00:00:00 → 00:00:04[เพลง]
00:00:05 → 00:00:09สวัสดีครับผมวีระพงษ์ทวีศักดิ์และนี่คือ
00:00:09 → 00:00:12ศัลยกรรมความสุข
00:00:12 → 00:00:34[เพลง]
00:00:34 → 00:00:39
00:00:39 → 00:00:42คุณผู้ฟังครับในยุคปัจจุบันนี้เป็นยุคที่
00:00:42 → 00:00:46คนส่วนใหญ่ในสังคมก็ต้องเผชิญกับเรื่อง
00:00:46 → 00:00:48ราวมากมายนะครับที่ทำให้เขาตั้งแต่ตื่น
00:00:48 → 00:00:50เช้ามาเนี่ยเราก็จะต้องเจอกับเรื่อง
00:00:50 → 00:00:53เครียดเรื่องกังวลเรื่องที่ต้องระมัด
00:00:53 → 00:00:55ระวังเยอะแยะมากมายหลากหลายเรื่องนะครับ
00:00:55 → 00:00:59วันนี้ผมมีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทราบครับใคร
00:00:59 → 00:01:02ที่ต้องมีความเครียดมีความทุกข์มีความ
00:01:02 → 00:01:05กังวลอยู่บ่อยๆนี่นะครับเพราะว่า
00:01:05 → 00:01:09วันนี้ผมมีเคล็ดลับสำคัญครับเราไม่สามารถ
00:01:09 → 00:01:13ที่จะก้าวข้ามเหล่านั้นไปได้เลยนะบางที
00:01:13 → 00:01:16เป็นเรื่องยากแต่ว่าเคล็ดลับที่จะช่วยให้
00:01:16 → 00:01:19เราคลายจากความทุกข์ความเครียดความกังวล
00:01:19 → 00:01:24เนี่ยทำได้ง่ายๆครับถ้าเรามีเสื้อแห่ง
00:01:24 → 00:01:26ความสุข
00:01:26 → 00:01:28[เพลง]
00:01:28 → 00:01:32ได้เลยครับคุณผู้ฟังอันนี้เป็นโหบอกเลย
00:01:32 → 00:01:35ว่าตอนนี้นี่เป็นตอนที่อยากจะมอบเป็นของ
00:01:35 → 00:01:39ขวัญเลยนะครับเพราะว่าพบว่าคนในยุคนี้นะ
00:01:39 → 00:01:40ครับคุณผู้ฟัง
00:01:40 → 00:01:43เราตั้งแต่ตื่นเช้ามาเนี่ยผมสังเกตเห็นนะ
00:01:43 → 00:01:47คนในยุคนี้หลายคนเลยครับพอตื่นเช้ามาต้อง
00:01:47 → 00:01:49ดูโทรศัพท์มือถือก็ต้องเช็คเช็คหลายอย่าง
00:01:49 → 00:01:54นะครับวันนี้อากาศเป็นยังไงนะครับปลอด
00:01:54 → 00:01:58โปร่งไหมมีฝุ่นไหมนะครับ PM 2.5 อะไร
00:01:58 → 00:02:02เนี่ยครับโอ้โหบางคนบอกตื่นมาเจอปุ๊บสี
00:02:02 → 00:02:05แดงเลยนี่แสดงว่าถ้าใครบอกเป็นนักวิ่งไป
00:02:05 → 00:02:07วิ่งไม่ได้นะครับหรือบางคนยังไม่ต้องเช็ค
00:02:07 → 00:02:10เลยตัวเขาเองก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่า
00:02:10 → 00:02:14วันนี้ฝุ่นเยอะมากจะแสบจมูกหายใจไม่ออก
00:02:14 → 00:02:16อะไรก็แล้วแต่นะฮะอันนี้เรื่องนึงที่ทำ
00:02:16 → 00:02:18ให้เราเครียดหรือว่าคนจะไปทำงานใช่ไหม
00:02:18 → 00:02:24ครับอ้าวเช็คแผนที่ดูโอ้โหรถติดแดงไปหมด
00:02:24 → 00:02:27เลยนะครับไม่รู้จะไปตรงไหนเลยไม่มีเส้น
00:02:27 → 00:02:29ไหนเขียวเลยแดงทุกเส้นอย่างเงี้ยเครียด
00:02:30 → 00:02:33อีกแล้วนะครับหรืออะไรอีกครับข่าวถ้าเกิด
00:02:33 → 00:02:37ใครต้องเช็คหุ้นโอ้โหแดงทั้งกระดานนะ
00:02:37 → 00:02:41เครียดอีกนะคือเราจะพบว่าชีวิตเราเนี่ย
00:02:41 → 00:02:44มันอยู่ในสภาวะที่มันเต็มไปด้วยความ
00:02:44 → 00:02:46เครียดความทุกข์ความกังวล
00:02:46 → 00:02:50เคล็ดลับในวันนี้ก็คือเสื้อแห่งความสุข
00:02:50 → 00:02:53ครับเรื่องก็มีอยู่ว่าอันนี้ก็เป็นดู
00:02:54 → 00:02:56เหมือนอาจจะเป็นนิทานแต่ว่าเป็นนิยายเป็น
00:02:56 → 00:02:58เรื่องจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้นะแต่ผมคิด
00:02:58 → 00:03:00ว่ามันเป็นเรื่องที่
00:03:00 → 00:03:04ให้แง่คิดและมุมมองที่สำคัญมากๆเรื่อง
00:03:04 → 00:03:08หนึ่งเลยนะเรื่องก็มีอยู่ว่ามี
00:03:08 → 00:03:11กษัตริย์ของอาณาจักรแห่งหนึ่งนะครับเวลา
00:03:11 → 00:03:15ที่เขาบริหารอาณาจักรของเขาเนี่ย
00:03:15 → 00:03:19เขาก็เต็มไปด้วยอุปสรรคใช่ไหมครับมีปัญหา
00:03:19 → 00:03:22นู่นนี่นั่นนะทางด้านระหว่างเพื่อนบ้าน
00:03:22 → 00:03:25นี้ต้องทำสงครามนะครับเศรษฐกิจก็ไม่ดี
