00:00:00 → 00:00:01[เสียงดนตรี]
00:00:01 → 00:00:02ตอนเกษียณวันแรก ๆ รู้สึกว่า
00:00:03 → 00:00:05รู้สึกว่าวันนี้มัน…มันเหงา ๆ นะ
00:00:05 → 00:00:07[เสียงดนตรี]
00:00:07 → 00:00:12จากสภาพแวดล้อมที่มีเพื่อนเยอะ ๆ คุยกัน หัวเราะสนุกสนานเฮฮา
00:00:12 → 00:00:13เดี๋ยวเราต้องมีเพื่อนน้อยลง
00:00:13 → 00:00:16[เสียงดนตรี]
00:00:16 → 00:00:20เราเตรียมใจมาแล้วแหละ ว่าเราต้องเจอสิ่งนี้แน่ ๆ
00:00:20 → 00:00:21เราต้องอยู่คนเดียว
00:00:21 → 00:00:23รู้สึกว่าอยู่คนเดียว เราจะเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า
00:00:24 → 00:00:29[เสียงดนตรี]
00:00:29 → 00:00:33สวัสดีครับ รายการดีต่อใจ พื้นที่ปลอดภัยในการพูดคุย
00:00:33 → 00:00:36เราพบว่าปัญหาทางใจ ไม่ใช่มีแค่วัยรุ่นหรือวัยทำงานครับ
00:00:36 → 00:00:41แต่ยังมีกลุ่มผู้สูงอายุ ที่ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในวัยเกษียณ
00:00:41 → 00:00:44วันนี้เราจะพาไปสร้างคุณค่าให้ตัวเอง ในวัยเกษียณ
00:00:44 → 00:00:49ด้วยวิธีสำรวจสังคมและความสัมพันธ์ ผ่านวงกลมแห่งความสำคัญกันครับ
00:00:49 → 00:00:55[เสียงดนตรี]
00:00:55 → 00:00:57อยากถามคุณหมอโบว์นิดนึงว่า
00:00:57 → 00:01:01ในฐานะจิตแพทย์นี่ มีคนวัยเกษียณมาปรึกษาเยอะไหมครับ
00:01:01 → 00:01:03- ค่ะ ก็มีเรื่อย ๆ ค่ะ - ครับ
00:01:03 → 00:01:07ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของความท้าทาย ในการที่จะเปลี่ยนผ่าน
00:01:07 → 00:01:12ทั้งเรื่องของสุขภาพ การงาน ความสัมพันธ์
00:01:12 → 00:01:14บางทีมีเรื่องของการสูญเสียอะไรอย่างนี้นะคะ
00:01:14 → 00:01:16อันแรกที่บอกว่าเรื่องสุขภาพ
00:01:16 → 00:01:19คือ...เวลาที่เข้าวัยชรานี่
00:01:19 → 00:01:23จริง ๆ เรื่องของสุขภาพนี่สำคัญมาก ๆ เลย
00:01:23 → 00:01:25บางท่านต้องรับมือกับความสูญเสีย
00:01:25 → 00:01:27บางอย่างเคยทำได้ ทำไม่ได้
00:01:27 → 00:01:31- เคยทำงานหาเงิน กลายเป็นบทผู้พึ่งพา - ต้องไปพึ่งพาคนอื่น
00:01:31 → 00:01:33คือบทบาทเรานี่พลิกไปเลย
00:01:33 → 00:01:37แล้วหลาย ๆ ครั้งนี่ เราอาจจะติดอยู่ในบทบาทใดบทบาทหนึ่งก็ได้นะ
00:01:37 → 00:01:39บางทีเป็นพ่อ ก็เป็นพ่อมาตลอดเลยนะ
00:01:39 → 00:01:43ลืมไปว่า จริง ๆ ก็เป็นสามี เป็นลูก
00:01:43 → 00:01:45แล้วบางทีเราก็เป็นเรา
00:01:45 → 00:01:47แม้กระทั่งสูงวัยแล้ว
00:01:47 → 00:01:50เราเคยลืมการเล่นไปก็มีเหมือนกัน
00:01:50 → 00:01:56คือบางครั้งสังคมก็ใส่ เหมือนยัดเยียดว่า ผู้สูงวัยควรจะทำอะไร ไม่ควรทำอะไรใช่ไหมคะ
00:01:56 → 00:01:59บางครั้งลูกหลานน่ะ บอกว่าอย่าไปข้างนอกนะ
00:01:59 → 00:02:02- เดี๋ยวจะอันตราย จะบาดเจ็บ - อย่าคุยกับคนแปลกหน้า
00:02:02 → 00:02:05ใช่ คือเราเป็นห่วงความปลอดภัยเขา
00:02:05 → 00:02:07ไม่ยอมให้เขาไปไหน อยู่บ้านแหละดีแล้ว ใช่ไหมคะ
00:02:07 → 00:02:12แต่กลายเป็นว่า ทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวเขาเอง
00:02:12 → 00:02:14ความสัมพันธ์ที่จะมี
00:02:14 → 00:02:16เพราะฉะนั้น ลูกหลานก็ต้องชั่ง
00:02:16 → 00:02:19ระหว่างเรื่องของความปลอดภัย กับอิสรภาพใช่ไหมคะ
00:02:19 → 00:02:21ที่จะให้พ่อแม่ได้ใช้ชีวิต
00:02:21 → 00:02:24แล้วยิ่งเราไป… โอ้…ต้องนั่งรถไปไหนมาไหน
00:02:24 → 00:02:27แล้วเขาก็จะสุขภาพแย่ลงนะบางที
00:02:27 → 00:02:27ครับ
00:02:27 → 00:02:30[เสียงดนตรี]
00:02:30 → 00:02:33เมื่อก่อนนี้เป็นครูนะคะ เป็นครูที่ต่างจังหวัด
00:02:33 → 00:02:34ต่างจังหวัดนี่ก็คือ
00:02:34 → 00:02:37ตอนเช้ามานี่ ตื่นก็ประมาณตี 5 ครึ่งค่ะ
00:02:37 → 00:02:39โอ้ ตี 5 ครึ่งเลยหรือ นี่ต่างจังหวัดนะครับ ไม่ใช่อยู่กรุงเทพฯนะครับ
00:02:39 → 00:02:44เพราะว่า หนึ่งนี่ เราจะต้องเตรียมทำอาหาร ให้กับครอบครัว
00:02:44 → 00:02:47แล้วก็สอง เราจะต้องเตรียมงาน ที่จะต้องไปสอนอีกถูกไหมคะ
00:02:47 → 00:02:49อ๋อ ก็คือดูแลครอบครัวด้วย
00:02:49 → 00:02:51- ค่ะ ดูแลครอบครัวด้วย - มีลูก มีสามี
00:02:51 → 00:02:52มีลูก
00:02:52 → 00:02:53อา...ใช่ไหมครับ ดูแลครอบครัวเสร็จ
00:02:53 → 00:02:56- ตื่นเช้ามา ทำกับข้าว แล้วออกไปทำงาน - ค่ะ
00:02:56 → 00:02:58ทำงานเสร็จ กลับมาถึงบ้านประมาณกี่โมงครับ
00:02:58 → 00:03:00ก็ถึงบ้านก็ประมาณ 5 โมง
00:03:00 → 00:03:015 โมงเย็น แล้ว?
