 → 00:54:01influencer เวทีทีวิธีการพูดวิธีการใส่

00:54:01 → 00:54:04อารมณ์และการไม่มีข้อสรุป

00:54:05 → 00:54:08แล้ววันต่อไปข่าวเปลี่ยนคนนั้นก็เปลี่ยน

00:54:08 → 00:54:11ตามโดยที่ไม่ได้กลับมาแก้คำพูดเก่าที่เขา

00:54:11 → 00:54:14เคยพูด

00:54:14 → 00:54:16เขาจะพูดยังไงไม่สำคัญอาจารย์บอกว่ากลับ

00:54:16 → 00:54:20มาดูที่เราว่าเราได้เบรคมยเราได้

00:54:20 → 00:54:23>> เราได้ฟังเขาแล้วอินไปกับเขาจนหมดแล้ว

00:54:23 → 00:54:27หรือยังหรือเราแค่ฟังแล้วดูแล้วค่อยไปไต่

00:54:27 → 00:54:30ตองด้วยตัวเองอันนี้สำคัญครับเพราะมันทำ

00:54:30 → 00:54:33ให้สังคมเกิดการแตกแยกแล้วที่เราเห็นกัน

00:54:33 → 00:54:36อยู่เรื่อยๆอ่ะครับผมว่ามันไม่ได้ Hethy

00:54:36 → 00:54:39มันไม่ได้เป็นการพิมพ์ที่แบบเกิดประโยชน์

00:54:39 → 00:54:41เพราะผู้นำ

00:54:41 → 00:54:44>> ขอใช้คำว่า influencer ก็ได้ผู้นำที่มี

00:54:44 → 00:54:49ที่มีอำนาจในการ persuade หรือชักจูง

00:54:49 → 00:54:50>> ชักชักจูงอื

00:54:50 → 00:54:54>> ประชาชนเนี่ยตัวเองก็ไม่รู้ด้วยเหตุอะไร

00:54:54 → 00:54:58ไม่ได้เป็นกลางเวลานำเสนออะไรบางก็จะมีคำ

00:54:58 → 00:55:01พูดที่สื่อให้เห็นเลยว่าอารมณ์เค้าไปทาง

00:55:01 → 00:55:04นี้เรียบร้อยละคล้อยให้เราเชื่อไปทางนี้

00:55:04 → 00:55:05เรียบร้อยเรียบร้อย

00:55:05 → 00:55:05>> อื

00:55:05 → 00:55:10>> โดยที่ข้อมูลมาจากไหนก็มาจากอินเทอร์เน็ต

00:55:10 → 00:55:15ที่มาแปะอีกทีใส่อารมณ์นะผมว่ามันก็

00:55:15 → 00:55:17แค่อยากจะ

00:55:17 → 00:55:20>> บางทีข้อมูลเค้าก็เป็นความจริงแต่ถามว่า

00:55:20 → 00:55:21พูดไปเพื่อ

00:55:21 → 00:55:22>> ครับ

00:55:22 → 00:55:25>> ณขณะนี้อดีตอาจจะมีปัญหามีข้อมูลจริงก็

00:55:25 → 00:55:28คือเป็นคนเคยทำอย่างงู้นอย่างงี้มาแต่ถึง

00:55:28 → 00:55:31ตอนนี้จะไปขุดเอามาเพื่อต้องบอกก่อนพูด

00:55:31 → 00:55:32>> ซึ่งไม่เกี่ยวกับวันนี้

00:55:32 → 00:55:34>> อ่าพูดเพื่อให้มองเค้ายังไงเพื่อเพื่อ

00:55:34 → 00:55:35อะไร

00:55:35 → 00:55:35>> ครับ

00:55:35 → 00:55:38>> เพื่อให้เพื่อให้เห็นทั้ง 2 ด้านเพื่อให้

00:55:38 → 00:55:43ไม่กระโจนไปไลฟหรือไปอุดมการณ์ยกย่องจน

00:55:43 → 00:55:45ไม่ลืมหูลืมตาจะได้ฟังอะไรอย่างี้ก็ได้

00:55:45 → 00:55:47บอกว่าอันนี้เพื่อไม่ได้เพื่อจะมาโต้

00:55:48 → 00:55:50เถียงไม่ได้เพื่อจะมาบอกว่าสิ่งคนที่คุณ

00:55:50 → 00:55:52ชอบนั้นเ้าเลวอย่างงู้นเลวอย่างงี้ไม่ใช่

00:55:52 → 00:55:56เ้ามีคนมีทั้งมีดีและไม่ดีบางโมเมนต์บาง

00:55:56 → 00:55:57จังหวะตอนที่เค้าไม่ได้ทำไอ้นั่นไม่ได้ทำ

00:55:57 → 00:56:00ไอ้นี่มันอาจจะมีเหตุผลความจำเป็นอาจจะมี

00:56:00 → 00:56:01เบื้องหลัง

00:56:01 → 00:56:02>> อื

00:56:02 → 00:56:05>> อะไรก็ไม่รู้ล่ะอ่ายังยังอะไรยังไม่เด็ด

00:56:05 → 00:56:08ขาดยังต้องยังต้องตามน้ำไปก่อน

00:56:08 → 00:56:08>> อื

00:56:08 → 00:56:12>> ยังทำอะไรมากไม่ได้อะไรเงี้ยนะถนอมตัวใน

00:56:12 → 00:56:14บางจังหวะเราก็ต้องถนอมตัวบางจังหวะต้อง

00:56:14 → 00:56:17ระมัดระวังเพราะฉะนั้นการที่เราจะเอาข้อ

00:56:17 → 00:56:20มูลอดีตแล้วมาตัดสินปัจจุบันก็ลำบาก

00:56:20 → 00:56:20>> อื

00:56:20 → 00:56:23>> เพราะงั้นก็ดีที่สุดก็คืออะไรที่สร้าง

00:56:23 → 00:56:25ความขุ่นในใจเรา

00:56:25 → 00:56:25>> อื

00:56:25 → 00:56:26>> ดูดูดูแลให้ดีนะฮะ

00:56:27 → 00:56:28>> เออกลับมาที่ตัวเอง

00:56:28 → 00:56:30>> เออกลับมานอนหลับกลับมาไม่ใช่กลับมาโมโห

00:56:31 → 00:56:31โทโสง

00:56:31 → 00:56:32>> ครับ

00:56:32 → 00:56:34>> ครับคอยจับจ้อง

00:56:34 → 00:56:34>> ครับ

00:56:34 → 00:56:36>> คอยจับผิดเวลาคอยจับผิดก็เจอหมดใช่มั้ย

00:56:37 → 00:56:37ครับ

00:56:37 → 00:56:39>> เวลาเราเห็นใครไม่ดีเราจอยจับผิด่ะมันเจอ

00:56:39 → 00:56:42หมดแหละเวลาเห็นใครไม่ดีเราไปคุ้ยfoบ

00:56:42 → 00:56:45prรintก็ใช้คีย์เวิร์ดแบบนี้ก็เจอ

00:56:45 → 00:56:46>> ครับ

00:56:46 → 00:56:48>> ใช้คีย์เวิร์ดอีกอย่างนึงก็เจออีกแบบนึง