00:03:25 → 00:03:30อากาศก็ไม่ดีฝนก็ไม่ตกชาวบ้านประชาชนก็
00:03:30 → 00:03:32ลำบากเดือดร้อนอะไร
00:03:32 → 00:03:36ก็พลอยทำให้กษัตริย์ที่ดูแลอาณาจักรแห่ง
00:03:36 → 00:03:38นี้เนี่ยก็มีความทุกข์ความเครียดความ
00:03:38 → 00:03:40กังวลไปด้วย
00:03:40 → 00:03:43พระองค์ก็แบบว่าพอทุกข์หนักๆเข้าก็ไม่รู้
00:03:43 → 00:03:48จะทำยังไงแล้วก็เลยเรียกบรรดาผู้รู้นัก
00:03:48 → 00:03:52ปราชญ์ของประเทศมาประชุมกันแล้วก็มีโหนนะ
00:03:52 → 00:03:54ครับสมัยก่อนก็ต้องมีโขนด้วยนะครับ
00:03:54 → 00:03:57มาจับ
00:03:57 → 00:04:02ดูดวงดาวนะดูโชคชะตาราศีบ้านเมืองอะไรก็
00:04:02 → 00:04:03แล้วแต่นี่นะครับ
00:04:03 → 00:04:07ก็มาระดมกันนะครับว่าจะทำยังไงดีเพื่อที่
00:04:07 → 00:04:11จะทำให้พระราชาที่เป็นผู้
00:04:11 → 00:04:15ครอบครองหรือดูแลประเทศหรืออาณาจักรของ
00:04:15 → 00:04:19ของเราเนี่ยให้ท่านได้มีความสุขนะครับ
00:04:19 → 00:04:24หลังจากที่ประชุมหาหนทางกันอย่างสารพัด
00:04:24 → 00:04:28แล้วนะครับไม่มีใครแก้ปัญหาได้เลยครับ
00:04:28 → 00:04:34แต่ในที่สุดก็พบว่าโหนเนี่ยครับ
00:04:34 → 00:04:37เขาก็มีข้อเสนอว่าที่จริงแล้วเนี่ยถ้าพระ
00:04:37 → 00:04:40องค์อยากจะมีความสุขนะครับ
00:04:40 → 00:04:42ง่ายๆเลยครับ
00:04:42 → 00:04:47เพียงแค่พระองค์ไปเอาเสื้อของคนที่มีความ
00:04:47 → 00:04:50สุขเนี่ยมาใส่
00:04:50 → 00:04:53ใครมีความสุขไปเอาเสื้อเขามาเลย
00:04:53 → 00:04:56แล้วก็เอาเสื้อของคนที่มีความสุขมาใส่
00:04:56 → 00:05:00เนี่ยพระองค์ก็จะมีความสุขไปด้วยเลยนะ
00:05:00 → 00:05:05หลังจากนั้นพอรู้เคล็ดลับจากโหราจารย์
00:05:05 → 00:05:07แล้วนะครับก็ระดมหา
00:05:07 → 00:05:10เริ่มจากในราชวังก่อนนะ
00:05:10 → 00:05:15ฮะพวกข้าราชบริพารทั้งหลายนายทหารหรือใคร
00:05:15 → 00:05:18ต่อใครที่อยู่ในล้วนในวังนี้นะครับไประดม
00:05:18 → 00:05:22มาเลยครับดูซิว่าใครเป็นคนที่มีความสุขนะ
00:05:22 → 00:05:25จะได้ไปเอาเสื้อเขามาให้เราได้ใส่นะเราจะ
00:05:25 → 00:05:27ได้มีความสุขไปกับเขาด้วย
00:05:27 → 00:05:32หลังจากที่ไปหาทั่ววังแล้วครับไม่มีเลย
00:05:32 → 00:05:36ครับทุกคนเนี่ยล้วนแล้วแต่มีความทุกข์มี
00:05:36 → 00:05:38ไม่ทุกเรื่องนู้นจะทุกเรื่องนี้นะครับ
00:05:38 → 00:05:42แล้วก็ไม่มีคนที่มีความสุขในชีวิตนะ
00:05:42 → 00:05:46ทุกข์เต็มไปหมดนะมีแต่ความทุกข์ก็เลยไม่
00:05:46 → 00:05:49ได้ครับมันยังไม่มีหลังจากนั้นขยายวง
00:05:49 → 00:05:54กว้างออกไปครับไปหาในเมืองเลยในเมืองที่
00:05:54 → 00:05:56เราอยู่เนี่ยนะครับเมืองที่เป็นราชวัง
00:05:56 → 00:06:00อยู่เนี่ยไปสืบเสาะมาประชากรหรือประชาชน
00:06:00 → 00:06:03คนไหนที่มีความสุขนะ
00:06:03 → 00:06:06เจ้าจงไปเอาเสื้อของเขามาให้เราใส่
00:06:06 → 00:06:11บรรดาทหารผู้รับใช้ต่างๆค่าจัดการข้า
00:06:11 → 00:06:14ราชการทั้งหลายระดมเงินไปตระเวนทั่วเมือง
00:06:14 → 00:06:15เลยครับ
00:06:15 → 00:06:18หาคนที่มีความสุขหรือจะไปเอาเสื้อเข้ามา
00:06:18 → 00:06:18ครับ
00:06:18 → 00:06:23ไม่เจอเลยครับเจอแต่คนที่มีความทุกข์มี
00:06:23 → 00:06:26ความกังวลไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่งแล้วก็
00:06:26 → 00:06:30กลัดกลุ้มอยู่นะแล้วก็จมอยู่ในความทุกข์
00:06:30 → 00:06:34พอไม่เจอในเมืองนั้นก็เอาใหม่ครับแล้ว
00:06:34 → 00:06:37คราวนี้ระดมในวงกว้างแบบปูพรมเลยครับเอา
00:06:37 → 00:06:42ทั้งอาณาจักรเลยทั้งประเทศเลยไประดมมาหา
00:06:42 → 00:06:44มาให้ได้นะคนที่มีความสุขแล้วก็ไปเอา
00:06:44 → 00:07:00เสื้อเข้ามาให้เรา
00:07:00 → 00:07:02ไม่เจอคนที่