00:03:01 → 00:03:04ก็มาเตรียมทำกับข้าวอีก
00:03:04 → 00:03:06พอมีเวลาว่าง เราก็ต้องมาตรวจงานเราอีก
00:03:06 → 00:03:09- ตรวจงาน การบ้านเด็ก ว่าง่าย ๆ - การบ้านเด็ก แล้วทำงานอีก เช็กอะไรอีก
00:03:09 → 00:03:13เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะสอนอะไรบ้าง เราจะต้องเตรียมงานวิชาอะไรบ้างอย่างนี้ค่ะ
00:03:13 → 00:03:15- ก็เป็นอย่างนี้ - จะเสร็จสักประมาณกี่โมง
00:03:15 → 00:03:16- ก็ประมาณ 2 ทุ่มค่ะ - 2 ทุ่ม
00:03:16 → 00:03:19- เข้านอนประมาณ 3 ทุ่ม - อ๋อ เข้านอนเลย อาบน้ำ ซักผ้า
00:03:19 → 00:03:21เข้านอน 3 ทุ่ม ตี 5 ครึ่งก็ตื่นมาใหม่
00:03:21 → 00:03:24ครอบครัวที่ว่านี้ใหญ่ไหม มีสามี มีลูกกี่คน
00:03:24 → 00:03:26- ไม่ใหญ่ค่ะ มีลูก 2 คน - มีลูก 2 คน
00:03:26 → 00:03:27สามีคนเดียวนะคะ
00:03:27 → 00:03:28[เสียงหัวเราะ]
00:03:28 → 00:03:30ลูกนี่ วัยขนาดไหนแล้วครับ
00:03:30 → 00:03:32ลูกคนโตก็ 30 กว่าแล้วค่ะ
00:03:32 → 00:03:34อ๋อ แต่ตอนเล็ก ๆ นี่ก็คือยุ่งทุกวัน
00:03:34 → 00:03:37ใช้ชีวิตอย่างนี้มา เป็นระยะเวลาสักประมาณกี่ปีแล้วครับ
00:03:37 → 00:03:39อืม ตอนนี้ก็ประมาณ 20 กว่าปี
00:03:39 → 00:03:40โอ้โฮ 20 กว่าปี
00:03:40 → 00:03:43[เสียงดนตรี]
00:03:43 → 00:03:46มาถึงจุดเปลี่ยนล่ะ จุดที่เรียกว่าเป็นวันที่เกษียณ
00:03:46 → 00:03:47อืม
00:03:47 → 00:03:50ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในวันที่เกษียณนี่ มันมีอะไรบ้างครับ
00:03:50 → 00:03:51พอเกษียณวันแรก ๆ รู้สึกว่า
00:03:52 → 00:03:54รู้สึกว่าวันนี้มัน…มันเหงา ๆ นะ
00:03:54 → 00:03:56มันเหงา ๆ เพราะปกติเราอยู่กับเด็กใช่ไหมคะ
00:03:56 → 00:03:59เรา...เช้ามา เราจะต้องไปโรงเรียน เย็น เราต้องกลับ
00:03:59 → 00:04:03แต่วันนี้รู้สึกว่า เอ๊ะ เราไม่ได้ไปไหนแล้ว เราอยู่บ้านแล้ว
00:04:03 → 00:04:05รู้สึกว่ามันขาดอะไรไปอย่างหนึ่งนะคะ
00:04:06 → 00:04:09ความรู้สึกตรงนั้น มันก็ค่อย ๆ ซึมซับไปเรื่อย ๆ
00:04:09 → 00:04:11ค่อย ๆ ชินไปเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ
00:04:11 → 00:04:13ก็เลยพยายามหาอะไรทำ
00:04:13 → 00:04:17เราจะได้ไม่เกิดความเหงา เกิดความโดดเดี่ยว
00:04:17 → 00:04:21วันหนึ่งเราเคยทำงานนะ แต่มาอยู่นี่ เราจะต้องทำอะไร อะไรยังไง
00:04:21 → 00:04:24หาอะไรทำนี่คือทำอะไรบ้างครับ ทำอะไรครับ
00:04:24 → 00:04:27ก็บางทีก็ถักโครเชต์ค่ะ ถักโครเชต์
00:04:27 → 00:04:29เมื่อก่อนมันมีโครเชต์ ก็ถัก ๆ ถัก ๆ
00:04:29 → 00:04:31ทำพืชผักสวนครัวบ้างอะไรพวกนี้
00:04:31 → 00:04:32คือเราจะได้ไม่เหงาใช่ไหมคะ
00:04:33 → 00:04:37หรือบางทีเราก็... อันไหนที่มันมีรายได้พิเศษที่เราจะต้องทำได้
00:04:38 → 00:04:39เราก็พยายามหาอะไรทำ
00:04:39 → 00:04:42ไปท่องเที่ยว หาที่เที่ยวต่าง ๆ ต่าง ๆ
00:04:42 → 00:04:44พาเพื่อนไปอะไรไปอย่างนี้
00:04:44 → 00:04:46ใกล้ ๆ ไกล ๆ ก็ไปได้หมดค่ะ
00:04:46 → 00:04:46ครับ
00:04:46 → 00:04:49[เสียงดนตรี]
00:04:49 → 00:04:52แล้วหลังจากนั้นมีเหตุการณ์อะไร ที่เปลี่ยนแปลงไปอีกไหมครับ
00:04:52 → 00:04:56หลังจากนั้นมาอีกสักระยะหนึ่งก็ พ่อกับแม่เสีย
00:04:56 → 00:04:57- พ่อกับแม่เสีย
00:04:57 → 00:04:59อ๋อ ตอนนั้นที่อยู่ที่บ้าน นี่คืออยู่กับพ่อกับแม่
00:04:59 → 00:05:03อยู่กับพ่อกับแม่ด้วย แต่คนละบ้านกันนะคะ คนละบ้าน
00:05:03 → 00:05:07รู้สึกหัวใจเราห่อเหี่ยวนะ พ่อกับแม่เราเสียไปทั้งคู่เลย
00:05:07 → 00:05:07ครับ
00:05:07 → 00:05:11ก็เลย...เครียดอยู่พักหนึ่งเลย พ่อแม่เสีย
00:05:11 → 00:05:12ครับ
00:05:12 → 00:05:13ลูกก็มาอยู่กรุงเทพฯหมดเลย
00:05:13 → 00:05:15ลูกอยู่กรุงเทพฯหมดแล้ว ลูก 2 คนอยู่กรุงเทพฯ
00:05:15 → 00:05:15แล้วสามี
00:05:15 → 00:05:17- เลิกกันแล้ว - อ๋อ แยกย้าย แยกย้าย
00:05:17 → 00:05:19แยกย้าย แยกย้ายไปคนละทาง
00:05:19 → 00:05:19ครับ
00:05:19 → 00:05:21ก็เลยตัดสินใจย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ
00:05:21 → 00:05:22นานหรือยังครับ
00:05:22 → 00:05:24ก็ประมาณ 4-5 ปีแล้วค่ะ
00:05:24 → 00:05:28โอเค ชีวิตต่างจังหวะเนอะ สบาย ๆ แล้วก็มาอยู่กับในกรุงเทพฯที่มันวุ่นวาย