00:56:48 → 00:56:50>> ใช่มั้ครับข้อดีๆก็ไปเจอใน

00:56:50 → 00:56:53>> ในในเว็บเพจในเว็บไซต์ในข้อมูลของฐานของ

00:56:53 → 00:56:55อีกฝ่ายนึงอ่าใช้ข้อมูลอีกแบบนึงก็ไปเจอ

00:56:55 → 00:56:57อีกแบบนึง

00:56:57 → 00:56:59ได้ให้ทำไงอ่ะครับแล้วลองตรวจสอบทั้ง 2

00:56:59 → 00:57:02ด้านมันก็ทำให้เราโอเคเราต้องเลือกด้วย

00:57:02 → 00:57:03ตัวเราเองละ

00:57:03 → 00:57:07>> ทุกคนก็เริ่มรู้สึกกลับมามีอะไรนะมีอำนาจ

00:57:07 → 00:57:10ในตัวเองมีมีความ empower ตัวเองในการที่

00:57:10 → 00:57:12จะเลือกตอนนี้เราเราไม่ได้ empow ตัวเอง

00:57:12 → 00:57:13นะเราถูก

00:57:13 → 00:57:14>> ถูก empow

00:57:14 → 00:57:16>> เออถูกเราถูกpowerา

00:57:16 → 00:57:18>> powerาที่มาจากยอดไลฟ์สูงครับ

00:57:18 → 00:57:21>> ออกหน้าออกจอบ่อยคนเชิญไปสัมภาษณ์เยอะ

00:57:21 → 00:57:23>> มีอำนาจทันทีเลยเนาะ

00:57:23 → 00:57:24>> อืจริงครับ

00:57:24 → 00:57:26>> เป็นมีพาเวอร์โดยที่เขาไม่ไม่ได้แสดง

00:57:26 → 00:57:28พาเวอร์อะไรแต่ซ้ำๆฟังอะไรเราก็จะเชื่อ

00:57:28 → 00:57:29เ้าโดยที่บางที

00:57:29 → 00:57:31>> โดยไม่ได้ไต่ตรอง

00:57:31 → 00:57:31>> ครับ

00:57:31 → 00:57:34>> เนี่ยครับงั้นอำนาจที่มันเป็นปรากฏการณ์

00:57:34 → 00:57:37ที่มันไม่ได้เกิดจากการใช้คำสั่งแล้วมัน

00:57:37 → 00:57:40เป็นมัน influence มันมันมีอิทธิพลเหนือ

00:57:40 → 00:57:41>> ครับ

00:57:41 → 00:57:44>> มันมาจากหลายแบบ

00:57:44 → 00:57:48>> ครับนำไปสู่หัวข้อต่อไปอาจารย์

00:57:48 → 00:57:53อาจารย์ครับยุคที่คนไม่ได้มองมนุษย์ที่ผล

00:57:53 → 00:57:58งานไม่ได้มองด้วยเจตนาและการกระทำแต่มอง

00:57:58 → 00:58:00ด้วยภาพลักษณ์

00:58:01 → 00:58:02ไม่ได้เป็นอย่างนี้ทั้งหมดนะฮะแต่ผมกำลัง

00:58:02 → 00:58:06มองว่าเทรนด์จากร้านกาแฟตัวอย่างง่ายๆจะ

00:58:06 → 00:58:09เปิดร้านกาแฟเนี่ยกาแฟอร่อยเก็บไว้ก่อน

00:58:09 → 00:58:13ร้านต้องดูดีร้านต้องน่านั่งต้องโฟโตenนิ

00:58:13 → 00:58:16อันนี้แค่แค่ตัวอย่างง่ายๆนะฮะอาจารย์

00:58:16 → 00:58:19ครับมันทุกวงการเลยแม้กระทั่งวงการเด็ก

00:58:19 → 00:58:22โรงเรียนการศึกษาครูเองก็ต้องถูกกดดัน

00:58:22 → 00:58:24เพราะเด็กตกไม่ได้

00:58:24 → 00:58:24>> อื

00:58:24 → 00:58:28>> ภาพลักษณ์โรงเรียนต้องมาก่อนครูจะสอนมาก

00:58:28 → 00:58:32น้อยแค่ไหนหลังบ้านไม่รู้แต่ภาพลักษณ์

00:58:32 → 00:58:38ครับเราจะปลุกกระแสให้คนดูคุณค่าคนมาก

00:58:38 → 00:58:40กว่าดูที่ภาพลักษณ์เค้ายังไงครับอาจารย์

00:58:40 → 00:58:43>> โอเราก็พูดกันมานานเนาะแต่เราก็ติดเรื่อง

00:58:43 → 00:58:44รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส

00:58:44 → 00:58:45>> อือ

00:58:45 → 00:58:49>> แต่สัมผัสทางใจเราไม่ค่อยมีไงไปแล้วใจมัน

00:58:49 → 00:58:52สงบใจมันเข้าไปแล้วมันมันมีอะไรบางอย่าง

00:58:52 → 00:58:54รู้สึกมันเย็นสบายมันสงบเรากลับไปให้เรา

00:58:55 → 00:58:57ไปชื่นชมอะไรบางอย่างบางคนเข้าไปร้านก็

00:58:57 → 00:58:59อยู่ที่คุณภาพของของใจเราอ่ะครับว่าเรา

00:58:59 → 00:59:02ให้ถ้าเราให้คุณค่ากับแสงสีเปิดเพลงเราก็

00:59:02 → 00:59:04จะโฟกัสอ่ะไม่เห็นทาสีไม่เห็นตัวนู้นไม่

00:59:04 → 00:59:07เห็นมีแต่แต่ถ้าเกิดคนมีคุณภาพของใจดี

00:59:07 → 00:59:10เฮ้ยเฮ้ยดูบาริต้าเ้าดูเ้าสงบ

00:59:10 → 00:59:11>> บอกไม่ถูก

00:59:11 → 00:59:12>> อื

00:59:12 → 00:59:16>> เบอกไม่ถูกเออเ้าจัดเอ้ยเค้าจัด

00:59:16 → 00:59:19โลเคชัเค้าดูไม่หรูไม่อะไรมากแต่รู้สึก

00:59:19 → 00:59:23ทำไมมันให้คุณภาพของจิตใจเนี่ยมันรับรู้

00:59:23 → 00:59:24สิ่งที่มัน

00:59:24 → 00:59:26>> ไม่ได้เป็นฟิสิกส์เป็นนามเป็นรูปธรรมนะ

00:59:26 → 00:59:26ครับ

00:59:26 → 00:59:27>> อ

00:59:27 → 00:59:29>> เพราะฉะนั้นคุณภาพของใจมันถึงมายุคที่เรา

00:59:29 → 00:59:31ต้องมาพัฒนาคุณภาพของจิตใจอ่ะ

00:59:31 → 00:59:33>> ที่จะรับรู้

00:59:33 → 00:59:36>> ที่มันไม่ใช่รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเฉยๆ

00:59:36 → 00:59:38มันไม่รู้มันมันอะไรไม่รู้แต่มันบอกไม่

00:59:38 → 00:59:41ถูกอ่ะซึ่งทุกคนมีเซ้นอันนี้นะ

00:59:41 → 00:59:43>> เฮ้ยมาทำไมที่นี่แล้วมันสบายใจมาที่นี่

00:59:43 → 00:59:45รู้สึกเฮ้ยเรารู้สึกเค้าเป็นมิตรกับเรา

00:59:45 → 00:59:45จังเลย

00:59:45 → 00:59:46>> อื

00:59:46 → 00:59:48>> ตั้งแต่เข้าที่จนรถมาตั้งแต่ไม่รู้สิมัน

00:59:48 → 00:59:49มีอะไรบางอย่าง

00:59:49 → 00:59:50>> ครับ

00:59:50 → 00:59:52>> อันเนี้ยครับมันจะเป็นเรื่องของผมว่าไยุค

00:59:52 → 00:59:55ตัดไปอ่ะมันจะเป็นยุคที่ให้คุณค่าเรื่อง

00:59:55 → 00:59:58จิตวิญญาณเรื่องคุณค่าความหมายบางอย่าง

00:59:58 → 01:00:01ไม่อยากจะไปเรื่องเ่งเอนเerร์ยีพลังพลัง

01:00:01 → 01:00:04งานจะเป็นสายมูนะแต่ว่า

01:00:04 → 01:00:06>> เรื่องนี้มันมีคุณมันมีมันมีปรากฏการณ์

01:00:06 → 01:00:07แบบนี้อยู่จริง

01:00:07 → 01:00:09>> อย่างบางสถานที่เราบอกไม่ถูกว่าทำไมเราไป

01:00:09 → 01:00:11แล้วแล้วรู้สึกเรารู้สึกประทับใจ

01:00:11 → 01:00:11>> อ

01:00:11 → 01:00:13>> ให้เราอธิบายเราอธิบายไม่ถูก

01:00:13 → 01:00:13>> อือ

01:00:14 → 01:00:17>> เพราะโครงสร้างแล้วเพราะอะไรไม่รู้เป็น

01:00:17 → 01:00:18มวลรวมบางอย่าง

01:00:18 → 01:00:18>> อื

01:00:18 → 01:00:21>> ซึ่งอันเนี้ยเราก็มีหลายที่เรา

01:00:21 → 01:00:23เราเราประทับใจ

01:00:23 → 01:00:25>> แต่ละคนก็ประทับใจไม่เหมือนกันด้วยนะ

01:00:25 → 01:00:26>> ครับ

01:00:26 → 01:00:28>> มันก็ให้มุมมองให้คุณค่าไม่เหมือนกัน

01:00:28 → 01:00:31เพราะฉะนั้นผมว่าเราคงปฏิเสธเราคงห้ามเ

01:00:31 → 01:00:33ไม่ได้หรอกครับว่าเขาจะตกแต่งเพียงแต่ว่า

01:00:33 → 01:00:35ถ้าเขาต้องลงทุนเยอะเป็นหนี้เป็นสินมา

01:00:35 → 01:00:37เพื่อตั้งหน้าร้านให้สวยงามแล้วดึงดูดคน

01:00:37 → 01:00:38ด้วย

01:00:38 → 01:00:39>> ด้วยเปลือก

01:00:39 → 01:00:40>> อื

01:00:40 → 01:00:42>> เจะอยู่ไม่นานเจะไม่มีเงินใช้หนี้

01:00:42 → 01:00:42>> ครับ

01:00:42 → 01:00:43>> ธุรกิจเขาจะเจ๊ง

01:00:43 → 01:00:44>> ครับ

01:00:44 → 01:00:46>> แล้วพอจะเจ๊งก็เจ๊งไม่ได้ก็ต้อง

01:00:46 → 01:00:47>> ครับ

01:00:47 → 01:00:48>> ก็ต้องเติมไอ้นู่นไอ้นี่ใช่มั้ยครับ

01:00:48 → 01:00:51เหมือนถ้าสมมุติเราวงการแพทย์เนี่ยถ้าถ้า

01:00:51 → 01:00:55แพทย์จบใหม่เนี่ยแล้วอยากจะรวยเร็วๆเนี่ย

01:00:55 → 01:00:57เปิดคลินิกแล้วคนไม่ค่อยเข้าทำไงครับก็

01:00:57 → 01:01:00ต้องโปรโมทโปรโมทก็ต้องโฆษณาโฆษณาก็ห้าม

01:01:00 → 01:01:03โฆษณาใช่มั้ยก็ต้องหาวิธีออกก็ออกสื่อออก

01:01:03 → 01:01:07สื่อก็แฝงๆไปใช่มั้ทำให้ดูดีดูเก่งดูเท่

01:01:07 → 01:01:10อะไรเงี้ยแต่ข้างในตัวเองไม่ได้หรือไม่

01:01:10 → 01:01:12ได้มีความพร้อมที่จะดูแลมันก็เสี่ยงอ่ะ

01:01:12 → 01:01:15อาจจะดูดีรวยเออคนก็มาแล้วแต่สุดท้ายก็

01:01:15 → 01:01:15เสี่ยง

01:01:15 → 01:01:16>> ครับ

01:01:16 → 01:01:18>> เสี่ยงที่จะมีปัญหาสร้างมีคอมพลิเคชมี

01:01:18 → 01:01:20อะไรต่างๆอย่างผมผมยกตัวอย่างผมเองตอนที่

01:01:21 → 01:01:24ผมจบจบมาเนี่ยตอนผมเคยเปิดคลินิกนะ

01:01:24 → 01:01:25>> อื

01:01:25 → 01:01:28>> แต่ตอนที่เปิดคลินิกเนี่ยไม่ต้องคำนวณ

01:01:28 → 01:01:29>> อื

01:01:29 → 01:01:32>> ว่าจะได้วันไข้กี่คนเพราะว่าถ้าผ่อนตึก

01:01:32 → 01:01:33คือเงินเดือน

01:01:33 → 01:01:33>> ครับ

01:01:33 → 01:01:37>> จะไม่เอารายได้จากการเปิดคลินิกมาผ่อน

01:01:37 → 01:01:38>> ครับ

01:01:38 → 01:01:42>> ถ้าไม่แน่ใจงั้นถ้าเปิดคลินิกเปิดเซง์

01:01:42 → 01:01:46ร้านแล้วจะต้องอาศัยรายได้จากการตรวจคน

01:01:46 → 01:01:50ไข้เอามาจ่ายความเสี่ยงจะมาว่าก็ต้องหาคน

01:01:50 → 01:01:50ไข้

01:01:51 → 01:01:53>> ถ้าคนไข้น้อยต้องโปรโมท

01:01:53 → 01:01:57>> ต้องหาทางให้ยาให้นู่นให้นี่จ่ายจ่ายนู่น

01:01:57 → 01:01:58จ่ายนี่เพื่อ income

01:01:58 → 01:01:59>> ครับ

01:01:59 → 01:02:02>> เนี่ยถึงบอกว่าบางครั้งเราก็ผูกมั่นตัว

01:02:02 → 01:02:03เราเอง

01:02:03 → 01:02:03>> ครับ

01:02:03 → 01:02:05>> นั้นก็ต้องสร้างภาพสร้างอะไรต่างๆแล้วมัน

01:02:05 → 01:02:08ก็เนี่ยครับสูญเสียคุณค่า

01:02:08 → 01:02:11>> ครับงั้นผมบอกว่าอย่างกถ้าใครเป็นหมอน้อง

01:02:11 → 01:02:13ๆจบใหม่เนี่ยอย่ารีบร้อนพอรีบร้อนแล้วมัน

01:02:13 → 01:02:15จะเหนื่อยครับแล้วมันเติดกับดักเข้าไป

01:02:15 → 01:02:16ธุรกิจแล้วน่ะ

01:02:16 → 01:02:16>> ครับ

01:02:16 → 01:02:19>> ไอที่เจอบ่อยก็คือนายทุนก็เปิดร้านไว้ให้

01:02:19 → 01:02:22ตัวเองก็เข้าไปทำนานๆทุนเไม่รับผิดชอบ

01:02:22 → 01:02:23หรอกให้เราเอาเราไปเสี่ยง

01:02:23 → 01:02:28>> ครับเหตุผลที่ผมประเด็นนี้ก็คือ

01:02:28 → 01:02:30ขอบคุณครับอาจารย์ที่อาจารย์สรุปใช้คำนึง

01:02:30 → 01:02:34ก็คือวิเคราะห์คุณค่าทางจิตใจอันนี้ผมคิด

01:02:34 → 01:02:38ว่าเราไปใช้ในฐานะผู้บริโภคและผู้ให้

01:02:38 → 01:02:42บริการถ้าทั้ง 2 ฝ่ายเริ่มรีเซตสมดุลใหม่

01:02:42 → 01:02:46ในสังคมแรงกดดันจะมันจะไม่เกิดหนึ่งใน

01:02:46 → 01:02:49ปัญหาที่ไทยเรามีหนี้สินเยอะเยอะหรือนี้

01:02:49 → 01:02:52เสียงนอกระบบก็เพราะเราอยู่ในแรงกดดัน

01:02:52 → 01:02:55เนี่ยครับแรงกดดันที่ต้องสร้างภาพเหนือ

01:02:55 → 01:02:58กว่าสร้างคุณค่าแบนเนมอะไรอย่างเงี้ยเออ

01:02:58 → 01:02:59ใช่ครับ

01:02:59 → 01:03:04>> มันก็เลยทำให้ตึกใหญ่ตึกสวยไปหมดอะไรเลย

01:03:04 → 01:03:08ก็บริการเลิศไปหมดแต่คุณค่าในตัวมนุษย์

01:03:08 → 01:03:11น้อยลงและไปกดดัน

01:03:11 → 01:03:11>> อื

01:03:11 → 01:03:13>> เพราะอะไรฮะเพราะผู้บริโภคก็ดีมานอย่าง

01:03:13 → 01:03:17นั้นผู้บริโภคก็อาจจะลืมมองในคุณค่าในคน

01:03:17 → 01:03:21ที่ให้บริการแต่ไปให้น้ำหนักกับภาพตึก

01:03:21 → 01:03:24เสียงแบรนด์มากกว่างั้นมัน 2 ฝ่ายผมว่านะ

01:03:24 → 01:03:27มันก็จะกดดันทั้งคู่แต่ถ้าเราย้อนยุคกลับ

01:03:27 → 01:03:30ไปได้สมัยโบราณเนี่ยอันนี้ไม่ได้พูด

01:03:30 → 01:03:32เรื่องความเสี่ยงการบริหารความเสี่ยงหรือ

01:03:32 → 01:03:35อะไรนะเอาแค่ความสัมพันธ์ความเชื่อถือกัน

01:03:35 → 01:03:39เนี่ยผมว่าแพทย์กับคนไข้หรือผู้ให้บริการ

01:03:39 → 01:03:41กับผู้รับบริการมันศักดิ์สิทธิ์กว่านะใน

01:03:41 → 01:03:42ยุคโบราณอาจารย์ศักสิทกว่าโบราณนี่

01:03:43 → 01:03:45ศักดิสิทธิ์กว่าเยอะเพราะว่าคนที่เป็น

01:03:45 → 01:03:49เป็นแพทย์มักจะมาพื้นฐานจากครูจาก

01:03:50 → 01:03:50>> ครับ

01:03:50 → 01:03:51>> บัดหลวงจากพระ

01:03:51 → 01:03:51>> ครับ

01:03:51 → 01:03:53>> ก็จะได้มีความรู้ก็เริ่มรักษาจะเริ่ม

01:03:54 → 01:03:56รักษาด้วยใช้ความเชื่อทางศาสนาต่อไปจะ

01:03:56 → 01:03:59เริ่มมีสมุนไพรมีพิธีกรรมสวดเสริก็แล้ว

01:03:59 → 01:04:01แต่พัฒนาการมาเรื่อยๆจนกระทั่งกลายเป็น

01:04:01 → 01:04:04อาจารย์กลายเป็นครูกลายเป็นหมอเนี่ยมัน

01:04:04 → 01:04:06อยู่ในตระกูลเดียวกันเนาซินแสเนี่ย

01:04:06 → 01:04:07>> มาตระกูลเดียวกัน

01:04:07 → 01:04:09>> แต่หลังๆมันเป็นอาชีพอ่ะ

01:04:09 → 01:04:09>> อื

01:04:09 → 01:04:12>> นะเป็นอาชีพแล้วก็ลูกค้าเนี่ยได้ระบบ

01:04:12 → 01:04:14ธุรกิจที่เราเราเรียกกันใช่มั้ยครับมันก็

01:04:14 → 01:04:18กลายเป็นลูกค้าอ่าโรงเรียนมหาวิทยาลัยก็

01:04:18 → 01:04:20มองนักศึกษาเป็นลูกค้าภาษาที่เอามาพัฒนา

01:04:20 → 01:04:23คุณภาพอ่ะภาษาที่เราใช้มันก็มันก็จะมันก็

01:04:23 → 01:04:25เอาทางธุรกิจมาครับ

01:04:25 → 01:04:27>> มันก็หนีเลยหนีไม่พ้นครับโมเดลธุรกิจก็

01:04:27 → 01:04:31เข้ามาในกิจการการศึกษากิจการทุกอย่าง

01:04:31 → 01:04:34กิจการโรงพยาบาลเราปฏิเสธไม่ได้หรอกเรา

01:04:34 → 01:04:38วางใจว่าเราจะทำไงให้มันพอดีพอเหมาะพอสม

01:04:38 → 01:04:40เราจะไม่เผลอไปให้คุณค่าบางอย่างจน

01:04:40 → 01:04:41กระทั่งมันเสียอ

01:04:41 → 01:04:43>> คุณค่าระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์คุณค่า

