00:00:00 → 00:00:03คือผมจะให้เลคเชอร์ยังไงก็ได้แต่เวลาที่
00:00:03 → 00:00:08คุณพ่อเสียใครจะมาบอกผมว่ามันสุดวิธีที่
00:00:08 → 00:00:12คือทำอะไรไม่ได้แล้วแต่ความเสียใจก็มี
00:00:12 → 00:00:17ที่แท้จริงให้มองเขาว่าเขาไม่มีอะไรเลย
00:00:17 → 00:00:21แต่เขามีความสุขแต่ถ้าคุณสนใจได้กับสิ่ง
00:00:21 → 00:00:23ที่คุณมีความสุขมันอยู่ที่นี่
00:00:23 → 00:00:26[เพลง]
00:00:26 → 00:00:28ความทุกข์เนี่ย
00:00:28 → 00:00:31อันนึงที่ผมเจอเยอะก็คือการสูญเสียในฐานะ
00:00:31 → 00:00:35แพทย์ๆเนาะเราก็เจอคนป่วยได้รับข่าวร้าย
00:00:35 → 00:00:38กับตนเองกับคนที่เขารักนะครับแล้วก็การ
00:00:39 → 00:00:42สูญเสียสูญเสียอย่างนี้
00:00:42 → 00:00:45สูญเสียที่ผมรู้สึกบาดใจมากที่สุดนะฮะก็
00:00:45 → 00:00:47คือคนไข้ผมคนนึง
00:00:47 → 00:00:50ช่วงโควิดเดลต้าระบาด
00:00:51 → 00:00:53เดลต้านี่ดุที่สุดแล้ว
00:00:53 → 00:00:56วัยรุ่นนี่ก็เสียชีวิตบ้านนั้นเนี่ยมีลูก
00:00:56 → 00:01:01มีพ่อมีแม่ประมาณนี้นะแล้วก็แล้วก็มีอีก
00:01:01 → 00:01:03ท่านนึงผมจำไม่ได้แล้วแต่ว่าครอบครัวนั้น
00:01:03 → 00:01:04มีอยู่ 4
00:01:04 → 00:01:08ช่วงโควิดระบาดเดลต้าหนักๆเนี่ย
00:01:08 → 00:01:11เตียงเต็ม
00:01:11 → 00:01:14ปรากฏโควิดลงปอดอยู่บ้าน
00:01:14 → 00:01:17ทุกคนได้เตียงแต่คนนึงไปธรรมศาสตร์คน
00:01:17 → 00:01:19หนึ่งผมจำไม่ได้นะแต่จำได้ว่ามี
00:01:19 → 00:01:22ธรรมศาสตร์คนหนึ่งไปราชวิถีหรือเปล่าคือ
00:01:22 → 00:01:25กระจายกันหมดคนหนึ่งมาอยู่วัยรุ่นเนี่ย
00:01:25 → 00:01:29ที่เป็นลูกมาอยู่กับผมที่พญาไทนั้นคือที่
00:01:29 → 00:01:33ไหนเตียงได้ไปหมดอ่ะอันนี้ไม่ได้บอกว่า
00:01:33 → 00:01:34โรงพยาบาลไหนเก่งหรือไม่เก่งอะไรไม่
00:01:34 → 00:01:37เกี่ยวกันนะครับแต่ Story ของครอบครัวนี้
00:01:37 → 00:01:41คือสุดท้ายเนี่ยลูกสาวคนนี้รอดเพราะว่า
00:01:41 → 00:01:45เป็นน้อยสุดซึ่งโชคดีว่าอยู่กับผม
00:01:45 → 00:01:49แต่ว่าคำว่าโชคดีอยู่กับผมไปถึงว่าโชคดี
00:01:49 → 00:01:53ว่าผมอ่ะไม่ได้รับเคสหนักของพ่อแม่คิดพ่อ
00:01:54 → 00:01:57แม่ที่เป็นหนักๆไปตกที่โรงพยาบาลรัฐบาลก็
00:01:57 → 00:01:59ไปอยู่แล้วก็สุดท้าย nup 3 ท่านนั้นน่ะ
00:01:59 → 00:02:02เสียชีวิต
00:02:02 → 00:02:06ปัจจุบันลูกสาวก็มาติดตามแต่ว่าเรื่อง
00:02:06 → 00:02:08โควิดคงจบแล้วแต่ก็ติดตามเรื่องอื่นอะไร
00:02:08 → 00:02:09เงี้ย