00:07:02 → 00:07:07มีความสุขเลยทุกคนรู้แล้วแต่มีความทุกข์
00:07:07 → 00:07:11มีความเครียดมีความกังวลทั้งสิ้นนะครับ
00:07:11 → 00:07:15ก็หาจนทั่วแล้วในวังแล้วในเมืองแล้วทั่ว
00:07:15 → 00:07:18อาณาจักรก็แล้วในที่สุดไม่เจอครับ
00:07:18 → 00:07:19ด้วยความหมดหวังครับ
00:07:19 → 00:07:22ก็จะเดินกลับมาที่
00:07:22 → 00:07:26ราชวังแล้วก็เพื่อจะได้รายงานให้
00:07:26 → 00:07:31กษัตริย์ได้ทราบว่าไม่เจอไม่มีเลยนะครับ
00:07:31 → 00:07:34ระหว่างทางที่กำลังเดินนะครับคือเวลาที่
00:07:34 → 00:07:37เดินไปหาเนี่ยก็หาทั่วอาณาจักรตั้งแต่
00:07:37 → 00:07:40เช้ายันมืดทุกวันนะครับแต่วันสุดท้ายนี้
00:07:40 → 00:07:43หมดหมดหาจนทั่วแล้วพลิกแผ่นดินแล้วไม่เจอ
00:07:43 → 00:07:46ครับเดินกลับมาอย่างหมดหวังเนี่ยระหว่าง
00:07:46 → 00:07:49ที่ก่อนที่จะถึงพระราชวังนี้
00:07:49 → 00:07:53ก็เดินข้ามเป็นแม่น้ำ
00:07:53 → 00:07:58สายหนึ่งซึ่งมันก็มีสะพานข้ามแม่น้ำอยู่
00:07:58 → 00:08:02ก็กำลังเดินกำลังจะเดินข้ามสะพานแล้วนะ
00:08:02 → 00:08:04ระหว่างที่กำลังอยู่บนสะพานเนี่ยได้ยิน
00:08:04 → 00:08:09เสียงคนคุยกันเล็ดลอดมาจากใต้สะพานนะเป็น
00:08:09 → 00:08:12เสียงของคนคนที่คุยกันแล้วเสียงหนึ่งก็
00:08:12 → 00:08:15บอกว่าโอ้โห
00:08:15 → 00:08:19ทำไมฉันถึงช่างเป็นคนที่แบบมีความสุขมาก
00:08:19 → 00:08:20ขนาดนี้นะ
00:08:20 → 00:08:22คือเป็นเสียงคนคุยกันและเป็นคนของเป็น
00:08:22 → 00:08:25เสียงของคนที่มีความสุขคุยกัน
00:08:25 → 00:08:29แล้วเขาก็พูดออกมาตรงๆหรือว่าโหยทำไมฉัน
00:08:29 → 00:08:31ถึงเป็นคนที่โชคดีขนาดนี้เกิดมานี่ฉัน
00:08:31 → 00:08:35เป็นคนที่มีความสุขมากๆเลยนะโอ้โหคุณผู้
00:08:35 → 00:08:39ฟังครับพอทหารได้ยินดังนี้นะครับดีใจมาก
00:08:39 → 00:08:42เลยในที่สุดเราเจอแล้วนะเราเจอคนที่มี
00:08:42 → 00:08:45ความสุขแล้วนะเราก็รีบลงจากสะพานนั้น
00:08:45 → 00:08:47เพราะว่าเสียงคุยกันเนี่ยเขามาจากใต้
00:08:47 → 00:08:51สะพานเนี่ยฮะรีบลงจากสะพานรีบลงไปเลยจะไป
00:08:51 → 00:08:54ขอเสื้อเขานะครับเพื่อเอามาให้พระราชาได้
00:08:54 → 00:08:57ใส่เนี่ยพอไปเจอตัวเขาเนี่ยก็ตกปรากฏว่า
00:08:57 → 00:09:01คนที่คุยกัน 2 คนเนี่ยเป็น
00:09:01 → 00:09:06เป็นขอทานนะครับที่เป็นขอทานที่ไม่มีบ้าน
00:09:06 → 00:09:10อยู่แล้วก็เลี้ยงชีพได้ด้วยการตระเวนขอ
00:09:10 → 00:09:11ทาน
00:09:12 → 00:09:15ไม่มีบ้านอยู่แล้วก็ต้องไปอาศัยใต้สะพาน
00:09:15 → 00:09:16อยู่นะ
00:09:16 → 00:09:20แล้วที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือพอจะไปเพื่อ
00:09:20 → 00:09:23ไปเอาเสื้อเขาเนี่ยปรากฏว่าขอทาน 2 คนนี้
00:09:23 → 00:09:24ครับ
00:09:24 → 00:09:26คือยากจนมากไม่มีนอกจากจะไม่มีบ้านอยู่
00:09:26 → 00:09:31แล้วเนี่ยไม่มีเสื้อใส่ด้วยครับคือ
00:09:31 → 00:09:34หามาทั้งอาณาจักรครับคนที่มีความสุขไม่มี
00:09:34 → 00:09:35ครับ
00:09:35 → 00:09:40แต่ในที่สุดหมดหวังแล้วเจอ 1 คนครับที่
00:09:40 → 00:09:44บอกว่าตัวเองมีความสุขมากแต่ปรากฏว่าคนคน
00:09:44 → 00:09:48นี้ไม่มีเสื้อครับคุณผู้ฟังครับเรื่องนี้
00:09:48 → 00:09:52ต้องบอกเลยว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงมันเป็น
00:09:52 → 00:09:53นิทานนะฮะ
00:09:53 → 00:09:57แต่ว่านิทานเรื่องนี้เนี่ยผมได้ยินมานาน
00:09:57 → 00:09:58แล้วครับคุณผู้ฟัง
00:09:58 → 00:10:02แล้วก็คิดถึงเรื่องนี้บ่อยๆเพราะว่าถึง
00:10:02 → 00:10:05แม้มันจะเป็นนิทานเนี่ยครับคุณผู้ฟังแต่
00:10:05 → 00:10:10ว่าเอาเข้าจริงๆเนี่ยเราก็สามารถเห็น
00:10:11 → 00:10:15คนแบบนี้หรือเรื่องราวแบบนี้พล็อตเรื่อง