01:04:43 → 01:04:45ของมนุษย์กับมนุษย์

01:04:45 → 01:04:48>> เราเราสัมผัสได้เราจะมีพื้นที่ไม่งั้นเรา

01:04:48 → 01:04:50จะอยู่กับทุกอย่างเป็นจักกลเป็นเมคนิคหมด

01:04:50 → 01:04:53เลยเนาะทุกอย่างต้องประเมินต้องเป็นตัว

01:04:53 → 01:04:55เลขต้องนู่นนี่แล้วไอ้คุณค่าที่เราคุยกัน

01:04:55 → 01:04:58นี่เราวัดกันยังไงอ่ะเราสัมผัสได้เราจะ

01:04:58 → 01:05:00สื่อสารยังไงเราจะมีพื้นที่ที่จะที่จะรับ

01:05:00 → 01:05:01รู้มั้ย

01:05:01 → 01:05:04>> พื้นที่จะรับรู้มิติที่จับต้องไม่ได้อ่ะ

01:05:04 → 01:05:07>> ไม่ให้พื้นที่นะต้องแปลงมาเป็นตัวเลขแล้ว

01:05:07 → 01:05:09บางทีบางอย่างมันแปลงไม่ได้ยอมทัพว่ามัน

01:05:09 → 01:05:13บางอย่างมันจับต้องให้เป็นให้เป็นรูปธรรม

01:05:13 → 01:05:14แบบนั้นไม่ได้

01:05:14 → 01:05:14>> ครับ

01:05:14 → 01:05:16>> และการจับต้องไม่ได้การไม่มี evidence

01:05:16 → 01:05:18ไม่ใช่เป็น evidence of lack of

01:05:18 → 01:05:20evidence ครับ

01:05:20 → 01:05:21>> ไม่มี evidence ไม่ได้แปลว่า

01:05:21 → 01:05:22>> สุดยอด

01:05:22 → 01:05:24>> เป็นตัวเป็นหลักฐานที่บอกว่าไม่มี

01:05:24 → 01:05:25>> ครับ

01:05:25 → 01:05:26>> มันรับไม่ได้

01:05:26 → 01:05:28>> ไม่มีเออไม่มีหลักฐานไม่ได้เป็นหลักฐาน

01:05:28 → 01:05:29ที่บอกว่าไม่มี

01:05:29 → 01:05:30>> ครับ

01:05:30 → 01:05:32>> หรือมีหลักฐานก็ไม่ใช่เป็นหลักฐานบอกที่

01:05:32 → 01:05:33บอกว่ามี

01:05:33 → 01:05:37>> ขอบคุณครับอาจารย์ก็เห็นภาพก็พยายามหันมา

01:05:37 → 01:05:42ให้ความสำคัญกับความรู้สึกเราจิตมันถึงจะ

01:05:42 → 01:05:45เห็นค่าคนอื่นถ้าเราเห็นค่าในตัวเองนะเรา

01:05:45 → 01:05:46เข้าใจความรู้สึกเราอย่างที่อาจารย์บอก

01:05:46 → 01:05:49มันวัดไม่ได้มันวัดไม่ได้ไม่ได้หมายนึง

01:05:49 → 01:05:51มันไม่มีหลักฐานนะแต่ของบางอย่างมันถูก

01:05:51 → 01:05:54ดีไซน์มาเพื่อวัดไม่ได้มัน individual

01:05:54 → 01:05:56แต่ถ้าเราเริ่มให้ความสำคัญว่าคุยกับ

01:05:56 → 01:05:59มนุษย์ตรงข้ามเนี่ยมันเกิดคุณค่าอย่างไร

01:05:59 → 01:06:02กระแสนั้นน่ะกระแสคุณค่ามนุษย์มันจะอยู่

01:06:02 → 01:06:06เหนือกว่ากระแสคุณค่าของแบรนingหรือภาพ

01:06:06 → 01:06:09พรรคผมอ่ะเพิ่งมาเริ่มเรียนรู้ก็คือ 5 ปี

01:06:09 → 01:06:12พวกเนี้ยฮะอาจารย์ผมเสียดายนะว่าผมไม่เคย

01:06:12 → 01:06:16รู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลยผมมีแต่ทำทำๆๆๆ

01:06:16 → 01:06:17เราเป็นแพทย์นะเราก็ถูกเรียนให้สอนให้จำ

01:06:17 → 01:06:21ให้สอนให้โอ้เวทำๆๆๆ

01:06:21 → 01:06:23>> แต่พอเราถึงจุดนึงของชีวิตเราเพิ่งมารู้

01:06:23 → 01:06:27ว่าโอสิ่งสำคัญที่สุดมันคือข้างใน

01:06:27 → 01:06:30ผมก็เลยพยายามให้ลูกผมเริ่มจากข้างในก่อน

01:06:30 → 01:06:30>> ครับ

01:06:30 → 01:06:33>> ก็เลยก็เลยเนี่ยก็เลยมีโอกาสที่ดีมากเลย

01:06:33 → 01:06:35ที่ได้เชิญอาจารย์มาแล้วก็อยากจะรณรงค์ใน

01:06:35 → 01:06:39สังคมว่าเออแบบคุยเรื่องความรู้สึกทุกอัน

01:06:39 → 01:06:42ตั้งโต๊ะคุยกันอาจจะไม่ต้องตั้งโต๊ะ

01:06:42 → 01:06:44literally นะแต่หมายถึงว่าต้องมีเวลาคุย

01:06:44 → 01:06:47เรื่องความรู้สึกเพราะเด็กรุ่นใหม่เนี่ย

01:06:47 → 01:06:50มันต้องใช้ความรู้สึกละในยุคปัจจุบันที่

01:06:50 → 01:06:50ผมอ่านนะ

01:06:51 → 01:06:51>> ใช่

01:06:51 → 01:06:54>> เพราะว่าผมเห็นรุ่นรุ่นเนี่ยรุ่นรุ่น

01:06:54 → 01:06:57เจนก่อนเราเนี่ยมันความทุกข์เ้าเยอะปัญหา

01:06:57 → 01:07:00อารมณ์เยอะแค่ขนาดตึกถล่มเนี่ยทั้งๆที่

01:07:00 → 01:07:03ตัวเองไม่ได้เกี่ยวเลยนะผมมีคนไข้มาอื

01:07:03 → 01:07:05ร้องไห้มา

01:07:05 → 01:07:07>> คือมันอเฟคถึงทั้งๆที่มันเป็นไกลตัวเค้า

01:07:07 → 01:07:10นะแสดงไม่ได้บอกว่าเค้าอ่อนโยนนะแต่ว่าผม

01:07:10 → 01:07:12ว่า structure อะไรบางอย่างมันต้องมีอะไร

01:07:12 → 01:07:13ที่พลาดอื

01:07:13 → 01:07:16>> ในการอัingเ้าในการที่เขาโตมา

01:07:16 → 01:07:20>> ใช่มันความความภูมิคุ้มกันในการที่จะวาง

01:07:20 → 01:07:22ใจเข้าใจแล้วก็

01:07:22 → 01:07:24>> ปล่อยไอ้เหมือนกับความทุกข์

01:07:24 → 01:07:25>> ครับ

01:07:25 → 01:07:27>> มันเหมือนเชื้อโรคเนาะมันเหมือนมันเหมือน

01:07:27 → 01:07:28มันเหมือนไวรัสมันมาแต่ว่าเราไม่อินเฟก

01:07:28 → 01:07:29อ่ะ

01:07:29 → 01:07:29>> ครับ

01:07:29 → 01:07:33>> เราเห็นภาพข่าวเราอาจจะไหวสงสารเ้านิด

01:07:33 → 01:07:36หน่อยนะดูช้าๆแต่เรารู้แล้วเฮ้ยวางใจเฮ้ย

01:07:36 → 01:07:38เราทำอะไรไม่ได้เราจะระวังเราจะป่วยไปอีก

01:07:38 → 01:07:39คนนึง

01:07:39 → 01:07:41>> อะไรเงี้ยมันเริ่มกลับมาเ care กลับมาดู

01:07:41 → 01:07:44แลได้ตัวเองกลับมาดูแลตัวเองได้ดีคือจาก

01:07:44 → 01:07:47การที่เราตระหนักเราเท่าทันนี้ถามว่า

01:07:47 → 01:07:50เรื่องเรื่องอารมณ์และความรู้สึก

01:07:50 → 01:07:53ภาษาจริงๆไอ้เนี่ยอารมณ์และความรู้สึกมัน

01:07:53 → 01:07:55เป็นสิ่งที่

01:07:55 → 01:07:56exist นะ

01:07:56 → 01:07:57>> ครับ

01:07:57 → 01:07:59>> มัน exist อยู่ดำรงอยู่จริงแต่ไอ้ความคิด

01:07:59 → 01:08:02เนี่ยมันเป็นมโนเป็นความคิดมันไม่ได้มี

01:08:02 → 01:08:04อยู่จริงมันเป็นความมันถามว่าจริงเนี่ย

01:08:04 → 01:08:07คือความรู้สึกรู้สึกอย่างนั้นจริงๆอย่า

01:08:07 → 01:08:09เพิ่งพอสมเหตุสมผลอย่าเพิ่งมาตั้งถามรู้

01:08:09 → 01:08:10สึกอย่างงั้นได้ยังไง

01:08:10 → 01:08:11>> ครับ

01:08:11 → 01:08:13>> ทำไมแค่นี้ต้องเสียใจด้วย

01:08:13 → 01:08:13>> อื

01:08:13 → 01:08:15>> ต้องมีแค่นี้มั้ย

01:08:15 → 01:08:15>> ครับ

01:08:15 → 01:08:17>> ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องโมโหโมโหไปแล้วไม่