00:05:29 → 00:05:32ช่วงที่ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ใหม่ ๆ นี่ ที่จะต้องปรับตัวมาก ๆ นี่
00:05:32 → 00:05:35มันมีความรู้สึกเหงา ความรู้สึกเศร้า ยังไงบ้างไหมครับ
00:05:35 → 00:05:37จากที่เราอยู่ต่างจังหวัดใช่ไหมคะ
00:05:37 → 00:05:40จากมีเพื่อนเยอะ ๆ มีไปอยู่กับนักเรียน
00:05:40 → 00:05:44มีความสุขกับชีวิตต่างจังหวัด
00:05:44 → 00:05:46พอมาอยู่กรุงเทพฯปุ๊บนี่ ไม่มีใครแล้ว
00:05:46 → 00:05:47อืม
00:05:47 → 00:05:48ลูกก็ไปทำงาน
00:05:48 → 00:05:49เราก็อยู่คนเดียว
00:05:49 → 00:05:54รู้สึกว่าอยู่คนเดียว เรารู้สึกว่า เราโดดเดี่ยวนะ เราไม่มีใครนะ
00:05:54 → 00:05:56แล้วไปไหนก็ไม่ได้
00:05:56 → 00:05:58เราไม่รู้จักใครอย่างนี้ เราไม่รู้จักใคร
00:05:58 → 00:06:00จะออกไปไหน เราก็ไม่รู้จักที่ทางที่ไหนสักที่
00:06:01 → 00:06:06เข้ามาอยู่กรุงเทพฯ รู้สึกว่า… อยู่ในห้อง มองแต่เพดานห้อง
00:06:06 → 00:06:08แล้วก็คิดวนไปเรื่อย ๆ ว่า
00:06:08 → 00:06:11วันนี้เราจะทำอะไรดี วันนี้เราจะไปไหนดี
00:06:11 → 00:06:14เราจะทำอะไร เพราะว่าเราไม่ชินกับกรุงเทพฯใช่ไหมคะ
00:06:14 → 00:06:16รู้สึกว่าเกิดความรู้สึกว่า
00:06:16 → 00:06:19เราจะเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า
00:06:19 → 00:06:21จะเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า
00:06:21 → 00:06:23เพราะว่าเราไปคุยกับใครไม่ได้
00:06:23 → 00:06:24เพราะข้างห้อง
00:06:24 → 00:06:26- ไม่รู้จักใคร - ไม่รู้จัก
00:06:26 → 00:06:29จะออกไปเที่ยวไหน เราก็ไปไม่ถูก
00:06:29 → 00:06:32จะคนข้างบ้าน จะคุยอะไรให้เขาฟัง
00:06:32 → 00:06:33เราก็ไม่รู้จักเขา
00:06:33 → 00:06:36มันต้อง...เลยเก็บอยู่คนเดียว เก็บอยู่ในใจคนเดียว
00:06:36 → 00:06:37ซึ่งจริง ๆ มันไม่ได้มีอะไร
00:06:37 → 00:06:39มันคือไม่ได้ต้องทำงาน ไม่ต้องเครียดเรื่องงาน
00:06:39 → 00:06:39ใช่
00:06:39 → 00:06:41แต่กลับกลายเป็นหนักกว่าเดิม คือนอนไม่หลับ
00:06:41 → 00:06:44มันหนักกว่าเดิม มันนอนไม่หลับ เราไม่รู้จะไปคุยกับใคร
00:06:44 → 00:06:47จากที่ฟังคุณนัทเล่ามานี่
00:06:47 → 00:06:50คือของทางจิตวิทยานี่ เราจะมีโรคที่เป็นโรคซึมเศร้า
00:06:50 → 00:06:54กับอีกโรคหนึ่งเขาเรียกว่าเป็น Adjustment Disorder
00:06:54 → 00:06:57คล้าย ๆ ว่าความเครียดที่เกิดจากการปรับตัว
00:06:57 → 00:07:00เพราะว่าของคุณนัทนี่ มีการเปลี่ยนแปลงถูกไหมคะ ครั้งใหญ่เลย
00:07:00 → 00:07:02แล้วก็ย้ายสิ่งแวดล้อม
00:07:02 → 00:07:04ตรงนี้เป็นเรื่องของการปรับตัว
00:07:04 → 00:07:04ครับ
00:07:04 → 00:07:07ฟังดูเหมือนกับสุดท้ายนี่ สามารถปรับตัวเองมาได้
00:07:07 → 00:07:09จริง ๆ หลาย ๆ ท่าน ถ้าเกิดว่าเริ่มมีอาการนี่
00:07:09 → 00:07:12จริง ๆ ก็สามารถมาปรึกษาหรืออะไรได้เนอะ
00:07:12 → 00:07:14สำหรับบางคนนี่ ถ้าปรับได้ก็โอเค
00:07:14 → 00:07:19แต่ถ้าปรับไม่ได้หลาย ๆ ครั้งพอนาน ๆ ปุ๊บ อาจจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าจริง ๆ ได้
00:07:19 → 00:07:20โอเคครับ
00:07:20 → 00:07:22[เสียงดนตรี]
00:07:22 → 00:07:24มาฟังทางฝั่งคุณดอนบ้างครับ
00:07:24 → 00:07:27ชีวิตประจำวัน มันเป็นยังไงครับ ตอนก่อนเกษียณครับ
00:07:27 → 00:07:32ก่อนเกษียณนะ ก็เป็นพนักงานบริษัท ผลิตรถยนต์แห่งหนึ่งครับ
00:07:32 → 00:07:33ครับ
00:07:33 → 00:07:35ตื่นประมาณ 6 โมงเช้า
00:07:35 → 00:07:38ตื่นมาก็ทำธุระเสร็จ ก็ทานข้าว
00:07:38 → 00:07:38ครับ
00:07:38 → 00:07:45ก็...สัก 6 โมงครึ่ง ก็ขับรถออกไปที่บริษัท จะถึงประมาณ 7 โมงนิด ๆ
00:07:46 → 00:07:50งานเข้า 7 โมงครึ่ง ก็เริ่มงานครับ
00:07:50 → 00:07:53เลิกงาน 16.30 น. ครับผม
00:07:53 → 00:07:56- ถ้าเขามีโอที งานเร่ง ก็ประมาณทุ่มนึง - ทุ่มนึง
00:07:56 → 00:07:59กลับถึงบ้านก็ประมาณ...ประมาณ 2 ทุ่ม
00:07:59 → 00:08:022 ทุ่ม ก็กินข้าว
00:08:02 → 00:08:06อาบน้ำเสร็จสรรพ ก็ดูทีวีนิดนึง
00:08:06 → 00:08:06ครับ
00:08:06 → 00:08:10- ก็ประมาณ 4-5 ทุ่ม ก็นอน - ก็เข้านอน แล้วก็ตื่นมา 6 โมงเช้าเหมือนทุกวัน
00:08:10 → 00:08:13- ใช่ครับ ก็อย่างนี้ทุกวัน - ทุกวันอย่างนี้เหมือนกัน
00:08:13 → 00:08:15- อยู่กับครอบครัวด้วยใช่ไหมครับ - ใช่ครับผม
00:08:15 → 00:08:16ครอบครัวใหญ่ไหมครับ