00:10:15 → 00:10:18แบบนี้เลยที่ไม่ใช่อยู่ในนิทาน
00:10:18 → 00:10:21แต่ว่าอยู่ในชีวิตจริงของเราเองเท่าที่
00:10:21 → 00:10:22เราเห็นเนี่ย
00:10:22 → 00:10:25คุณวางเชื่อไหมครับว่า
00:10:25 → 00:10:29หลายครั้งเวลาที่ผมตะเวนไปบรรยายในแต่ละ
00:10:29 → 00:10:32ที่เนี่ยนะครับผมมักจะมีคำถามคำถามหนึ่ง
00:10:32 → 00:10:35ถามผู้เข้ารับการอบรมเสมอว่า
00:10:35 → 00:10:38แล้วผมเวลาที่ผมถามคำถามนี้ผมจะแจกกระดาษ
00:10:38 → 00:10:41ด้วยนะแจกกระดาษแผ่นเล็กๆไปเอง
00:10:41 → 00:10:45แล้วก็กระดาษพร้อมปากกาพร้อมแล้วผมก็มัก
00:10:45 → 00:10:48จะมีกฎกติกาว่าเวลาที่ผมถามคำถามอะไรแล้ว
00:10:48 → 00:10:49เนี่ยจะต้องเขียน
00:10:49 → 00:10:54คำตอบนี้ให้เสร็จภายในเวลา 3 วินาที
00:10:54 → 00:10:57พูดง่ายๆก็คือถามปุ๊บ
00:10:57 → 00:11:01คำตอบต้องมาเลยแล้วต้องเขียนถามปุ๊บตอบ
00:11:01 → 00:11:04ปั๊บเลยนะฮะคำถามที่ผมรักถามบ่อยๆเลยก็
00:11:04 → 00:11:06คือว่าพอให้เขาเตรียมกระดาษเตรียมปากกา
00:11:06 → 00:11:08พร้อมใช่ไหมครับผมถึงถามคำถามนะครับแล้ว
00:11:09 → 00:11:12เขาจะรู้ไม่เขาจะไม่รู้คำถามมาก่อนพอได้
00:11:12 → 00:11:14ยินปุ๊บต้องตอบเลย
00:11:14 → 00:11:18คำถามก็คือว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณมี
00:11:18 → 00:11:21ความสุขครับพอถามปุ๊บต้องเขียนเลยครับ
00:11:21 → 00:11:23แล้วเขาก็จะเขียนอย่างรวดเร็วเพราะว่า
00:11:23 → 00:11:27กติกาก็คือถามปุ๊บต้องนึกออกปั๊บแล้วต้อง
00:11:27 → 00:11:29เขียนปุ๊บเลยนะภายใน 3 วินาทีนี่คือต้อง
00:11:29 → 00:11:32เสร็จเลยแล้วก็เก็บกระดาษเลยนะเก็บคำตอบ
00:11:32 → 00:11:33เลย
00:11:33 → 00:11:37แล้วเอาคำตอบเหล่านี้มาประมวลครับ
00:11:37 → 00:11:42ว่าถ้าเราถามแบบนี้เนี่ยเราเราจะถามเขา
00:11:42 → 00:11:46ว่าความสุขของคุณคืออะไรเนี่ย
00:11:46 → 00:11:50พบว่าคำตอบเนี่ยมีหลักหลายมากมีคำตอบหลาก
00:11:50 → 00:11:53หลายประเด็นมากนะฮะคำตอบนี้อาจจะมีได้
00:11:53 → 00:11:54เป็นร้อยๆเลยครับ
00:11:54 → 00:11:58แต่ว่าคำตอบที่เราได้มาแล้วเป็นร้อยๆ
00:11:58 → 00:12:00เนี่ยผมก็เอาจะผมจะเอาคำตอบเหล่านั้น
00:12:00 → 00:12:03เนี่ยมาแล้วก็มาพูดคุยกับผู้เข้ารับการอบ
00:12:03 → 00:12:04รม
00:12:04 → 00:12:08เพื่อชี้ให้เขาเห็นอะไรบางอย่างนะฮะแต่
00:12:08 → 00:12:09ว่า
00:12:09 → 00:12:12คำตอบของเขาเนี่ยมันชี้ให้เขาเห็นแล้วก็
00:12:12 → 00:12:15ให้เขาเข้าใจอะไรในชีวิตอันนี้คือข้อแรก
00:12:15 → 00:12:16นะครับ
00:12:16 → 00:12:18แล้วข้อที่ 2 ก็คือว่า
00:12:18 → 00:12:20แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเสื้อแห่งความสุข
00:12:20 → 00:12:25หรือมันเกี่ยวอะไรกับในที่สุดแล้ว
00:12:25 → 00:12:30เราจะไปเอาเสื้อของคนที่มีความสุขมาให้
00:12:30 → 00:12:33กษัตริย์ใส่แต่เราไปเจอแค่คนเดียวแต่คนๆ
00:12:33 → 00:12:48นั้นจับใบมีเสื้อ
00:12:48 → 00:13:17[เพลง]
00:15:51 → 00:15:55เรามาพบกับพอดแคสศัลยกรรมความสุขเป็นตอน
00:15:55 → 00:15:57ที่เกี่ยวกับเรื่องของเสื้อแห่งความสุขนะ
00:15:57 → 00:15:58ครับ
00:15:58 → 00:16:00กษัตริย์ที่มีความทุกข์
00:16:00 → 00:16:03โหราจารย์ก็บอกไปเอาชื่อของคนที่มีความ
00:16:03 → 00:16:06สุขมาใส่ในที่สุดทั้งอาณาจักรหาเจออยู่คน
00:16:06 → 00:16:09เดียวครับมีความสุขเหลือเกินครับแต่คนนี้
00:16:09 → 00:16:11ยากจนมากไม่มีเสื้อใส่
00:16:11 → 00:16:13แล้วผมก็เล่าต่อมาว่า
00:16:13 → 00:16:15เหตุการณ์แบบนี้เหมือนเป็นเรื่องในนิทาน
00:16:15 → 00:16:18ครับแต่ในความเป็นจริงของชีวิตเนี่ยเราจะ