01:08:17 → 01:08:20เป็นไรเพราะฉะนั้นการพูดคุยความรู้สึก

01:08:20 → 01:08:23>> น้อยใจหนูน้อยใจใช่มั้ยหนูหนูกำลังน้อยใจ

01:08:23 → 01:08:26ที่พ่อไม่ซื้อไอ้นี้ให้ใช่มั้ยโอเคหนู

01:08:26 → 01:08:30น้อยใจไม่ใช่ว่าอะไรกันแค่นี้ต้องน้อยใจ

01:08:30 → 01:08:33มันไม่ใช่แค่มันไม่ได้เหตุผลอะไรอ่ะก็

01:08:33 → 01:08:36น้อยใจอยู่พ่อแม่เข้าใจมั้ยเหมือนเราพาพา

01:08:36 → 01:08:39ลูกไปห้างแล้วลูกวิ่งร้องไห้ดิ้นลงไปดิ้น

01:08:40 → 01:08:42เอาของเล่นน่ะเเจอมั้คือ

01:08:43 → 01:08:43>> ครับอาจารย์

01:08:43 → 01:08:45>> อยากจะพาไปห้างก็กลัวว่าจะไปดิไปร้อง

01:08:45 → 01:08:48งอแงวของเล่นน่ะมันก็เป็นแบบเนี้ยถ้าเกิด

01:08:48 → 01:08:52ถ้าเกิดเรารู้ว่าเค้าอยากได้ของเล่นแต่

01:08:52 → 01:08:54ว่าตอนเราออกไปเราบอกว่าไปแล้วห้ามร้อง

01:08:54 → 01:08:56เอาของเล่นนะเค้าเค้าตกลงมั้ย

01:08:56 → 01:08:57>> อื

01:08:57 → 01:09:00>> เค้าก็จะยอมตกลงใช่มั้แต่พอไปปุ๊บอ่ะ

01:09:00 → 01:09:00>> เอาล่ะ

01:09:00 → 01:09:01>> อื

01:09:01 → 01:09:03>> แต่ถ้าเกิดถ้าเราเข้าใจความรู้สึกก่อนจะ

01:09:04 → 01:09:07มาหนูอยากมาหนูเลยยอมสัญญาว่าจะไม่ร้อง

01:09:07 → 01:09:08เอาของเล่น

01:09:08 → 01:09:08>> ครับอาจารย์

01:09:08 → 01:09:09>> ใช่ป่า

01:09:09 → 01:09:12>> ลูกบอกว่าใช่แต่พอมาแล้วพอหนูเห็นมันอด

01:09:12 → 01:09:13ไม่ได้ใช่มั้ย

01:09:13 → 01:09:14>> อื

01:09:14 → 01:09:17>> เข้าใจตอนที่เราไม่ได้นึกตอนที่เราไม่เจอ

01:09:17 → 01:09:18เราก็นึกว่าเราทำได้

01:09:18 → 01:09:18>> ครับ

01:09:18 → 01:09:21>> แต่พอเราเจอมันเห็นแล้วมันก็อดไม่ได้หนู

01:09:21 → 01:09:24ก็เลยอยากได้หนูก็เลยร้องไห้ใช่มั้เนี่ย

01:09:24 → 01:09:25แค่เนี้ยเต้องการแค่เนี้ยต้องการความเข้า

01:09:25 → 01:09:28ใจไอ้ที่ยังดิ้นไม่เลิกเพราะรู้สึกมันยัง

01:09:28 → 01:09:32ไม่เข้าใจเรายังไม่เก็ตพ่อแม่ยังไม่เก็ต

01:09:32 → 01:09:34ว่าฉันอยากได้ขนาดไหนก็แม่รู้หนูอยากได้

01:09:35 → 01:09:38พ่อรู้หนูอยากได้แต่ที่บ้านเรามีเยอะละ

01:09:38 → 01:09:40>> เดี๋เราไปทำไปกินไอติมกันดีกว่า

01:09:40 → 01:09:40>> ครับ

01:09:40 → 01:09:43>> ชิคิดเปลี่ยนได้

01:09:43 → 01:09:46ก่อนจะจบขออนุญาตถามอาจารย์ดูแลความสุข

01:09:46 → 01:09:48ความสงบ

01:09:48 → 01:09:50ยังไงครับ

01:09:50 → 01:09:53ของตัวเองอาจารย์อาจารย์ยังดูฟิตมากเลยนะ

01:09:53 → 01:09:56ฮะผมผมดูอาจารย์เนี่ยกล้ามเนื้อใบหน้าผิว

01:09:56 → 01:09:58อาจารย์นี้ยังดูอาจารย์ยังดูหนุ่มกว่า

01:09:58 → 01:10:01อายุมากเลยอันนี้ขอแงบอกผมอาจจะดูแก่กว่า

01:10:01 → 01:10:04อาจารย์ครับจริงๆผมตะกี้เรานั่งคุยกัน

01:10:04 → 01:10:07ห้องนั้นเนี่ยผมสังเกตอาจารย์ตั้งแต่ผิว

01:10:07 → 01:10:10หนังกล้ามเนื้อการหลังตรงการเดินขึ้น

01:10:10 → 01:10:13บันไดของอาจารย์อาจารย์

01:10:13 → 01:10:16แววตาอาจารย์เหมือนเดิมที่ผมเจออาจารย์

01:10:16 → 01:10:18>> 20 ปีที่แล้วอาจารย์

01:10:18 → 01:10:19>> อาจารย์ดูแลยังไงครับ

01:10:19 → 01:10:22>> ก็ผมออกกำลังกายประจำด้วยด้วด้วยส่วน

01:10:22 → 01:10:25หนึ่งก็คือเราเรา

01:10:25 → 01:10:27ต้องดูแลตัวเองเพราะเราครอบครัวเราไม่มี

01:10:27 → 01:10:29ลูกใช่มั้นั้นเราต้องดูแลตัวเองเป็นภาระ

01:10:29 → 01:10:34คนอื่นไม่ได้งั้นการดูแลตัวเองด้วยด้วย

01:10:34 → 01:10:37สุขภาพและขณะที่ผมออกกำลังกายผมก็ดูแลจิต

01:10:37 → 01:10:39ใจไปด้วยคือเราก็เจริญสติรู้เนื้อรู้ตัว

01:10:39 → 01:10:42ว่าเราก็วิ่งสิ่งไปหรือหายใจไปแล้วก็อยู่

01:10:42 → 01:10:45กับความรู้สึกอยู่กับความรับรู้เราก็จะ

01:10:45 → 01:10:48ไม่อยู่กับค content เนื้อหาความคิดเยอะ

01:10:48 → 01:10:50เรียกว่าอยู่กับปัจจุบันเรียกว่ามีสติก็

01:10:50 → 01:10:50ได้

01:10:50 → 01:10:51>> ทำยังไง

01:10:51 → 01:10:53>> เราวิ่งไปก็รุมวิ่งแล้วเราก็เห็นแล้วก็

01:10:53 → 01:10:57วางใจว่านี่กายวิ่งนี่ร่างกายวิ่ง

01:10:57 → 01:10:59ไม่ได้รู้สึกว่าเราวิ่งอันเนี้ยเราก็เทน

01:10:59 → 01:11:02ท่าทีแบบนี้ท่าทีเห็นกายโดยความมันเป็น

01:11:02 → 01:11:04ร่างกายที่วิ่งไปเห็นลมหายใจโดยความเป็น

01:11:04 → 01:11:08ปรากฏการณ์อันนี้เป็นเป็นการฝึกที่จะไม่

01:11:08 → 01:11:11เข้าไปidentifาย

01:11:11 → 01:11:15ร่างกายหวงแหนเราเป็นเราก็มีความสามารถใน

01:11:15 → 01:11:18การเป็นผู้สังเกตสังเกตร่างกายสังเกตความ

01:11:18 → 01:11:21คิดสังเกตความกลัวความกังวลพอเราสังเกต

01:11:21 → 01:11:23แล้วเราเห็นชัด

01:11:23 → 01:11:26ไอ้ความกังวลก็มาแต่เราก็ปล่อยผ่านเพราะ

01:11:26 → 01:11:29เรารู้จักมันแล้วแต่ถ้าเราไม่ได้ฝึกฝนมา

01:11:29 → 01:11:31ความกังวลมาเราไม่ทันความกังวลก็พาให้เรา

01:11:31 → 01:11:32ปรุงต่อ

01:11:32 → 01:11:34>> เราก็จะเสียเวลาไปปรุงตายแล้วทำยังไงดี

01:11:34 → 01:11:37นู่นนี่นั่นอันนี้เราก็พวกนี้เราน้อยลง

01:11:37 → 01:11:40เยอะเลยแค่ความกลัวความกังวลความคิดลบ

01:11:40 → 01:11:43โผล่มาเราอ๋อโอเคปล่อยผ่านเพราะฉะนั้น

01:11:43 → 01:11:46สิ่งที่เป็นสิ่งที่ไม่เป็นขยะเป็นสิ่งที่

01:11:46 → 01:11:49ไม่เกิดประโยชน์อะไรมันผ่านไป

01:11:49 → 01:11:50>> อาจารย์ฝึกนานครับ

01:11:50 → 01:11:53>> โอมันก็อยู่ในวิถีชีวิตเมันก็มันก็ค่อย

01:11:53 → 01:11:55เป็นค่อยไปอ่ะมันก็าพวกนี้มันก็ take

01:11:55 → 01:11:59time แหละแต่เพียงแต่ว่าเราฝึกเราดูแล

01:11:59 → 01:12:00แบบนี้แบบไม่เป็นภาระ

01:12:00 → 01:12:00>> อือ

01:12:00 → 01:12:03>> เราไม่ได้มีภาระต้องตื่นมาฝึกอ

01:12:03 → 01:12:03>> เออครับ

01:12:03 → 01:12:06>> โอ้โหไม่อยากฝึกนั่งสมาธิโอ้โหไม่อยาก

01:12:06 → 01:12:08นั่งเลยอะไรเงี้ยเราเราไม่ได้รู้สึกแบบ