00:02:09 → 00:02:11ผ่านไปแล้วปีกว่าเกือบ 2 ปีอ่ะก็ยังร้อง
00:02:11 → 00:02:14ไห้อยู่เลยนะ
00:02:14 → 00:02:16ฟังแล้วผมก็เศร้านะเขาบอกที่เขาร้องไห้
00:02:16 → 00:02:19ไม่ใช่เพราะอะไรนะเขารู้สึกเขายังไม่ได้
00:02:19 → 00:02:23ไม่ได้ลาพ่อแม่เขาเลยอ่ะคือมันปุบปับป้า
00:02:23 → 00:02:26ผ่านไป 10 วันแล้วว่าไม่ทันแล้วทุกคนไป
00:02:26 → 00:02:29กลายเป็นเขากลับจากโรงพยาบาลเนี่ยบ้านเขา
00:02:29 → 00:02:32จากเดิมทีเนี่ย 2 อาทิตย์ก่อนเต็มไปด้วย 4
00:02:32 → 00:02:36คนคุยกันอย่างนี้ผ่านไป 2 อาทิตย์กลับมา
00:02:36 → 00:02:38ตอนนี้เหลือบ้านอยู่คนเดียวเงียบเหงาแล้ว
00:02:38 → 00:02:41เขายังออกจากความทุกข์นั้นไม่ได้
00:02:41 → 00:02:45ครูโทนี่ในฐานะปรัชญาผมรู้สึกว่ามันไม่
00:02:45 → 00:02:47ใช่ง่ายที่จะตอบนะแต่อยากว่า
00:02:47 → 00:02:52ถ้าจะตอบถ้าจะบอกคนที่กำลังทุกข์หรือ
00:02:52 → 00:02:56ทุกข์ด้วยเหตุอะไรก็ตามเนี่ยมีอะไรที่
00:02:56 → 00:02:59สะกิดให้เขาอย่างน้อยขึ้นมาได้สักสเต็ป
00:02:59 → 00:03:04นึงไหม
00:03:04 → 00:03:14[เพลง]
00:03:25 → 00:03:29ครับ
00:03:29 → 00:03:41[เพลง]
00:03:41 → 00:03:45พระพุทธเจ้าก็บอกว่าได้แต่เธอต้องทำอย่าง
00:03:45 → 00:03:46นั้น
00:03:46 → 00:03:49เธอต้องเอาบางอย่างที่เราต้องการที่จะทำ
00:03:49 → 00:03:54พิธีเพื่อไปบ้านไหนก็ได้ในหมู่บ้านนี้ไป
00:03:54 → 00:03:58เอามาทั้ง 5 อย่างนี้ถ้าทำได้แล้วเราก็จะ
00:03:58 → 00:04:00ฟื้นเด็กกว่านี้ขึ้นมาแต่มีข้อแม้ข้อ
00:04:00 → 00:04:04เดียวเธอต้องไปหาสิ่งนี้จากบ้านที่ไม่มี
00:04:04 → 00:04:06ใครตาย
00:04:06 → 00:04:10จากบ้านที่ยังไม่เคยมีใครเสียชีวิตมาก่อน
00:04:10 → 00:04:13แม่คนนี้ก็ร่ำร้องไห้แต่ว่ามีความหวัง
00:04:13 → 00:04:16ขึ้นมาก็ไปทุกหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านทุก
00:04:16 → 00:04:17บ้าน
00:04:17 → 00:04:23ก็ไปหาแต่ปรากฏว่าทุกคนอยากจะช่วยแต่บอก
00:04:23 → 00:04:27เขาว่ามันเคยมีคนชีวิตเสียชีวิตในบ้านนี้
00:04:27 → 00:04:28แล้ว
00:04:28 → 00:04:32สุดท้ายหลังจากที่วนมาทั้งหมดเขาก็เข้าใจ
00:04:32 → 00:04:38ว่าในโลกนี้ความตายมันเป็นความจริงที่สุด
00:04:38 → 00:04:41เขาทำใจได้ตรงนั้นว่า
00:04:41 → 00:04:45ลูกที่เสียไปอ่ะใช่มันเป็นมันเป็นความ
00:04:45 → 00:04:49เสียที่ใหญ่หน่วงที่สุดแต่สุดท้ายแล้วมัน
00:04:49 → 00:04:52เป็นอะไรที่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ
00:04:52 → 00:04:58คือคนที่สูญเสียคนที่เขารักมากไป
00:04:58 → 00:05:02วิธีที่จะทำให้เขาออกมาจากจากสิ่งนั้นได้
00:05:02 → 00:05:07ก็จะต้องให้เขาไดเวอร์เบี่ยงเบี่ยงเบนไป
00:05:07 → 00:05:10นะ
00:05:10 → 00:05:13ให้เขา
00:05:13 → 00:05:18ทำงานเยอะขึ้นออกกำลังกายนอนดีมีเพื่อน
00:05:18 → 00:05:19ที่มี
00:05:19 → 00:05:23เอาใจเขาสังคมจะได้เปลี่ยนคือความคิดของ
00:05:23 → 00:05:27เขาถ้าเกิดว่าหมกมุ่งหยุดที่ความคิดเก่าๆ
00:05:27 → 00:05:32เขาก็จะออกมาจากนั้นไม่ได้ครับการที่จะ
00:05:32 → 00:05:34ดึงคนคนหนึ่งออกมาจากนั้นมันก็มีแค่วิธี
00:05:34 → 00:05:38นี้คือจะต้องให้ชีวิตเขาดำเนินต่อ
00:05:38 → 00:05:43แต่กับถ้าเกิดว่าเราไปบอกเขาว่ามันเป็น
00:05:43 → 00:05:45อะไรที่
00:05:45 → 00:05:48ช่วยไม่ได้คือณจุดนั้นน่ะคุณพูดไม่ได้
00:05:48 → 00:05:52เพราะยังไงก็ไม่อยู่
00:05:52 → 00:05:55คุณต้องเข้าใจว่าคือผมจะให้แลคเชอร์ยังไง
00:05:55 → 00:05:56ก็ได้
00:05:56 → 00:06:00แต่เวลาที่คุณพ่อเสียใครจะมาบอกผมว่ามัน
00:06:00 → 00:06:04สุดวิธีที่คือทำอะไรไม่ได้แล้วแต่ความ
00:06:04 → 00:06:10เสียใจก็มีทั้งๆที่ท่านอายุ 82 แล้ว 83
00:06:10 → 00:06:14แต่ความความเสียเข้าไปเนี่ยมันเป็นอะไร
00:06:14 → 00:06:20ที่มันไม่ได้ทีนี้ถามว่าใครที่เสียพ่อแม่
00:06:20 → 00:06:24หรือว่าเด็กไปมันไม่ง่ายครับแล้วโควิดผม
00:06:24 → 00:06:29เจอเยอะฮะที่คนที่เสียชีวิตใครที่สูญเสีย
00:06:29 → 00:06:33คนที่เขารักมากเนี่ยมันเป็นอะไรที่
00:06:33 → 00:06:35คือ
00:06:35 → 00:06:37หลายต่อหลายอย่างนี้คือต้องยอมรับแล้วก็
00:06:37 → 00:06:40ชีวิตมันก็จะต้องดำเนินต่อ
00:06:40 → 00:06:44ถามว่ามีวิธีอื่นไหม
00:06:44 → 00:06:52[เพลง]
00:06:52 → 00:06:56ในช่วงเวลานั้นเขารู้แหละแต่ว่าเขาคงไม่
00:06:56 → 00:07:01อยากรับฟังเราก็อาจจะต้องปล่อยให้เขาอยู่
00:07:01 → 00:07:03กับอารมณ์นั้นสักระยะหนึ่ง
00:07:03 → 00:07:06แต่พอถึงจุดหนึ่งก็อาจจะต้อง
00:07:06 → 00:07:12เบี่ยงเบนให้เขากลับมามีจุดประสงค์ของ
00:07:12 → 00:07:14ชีวิตหรือมีเป้าหมายของชีวิตหรือมีหน้า
00:07:14 → 00:07:17ที่ของชีวิตก็ได้นะครับ
00:07:17 → 00:07:20แล้วเวลามันจะเป็นตัวถูกฟื้นฟูที่ดีที่
00:07:20 → 00:07:23สุดไม่มีอะไรดีกว่าเวลาใช่ไหมไม่มีอะไร
00:07:23 → 00:07:25อีก
00:07:25 → 00:07:27ความทุกข์ของมนุษย์