00:08:16 → 00:08:19ไม่ใหญ่ครับ มี 3 คนครับ พ่อ แม่ ลูกครับ
00:08:19 → 00:08:21ที่เรียกว่าใช้ชีวิตอย่างนี้ ตื่น 6 โมง เข้านอน 4-5 ทุ่มอย่างนี้
00:08:21 → 00:08:23เป็นระยะเวลาอยู่นานสักเท่าไรครับ
00:08:23 → 00:08:26ชีวิตในบริษัทก็ 31 ปีครับ
00:08:26 → 00:08:29หลังจากที่ชีวิตวุ่นวายตั้งแต่เช้ายันเย็นเลย
00:08:29 → 00:08:31มาอยู่มาวันหนึ่งก็ถึงวัยเกษียณแล้ว
00:08:31 → 00:08:32เฮ้ย วันพรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานแล้ว
00:08:32 → 00:08:33เกิดอะไรขึ้นบ้างครับ
00:08:34 → 00:08:37ช่วงแรก ๆ มันก็จะเหงาอยู่นิดนึง
00:08:37 → 00:08:42แต่ว่าเราเตรียมใจมาแล้วแหละ ว่าเราต้องเจอสิ่งนี้แน่ ๆ
00:08:43 → 00:08:46เฮ้ย อีกเดือนสองเดือนนี่ เราต้องเกษียณแล้วนะ
00:08:46 → 00:08:46ครับ
00:08:47 → 00:08:50จากสภาพแวดล้อมที่มีเพื่อนเยอะ ๆ
00:08:50 → 00:08:55ไปโรงงาน เจอคนโน้นคนนี้ คุยกัน หัวเราะสนุกสนานเฮฮา
00:08:55 → 00:08:57เดี๋ยวเราต้องมีเพื่อนน้อยลง
00:08:57 → 00:08:59เราก็เตรียมใจไว้แล้วว่า
00:08:59 → 00:09:03เราจะต้องทำอะไรบ้างเพื่อมาชดเชยสิ่งพวกนี้
00:09:03 → 00:09:09ให้เราเพลิดเพลินไปกับชีวิตแบบใหม่ หลังเกษียณของเราครับผม
00:09:09 → 00:09:12แล้วมีอะไรบ้างครับ กิจกรรมที่เลือกมาทำให้เพลิดเพลินขึ้น
00:09:12 → 00:09:14เล่นดนตรีบ้างนะครับ
00:09:14 → 00:09:19พอดีว่ากีตาร์ก็พอถู ๆ ไถ ๆ ไปได้นะครับ
00:09:19 → 00:09:22ร้องเพลง คาราโอเกะ อะไรพวกนี้ครับ
00:09:22 → 00:09:26- เสาร์อาทิตย์ส่วนใหญ่ก็จะออกไปวิ่ง ไปวิ่ง - ออกกำลังกาย
00:09:26 → 00:09:26ใช่ครับ
00:09:26 → 00:09:29ก็จะตามสวนสาธารณะบ้าง
00:09:29 → 00:09:34หรือว่าออกต่างจังหวัดบ้าง ที่เป็นอีเวนต์ที่งานที่เขาจัดงานกันใหญ่ ๆ
00:09:34 → 00:09:37นี่ก็เพิ่งไปมาที่บุรีรัมย์
00:09:37 → 00:09:38อืม
00:09:38 → 00:09:39- งานใหญ่ - งานวิ่งบุรีรัมย์
00:09:39 → 00:09:40บุรีรัมย์
00:09:40 → 00:09:46อาทิตย์ที่ผ่านมานี่ ก็วิ่งอัลตราอยู่ที่สวนผึ้ง 100 กิโลเมตร
00:09:46 → 00:09:50- แสดงว่าเป็นขาวิ่งนะนี่ - ชีวิตเริ่มยุ่งวุ่นวายมากกว่าตอนก่อนเกษียณ
00:09:50 → 00:09:52อัลตรานี่วิ่งกี่กิโลคะ
00:09:52 → 00:09:53อาทิตย์ที่ผ่านมา 100 กิโลครับ
00:09:53 → 00:09:56- โอ้โห ไปวิ่ง 100 กิโล - ไม่ธรรมดา
00:09:56 → 00:09:58- วิ่ง ๆ เดิน ๆ น่ะครับ - อ๋อ โอเค
00:09:58 → 00:10:00- ก็สนุกเพลิดเพลินไปกับมัน - ผมรู้สึกอาย
00:10:00 → 00:10:02ใช่ แข็งแรงมาก
00:10:02 → 00:10:06ค่อย ๆ ไปครับ ยังไงก็… ถ้าใจเราสู้ เราถึงแน่นอน
00:10:06 → 00:10:07อันนี้เกษียณมานานเท่าไรแล้วครับ
00:10:07 → 00:10:08- 3 ปีครับ - อ๋อ ประมาณ 3 ปี
00:10:08 → 00:10:09ครับผม
00:10:09 → 00:10:10โอเคครับ
00:10:10 → 00:10:12คุณหมอโบว์ครับ คราวนี้เราฟังเรื่องราวของทั้ง 2 ท่านแล้ว
00:10:12 → 00:10:16วันนี้คุณหมอมีแบบฝึกหัดอะไร ที่จะมาให้เราทำกันบ้างครับ
00:10:16 → 00:10:19ทีนี้เดี๋ยวเราจะชวนทำกิจกรรมนะคะ
00:10:19 → 00:10:24ก็จะเป็นกิจกรรมที่เรียกว่า “วงกลมแห่งความสำคัญ”
00:10:24 → 00:10:24ครับ
00:10:24 → 00:10:28จะชวนทั้ง 2 ท่านกลับมาสำรวจสิ่งสำคัญในชีวิต
00:10:28 → 00:10:31เพราะว่ามันก็จะเป็นคล้าย ๆ จุด…
00:10:31 → 00:10:35เครื่องมือที่จะทำให้เราใช้ชีวิตวัยเกษียณ ได้อย่างมีความสุขขึ้น
00:10:35 → 00:10:36โอเคครับ
00:10:36 → 00:10:39[เสียงดนตรี]
00:10:39 → 00:10:40เริ่มต้นนะคะ
00:10:40 → 00:10:43เดี๋ยวเราจะเริ่มวาดที่กระดานนะคะ
00:10:43 → 00:10:48มีตัวคน อันนี้เป็นแบบง่าย เป็นคนอยู่ตรงกลางนะคะ ไม่ต้องใหญ่มาก
00:10:48 → 00:10:49แล้วเราก็จะมีวงกลมเนอะ
00:10:49 → 00:10:54อาจจะวงนอก วงใน ให้เห็นความใกล้ไกลเฉย ๆ นะคะ
00:10:55 → 00:10:57ทีนี้วงกลมแห่งความสำคัญนี่
00:10:57 → 00:11:02เราอยากให้แต่ละท่าน เขียนสิ่งสำคัญในชีวิตนะคะ
00:11:02 → 00:11:07สิ่งสำคัญในชีวิตนี่ อาจจะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ
00:11:07 → 00:11:10หรือโมเมนต์ ช่วงเวลาที่สำคัญในชีวิต
00:11:10 → 00:11:11ยกตัวอย่างนะ สมมุติว่า
00:11:11 → 00:11:15ของหมอโบว์ใช่ไหมคะ พ่อแม่อาจจะอยู่ข้างในเนอะ
00:11:15 → 00:11:18คือเพราะว่าอยากจะใกล้ ใกล้ตัวเรา