01:12:08 → 01:12:10นั้นเนี่ยเพราะเราเห็นคุณถ้าเราก็เริ่ม

01:12:10 → 01:12:13ต้นเอ่อเข้าใจว่าการฝึกฝนที่ถูกต้องมัน

01:12:13 → 01:12:16ไม่ได้มันไม่ได้มันไม่ได้ต้องลงมือลงทุน

01:12:16 → 01:12:18ทำอะไรอ่ะมันไม่ได้ต้องตื่นแต่เช้านอนดึก

01:12:18 → 01:12:22อะไรเงี้ยมันเพียงแค่ชำเรืองมองดูรับรู้

01:12:22 → 01:12:25รู้อยู่ถึงความปรากฏขึ้นของกายของใจเรา

01:12:25 → 01:12:27ถ้าเข้าใจถูกต้องมันจะไม่มีภาระมันกลับ

01:12:28 → 01:12:30วางภาระภาระที่เกิดจากความกลัวภาระที่

01:12:30 → 01:12:34เกิดจากความกังวลความอิจฉาน้อยใจความขุ่น

01:12:34 → 01:12:37เนี่ยภาระจากความขุ่นที่มาครอบงำชีวิตเรา

01:12:37 → 01:12:38มันสั้นลงอ่ะ

01:12:38 → 01:12:40เของเดิมไม่ขุ่นนะอย่างตอนเราคุยกันอยู่

01:12:40 → 01:12:43ตอนเนี้ยใจเราใสนะผู้ฟังที่อยู่ทางบ้าน

01:12:43 → 01:12:46ตอนเนี้ยจิตใจผ่องใสหมดไม่มีใครมีปัญหา

01:12:46 → 01:12:48เลยตอนนี้

01:12:48 → 01:12:50>> นึกออกมั้ยทุกคนมีความเป็นพุทธธาตุทุกคน

01:12:50 → 01:12:52มีกอสมีพระเจ้าอยู่ในตัว

01:12:52 → 01:12:52>> ครับ

01:12:52 → 01:12:55>> เหมือนกันหมด

01:12:55 → 01:12:58อยู่ตรงนั้นเลยแต่ไอ้ที่ที่ดูมัวๆมีมัว

01:12:58 → 01:13:02หมองมีมัวๆเข้ามาเนี่ยเป็นแค่เมฆที่จมา

01:13:02 → 01:13:04เปรียบเสมือนเปรียบเสมือนท้องฟ้าก็ยังใส

01:13:04 → 01:13:07อยู่เหมือนเดิมแต่มีเมฆลอยมาเป็นคราวเรา

01:13:07 → 01:13:09อยู่ตำแหน่งของท้องท้องฟ้าที่ผมพูดนะว่า

01:13:09 → 01:13:11เราอยู่ในตำแหน่งของกันเราเป็นท้องฟ้าที่

01:13:11 → 01:13:14พร้อมที่จะมีความพร้อมที่จะมีเมฆขาวเมฆดำ

01:13:14 → 01:13:17พายุก็คือพร้อมที่จะมีความอิจฉาน้อยใจ

01:13:17 → 01:13:20เกิดขึ้นแต่ท้องฟ้าไม่ถล่ม

01:13:20 → 01:13:20>> อื

01:13:20 → 01:13:23>> แต่นี้เราไม่รู้เราก็จะกลายเป็นเมฆเราก็

01:13:24 → 01:13:26กลายเป็นนู่นเป็นนี่เอ้ยแต่เราอยู่เหนือ

01:13:26 → 01:13:28เพราะฉะนั้นเราก็อยู่กับความวุ่นวายปั่น

01:13:28 → 01:13:32ป่วนความทุกข์ต่างๆด้วยความเข้าใจในฐานะ

01:13:32 → 01:13:35จิตจิตใจที่กว้างขวางอยู่ได้มันเป็นไปได้

01:13:35 → 01:13:37เดี๋ยวได้ดั่งใจเดี๋เดี๋ยวฝนตกเดี๋เดี๋ยว

01:13:37 → 01:13:38แดดออก

01:13:38 → 01:13:38>> อื

01:13:38 → 01:13:42>> ไม่ไม่มีอยากได้นู่นได้นี่เราก็รู้ว่าอ่า

01:13:42 → 01:13:46ความสงบก็คือท้องฟ้าที่ว่างแล้วรู้ได้ไง

01:13:46 → 01:13:49มันว่างก็ตอนก็เคยเห็นตอนมันไม่ว่าง

01:13:49 → 01:13:50>> อื

01:13:50 → 01:13:52>> เพราะนั้นมันก็อิงอาศัยอ่ะครับไม่รู้จัก

01:13:52 → 01:13:54มืดไม่ไม่มันถ้ามันไม่มีมืดสว่างมันก็ไม่

01:13:54 → 01:13:55มีความหมาย

01:13:55 → 01:13:56>> อื

01:13:56 → 01:13:58>> แต่มันไม่มีมืดถ้าไม่มีความมืดเลยพระ

01:13:58 → 01:14:01อาทิตย์นี่จะมีคุณค่ามั้ย

01:14:01 → 01:14:04>> แสดงว่าอาจารย์อาจารย์ให้ความสำคัญกับมืด

01:14:04 → 01:14:06ไม่น้อยไปกว่าความสว่าง

01:14:06 → 01:14:08>> เป็นเรื่องเป็นเป็นเป็นปรากฏการณ์เนี่ย

01:14:08 → 01:14:10>> เราไม่ได้รังเกียจแต่ว่าชีวิตเราวิถี

01:14:11 → 01:14:13ชีวิตทั่วๆไปเนี่ยเราจะพากันไปหาความ

01:14:13 → 01:14:14สว่างไง

01:14:14 → 01:14:15>> ครับ

01:14:15 → 01:14:17>> ไปหาสิ่งที่สบายสิ่งที่ใช่สิ่งที่ทำให้

01:14:18 → 01:14:18ราบรื่น

01:14:18 → 01:14:19>> ครับ

01:14:19 → 01:14:22>> อ่าไม่ผิดหวังไม่เสียใจตั้งนานตาเรียน

01:14:22 → 01:14:24หนังสือหางานทำมั่นคงอะไรอย่างเงี้ยแต่

01:14:24 → 01:14:26ขณะที่เราตั้งตาตั้งตาแบบนั้นเราก็เจอ

01:14:26 → 01:14:28ความผิดหวังเจอเจ็บไข้ได้ป่วยเจอพัดพาก

01:14:28 → 01:14:32เจออุบัติเหตุความสามารถในการอยู่กับสิ่ง

01:14:32 → 01:14:35ที่ไม่พึงประสงค์อ่ะมันไม่พัฒนาขึ้นเท่า

01:14:35 → 01:14:35ไหร่นะ

01:14:35 → 01:14:36>> อื

01:14:36 → 01:14:38>> แต่ความสามารถในการหนีสิ่งไม่พึงประสงค์

01:14:38 → 01:14:39อ่ะพัฒนา

01:14:39 → 01:14:40>> โอ้โหโอ

01:14:40 → 01:14:43>> ยิ่งมีตังค์ทำไงครับหนีหารถดีๆหาบ้านดีๆ

01:14:43 → 01:14:47ไม่ให้เกิดอุบาเทของที่มันมีsaซฟตี้

01:14:47 → 01:14:51>> ใช่มั้ยตรวจร่างกายสม่ำเสมอเจอเลโลกอะไร

01:14:51 → 01:14:53จะได้ดูแลกันรวดเร็วเนี่ยเราทำทุกอย่าง

01:14:53 → 01:14:54แล้วมันหนีพ้นมั้ย

01:14:54 → 01:14:55>> อื

01:14:55 → 01:14:57>> วันดีคดีๆก็แจ็คพอต

01:14:57 → 01:14:57>> อื

01:14:57 → 01:15:00>> ไม่ได้เตรียมความพร้อมเพราะฉะนั้นความ

01:15:00 → 01:15:03พร้อมชีวิตมันมีด้านอีกด้านนึงคือด้าน

01:15:03 → 01:15:06เสื่อมด้านความไม่แน่นอนมันเกิดขึ้นความ

01:15:06 → 01:15:08ผิดหวังเสียใจมันมัน

01:15:08 → 01:15:12ธรรมชาติน่ะแต่พอเราแต่เราลำเอียงไปในทาง

01:15:12 → 01:15:16ลำเอียงไปในทางโอเคไงครับเวลาไม่โอเคนี่

01:15:16 → 01:15:19เราเราเยอะมั้ยเวลาไม่โอเคเยอะ

01:15:19 → 01:15:19>> เยอะครับ

01:15:20 → 01:15:21>> เวลาโอเคนี่ไม่ค่อยเยอะ

01:15:21 → 01:15:21>> ครับ

01:15:21 → 01:15:24>> เวลามันใช่มันได้สมหวังไม่ค่อยเยอะแต่พอ

01:15:24 → 01:15:28ไม่ได้ไม่สมหวังเนี่ยเยอะลูกคะแนนไม่ได้

01:15:28 → 01:15:30ตามที่สมหวังนี่เยอะมากเลยถามถามแล้วถาม

01:15:30 → 01:15:34อีกว่าทำไมอันนั้นเราลองใจกว้างๆเท่ากัน

01:15:34 → 01:15:37สมหวังไม่สมหวังมันคือชีวิตน่ะเราก็จะ

01:15:37 → 01:15:40เป็นคนที่มีชีวิตชีวามากขึ้นไม่ใช่เอาแต่

01:15:40 → 01:15:41ได้

01:15:41 → 01:15:42>> อ

01:15:42 → 01:15:44>> ไม่ได้ไม่เอาไม่ได้ก็โอเคมันไม่ได้แล้ว

01:15:44 → 01:15:44อ่ะ

01:15:45 → 01:15:45>> ครับ

01:15:45 → 01:15:46>> มันไม่สมปรารถนาอะไร

01:15:46 → 01:15:51>> ครับก่อนจบรายการอาจารย์อยากฝากอะไรกับ