00:07:27 → 00:07:29จริงๆมันมีมาตั้งนานแล้วนะทุกกระทรวงมัน
00:07:29 → 00:07:33มาคู่กันแต่จริงๆแล้วปัจจุบันเนี่ยความ
00:07:33 → 00:07:37ทุกข์ของมนุษย์ถ้าครูโทนี่มอง
00:07:37 → 00:07:38มันมาจากไหน
00:07:39 → 00:07:39มีไม่พอ
00:07:39 → 00:07:41[เพลง]
00:07:41 → 00:07:43มีเท่าไหร่ก็ไม่พอ
00:07:43 → 00:07:47ผมยกตัวอย่างนะครับนี่คือโจทย์หลักเลยจุด
00:07:47 → 00:07:50หลักถ้าให้ถ้าให้ครูโทนี่บอกว่าเป็นวาระ
00:07:50 → 00:07:56แห่งชาติเพื่อบทความทุกข์คือ
00:07:56 → 00:07:58ขอให้ทุกคนไป
00:07:58 → 00:08:02ทำไมผมบอกอย่างนั้นเพราะว่าผมมีมีเหตุผล
00:08:02 → 00:08:03นะ
00:08:03 → 00:08:11ส่วนใหญ่คนไปตักบาตร
00:08:11 → 00:08:15นะว่าคุณต้องการอะไรบ้างส่วนใหญ่
00:08:15 → 00:08:19คนคนหนึ่งก็ต้องการบ้าน
00:08:19 → 00:08:24ขอให้เที่ยวเยอะๆขอให้กินข้าวที่หรูๆคุณ
00:08:24 → 00:08:28ซีนทั้งทั้งโลกมีรองเท้าแบรนด์เนมมีเสื้อ
00:08:28 → 00:08:31ผ้าแบรนด์เนมกระเป๋าแบรนด์เนมทุกอย่างที่
00:08:31 → 00:08:32คุณคิดได้
00:08:32 → 00:08:37ขอให้คุณอธิษฐานแล้วพรุ่งนี้เช้าไปตัก
00:08:37 → 00:08:40บาตรแล้วพอตักบาตรเนี่ยผมให้คุณมองคนละ
00:08:40 → 00:08:43มุมจากที่ผมบอกอยู่เนี่ยนะอธิษฐานทุก
00:08:43 → 00:08:45อย่างเสร็จแล้วใช่ไหม
00:08:45 → 00:08:49เห็นพระท่านเดินมาใช่ไหมจงมองเขา
00:08:49 → 00:08:52จงมองเขาว่า
00:08:52 → 00:08:55รองเท้าไม่ได้ใส่นะ
00:08:55 → 00:08:59เสื้อผ้าไม่ใช่แบรนด์เองนะ
00:08:59 → 00:09:02อาจจะไม่มีอยู่ด้วยอยู่ที่วัด
00:09:02 → 00:09:05ข้าวที่คุณให้เขาเขาไม่มีสิทธิ์เลือก
00:09:05 → 00:09:10ฉันได้มื้อวันละมื้อกลับไปต้องแบ่งกันทุก
00:09:10 → 00:09:12คนได้อะไรก็ต้องกิน
00:09:12 → 00:09:15กระเป๋าแบรนด์เนมไม่มี
00:09:15 → 00:09:18ไม่มีนาฬิกาหรูๆ
00:09:18 → 00:09:22แต่ถามว่าความสุขบนหน้าเขามีไหม
00:09:22 → 00:09:25มี
00:09:25 → 00:09:27ขอได้ไหม
00:09:27 → 00:09:30ถ้าคุณมองเขาได้ในจุดนั้น
00:09:30 → 00:09:33นั่นคือตักบาตรที่แท้จริง
00:09:33 → 00:09:37[เพลง]
00:09:37 → 00:09:39ให้มองเขา
00:09:39 → 00:09:43ว่าเขาไม่มีอะไรเลยแต่เขามีความสุขคุณมี
00:09:43 → 00:09:48ทุกอย่างแต่คุณกำลังขอมากขึ้นเพราะว่าคุณ
00:09:48 → 00:09:50มีไม่พอ
00:09:50 → 00:09:54ความทุกข์ของคุณคือคุณคิดว่าสิ่งที่คุณมี
00:09:54 → 00:09:57น่ะมันไม่พอแต่
00:09:57 → 00:10:03ทั้งลูกนี้มีคนที่เป็นเศรษฐีพันล้านเพราะ
