00:00:06 → 00:00:11ในสายตาของมนุษย์ โลกยามวิกาล เป็นเหมือนแผ่นผ้าใบไร้รูปทรงสีเทา
00:00:11 → 00:00:14ในทางตรงข้าม สัตว์กลางคืนหลายชนิด
00:00:14 → 00:00:19ได้ดูโลกที่หลากหลายมีอะไรมากมาย มีรายละเอียด รูปร่าง และสี
00:00:19 → 00:00:23อะไรกันที่ทำให้ผีเสื้อกลางคืนต่างจากมนุษย์
00:00:23 → 00:00:26ผีเสื้อกลางคืนและสัตว์กลางคืนอื่น ๆ หลายชนิด มองเห็นยามค่ำคืน
00:00:26 → 00:00:30เพราะว่าตาของพวกมันปรับเปลี่ยนมา เพื่อให้เข้ากับบริเวณที่มีแสงน้อย
00:00:30 → 00:00:32ตาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นของสัตว์กลางคืนหรือไม่
00:00:32 → 00:00:36ต้องพึ่งพาตัวรับแสงในจอตา ในการตรวจจับอนุภาคแสง
00:00:36 → 00:00:38ที่เรียกว่า โฟตอน
00:00:38 → 00:00:42ตัวรับแสงนี้จะรายงานข้อมูล เกี่ยวกับโฟตอนเหล่านี้ให้กับอีกเซลล์
00:00:42 → 00:00:44ในจอตาและสมอง
00:00:44 → 00:00:48สมองรับข้อมูลเหล่านี้ และใช้มันเพื่อสร้างภาพ
00:00:48 → 00:00:50ของสิ่งแวดล้อมที่ตามมองเห็น
00:00:50 → 00:00:54ยิ่งมีแสงมากเท่าไร โฟตอนก็ยิ่งกระทบตามากเท่านั้น
00:00:54 → 00:00:55ในวันที่แดดดี
00:00:55 → 00:01:00โฟตอนเข้ากระทบตาของเรา มากถึง 100 ล้านครั้ง
00:01:00 → 00:01:02มากกว่าคืนที่มีเมฆมาก และไร้แสงจันทร์
00:01:02 → 00:01:05โฟตอนไม่ได้แค่มีน้อยกว่าในที่มืด
00:01:05 → 00:01:08แต่พวกมันยังกระทบกับตา ในแบบที่แม่นยำน้อยกว่า
00:01:08 → 00:01:11นั่นหมายความว่าข้อมูล ที่ตัวรับแสงเก็บรวบรวมนั้น
00:01:11 → 00:01:13จะแตกต่างออกไปเมื่อเวลาผ่านไป
00:01:13 → 00:01:15เช่นเดียวกันกับคุณภาพของภาพที่ได้
00:01:15 → 00:01:20ในความมืด การพยายามตรวจจับโฟตอน ที่เข้ามาอย่างสุ่มและกระจัดกระจาย
00:01:20 → 00:01:24ยากเกินไปสำหรับตาของสัตว์กลางวันทั่วไป
00:01:24 → 00:01:27แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตกลางคืน มันเป็นเรื่องของการปรับตัว
00:01:27 → 00:01:31หนึ่งในการปรับตัวนั้นคือขนาด
00:01:31 → 00:01:35ลองดูตัวอย่างเช่น ทาร์เซียร์ ที่มีลูกตาแต่ละดวงใหญ่เท่าสมอง
00:01:35 → 00:01:39ทำให้มันมีตาที่ใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับขนาด ของหัวของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมด
00:01:39 → 00:01:45ถ้ามนุษย์มีอัตราส่วนสมองต่อตาเท่า ๆ กัน ตาของเราคงใหญ่เท่ากับเกรฟฟรุ๊ต
00:01:45 → 00:01:48ดวงตาขนาดใหญ่ของทาร์เซียร์ ไม่ได้วิวัฒนาการมาเพื่อให้ดูน่ารัก
00:01:48 → 00:01:51แต่เพื่อรับแสงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
00:01:51 → 00:01:55ตาที่ใหญ่กว่าสามารถที่จะมีรูปเปิด ที่เรียกว่า พิวพิล ที่ใหญ่กว่า
00:01:55 → 00:01:56และเลนส์ตาที่ใหญ่กว่า
00:01:56 → 00:01:59ซึ่งทำให้แสงถูกโฟกัสไปที่ตัวรับแสงได้มากกว่า
00:01:59 → 00:02:04ในขณะที่ทาร์เซียร์มองภาพยามวิกาล ด้วยตาขนาดใหญ่