00:16:18 → 00:16:21เห็นเพราะเรื่องแบบนี้ตลอดเวลาครับไม่ใช่
00:16:21 → 00:16:24ไม่ใช่นิทานเป็นเหตุการณ์จริง
00:16:24 → 00:16:26เพราะว่าเมื่อตะกี้ที่ผมบอกว่าเวลาที่ผม
00:16:26 → 00:16:29ไปถามผู้เข้ารับการอบรมว่าความสุขของคุณ
00:16:29 → 00:16:32คืออะไรเนี่ยเหตุผลที่ผมให้เขาเขียนคำตอบ
00:16:32 → 00:16:35ให้เสร็จได้ยินปุ๊บต้องเขียนปั๊บให้เสร็จ
00:16:35 → 00:16:37ภายใน 3 วินาทีเนี่ย
00:16:37 → 00:16:39เพราะหลักการเขาก็มีอยู่ว่าเวลาที่เราไม่
00:16:39 → 00:16:42รู้ว่าโดนถามอะไรนะครับแล้วโดนถามปุ๊บเรา
00:16:42 → 00:16:45ต้องเขียนคำตอบทันทีเนี่ยคำตอบที่ได้นั้น
00:16:45 → 00:16:49แหละคือของจริงครับคือคำตอบที่เป็นจริง
00:16:49 → 00:16:53มันจะไม่ผ่านการปรุงแต่งเพราะว่าบางทีถ้า
00:16:53 → 00:16:56เกิดเราถามคำถามนะครับแล้วเราให้เวลาเขา
00:16:56 → 00:16:56คิดเนี่ย
00:16:57 → 00:17:00เขาก็จะคิดคิดหลายอย่างเอ๊ะใช่นั้นไหมไอ้
00:17:00 → 00:17:03นี่มั้ยหรือว่าพอได้คำตอบแล้วเขาก็จะคิด
00:17:03 → 00:17:06ต่อว่าเอ๊ะถ้าเราตอบแบบนี้ไปมันจะดูดีไหม
00:17:06 → 00:17:08เนี่ยมันจะดูไม่ดีหรือเปล่าอะไรอย่าง
00:17:08 → 00:17:11เงี้ยมันจะมีตัวแปรเยอะมากมายนะครับเพราะ
00:17:11 → 00:17:14ฉะนั้นกฎกติกาที่ว่าเนี่ยเพื่อให้ได้คำ
00:17:14 → 00:17:18ตอบที่เป็นของจริงนะฮะคือต้องไม่รู้คำถาม
00:17:18 → 00:17:22ล่วงหน้าถามปุ๊บสิ่งแรกที่มาในหัวคือสิ่ง
00:17:22 → 00:17:25นั้นแล้วเขียนให้เสร็จภายในเวลา 3 วินาที
00:17:25 → 00:17:29แล้วผมบอกว่าผมถามว่าความสุขของคุณคือ
00:17:29 → 00:17:33อะไรเนี่ยคำตอบที่ได้ในงานคุณผู้ฟังมันมี
00:17:33 → 00:17:35อย่างที่ผมบอกแล้วว่ามันมีความหลากหลาย
00:17:35 → 00:17:39อันดับ 1 คืออะไรรู้ไหมครับอันดับ 1 นะ
00:17:39 → 00:17:43ที่ตอบมาส่วนใหญ่นะเงินครับเงิน
00:17:43 → 00:17:45ความสุขเขาคือเงิน
00:17:45 → 00:17:49อันดับ 2 รองมาก็เป็นบ้านครับมีบ้านมีของ
00:17:49 → 00:17:54ตัวเองต่อมาก็มีอะไรอีกรถครับมีเงินมี
00:17:54 → 00:17:59บ้านมีรถนะครับมีความสำเร็จก้าวหน้าใน
00:17:59 → 00:18:01ชีวิตนะในหน้าที่การงานได้เลื่อนขั้นนะ
00:18:01 → 00:18:04ครับถ้าเป็นพวกตำรวจทหารก็คือได้เลื่อนยศ
00:18:04 → 00:18:07นะได้เป็นนายพลอะไรอย่างนี้นะครับเนี่ย
00:18:07 → 00:18:10มันจะมีหลักหลายครับคุณผู้ฟัง
00:18:10 → 00:18:13แต่ในความเป็นจริงแล้วเนี่ยคำตอบที่มี
00:18:13 → 00:18:16หลากหลายเนี่ยถ้าเราสืบค้นไปผมจะชวนเขา
00:18:16 → 00:18:17พูดคุยเนี่ย
00:18:17 → 00:18:22ก็จะพบว่าการที่เขาตอบว่าเงินบ้านหรือลด
00:18:22 → 00:18:25หรือตำแหน่งอะไรก็ตามทีนี้นะครับ
00:18:25 → 00:18:28แท้ที่จริงแล้วเนี่ยมันเป็นทัศนคติมัน
00:18:28 → 00:18:31เป็นความเชื่อของเขาครับว่า
00:18:32 → 00:18:36ถ้าเขามีเงินเขาจะมีความสุขครับ
00:18:36 → 00:18:40ถ้าเขามีรถเขาจะมีความสุขถ้าเขามีบ้าน
00:18:40 → 00:18:44เป็นของตัวเองเขาจะมีความสุขถ้าเขาได้
00:18:44 → 00:18:46เลื่อนยศได้เลื่อนตำแหน่งได้เลื่อนหน้า
00:18:46 → 00:18:49ที่เขาจะมีความสุขอันนี้เป็นความเชื่อ
00:18:49 → 00:18:52ครับแต่
00:18:52 → 00:18:55คุณผู้ฟังเชื่อไหมครับว่าที่ผมเริ่มหัว
00:18:55 → 00:18:58ข้อวันนี้ที่บอกว่าเสื้อแห่งความสุขเนี่ย
00:18:58 → 00:19:01เพราะในความเป็นจริงแล้วเนี่ยเสื้อแห่ง
00:19:01 → 00:19:05ความสุขไม่มีนะครับคือเสื้อที่เราใส่แล้ว
00:19:05 → 00:19:08เรามีความสุขเราไม่มีเพราะอะไรครับเพราะ
00:19:08 → 00:19:10ว่าหาทั้งอาณาจักรแล้วคนที่มีความสุขเจอ
00:19:10 → 00:19:14อยู่คนเดียวครับแต่เขาไม่มีเสื้อใส่อ้าว
00:19:14 → 00:19:17นี่คือแสดงว่าอะไรครับแสดงว่าคนจะมีความ