01:15:51 → 01:15:54ประชาชนรากหญ้า 1 อย่างถ้าอาจารย์อยากฝาก

01:15:54 → 01:15:56จากใจ

01:15:56 → 01:15:59>> ผมคิดว่าสิ่งที่สำคัญทุกคนต้องต้องรับรู้

01:15:59 → 01:16:03ว่าไม่มีใครมารับผิดชอบความทุกข์ความสุข

01:16:03 → 01:16:03>> อื

01:16:03 → 01:16:05>> ที่เกิดขึ้นกับเราได้

01:16:05 → 01:16:07แต่ทุกข์สุขก็เรื่องอะไรก็แล้วแต่เราเท่า

01:16:07 → 01:16:10นั้นน่ะที่จะต้องดูแลแล้วเรามีศักยภาพที่

01:16:10 → 01:16:11จะดูแล

01:16:11 → 01:16:11>> ครับ

01:16:11 → 01:16:14>> เหลือเฟือไม่ได้ขึ้นอยู่กับยากดีมีจนเรา

01:16:14 → 01:16:16เห็นตัวอย่างคนที่ลำบากคนที่นอนอยู่กับ

01:16:16 → 01:16:18เตียงแล้วไม่ไม่ทุกข์มากแจ่มใสก็มีเยอะ

01:16:18 → 01:16:22แยะคนที่ระยะสุดท้ายแต่เขาพร้อมจะไป

01:16:22 → 01:16:22>> ครับ

01:16:22 → 01:16:26>> เยอะแยะมากแล้วเห็นคนระยะสุดท้ายที่

01:16:26 → 01:16:27เหมือนกับไม่ยอมอยู่ระยะสุดท้ายอ่ะ

01:16:28 → 01:16:28>> ครับ

01:16:28 → 01:16:31>> จะหนีกลับไปอยู่จะจะจะพยายามจะปฏิเสธเยอะ

01:16:31 → 01:16:34แยะนั้นเรารู้เลยว่าสถานการณ์การเดียวกัน

01:16:34 → 01:16:39มีสภาวะจิตใจของคนแตกต่างหลากหลายตั้งแต่

01:16:39 → 01:16:43บวกตั้งแต่แจ่มใสเบิกบานจนกระทั่งจะอยู่

01:16:43 → 01:16:45ไม่ได้แล้วแสดงว่ามันไม่ได้อยู่กับตัว

01:16:45 → 01:16:48สถานการณ์มันอยู่ที่ข้างในคนๆนั้นเตรียม

01:16:48 → 01:16:51อะไรมาเพราะนั้นอันนี้มันก็อาจจะพูดมาเรา

01:16:51 → 01:16:52ก็เคยได้ยินกันมาแล้วทั้งนั้นนะครับยังไง

01:16:52 → 01:16:55ต้องดูแลตัวเองแต่ไม่เริ่มไงไม่เริ่มที่

01:16:55 → 01:16:57ตั้งใจว่าเฮ้ยกลับมาสังเกตอารมณ์ความคิด

01:16:57 → 01:16:59ตัวเองบ้างนะหันมาอยู่เฉยๆนั่งนิ่งๆอยู่

01:16:59 → 01:17:02เบื่อๆเหงาๆเซ็งๆบ้างไม่ต้องหาอะไรกินไม่

01:17:03 → 01:17:04ต้องหาอะไรทำ

01:17:04 → 01:17:04>> ครับ

01:17:04 → 01:17:06>> เพราะงั้นถ้าต้องหาอะไรทำก็อ่าอ้วนใช่

01:17:06 → 01:17:08มั้ยแล้วหาอะไรทำก็หยิบโทรศัพท์ก็

01:17:08 → 01:17:09ช้อปปิ้ง

01:17:09 → 01:17:10>> ครับ

01:17:10 → 01:17:15>> เสียตังค์อีกก็ถ้าถามว่าอาจอยู่เฉยๆความ

01:17:15 → 01:17:19เบื่อก็เป็นแค่สิ่งที่จอห์มาความความไม่

01:17:19 → 01:17:23โอเคเป็นปรากฏการณ์หนึ่งคือฝนตกฟ้าร้อง

01:17:23 → 01:17:24>> มันเป็นธรรมชาติ

01:17:24 → 01:17:26>> ไม่ใช่เป็นความโชคร้ายโชคไม่ดีอะไรของเรา

01:17:26 → 01:17:30เป็นธรรมชาติวางใจแบบนี้มันก็เรียกว่า

01:17:30 → 01:17:35ภูมิคุ้มกันเราดีความความโอเคกับความไม่

01:17:35 → 01:17:36โอเค

01:17:36 → 01:17:36>> ครับ

01:17:36 → 01:17:38>> เราก็มีแต่จากโอเคนึกออกมั้ยครับแต่บางคน

01:17:38 → 01:17:42ก็บอกอุ๊ยอาจารย์มันยากนะมันโอเคมันยัง

01:17:42 → 01:17:44โอเคไม่ได้ก็โอเคที่ยังทำไม่ได้

01:17:44 → 01:17:45>> อื

01:17:45 → 01:17:47>> โอเคที่ยังยังโอเคกับความไม่โอเคยังทำไม่

01:17:47 → 01:17:49ได้ใช่มั้ยก็โอเคก่อน

01:17:49 → 01:17:49>> ครับ

01:17:49 → 01:17:51>> และสุดท้ายก็คือว่าเราทุกคนต้องกลับมา

01:17:51 → 01:17:55เห็นคุณค่าของตัวเองอย่างไม่มีเงื่อนไข

01:17:55 → 01:17:57accept unconditional self acceptant

01:17:57 → 01:17:59การยอมรับตัวเองอย่างไม่มีเงื่อนไขไม่

01:17:59 → 01:18:01ต้องขึ้นอยู่กับต้องเรียนเก่งต้องมีราย

01:18:01 → 01:18:03ได้นู่นแค่เป็นมนุษย์มีลมหายใจอยู่

01:18:03 → 01:18:04>> ครับ

01:18:04 → 01:18:07>> มีคุณค่าเพียงพอเราดูคนไข้ที่ไม่รู้ตัว

01:18:07 → 01:18:11เรายังเรายังเคารพดูแลเเลยยังยังทนุถนอมเ

01:18:11 → 01:18:13เลยแสดงว่าคุณค่ามันไม่ได้ขึ้นอยู่กับ

01:18:13 → 01:18:18อะไรละ just เป็นมนุษย์มีคุณค่าจบที่

01:18:18 → 01:18:22เหลือต้องทำมาหากินต้องใช้ชีวิตก็ทำไปตาม

01:18:22 → 01:18:26บทบาทหน้าที่ตามเหตุตามความความความ

01:18:26 → 01:18:29จำเป็นไม่ใช่ทำเพื่อที่จะพิสูจน์คุณค่าใน

01:18:29 → 01:18:35ตัวเองนะเรา to leave to improve ใช่ม

01:18:35 → 01:18:38เพื่อ improve ไม่ใช่เพื่อ prove ไม่ใช่

01:18:38 → 01:18:40เพื่อพิสูจน์ที่ผ่านมาเราหมดเหนื่อยไปกับ

01:18:40 → 01:18:43การต้องพิสูจน์ให้ใครเขาเห็นครับ

01:18:43 → 01:18:45>> ใครเขาเห็นนู่นนี่นั่นใครเขาดูดีอะไรงี้

01:18:45 → 01:18:47เพราะเราดูดีในตัวเองเรารู้สึกดีกับตัว

01:18:47 → 01:18:49เองไม่ได้เราต้องอาศัย accessory

01:18:49 → 01:18:50>> อื

01:18:50 → 01:18:53>> ใส่เครื่องประดับเยอะเพื่อมาค้ำยันอันนี้

01:18:53 → 01:18:56แสดงว่าเรายอมรับตัวเองอย่างไม่มีเงื่อน

01:18:56 → 01:18:57ไขยังไม่ได้

01:18:57 → 01:18:58>> อื

01:18:58 → 01:19:00>> เราจะยอมรับตัวเองได้ก็ต่อเมื่อไลฟ์ยอด

01:19:00 → 01:19:04แชร์ยอด F คนยังมาเสือฮกมาตอบสนองเราอยู่

01:19:04 → 01:19:07อันเนี้ยเอาใจเราไปฝากไว้กับแฟนคลับเนี่ย

01:19:07 → 01:19:08>> อือ

01:19:08 → 01:19:11>> ลำบากละเพราะฉะนั้นเราไม่เอาใจไปฝากกับ

01:19:11 → 01:19:13แฟนคลับแต่ใจเราฝากไว้กับเนื้อกับตัวของ

01:19:13 → 01:19:14เราเอง

01:19:14 → 01:19:18>> ครับแล้วอาจารย์อยากฝากอะไรกับผู้บริหาร

01:19:18 → 01:19:19เบื้องบน

01:19:19 → 01:19:22>> เป็นที่รู้กันอยู่อ่ะครับเราเรา

01:19:22 → 01:19:27ต้องเข้าใจความเป็นมนุษย์เราก็บางที

01:19:27 → 01:19:30เอ่อนักการเมืองก็ติดอยู่

01:19:30 → 01:19:33ระบบการเมืองการปกครองแบบไอชีวิตธรรมดา

01:19:33 → 01:19:35นี่ไม่ค่อยได้คุยกันเนาเราบางทีเราก็ติด

01:19:35 → 01:19:38กับติดอยู่กับเงื่อนไขติดเกี่ยวกับทฤษฎี

01:19:38 → 01:19:43ติดความกับสิ่งที่เป็นอะไรอ่ะความสวยหรู

01:19:43 → 01:19:45ดูงามเราก็เลยไม่ค่อยได้ดูเบสิคพื้นฐาน

01:19:45 → 01:19:48เนั้นผมคิดว่านักการเมืองต้องเข้าใจ

01:19:48 → 01:19:49มนุษย์

01:19:49 → 01:19:50>> อื