00:11:18 → 00:11:23อาจจะมีแมวอยู่ตรงนี้อะไรอย่างนี้นะคะ ก็เป็นสิ่งสำคัญ
00:11:23 → 00:11:27อาจจะเป็นโมเมนต์ก็ได้ เช่น สมมุติว่า อันนี้โบว์ชอบมากเลยตอนเช้า
00:11:27 → 00:11:30ออกไปกินกาแฟ แล้วปล่อยแมวเล่นในสวน
00:11:30 → 00:11:33เป็นโมเมนต์ที่เรารู้สึกว่า มันสำคัญกับชีวิตเรา
00:11:33 → 00:11:34อันเล็ก ๆ ก็ได้นะคะ
00:11:34 → 00:11:37แล้วเราก็จะวาดเส้นตัวเรา เชื่อมไปยังสิ่งเหล่านั้น
00:11:37 → 00:11:40ทีนี้ถ้าตอนนี้มันแข็งแรงมากเลย
00:11:40 → 00:11:42อา...เราก็จะหนาหน่อย
00:11:42 → 00:11:47แต่ถ้ามันแบบ...ไม่ค่อยเลย เช่น เราแบบไกลจากลูก ต่างประเทศอะไรอย่างนี้
00:11:47 → 00:11:50อาจจะอยู่ไกล ก็อาจจะเส้นมันอาจจะไกลหรือจาง
00:11:50 → 00:11:52อันนี้แล้วแต่เราได้หมดเลยนะคะ
00:11:52 → 00:11:56เขียนได้ทุกอย่างเลยค่ะที่รู้สึกว่าสำคัญ หรืออาจจะเป็นเพื่อนอะไรอย่างนี้ก็ได้
00:11:56 → 00:12:00อย่างสมมุติว่าลูกสำคัญ อยู่ใกล้ แต่ว่าลูกอยู่ต่างประเทศ
00:12:00 → 00:12:01อยู่ใกล้ตัวเรา
00:12:01 → 00:12:02แต่ลูกอยู่ต่างประเทศ
00:12:02 → 00:12:04เพราะฉะนั้นมันก็เลยเป็นความสัมพันธ์ที่จาง ๆ
00:12:04 → 00:12:07ก็เป็นจุด ๆ เป็นเส้นบาง ๆ ว่าง่าย ๆ
00:12:07 → 00:12:10ก็หลาย ๆ ครั้ง คนอาจจะลืมเรื่องโมเมนต์เล็ก ๆ น้อย ๆ
00:12:10 → 00:12:12แต่จริง ๆ มีความสำคัญกับเรามาก
00:12:12 → 00:12:17เช่น บางท่านก็บอกว่า เออ กลับบ้านไปจะได้กินข้าวกับคนในครอบครัว
00:12:17 → 00:12:21จริง ๆ มันเป็นเรื่องธรรมดา ๆ แต่ว่ามันอาจจะสำคัญกับชีวิต
00:12:21 → 00:12:23เดี๋ยวลองมาดูกันสิว่า ทั้ง 2 ท่านเขียนอะไรออกมาได้บ้าง
00:12:23 → 00:12:26ขอเชิญ ขอดูของคุณนัทก่อนเลยครับ ว่ามีอะไรบ้างครับ
00:12:26 → 00:12:29มีลูกชายที่เราอยู่ด้วยกันทุกวันนี้ 2 คนนะคะ
00:12:29 → 00:12:31จะต้องทำกับข้าวด้วยกัน ช่วยกันทำกับข้าว
00:12:32 → 00:12:34ช่วยกันทำความสะอาดบ้าน
00:12:34 → 00:12:35สร้างความสัมพันธ์ภายในบ้านนะคะ
00:12:35 → 00:12:36ครับ
00:12:36 → 00:12:38แล้วก็ที่เห็นเป็นเส้นหนา ๆ เลยคือท่องเที่ยว
00:12:38 → 00:12:39ท่องเที่ยว
00:12:39 → 00:12:42ท่องเที่ยว อันนี้ช่วงนี้จะใช้ชีวิต กับท่องเที่ยวเยอะมากช่วงนี้นะคะ
00:12:43 → 00:12:46ก็คือไปใกล้ ๆ แบบ one day trip ไปเช้าเย็นกลับ
00:12:46 → 00:12:47ค่ะ
00:12:47 → 00:12:49เราจะได้เห็นที่ที่เราไม่เคยไป
00:12:49 → 00:12:51มันจะทำให้ชีวิตเรามีความสุข
00:12:51 → 00:12:54แล้วก็มีในเรื่องของจัดบ้านแต่งบ้าน
00:12:54 → 00:12:57- แต่งบ้าน หรือบางทีปลูกต้นไม้ดอกไม้ - ปลูกต้นไม้ดอกไม้ด้วย
00:12:57 → 00:12:59หรือบางทีลูกไม่อยู่นี่ เราไม่รู้จะทำอะไร
00:12:59 → 00:13:02ก็ตกแต่งบ้านไป ทำความสะอาดบ้าน
00:13:02 → 00:13:06ตรงไหนไม่สวย ตรงไหนที่จะทำให้มันสวยงามได้ แล้วก็จัดแต่งไป
00:13:06 → 00:13:09อันนี้ห่าง ๆ ออกมาหน่อย แปลว่าถ้ามีเที่ยว ไปเที่ยวก่อน
00:13:09 → 00:13:12- ไปเที่ยวก่อน - ถูกไหมครับ เที่ยวสำคัญกว่า
00:13:12 → 00:13:13- ใช่ ๆ - อ๋อ โอเค
00:13:13 → 00:13:16เราก็จะเห็นว่าอะไรที่สำคัญในตอนนี้
00:13:16 → 00:13:18ทีนี้อยากจะถามคุณนัทเพิ่มว่า
00:13:18 → 00:13:24มีอันไหนไหมคะที่เราอยากเอามาให้ใกล้ขึ้น เพิ่มความหนาของเส้นให้มากขึ้น
00:13:24 → 00:13:29ที่อยากให้ใกล้มากขึ้นก็คือ อยากให้ลูกชายที่อยู่ต่างประเทศ
00:13:29 → 00:13:30เขาได้มาหาเราบ้าง
00:13:30 → 00:13:35เพราะว่า หนึ่งนี่ เขาไป... รู้สึกจะ 3 ปีแล้ว ไม่ได้กลับบ้านเลย
00:13:35 → 00:13:37- อ๋อ ไม่ได้กลับมาเลย - ไม่ได้กลับเลย
00:13:37 → 00:13:41เพราะว่างานเขาเยอะ กลับมาไม่ได้ค่ะ
00:13:41 → 00:13:43ก็เลยอยากให้เขากลับมาบ้างค่ะ
00:13:43 → 00:13:44ครับผม
00:13:44 → 00:13:47ถ้ามาปุ๊บนี่ 3 คนแม่ลูก
00:13:47 → 00:13:50มันก็จะได้ใช้กิจกรรมร่วมกันได้เยอะขึ้นค่ะ
00:13:51 → 00:13:51ครับ
00:13:51 → 00:13:54ก็มีความสำคัญที่อยากให้ใกล้ขึ้น
00:13:54 → 00:13:54ค่ะ
00:13:54 → 00:13:55เรื่องเพื่อน ๆ ล่ะคะ
00:13:55 → 00:14:00มีแบบ...อยากให้แบบ...เข้าไปใกล้เพื่อน ๆ หรือสร้างเพื่อนใหม่อะไรมากขึ้นไหมคะ
00:14:00 → 00:14:02อ๋อ เพื่อนเก่า ๆ เขาก็มีครอบครัว
00:14:02 → 00:14:04เขาเกษียณไปแล้ว ต่างคนก็ต่างอยู่นะคะ
00:14:04 → 00:14:05ค่ะ ต่างคนก็ต่างอยู่