00:19:17 → 00:19:20สุขหรือไม่มันไม่เกี่ยวกับว่ามีเสื้อใส่
00:19:20 → 00:19:23หรือไม่แล้วไม่เกี่ยวกับว่าใส่เสื้อ
00:19:23 → 00:19:27ยี่ห้ออะไรราคาเท่าไหร่สีอะไรหรือว่าออก
00:19:27 → 00:19:30แบบโดยใครไม่เกี่ยวทั้งสิ้นเลยครับ
00:19:30 → 00:19:34หรือคนเราจะมีความสุขที่ผมถามลูกศิษย์นี้
00:19:34 → 00:19:35เวลาที่ไปอบรม
00:19:35 → 00:19:38ถ้าเขาตอบว่าสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขคือ
00:19:38 → 00:19:41บ้านลดเงินแต่ในความเป็นจริง
00:19:41 → 00:19:44คนเราจะมีความสุขเนี่ย
00:19:44 → 00:19:47แต่ผมไม่ได้บอกว่าเงินไม่สำคัญนะครับเงิน
00:19:47 → 00:19:51ก็สำคัญแต่ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่สำคัญที่
00:19:51 → 00:19:53สุดแล้วยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะทำให้เรามี
00:19:53 → 00:19:54ความสุข
00:19:54 → 00:19:56เพราะอะไรรู้ไหมครับข้อพิสูจน์ง่ายๆครับ
00:19:56 → 00:20:01คุณผู้ฟังคุณผู้ฟังเคยเห็นข่าวหรือเคยได้
00:20:01 → 00:20:05ยินเรื่องราวไหมครับว่าคนบางคนเนี่ยมี
00:20:05 → 00:20:10เงินเป็นแสนล้านนะครับแต่ชีวิตไม่มีความ
00:20:10 → 00:20:13สุขหลายครั้งเราเคยได้ยิน
00:20:13 → 00:20:15ข่าวนะครับว่า
00:20:15 → 00:20:18มหาเศรษฐีบางคนเนี่ยเป็นเจ้าของบริษัทมาก
00:20:18 → 00:20:21มายธุรกิจก็เจริญก้าวหน้าอย่างดี
00:20:21 → 00:20:25แต่ว่าไม่มีความสุขเครียดกังวลถึงขั้นฆ่า
00:20:25 → 00:20:28ตัวตายก็มีเราก็ได้ยินข่าวอยู่เรื่อยๆใช่
00:20:28 → 00:20:29ไหมครับ
00:20:29 → 00:20:32อันนี้มันเป็นข้อพิสูจน์เพียงพอไหมครับ
00:20:32 → 00:20:35ว่าถ้าเราคิดว่าเรามีเงินมีเงินเยอะๆแล้ว
00:20:35 → 00:20:37จะมีความสุขเนี่ยมันพิสูจน์ได้ไหมว่าไม่
00:20:37 → 00:20:42จริงเพราะเราเห็นคนที่มีเงินเยอะแบบล้น
00:20:42 → 00:20:44ฟ้าเลยใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมดเอางี้ดีกว่า
00:20:44 → 00:20:46แต่
00:20:46 → 00:20:49เอ๊ะทำไมเขาทำไมเขายังไม่มีความสุขอันนี้
00:20:49 → 00:20:52ก็ต้องไปหานะแต่ที่พิสูจน์ได้แน่ๆก็แสดง
00:20:52 → 00:20:55ว่าไม่ใช่เงินแล้วสิเนี่ยใช่ไหมหรือว่า
00:20:55 → 00:20:58ถ้าเกิดใครบอกว่าถ้ามีบ้านเป็นของตัวเอง
00:20:58 → 00:21:00แล้วจะมีความสุข
00:21:00 → 00:21:03คุณผู้ฟังครับเราเห็นคนมากมายเหลือเกิน
00:21:03 → 00:21:06ที่มีบ้านเป็นของตัวเอง
00:21:06 → 00:21:08แล้วก็หลายคนอย่าเรียกว่าบ้านเลยครับหลาย
00:21:09 → 00:21:12คนเนี่ยมีคฤหาสน์ใหญ่โต
00:21:12 → 00:21:16หรือหลายคนเนี่ยมีบ้านไม่รู้กี่หลังมี
00:21:16 → 00:21:19บ้านที่อยู่ประจำและมีบ้านในสถานที่ท่อง
00:21:19 → 00:21:23เที่ยวนะแล้วดูร้อนก็จะไปบ้านนู้นแล้วดู
00:21:23 → 00:21:25ฝนก็จะไปบ้านนี้ไม่ได้มีหลังเดียวด้วย
00:21:25 → 00:21:30ครับแต่เราก็พบว่าคนเหล่านี้เนี่ยมีบ้าน
00:21:30 → 00:21:34เป็นของตัวเองแต่ก็ยังไม่มีความสุขแล้ว
00:21:34 → 00:21:37เราก็ได้ยินข่าวข่าวแย่เยอะแยะมากมายใช่
00:21:37 → 00:21:40ไหมครับหรือแม้กระทั่งรถ
00:21:40 → 00:21:43บางคนบอกว่าโอ้โหชีวิตลำบากมากถ้ามีรถ
00:21:43 → 00:21:45เป็นของตัวเองนั้นจะมีความสุขมาก
00:21:45 → 00:21:49เอาเข้าจริงๆพอมีรถเนี่ยหลายคนเข้าใจผิด
00:21:49 → 00:21:52นะครับว่ามีรถแล้วจะมีความสุขแต่พอมีเงิน
00:21:52 → 00:21:54ซื้อรถแล้วปรากฏว่า
00:21:54 → 00:21:57ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นกว่าตอนไม่มีรถอีก
00:21:57 → 00:22:00ครับเพราะอะไรเพราะว่าเงินก็ต้องเอาไป
00:22:00 → 00:22:03ซื้อรถและรถต้องเติมน้ำมันอีกเดี๋ยวก็
00:22:03 → 00:22:05ต้องซ่อมบำรุงอีกเดี๋ยวก็ต้องเฉี่ยวชน