00:10:03 → 00:10:08ยังมองเศรษฐีที่ด้วยกว่านั้นอีกแล้วทุกข์
00:10:08 → 00:10:13ในจุดนั้นผมมีเมื่อประมาณ 8 ปีที่แล้วไป
00:10:13 → 00:10:18อินเดียไปแคชเมียร์ผมจำได้ว่าผมตื่นเต้น
00:10:18 → 00:10:22มากเพราะว่าที่นั่นมีหิมะแล้วผมก็ไม่เคย
00:10:22 → 00:10:26เห็นหิมะตกแล้วมันเป็นโอกาสครั้งแรกที่
00:10:26 → 00:10:31เห็นหิมะตกมันสวยมากเลยแล้วผมจ้างคนขับรถ
00:10:31 → 00:10:31อ่ะ
00:10:31 → 00:10:37[เพลง]
00:10:37 → 00:10:50
00:10:50 → 00:10:54ผมมีทรายใช่ไหมที่คุณเดินได้เลยเหรอนี่
00:10:54 → 00:10:58คือชาวเขานั่นคือชาวเขาสำหรับเขาเขาไม่
00:10:58 → 00:11:02ตื่นเต้นกับไอ้หิมะที่ตกลงมาเขาตื่นเต้น
00:11:02 → 00:11:06กับทะเลเขาเพราะเขาไม่เคยเห็นเขาบอกน้ำ
00:11:06 → 00:11:09มันเป็นยังไงผมบอกมันก็เป็นน้ำน้ำได้ยิน
00:11:09 → 00:11:17ว่ามันเป็นน้ำเค็มเลยหรอ
00:11:17 → 00:11:21[เพลง]
00:11:21 → 00:11:24คือสิ่งที่ผมมีอยู่
00:11:24 → 00:11:28ผมไปทะเลเป็นพันครั้งแต่ไม่เคยมองในจุด
00:11:28 → 00:11:30ที่เขามองได้
00:11:30 → 00:11:35ผมตื่นเต้นกับหิมะที่ตกที่เขามีนั่นคือ
00:11:35 → 00:11:36สวรรค์ของผม
00:11:36 → 00:11:42มึงมีเท่าไหร่คุณมีไม่พอ
00:11:42 → 00:11:46ถ้าคุณมีแล้วคุณบอกได้ว่าขอบใจมาก
00:11:46 → 00:11:49อันนี้เป็นสิ่งที่ผมมีเรื่องใจกับสิ่งที่
00:11:49 → 00:11:51ผมมีหัวใจผมยังเต้นอยู่
00:11:51 → 00:11:56ผมมีเพื่อนคนนึงอ่ะไม่มีเอ่อตายหม่ำ 20
00:11:56 → 00:11:59ปีแล้ว
00:11:59 → 00:12:03ได้มาจากพี่สาวแต่คนคนนี้มี
00:12:03 → 00:12:08ออสซิสจริงๆเจอกันร่าเริงหัวเราะกันตลอด
00:12:08 → 00:12:14แล้วเขาก็ไม่เคยทุกข์คือเฮ้ยสักวันนึงผม
00:12:14 → 00:12:16ก็ต้องได้อย่างนี้อย่างนั้นดีทุกอย่าง
00:12:16 → 00:12:17ครับ
00:12:17 → 00:12:21คือถ้าเกิดคุณทุกข์กับสิ่งที่คุณไม่มี
00:12:21 → 00:12:25เปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วก็ทุกข์แต่ถ้า
00:12:25 → 00:12:29คุณขอบใจได้กับสิ่งที่คุณมีความสุขมัน
00:12:29 → 00:12:32อยู่ที่นี่เอง
00:12:32 → 00:12:34[เพลง]
00:12:34 → 00:12:35ครับ
00:12:35 → 00:12:39ผมไม่ต้องสรุปให้แล้วนะครับผมเชื่อว่า
00:12:39 → 00:12:43อาจารย์คุณครูสรุปให้คำเดียวเลยครับ
00:12:43 → 00:12:44คือ
00:12:44 → 00:12:48พอรู้จักพอเมื่อไหร่
00:12:48 → 00:12:52ความสุขก็จะเริ่มตามมาทันทีความทุกข์ก็จะ
00:12:52 → 00:12:53ห่างไปทันที
00:12:53 → 00:13:10[เพลง]