00:14:05 → 00:14:09แทบไม่รู้เขาตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างก็ไม่รู้ ไม่ได้ติดต่อกันเลย
00:14:09 → 00:14:12จริง ๆ ถ้าเกิดได้สามารถ กลับไปติดต่อเพื่อนเก่าได้นี่
00:14:12 → 00:14:14จริง ๆ ดีมาก ๆ เลยนะคะ
00:14:14 → 00:14:16โอเค เอ้า มาดูของคุณดอนบ้างครับ
00:14:16 → 00:14:20ที่หนา ๆ นี่ ทานข้าวเช้ากับครอบครัว เหมือนกันเลย
00:14:20 → 00:14:22- ครับ อันนี้คือประจำครับผม - ประจำ
00:14:22 → 00:14:24เป็นความสุขเลยไหมครับ
00:14:24 → 00:14:25ใช่ครับ ใช่
00:14:25 → 00:14:26ให้อาหารแมว
00:14:26 → 00:14:27แมวข้างบ้าน เขาหลงมาครับ
00:14:27 → 00:14:28อ๋อ ไม่ใช่แมวตัวเองด้วย
00:14:28 → 00:14:31แล้วเขามาอยู่ที่บ้านเราเลย
00:14:31 → 00:14:35แต่ต่อจากนั้นก็คือ เจ้าของแมว เขาย้ายไปครับ
00:14:36 → 00:14:41เขาบอกว่า ไหน ๆ มันก็มาอยู่กับพี่แล้ว พี่เลี้ยงต่อนะ หนูไม่เอาอะไร
00:14:41 → 00:14:42- อ๋อ ก็คือกลายเป็นแมวเราเลย - กลายเป็นทาสแมวเลย
00:14:42 → 00:14:44ใช่ครับ ประมาณนั้นครับ
00:14:44 → 00:14:46อีกอันหนึ่งที่เขียนเยอะ ๆ ที่แถบหนา ๆ คือ
00:14:46 → 00:14:51วันหยุด วิ่งสวน หรือลงงานวิ่งแข่งกับเพื่อน ที่ไปวิ่งอัลตราอะไรอย่างนี้ใช่ไหมครับ
00:14:51 → 00:14:52ใช่ครับผม
00:14:52 → 00:14:53ค่ะ
00:14:53 → 00:14:57อันนี้ประจำครับ เดี๋ยวเสร็จจากนี้ก็จะไปนครนายกครับ
00:14:57 → 00:15:00แล้วทำไมคุยไลน์กับเพื่อนอย่างนี้เหรอครับ
00:15:00 → 00:15:01ก็มี มีครับ
00:15:01 → 00:15:03คืออันนี้คือสมัยเพื่อนที่ทำงาน อย่างนี้เหรอครับ
00:15:03 → 00:15:07สมัยที่ทำงานก็มีบ้าง ก็ยังติดต่อกันอยู่ครับผม
00:15:07 → 00:15:08ก็ยังคุยกันอยู่
00:15:08 → 00:15:11ที่สงสัยคือทำไมมันเป็นเส้นประ ๆ
00:15:11 → 00:15:14ก็คือแบบนาน ๆ ครั้งครับ
00:15:14 → 00:15:15- อ๋อ ไม่ค่อยได้คุยบ่อย - ไม่ได้บ่อยมาก
00:15:15 → 00:15:16ใช่ครับผม
00:15:16 → 00:15:18โอ้โฮ อันนี้แถบหนาเลย ส่งลูกสาวทำงาน
00:15:18 → 00:15:19[เสียงหัวเราะ]
00:15:19 → 00:15:20ประจำครับ
00:15:20 → 00:15:23อ๋อ อย่างนั้นประจำเลย ก็เป็นความสุขในชีวิตเลย
00:15:23 → 00:15:24ไปกับเขา เราได้คุย
00:15:24 → 00:15:27เขามีปัญหาอะไรก็จะคุยให้เราฟัง
00:15:27 → 00:15:29เราก็จะแนะนำโน่นนี่นั่น
00:15:29 → 00:15:30อันนั้นก็เหมือนผมเลยนะ
00:15:30 → 00:15:32เพราะว่าอันนี้เป็นช่วงพ่อลูกปรับทุกข์ เวลานินทาภรรยา
00:15:32 → 00:15:34[เสียงหัวเราะ]
00:15:34 → 00:15:38- โอเค โมเมนต์เล็ก ๆ โอ้โฮ มันมีความสุข - โมเมนต์เล็ก ๆ เนอะ สำคัญมาก
00:15:38 → 00:15:41- คุณหมอมีอะไรแนะนำไหมครับ - มีตรงไหนที่คุณดอนอยากเพิ่มไหมคะ
00:15:41 → 00:15:44อยากแบบ…ติดต่อกับเพื่อนมากขึ้นไหมคะ ตรงเส้นประ
00:15:44 → 00:15:46ได้กลับไปเชื่อมโยงเพื่อนเก่า ๆ
00:15:46 → 00:15:48ก็...ก็อยากอยู่นะครับ
00:15:48 → 00:15:52แต่ว่าบางคนเขาก็ไม่ว่าง ที่จะคุยกับเราเท่าไรครับ
00:15:52 → 00:15:54เขาก็มีชีวิตส่วนตัวเขาไป
00:15:54 → 00:15:57แต่ว่ามันก็เป็นแบบนาน ๆ ครั้ง ที่เราได้คุยกัน
00:15:57 → 00:16:02บางครั้งสิ่งที่สำคัญ แต่เราอาจจะแบบ… ช่วงนี้ไม่มีเวลา
00:16:02 → 00:16:02ครับ
00:16:02 → 00:16:04หรือไม่ค่อยได้เชื่อมโยง
00:16:04 → 00:16:07เราก็อาจจะได้กลับมาทบทวนว่า อ๋อ เฮ้ย จริง ๆ เราอยากติดต่อกับเพื่อนนะ
00:16:07 → 00:16:08ครับ
00:16:08 → 00:16:10คนนี้นี่ไม่ได้คุยกันนานแล้ว อะไรอย่างนี้
00:16:10 → 00:16:12หรืออย่างพวกเพื่อนที่ต่างจังหวัดเนอะ
00:16:12 → 00:16:16เออ ถึงแม้ว่าจะมีครอบครัวอะไรไปแล้วนี่ แต่เขาไม่ต่างกับเราหรอกค่ะ
00:16:16 → 00:16:17อืม
00:16:17 → 00:16:18จริง ๆ เขาอาจจะเหงาอยู่เหมือนกัน
00:16:18 → 00:16:22เพราะฉะนั้น จริง ๆ นี่ ส่งไปบ้าง แหย่ ๆ
00:16:22 → 00:16:26คืออาจจะส่งไป 10 คนนี่ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะตอบสนองหมด
00:16:26 → 00:16:29แต่อย่างน้อยเราได้ลากเส้นไปหาเขา
00:16:29 → 00:16:30อาฮะ
00:16:30 → 00:16:32อา...เราก็...เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ
00:16:32 → 00:16:35ไม่ต้องน้อยใจว่า ทำไมเพื่อนไม่... ไม่ ก็ส่งไปเรื่อย ๆ
00:16:35 → 00:16:38บางคนก็ตอบกลับมา ก็กลายเป็นว่า เฮ้ย ได้ไปเที่ยวกัน
00:16:38 → 00:16:38ครับ