00:22:06 → 00:22:08เดี๋ยวค่าประกันอีกโอ้โห
00:22:08 → 00:22:14ปรากฏว่ามีเงินซื้อรถครับแต่รถไม่ได้ทำ
00:22:14 → 00:22:17ให้เขามีความสุขกับทำให้เขาทุกข์หนักกว่า
00:22:17 → 00:22:19เดิมอีกครับ
00:22:19 → 00:22:21คุณผู้ฟังเห็นไหมครับว่า
00:22:21 → 00:22:25เวลาที่เราถามแบบรวดเร็วว่าความสุขของคุณ
00:22:25 → 00:22:27คืออะไรเราก็ตอบมาอย่างรวดเร็วเราจะพบว่า
00:22:27 → 00:22:29มันเป็นเรื่องของการที่
00:22:29 → 00:22:32มีอะไรแล้วก็ได้อะไรแล้วก็เป็นอะไรเสมอ
00:22:32 → 00:22:37ถ้าเราหลงอยู่กับสิ่งเหล่านั้นเนี่ยเรา
00:22:37 → 00:22:39กำลังหลงทางแล้วเรากำลังแล้วในที่สุดเรา
00:22:39 → 00:22:41ก็จะไม่เจอความสุข
00:22:41 → 00:22:44เพราะทุกคนที่เคยบอกว่ามีบ้านแล้วจะมี
00:22:44 → 00:22:46ความสุขพอมีบ้านแล้วในความเป็นจริงมนุษย์
00:22:46 → 00:22:50สมมุติว่าซื้อบ้านหลังหนึ่งไปอยู่ไปสัก
00:22:50 → 00:22:50ระยะหนึ่ง
00:22:51 → 00:22:54ก็จะเริ่มละโหหลังนี้มันเล็กไปหน่อยเป็น
00:22:54 → 00:22:57ต้นอ้าวก็ต้องเดือดร้อนหาหลังใหญ่ขึ้น
00:22:57 → 00:23:00หรือว่าโอ๋หลังนี้มันอยู่ไกลที่ทำงานไป
00:23:00 → 00:23:01หน่อย
00:23:01 → 00:23:04เอ๊ะหรือว่าหลังนี้มันบรรยากาศไม่ดีหรือ
00:23:04 → 00:23:08ว่าหลังนี้เพื่อนบ้านไม่ดีอะไรเงี้ยคุณก็
00:23:08 → 00:23:11เห็นไหมครับว่าในที่สุดแล้วมนุษย์เรามัน
00:23:11 → 00:23:16ก็จะหาวิธีในการที่ทำให้ตัวเองไม่มีความ
00:23:16 → 00:23:19สุขอยู่ร่ำไปแล้วครับเพราะฉะนั้น
00:23:19 → 00:23:23ความสุขของเราเนี่ยในสุดแล้วเราจะมีความ
00:23:23 → 00:23:28สุขแบบที่เป็นความสุขที่แท้จริง
00:23:28 → 00:23:32มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรามีเสื้อมาใส่
00:23:32 → 00:23:33หรือไม่
00:23:33 → 00:23:37หรือถ้าเราเจอใครสักคนหนึ่งที่เขา
00:23:37 → 00:23:40แม้กระทั่งสมมุตินะครับคุณผู้ฟังถ้าเราไป
00:23:40 → 00:23:42เจอใครสักคนนึงนะ
00:23:42 → 00:23:45ที่มีความสุขมากๆเลยแล้วเขามีเสื้อใส่
00:23:45 → 00:23:48ด้วยครับแล้วถ้าเราไปเอาเสื้อเขามาใส่
00:23:48 → 00:23:51เนี่ยคุณผู้ฟังคิดว่าเราจะมีความสุข
00:23:51 → 00:23:54เหมือนเขาไหม
00:23:54 → 00:23:55ผมเชื่อว่าไม่มี
00:23:55 → 00:23:59เพราะอะไรครับเพราะว่าคนๆนั้นเนี่ยการที่
00:23:59 → 00:24:00เขามีความสุข
00:24:00 → 00:24:03ก็ไม่ได้เป็นเพราะว่าเสื้อตัวนั้นที่เขา
00:24:03 → 00:24:06ใส่แต่ว่ามันเป็นความสุขที่มันมาจากข้าง
00:24:06 → 00:24:10ในเขาเองก็คือเขาไม่ได้ฝึกเพราะเขามี
00:24:10 → 00:24:13เสื้อนี่ใช่ไหมคือบางทีนะครับคุณผู้ฟัง
00:24:13 → 00:24:16เราเห็นคนในสังคมเนี่ยรู้ว่าเรา
00:24:16 → 00:24:20เวลาที่ใครสักคนนึงเนี่ยเห็นใครสักคนนึง
00:24:20 → 00:24:22ที่แบบว่าประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วก็
00:24:22 → 00:24:25ขับรถสปอร์ตหรูราคาแพงขับผ่านหน้าเรา
00:24:25 → 00:24:28โอ้โหเราเริ่มฝันเลยว่า
00:24:28 → 00:24:30เราอยากจะมีแบบเขาบ้างอ่ะ
00:24:30 → 00:24:33เพราะว่าเราก็คิดว่าถ้าเรามีแบบเขาเรามี
00:24:33 → 00:24:36ความสุขแต่หลายครั้งคุณว่าเราเห็นเราเห็น
00:24:36 → 00:24:39ข่าวอยู่ไม่เว้นแต่ละวันใช่ไหมครับว่าคน
00:24:39 → 00:24:45ที่มีรถหรูราคาแพงแบบคันละเป็น 40-50
00:24:45 → 00:24:46ล้านเนี่ย
00:24:46 → 00:24:51เร็วๆนี้ก็มีข่าวใช่ไหมร่ำรวยมหาศาลแล้ว
00:24:51 → 00:24:55ก็ไปก่อคดีโดนจับบางทีต้องหนี
00:24:55 → 00:24:58หัวซุกหัวซุนออกนอกต่างประเทศแต่พอตำรวจ
00:24:58 → 00:25:01เข้าไปค้นในบ้านปุ๊บโอ้โหเต็มไปด้วย
00:25:01 → 00:25:06ทรัพย์สินเงินทองบ้านใหญ่โตมโหฬารและเป็น
