00:00:01 → 00:00:06เมื่อใดที่คน ๆ นั้นรู้ตัวว่าตัวเอง เป็นโรคเรื้อรังในระยะท้าย
00:00:06 → 00:00:07ถ้ารักษาไม่หาย
00:00:07 → 00:00:10การเดินทางของชีวิตตัวเอง มันไปถึงจุดนั้นแน่
00:00:10 → 00:00:13[เสียงดนตรี]
00:00:13 → 00:00:15ทุกอย่างมันไปข้างหน้า
00:00:15 → 00:00:20แต่เราลืมไปว่า ชีวิตของเรา มันเป็นเหมือนกับนาฬิกาที่เดินถอยหลัง
00:00:20 → 00:00:23มันทำให้เราคิดว่า แล้วเราจะทำอะไร ที่บริหารจัดการเวลาที่เหลืออยู่
00:00:23 → 00:00:25ให้มีคุณค่ามากที่สุด
00:00:25 → 00:00:30เลยเป็นที่มาว่า อะไรก็ตามที่หนุนเสริม ให้ทั้งผู้ป่วยและครอบครัว
00:00:30 → 00:00:32มีคุณภาพชีวิตที่ดี เราจะทำ
00:00:32 → 00:00:43[เสียงดนตรี]
00:00:43 → 00:00:48เรานำแว่น VR มาใช้ในกลุ่มผู้ป่วย โรคเรื้อรังระยะท้าย
00:00:48 → 00:00:50ไม่ใช่เฉพาะกับกลุ่มผู้ป่วยโรคมะเร็ง
00:00:50 → 00:00:56เราเจอว่าในกลุ่มผู้ป่วยนี้เวลาที่เข้าสู่ กระบวนการรักษา แล้วมานอนอยู่ที่โรงพยาบาล
00:00:56 → 00:00:59ค่อนข้างที่จะใช้ระยะเวลานาน
00:00:59 → 00:01:01แล้วก่อให้เกิดความไม่สุขสบาย
00:01:01 → 00:01:03ไม่ว่าจะเป็นอาการทางกาย
00:01:03 → 00:01:07แล้วก็ความวิตกกังวล ความเครียด อาการทางใจร่วมด้วย
00:01:07 → 00:01:10อันนี้ก็เลยเป็นแนวคิดแรกเริ่ม ที่เราจะทำงานวิจัย
00:01:10 → 00:01:12เพื่อทดสอบประสิทธิภาพ
00:01:12 → 00:01:16ทำกิจกรรมแบบนี้ว่ามันมีความเหมาะสม และสอดคล้องกันกับกลุ่มผู้ป่วย
00:01:17 → 00:01:19ที่เจอประเด็นปัญหาตรงจุดนี้หรือเปล่า
00:01:19 → 00:01:22[เสียงดนตรี]
00:01:22 → 00:01:27แว่น VR มาใช้ในกลุ่มผู้ป่วย โรคเรื้อรังระยะท้าย
00:01:27 → 00:01:29คุณยายใส่แว่นในครั้งนี้
00:01:29 → 00:01:32หากระหว่างของการดำเนินกิจกรรมตรงนี้นะคะ
00:01:32 → 00:01:35คุณยายไม่สุขสบายตรงไหนยังไง ให้คุณยายบอก
00:01:35 → 00:01:39ถ้า ณ ขณะนั้น เขามีอาการไม่สุขสบายอาการใด ๆ ก็ตาม
00:01:39 → 00:01:42มีความเครียดมากกว่าในระดับ 7 ขึ้นไป
00:01:42 → 00:01:45ก็คือถือว่าเป็นความเครียดที่ในระดับรุนแรง
00:01:45 → 00:01:48ก็อาจจะไม่เหมาะเอากิจกรรมเข้าไปหนุนเสริมให้
00:01:48 → 00:01:49[เสียงดนตรี]
00:01:49 → 00:01:52- เหมือนจริงไหม - เหมือนจริง
00:01:52 → 00:01:53- เหมือนเลยเหรอ - เหมือนเลย
00:01:53 → 00:01:57เป็นปราสาทอะไรที่มันเป็นดิน
00:01:57 → 00:01:58ถ้าผู้ป่วยได้สวมแว่นตรงนี้
00:01:58 → 00:02:01จะเสมือนกันกับผู้ป่วยอยู่ในสถานที่จริง
00:02:01 → 00:02:05สามารถที่จะมองได้โดยรอบเลย เหมือนเราไปอยู่ในสถานที่นั้น ๆ
00:02:05 → 00:02:07กลุ่มผู้ป่วยเด็กบางราย
00:02:07 → 00:02:11เขามีความปรารถนาที่อยากจะไปทะเล อยากจะไปดูสวนสัตว์ หรืออยากทำกิจกรรม
00:02:11 → 00:02:15เตรียมในสถานที่ที่เขาอยากไปนี่ มาเสิร์ฟเขาได้ใน...