00:02:04 → 00:02:08แมวใช้ตาที่แพรวพราวของมันทำในสิ่งเดียวกัน
00:02:08 → 00:02:12ตาของแมวได้ความเงามาจากโครงสร้าง ที่เรียกว่า เทปตัม ลูซิดัม
00:02:12 → 00:02:14ที่อยู่หลังตัวรับแสง
00:02:14 → 00:02:18โครงสร้างนี้ทำจากชั้นเซลล์ คล้ายกระจกที่มีคริสตัล
00:02:18 → 00:02:22ที่ส่งแสงที่เข้ามา ให้สะท้อนกลับไปยังตัวรับแสง
00:02:22 → 00:02:24และออกมานอกดวงตา
00:02:24 → 00:02:25นั่นเป็นผลให้เกิดการเรืองแสงที่ดูน่ากลัว
00:02:25 → 00:02:30และมันยังให้โอกาสกับตัวรับแสดงเป็นหนที่สอง ในการตรวจจับโฟตอน
00:02:30 → 00:02:35อันที่จริง ระบบนี้ได้ให้แรงบันดาลใจ ต่อตาจำลองของแมวซึ่งเราใช้กันบนถนน
00:02:35 → 00:02:39ตรงกันข้าม คางคกปรับตัวที่จะทำอะไรช้า ๆ
00:02:39 → 00:02:41พวกมันสามารถสร้างภาพขึ้นได้
00:02:41 → 00:02:45แม้ว่าจะมีโฟตอนเดียว กระทบกับตัวรับแสงในหนึ่งวินาที
00:02:45 → 00:02:47พวกมันทำได้ด้วยตัวรับแสง
00:02:47 → 00:02:51ที่ทำงานช้ากว่าตัวรับแสงของมนุษย์ มากกว่า 25 เท่า
00:02:51 → 00:02:54นี่หมายความว่าคางคกสามารถเก็บโฟตอน ได้นานถึงสี่วินาที
00:02:54 → 00:02:57ทำให้พวกมันรวบรวมได้ มากกว่าที่ตาของเราทำได้
00:02:57 → 00:02:59ในแต่ละช่วงเวลาการมองเห็น
00:02:59 → 00:03:03ข้อเสียก็คือ มันทำให้คางคก ตอบสนองได้ช้ามาก ๆ
00:03:03 → 00:03:08เพราะว่าพวกมันได้รับภาพใหม่ทุก ๆ สี่วินาที
00:03:08 → 00:03:11โชคดี พวกมันคุ้นเคยต่อการจับเหยื่อที่งุ่นง่าน
00:03:11 → 00:03:14ในขณะเดียวกัน กลางคืนยังเต็มไปด้วยแมลง
00:03:14 → 00:03:16เช่นผีเสื้อกลางคืนเหยี่ยว
00:03:16 → 00:03:21ซึ่งสามารถมองเห็นดอกไม้โปรด เป็นสี แม้ว่าในคืนที่มีแต่เพียงแสงดาว
00:03:21 → 00:03:23พวกมันทำเช่นนี้ได้โดยความมหัศจรรย์ -
00:03:23 → 00:03:26คือการกำจัดเอารายละเอียด ในการรับภาพของพวกมันออก
00:03:26 → 00:03:29ข้อมูลจากตัวรับแสงรอบ ๆ ถูกจัดวางเป็นกลุ่ม ในสมองของพวกมัน
00:03:29 → 00:03:32ฉะนั้นการจับโฟตอนในแต่ละกลุ่มจึงสูงขึ้น
00:03:32 → 00:03:34เมื่อเทียบกับตัวรับแสงตัวเดียว
00:03:34 → 00:03:38อย่างไรก็ตาม การจับกลุ่มตัวรับแสง สูญเสียรายละเอียดของภาพไป
00:03:38 → 00:03:42เนื่องจากรายละเอียดที่คมชัด ต้องการความคมชัดจากตัวรับแสง
00:03:42 → 00:03:45จากแต่ละการตรวจจับโฟตอน จากจุดเล็ก ๆ ในพื้นที่หนึ่ง
00:03:45 → 00:03:49เคล็ดลับก็คือเพื่อสร้างความสมดุล ความต้องการโฟตอนกับการสูญเสียรายละเอียด
00:03:49 → 00:03:51เพื่อยังจะสามารถหาดอกไม้ของพวกมันได้
00:03:51 → 00:03:54ไม่ว่าตาจะช้า ใหญ่ แพรวพราว หรือว่าขาดรายละเอียด
00:03:54 → 00:03:57มันเป็นการรวมกันของการปรับตัวทางชีววิทยา
00:03:57 → 00:04:00ที่ทำให้สัตว์กลางคืน มีพลังการมองเห็นที่เป็นเอกลักษณ์
00:04:00 → 00:04:03ลองนึกดูว่าจะเป็นอย่างไร ถ้าเราได้มองผ่านตาของมัน
00:04:03 → 00:04:06ดูโลกที่ตื่นขึ้นมาเมื่อดวงตะวันลับฟ้า