00:16:38 → 00:16:39อะไรอย่างนี้ค่ะ
00:16:39 → 00:16:42จริง ๆ คือการที่เราเริ่มสร้าง ความสัมพันธ์ก่อน
00:16:42 → 00:16:45เส้นมันก็จะหนาขึ้น ใช่
00:16:45 → 00:16:49ผมเชื่อว่ามันน่าจะช่วยปรับปรุงความสัมพันธ์ หรือความรู้สึกของตัวเองได้
00:16:49 → 00:16:53มีสิ่งที่เราเพิ่มได้อีกอย่างหนึ่งคือ สิ่งที่เราสูญเสียไปแล้ว
00:16:53 → 00:16:56เช่น พ่อแม่ ถ้าบางท่านสูญเสียพ่อแม่ หรือสัตว์เลี้ยง
00:16:56 → 00:16:57อืม
00:16:57 → 00:17:00สิ่งที่เราสูญเสียไปแล้ว เราสามารถใส่ลงมาในวงได้
00:17:00 → 00:17:01เพราะว่าเป็นสิ่งสำคัญ
00:17:01 → 00:17:05เส้นมันอาจจะเป็นเส้นประ เพราะว่าเราไม่ได้เชื่อม ไม่ได้คุยอะไรอย่างนี้
00:17:05 → 00:17:05อ๋อ ไม่ได้คุย
00:17:05 → 00:17:08แต่จริง ๆ นี่ ถึงแม้ร่างกายเขาไม่อยู่แล้ว
00:17:08 → 00:17:10เราสามารถเชื่อมโยงกับเขาได้นะ
00:17:10 → 00:17:14เช่น เรามีรูปคุณพ่อคุณแม่อยู่ที่บ้าน เหมือนเป็นมุมของเขา
00:17:14 → 00:17:16มีจัดดอกไม้ให้เขา
00:17:16 → 00:17:20เพราะว่าเวลาโอกาส เราก็เดินไป ไปแล้วนะ ไปทำงานแล้วนะ
00:17:20 → 00:17:23วันนี้จะไปสมัครงานนะ ให้กำลังใจด้วยอะไรอย่างนี้นะคะ
00:17:24 → 00:17:27เรายังสามารถเชื่อมโยงกับ สิ่งที่เราสูญเสียไปแล้ว
00:17:27 → 00:17:29คนสำคัญของเราได้ด้วย
00:17:29 → 00:17:34ในวัยเกษียณ วัยชรานี่ เราจะเจอกับความสูญเสียเยอะมาก ๆ
00:17:34 → 00:17:35อย่างที่คุณนัทบอกนี่
00:17:35 → 00:17:37ไม่ใช่พ่อแม่อย่างเดียวนะ
00:17:37 → 00:17:42คือเพื่อนเรานี่ บางทีก็ค่อย ๆ ล้มหายตายจากไปอย่างนี้ค่ะ
00:17:42 → 00:17:44เพราะฉะนั้นน่ะ ในปัจจุบัน เราน่าจะต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด
00:17:44 → 00:17:45ค่ะ ใช่ค่ะ
00:17:45 → 00:17:49สุดท้ายค่ะ ที่อยากจะชวนให้ต้องท้าทายตัวเอง
00:17:49 → 00:17:53ให้คุณนัท แล้วก็คุณดอนลอง เหมือนกับ reach out
00:17:53 → 00:17:58คือเชื่อมไปหาใครสักคน อาจจะเป็นเพื่อนที่ไม่ได้คุยกันนานแล้ว
00:17:58 → 00:17:59หรือลูกก็ได้นะคะ
00:17:59 → 00:18:01โทรศัพท์ หรือส่ง Message
00:18:01 → 00:18:04ถ้าโทรศัพท์คุยได้ยิ่งดีเลยนะ
00:18:04 → 00:18:05อยากให้ทำตอนนี้เลย
00:18:05 → 00:18:08[เสียงดนตรี]
00:18:08 → 00:18:10ตอนนี้มีโทรศัพท์อยู่ในมือทั้งสองท่านแล้ว
00:18:10 → 00:18:13ส่งข้อความหาคนที่เราอยากส่งให้เลยครับ
00:18:13 → 00:18:22[เสียงดนตรี]
00:18:22 → 00:18:26- เรียบร้อยแล้วคุณดอน ขอละลาบละล้วงนิดนึง - ครับผม
00:18:26 → 00:18:26ส่งหาใครครับ
00:18:26 → 00:18:32ส่งหาน้องครับ วันนี้น้องไป 100 ไมล์ที่เขาใหญ่ครับ
00:18:32 → 00:18:35ก็เลยให้กำลังใจเขาครับ บอกให้สู้ ๆ ครับ
00:18:35 → 00:18:37- โอเค โอ้โฮ - เยี่ยม
00:18:37 → 00:18:38แล้วของคุณนัทล่ะครับ ส่งหาใคร
00:18:38 → 00:18:42ส่งหาคุณน้าค่ะ น้องของแม่ อยู่จังหวัดพิจิตรค่ะ
00:18:42 → 00:18:42อ๋อ
00:18:43 → 00:18:47ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไรค่ะ แต่ว่าก็ส่งสติกเกอร์หากันบ่อย ๆ ค่ะ
00:18:47 → 00:18:49อ๋อ ส่งไปทักทาย
00:18:49 → 00:18:50ส่งไปทักทายค่ะ
00:18:50 → 00:18:51เป็นยังไงครับหลังจากส่งแล้ว
00:18:51 → 00:18:54มีความรู้สึก ส่งความรู้สึกที่ดี ๆ ไปให้เขาค่ะ
00:18:54 → 00:18:57ว่าเรายังคิดถึงเขาอยู่อะไรแบบนี้
00:18:57 → 00:18:58เรายังไม่ลืมเขาเลย
00:18:58 → 00:19:01แต่ว่าเราไม่มีโอกาสได้ไปหาเขาค่ะ
00:19:01 → 00:19:05- เหมือนกันเลยไหม ของคุณดอนก็คล้าย ๆ กัน - ใช่ครับ ก็ให้กำลังใจน้องหน่อยครับ
00:19:05 → 00:19:07ไม่ได้เจอน้องนานแล้วครับ เห็นใน Facebook
00:19:07 → 00:19:12น้องบอกว่า วันนี้จะลงงาน 100 ไมล์ที่เขาใหญ่ ก็เลยให้กำลังใจ
00:19:12 → 00:19:13โอเค
00:19:13 → 00:19:14ของคุณดอนครับ
00:19:14 → 00:19:18คนที่รู้จักมีเยอะแยะเลย ทำไมถึงเลือกส่งข้อความหาน้องคนนี้
00:19:18 → 00:19:27อ๋อ น้องคนนี้เคยพาผมวิ่งจบ 160 กิโล หรือ 100 ไมล์ครับ ที่สวนผึ้งครับ
00:19:27 → 00:19:27อืม
00:19:27 → 00:19:29ก็ support ผมไปเรื่อย ๆ
00:19:29 → 00:19:30อืม
00:19:30 → 00:19:33บางครั้งก็เปลี่ยนกันขับรถกับน้องอีกคนหนึ่ง
00:19:33 → 00:19:34อืม
00:19:34 → 00:19:35แล้วก็มาวิ่งกับผม
00:19:35 → 00:19:39วิ่งไปเรื่อย ๆ เดินกันไปเรื่อย ๆ ครับผม