01:19:50 → 01:19:51>> เข้าใจจริงๆ

01:19:51 → 01:19:52>> ครับ

01:19:52 → 01:19:55>> เข้าใจจริงๆไม่ใช่เอาทฤษฎีมาใส่ต้องเข้า

01:19:55 → 01:19:57ใจจริงๆไม่ใช่เอาทฤษฎีที่มาต้องอย่างงู้น

01:19:57 → 01:20:00อย่างงี้ต้องต้องมีความสามารถในการสัมผัส

01:20:00 → 01:20:00>> อ

01:20:00 → 01:20:03>> ถ้าไม่เคยสัมผัสโตมากับครอบครัวที่ร่ำที่

01:20:03 → 01:20:05รวยก็ต้องมีเวลาไปสัมผัสจริงๆ

01:20:05 → 01:20:06>> อื

01:20:06 → 01:20:10>> มีเวลาพูดคุยมีเวลามีเวลาไปกินไปนอนกับคน

01:20:10 → 01:20:14ที่เ้ายากจนจริงๆแล้วก็ฟังเค้า

01:20:14 → 01:20:16>> ฟังเค้าเป็นยังไงถามไม่เข้าใจว่าที่มาที่

01:20:16 → 01:20:18ไปอยากเห็นอะไรไม่ใช่ไปฉากฉวยไม่ใช่ไป

01:20:18 → 01:20:20สร้างภาพที่ว่าถ้าเราไม่เข้าใจมนุษย์จริง

01:20:20 → 01:20:23ๆอ่ะมันมันบริหารปกครองคนอื่นลำบาก

01:20:23 → 01:20:24>> อื

01:20:24 → 01:20:27>> มันจะพากันเพราะว่า

01:20:27 → 01:20:28ทุกคนมีความเป็นมนุษย์เหมือนกัน

01:20:28 → 01:20:29>> ครับ

01:20:29 → 01:20:33>> ถ้าไม่เข้าใจมนุษย์มันก็จะมันก็จะไปตาม

01:20:33 → 01:20:36เนี้ยที่ผ่านมันก็ผลประโยชน์มันมาก่อนน่ะ

01:20:36 → 01:20:37>> ครับ

01:20:37 → 01:20:40>> ใช่มั้มันมันแต่แต่พอเข้าใจมันได้เหวเห็น

01:20:40 → 01:20:43ใจมันได้ซึ้งถึงความยากลำบากของคนบางที

01:20:43 → 01:20:46มันเปลี่ยนไม้เส้นนี่มันไม่ถึงไง

01:20:46 → 01:20:50ไปเจอคนไปเจอคนยากคนจนคนลำบากไม่ใช่อยาก

01:20:50 → 01:20:53จะไปเข้าใจเขาอ่ะ

01:20:53 → 01:20:57อย่าไปแสดงว่าฉันสนใจจริงๆไม่ได้สนใจจริง

01:20:57 → 01:20:58>> ครับ

01:20:58 → 01:21:02>> สุดท้ายก็ยกระดับจิตสำนึก

01:21:02 → 01:21:04>> ครับขอบคุณมากครับ

01:21:04 → 01:21:05>> ได้เมื่อไหร่ไม่รู้

01:21:05 → 01:21:06>> ครับขอบคุณมากครับอาจารย์เป็นเกียรติ

01:21:06 → 01:21:08อย่างยิ่งครับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

01:21:08 → 01:21:11>> ครับก็ขอบคุณมากที่ให้เกียรติมาร่วมร่วม

01:21:11 → 01:21:14ช่องนะหมอชวนคุยเนก็ยินดีมากครับอาจารย์

01:21:14 → 01:21:17ขอบพระคุณมากที่อาจารย์สละเวลาวันหยุดมา

01:21:17 → 01:21:18ด้วยครับ

01:21:18 → 01:21:19>> ยินดีครับ

01:21:19 → 01:21:20>> ก็

01:21:20 → 01:21:23ผมหมอวินัยนะครับวันนี้ผมรู้สึกถือว่า

01:21:23 → 01:21:26เป็นบุญของผมกับรายการผมเล็กนะฮะที่

01:21:26 → 01:21:29อาจารย์ได้สละเวลาอันมีค่าของอาจารย์นะ

01:21:29 → 01:21:35ครับมาที่พcสนะครับซึ่งสำหรับลูกศิษย์จะ

01:21:35 → 01:21:38มีอะไรมากกว่าที่ครูที่เขาเคยเรียนครูที่

01:21:38 → 01:21:42เขาเคยสัมผัสและเป็นครูที่เคยเปลี่ยนความ

01:21:42 → 01:21:45คิดเค้าเนี่ยมานั่งคุยกับเค้าบนเวทีนะ

01:21:45 → 01:21:48ครับจากเดิมเราเป็นคนนั่งเก้าอี้มอง

01:21:48 → 01:21:52อาจารย์วันนี้อาจารย์นั่งกับเราส่งไม้ให้

01:21:52 → 01:21:56เราเพื่อหวังว่าเราอาจจะเป็นคนที่ส่งหมาย

01:21:56 → 01:21:58ให้กับคนรุ่นหลังนะครับ

01:21:58 → 01:22:02>> ก็ผมว่าอันนี้ก็เป็นบุญของผมนะครับแล้วก็

01:22:02 → 01:22:06ผมเชื่อว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับคนที่ฟัง

01:22:06 → 01:22:11ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนอาจารย์ยังไงนะครับไม่

01:22:11 → 01:22:14>> คือคำว่าตอบแทนมันคงไม่มีนะครับสิ่งนึงก็

01:22:14 → 01:22:17แค่อยากจะเราทุกคนอาจจะขอบคุณอาจารย์ด้วย

01:22:17 → 01:22:20ใจจริงนะครับแล้วก็หวังว่าอาจารย์คงจะ

01:22:20 → 01:22:24อยู่กับมีแฟนคลับบอกว่าให้มาบ่อยๆ

01:22:24 → 01:22:27>> ผมว่าอาจารย์คงจะอยู่พัฒนาสังคมนะฮะผลัก

01:22:27 → 01:22:28ดัน

01:22:28 → 01:22:30>> Emotional Intelligence หรืออาจารย์ใช้

01:22:30 → 01:22:32คำว่าอะไรนะ Emotional intelligence

01:22:32 → 01:22:34อาจารย์ใช้คำว่าอะไรนะ

01:22:34 → 01:22:36>> มันจริงภาษาไทยเป็นความฉลาดทางอารมณ์แต่

01:22:36 → 01:22:39ว่าแต่ว่าจริงๆเ่อผมสิ่งที่ผมพูดเนี่ยมัน

01:22:39 → 01:22:42เป็นสิ่งที่เหนือไปกว่านั้นคือความฉลาด

01:22:42 → 01:22:44มันจะเกิดขึ้นได้จากการที่มีความสามารถใน

01:22:45 → 01:22:47การเท่าทันเป็นผู้สังเกต Self

01:22:47 → 01:22:49observation Self awareness การ

01:22:49 → 01:22:51ตระหนักรู้เท่าทันตัวเองความสามารถในการ

01:22:51 → 01:22:53สังเกตตัวเอง

01:22:53 → 01:22:56>> จริงๆนะไม่ใช่ทางความคิดใช่ก็คือช่วยผลัก

01:22:56 → 01:23:00ดันการรู้ตนเองรู้ตัวตนให้มากที่สุดนะ

01:23:01 → 01:23:02ครับ

01:23:02 → 01:23:06>> ก็หวังว่าคลิปนี้คงจะเกิดประโยชน์

01:23:06 → 01:23:11คงจะจุดประกายให้เกิดความอยากรู้อาจารย์

01:23:11 → 01:23:14คงไม่ได้ให้คำตอบทุกอย่างอาจารย์แค่

01:23:14 → 01:23:17>> ผลักดันเพียงแค่ฆ่าคำสุดท้ายที่อาจารย์

01:23:18 → 01:23:21บอกว่าความสุขและความทุกข์มันเป็นหน้าที่

01:23:21 → 01:23:24ของคุณคุณต้องหาให้เจอว่าคุณจะแก้แก้

01:23:24 → 01:23:28โจทย์ยังไงนะครับงั้นถ้าเรารู้ตัวตนมาก

01:23:28 → 01:23:31ขึ้นโอกาสที่เราจะมีความสุขและหาสมดุลใน

01:23:32 → 01:23:36ชีวิตจะมากขึ้นครับแขกรับเชิญคนต่อไปจะ

01:23:36 → 01:23:41เป็นใครรอติดตามผมหมอวินัยกับปัญหาบ้าน

01:23:41 → 01:23:45เมืองในภาษาบ้านบนเวทีหมอชวนคุยกับแขกรับ

01:23:45 → 01:23:48เชิญที่มีความรู้ประสบการณ์มากมายนะครับ

01:23:48 → 01:23:53มาแบ่งปันเพื่อพัฒนาบ้านเมืองเพราะการ

01:23:53 → 01:23:55พัฒนาบ้านเมืองเป็นหน้าที่ของเราทุกคน

01:23:55 → 01:23:56>> ทุกคน

01:23:56 → 01:24:00>> ไม่ใช่หน้าที่ของหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง

01:24:00 → 01:24:01>> ขอให้โชคดีครับสวัสดีครับ

01:24:01 → 01:24:07>> สวัสดีครับสวัสดีครับ

01:24:07 → 01:24:21[เพลง]