00:25:06 → 00:25:09คฤหาสน์ใหญ่โตแล้วก็มีรถหรูจอดกันไป
00:25:09 → 00:25:13เลี้ยงเป็น 10 คันมูลค่าหลายร้อยล้านบาท
00:25:13 → 00:25:16คุณต้องเห็นไหมครับว่าแท้ที่จริงแล้ว
00:25:16 → 00:25:20ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะชื่อว่าเสื้อแห่งความ
00:25:20 → 00:25:24สุขแต่จริงๆแล้วพอเฉลยแล้วเราจะพบเลยว่า
00:25:24 → 00:25:28ไม่มีเสื้อตัวไหนครับที่เราใส่แล้วเราจะ
00:25:28 → 00:25:29มีความสุข
00:25:29 → 00:25:32แล้วไม่ใช่เสื้ออย่างเดียว
00:25:32 → 00:25:35ของที่เรามีของที่เราต้องการของที่เรา
00:25:35 → 00:25:38อยากได้ทั้งหมดที่เราคิดว่าเราได้เราจะมี
00:25:38 → 00:25:39ความสุข
00:25:39 → 00:25:41ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่ของจริงทั้งสิ้นเลยนะ
00:25:41 → 00:25:47ครับไม่ใช่เลยแต่ว่าอ้าวแล้วอย่างนี้เรา
00:25:47 → 00:25:50จะมีความสุขได้ยังไงครับข่าวดียิ่งกว่า
00:25:50 → 00:25:52เสื้อแห่งความสุขครับคุณผู้ฟัง
00:25:52 → 00:25:56คนทั่วไปคิดว่ามีไอ้นู่นมีไอ้นี่มีไอ้
00:25:56 → 00:25:59นั่นแล้วจะมีความสุขเขาก็เลยจะต้องเสาะ
00:25:59 → 00:26:01แสวงหาดิ้นรนเพื่อให้มีสิ่งต่างๆเหล่า
00:26:01 → 00:26:04นั้นลำบากนะครับกว่าจะได้เหล่านั้นมา
00:26:04 → 00:26:08เนี่ยแล้วพอได้ปุ๊บก็ยังไม่สุกอยู่ดีอ้าว
00:26:08 → 00:26:12โดนหลอกใครหลอกตัวเราเองหลอกตัวเราเอง
00:26:12 → 00:26:14อันนี้ไม่รู้จะช่วยยังไงเลยแต่
00:26:14 → 00:26:17เคล็ดลับของความสุขจริงๆนะครับคุณผู้ฟัง
00:26:17 → 00:26:22เป็นไปตาม Concept หรือแนวคิดของ podcast
00:26:22 → 00:26:24ศัลยกรรมความสุขเลยครับ
00:26:24 → 00:26:28ชีวิตของคนเราจะมีความสุขหรือไม่สุข
00:26:28 → 00:26:32มันไม่ได้ขึ้นอยู่ว่ามีอะไร
00:26:32 → 00:26:35มันขึ้นอยู่กับวิธีคิดของตัวเราเองเลย
00:26:35 → 00:26:36ครับ
00:26:36 → 00:26:41คือถ้าเรามี
00:26:41 → 00:26:45เราอยู่ในห้องเช่าเล็กๆเนี่ยถ้าเรามีความ
00:26:45 → 00:26:49คิดมีทัศนคติมี mindset ที่ถูกต้อง
00:26:49 → 00:26:52เราก็สามารถที่จะมีความสุขในห้องเช่าหรือ
00:26:52 → 00:26:53เล็กได้
00:26:53 → 00:26:57หรือในบ้านหลังเล็กๆได้หรือในการทำงานโดย
00:26:57 → 00:27:00ที่อยู่บริษัทเล็กๆก็ได้หรือเป็นข้า
00:27:00 → 00:27:04ราชการตำรวจทหารที่ยศต่ำๆน้อยๆก็ได้ไม่
00:27:04 → 00:27:05ต้องเป็นนายพล
00:27:05 → 00:27:09เราไม่ต้องมีเงินเยอะแบบเป็นหมื่นล้านพัน
00:27:09 → 00:27:14ล้านในธนาคารก็ได้เหมือนกับที่ข้า
00:27:14 → 00:27:16ราชบริพารไปเจอ
00:27:16 → 00:27:20คนๆหนึ่งมีความสุขแต่เป็นขอทานยากจนไม่มี
00:27:20 → 00:27:24บ้านอยู่ต้องไปอาศัยใต้สะพานและยิ่งกว่า
00:27:24 → 00:27:26นั้นเสื้อก็ไม่มีใส่ครับ
00:27:26 → 00:27:29คุณผู้ฟังครับศัลยกรรมความสุขเป็นรายการ
00:27:29 → 00:27:34ที่จะมุ่งเน้นให้คุณผู้ฟังออกแบบแล้วก็มี
00:27:34 → 00:27:38ความสุขในชีวิตด้วยตัวเราเองด้วยวิธีคิด
00:27:38 → 00:27:42ของตัวเราเองด้วยการปรับทัศนคติมุมมองให้
00:27:42 → 00:27:45ถูกต้องในชีวิตแล้วเราก็จะได้ไม่ไปยึดติด
00:27:45 → 00:27:48หรือว่าเกาะติดอยู่กับของปลอม
00:27:48 → 00:27:51เพราะของจริงมันอยู่ข้างในเราเอง
00:27:51 → 00:27:53ให้เรามีความสุขกับสิ่งที่เรามีก็คือ
00:27:53 → 00:27:57ทัศนคติคือความคิดคือมุมคิดของเราเองนะ
00:27:57 → 00:28:00ครับรายการศัลยกรรมความสุขนะครับผมมี
00:28:00 → 00:28:02ลำโพงจะมีศักดิ์ก็ขออนุญาตลาไปก่อนนะครับ
00:28:02 → 00:28:06สวัสดีครับ
00:28:06 → 00:28:09ตามรายการทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชั่นของ
00:28:09 → 00:28:23ไทย beautiful
00:28:23 → 00:28:28[เพลง]