00:19:39 → 00:19:46ก็จนจบถึงสวนผึ้งครับ จากตลาดสดธนบุรีไปถึงสวนผึ้งครับ
00:19:46 → 00:19:50- เคยมีความสัมพันธ์ที่ดี มีประสบการณ์ดี ๆ - ความผูกพันเก่า ๆ อยู่
00:19:50 → 00:19:52ของคุณนัททำไมเลือกส่งเป็นคุณน้า
00:19:52 → 00:19:56เพราะว่าคุณน้านี่ ปกติแกจะส่งสติกเกอร์สวัสดีให้เราบ่อย ๆ
00:19:56 → 00:19:59บางครั้งเราก็ไม่ค่อยได้ตอบแกเท่าไร
00:19:59 → 00:20:01จะขยันส่งสติกเกอร์ให้เราตลอด
00:20:01 → 00:20:02เขายังคิดถึงเรา
00:20:02 → 00:20:05เขายังคิดถึงเรา เราก็ต้องคิดถึงเขา
00:20:05 → 00:20:06- คิดถึงเขา - ใช่ ใช่ค่ะ
00:20:06 → 00:20:08นี่เลย แบบนี้เลย วัตถุประสงค์ของกิจกรรมนี้เลย
00:20:08 → 00:20:09แล้วมันติดต่อกันได้
00:20:09 → 00:20:13คือเราต้องมีพลังที่จะส่งต่อไปเรื่อย ๆ แม้ว่าคนจะไม่ตอบกลับนะ
00:20:13 → 00:20:17เพราะว่าถ้าเราหยุดปุ๊บ มันก็จะหดไปเรื่อย ๆ
00:20:17 → 00:20:17ค่ะ
00:20:17 → 00:20:20โอ้ วันนี้ผมเห็นภาพเลยนะ อีกไม่นาน รับรองได้ไปพิจิตรแน่
00:20:20 → 00:20:21[เสียงหัวเราะ]
00:20:21 → 00:20:24ใช่ แล้วยิ่งถ้าเราส่งให้คนเยอะ ๆ เลยนี่
00:20:24 → 00:20:26เขาก็จะเริ่มตอบกลับเยอะขึ้น
00:20:26 → 00:20:27แล้วเขาก็จะเริ่มตอบ
00:20:27 → 00:20:29มันจะเป็นเหมือนกับส่งต่อ
00:20:29 → 00:20:32ขยายความสัมพันธ์ที่ดี ๆ ไปในสังคมด้วยค่ะ
00:20:32 → 00:20:33โอ้โฮ ส่งต่อกันไป
00:20:33 → 00:20:38อย่างคุณดอนนี่ ผมเชื่อเลย เดี๋ยวเขาต้อง นัดน้องนี่ไปวิ่งแหง ๆ เลย แน่นอนเลยแบบนี้
00:20:38 → 00:20:42นี่ใช่ไหมครับวัตถุประสงค์ ให้ก้าวข้ามความคิดที่ว่าส่งไปเขาไม่อ่านหรอก
00:20:43 → 00:20:43ค่ะ
00:20:43 → 00:20:44ส่งไป เขายุ่งอยู่
00:20:44 → 00:20:45อืม
00:20:45 → 00:20:51การที่เราทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มันเป็นการเปลี่ยนวิถีชีวิตประจำวันนิดนึง
00:20:51 → 00:20:53เพื่อจะบอกคนอื่นว่าเรากำลังคิดถึงเขาอยู่นะ
00:20:53 → 00:20:55หรือเราอยากติดต่อกับเขานะ
00:20:55 → 00:21:01เรียกว่าเอาความสัมพันธ์เดิมที่อาจจะจางหายไป กลับมาให้มันแข็งแรงขึ้นใหม่นั่นเอง
00:21:01 → 00:21:05ค่ะ มีวิธีเล็กน้อยที่จะแบ่งปัน ก็คือว่าบางทีจะเขินเนอะ
00:21:05 → 00:21:07เราสามารถบอกเขาไปได้ว่า
00:21:07 → 00:21:10เออ วันนี้พอดีไปดูรูปเก่า ๆ แล้วนึกถึง
00:21:10 → 00:21:13วันนี้ผ่านร้านนี้ แล้วนึกถึงที่เคยไปด้วยกัน
00:21:13 → 00:21:17คือเหมือนเราคล้าย ๆ บอกเขาว่า มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เรานึกถึงเขา
00:21:17 → 00:21:18ก็เลยส่งมาทักนะ
00:21:18 → 00:21:22มันก็ทำให้เราลดความเก้อเขินไปได้บ้างค่ะ
00:21:22 → 00:21:25ผมเชื่อว่า หลาย ๆ คน ท่านผู้ชมทางบ้านที่ดูรายการนี้อยู่
00:21:26 → 00:21:27อาจจะไม่ใช่วัยเกษียณก็ได้
00:21:28 → 00:21:30ลองใช้วงกลมแห่งความสำคัญ
00:21:30 → 00:21:33ลากขึ้นมา เขียนขึ้นมา อะไรสำคัญสำหรับเรา
00:21:33 → 00:21:36แล้วลองก้าวข้ามอุปสรรคอย่างที่คุณหมอแนะนำ
00:21:36 → 00:21:41เราอาจจะรู้สึกเคอะเขินในการที่จะทักทาย กับคนที่เราไม่ได้คุยนานแล้ว
00:21:41 → 00:21:44ลองส่งข้อความไปหาเขา ลองโทรศัพท์ไปหาเขา
00:21:44 → 00:21:46แล้วก็สร้างแถบความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น
00:21:46 → 00:21:50เราจะได้วงกลมแห่งความสำคัญ เพิ่มขึ้นด้วยนะครับ
00:21:50 → 00:21:53วันนี้ก็ขอขอบคุณนะครับ ทั้งคุณนัท แล้วก็คุณดอนนะครับ
00:21:53 → 00:21:55ที่มาแชร์ประสบการณ์หลังเกษียณ
00:21:55 → 00:21:59ผมว่า หลาย ๆ คน ยังไม่ต้องเกษียณล่ะ อาจจะใกล้เกษียณ หรือยังทำงานอยู่
00:22:00 → 00:22:01ได้ฟัง ได้ดูรายการนี้
00:22:02 → 00:22:04ได้มีแบบฝึกหัดเอากลับไปทำ ไปปฏิบัติ
00:22:04 → 00:22:07แล้วก็เตรียมพร้อมตัวเองในวัยเกษียณ
00:22:07 → 00:22:10ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตอันไกล หรืออันใกล้ก็แล้วแต่
00:22:10 → 00:22:13ไปมองดูฟ้ากว้างไกล
00:22:13 → 00:22:16ที่ฝันอาจได้เป็นจริง
00:22:16 → 00:22:22มีดาวมากมายที่ช่วยส่องแสงนำใจ
00:22:22 → 00:22:28แม้อาจต้องหลงทาง แม้อาจต้องล้มบ้าง
00:22:28 → 00:22:31แต่เธอจะเดินไม่เหงาเดียวดาย
00:22:32 → 00:22:38อาจเดินกลางสายลมโชย ดั่งนกโบยบิน
00:22:38 → 00:22:42อาจเดินกลางสายฝนโปรย