00:02:15 → 00:02:17โดยเฉพาะเด็ก ๆ ที่ได้ไปเห็นในส่วนที่
00:02:17 → 00:02:21สีหน้าเลย ที่เป็นรอยยิ้มขึ้นมาเลย เป็นความฝันของเขา
00:02:21 → 00:02:24โดยวิธีการแบบนี้ มันอาจจะเหมาะกว่านะคะ
00:02:24 → 00:02:26แล้วก็มีความปลอดภัย
00:02:26 → 00:02:34วันนี้นะคะ จะพาคุณลุงไปกราบอาจารย์ พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ค่ะ
00:02:35 → 00:02:38ผู้ป่วยผู้ใหญ่ ท่านไม่เคยเข้าวัด
00:02:38 → 00:02:44ท่านไม่เคยตระหนักว่า ตัวของท่านเอง ณ ตอนนี้เป็นโรคในระยะท้าย
00:02:44 → 00:02:46เวลาของคุณลุงเหลืออยู่อย่างจำกัดแล้วนะ
00:02:47 → 00:02:51เราก็เลยมีคลิปวิดีโอเกี่ยวกับ คำสอนของครูบาอาจารย์
00:02:51 → 00:02:57ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเตรียมเสบียงให้พร้อม ก่อนที่เราจะต้องเดินทางไกล
00:02:57 → 00:02:59ช่วยเหลือโยมเต็มที่แล้ว
00:02:59 → 00:02:59ครับ
00:02:59 → 00:03:04คือต้องการลดความเจ็บความปวดทางกาย
00:03:04 → 00:03:09แล้วคุณลุงก็มีน้ำตาไหล มียกมือไหว้พระอย่างนี้ค่ะ
00:03:10 → 00:03:15[เสียงดนตรี]
00:03:15 → 00:03:21หัวใจสำคัญของการดูแลผู้ป่วยระยะท้าย อยู่ที่การสื่อสาร
00:03:21 → 00:03:26เราจะทำอย่างไรที่จะทำให้ผู้ป่วย ตระหนักภาวะสุขภาพของตนเอง
00:03:26 → 00:03:27ที่เดินไปสู่จุดนั้น
00:03:27 → 00:03:33พูดอย่างไรให้ครอบครัวยอมรับเกี่ยวกับ การสูญเสียที่อาจจะมีมาและกำลังจะมาถึง
00:03:34 → 00:03:38พูดอย่างไรให้ทีมแพทย์มีเป้าหมาย ในการวางแผนให้การดูแลในกลุ่มคนไข้
00:03:39 → 00:03:40ไปในแนวทางเดียวกัน
00:03:40 → 00:03:42ความปรารถนาของคนไข้แต่ละคนไม่เหมือนกัน
00:03:43 → 00:03:46เขาต้องการและไม่ต้องการอะไร ในการดูแลในระยะท้าย
00:03:46 → 00:03:50เช่น ต้องการที่จะยื้ออย่างเต็มที่ไหม ไม่พร้อมที่จะจากไป
00:03:50 → 00:03:53หรือต้องการได้รับการดูแลที่ยังไงก็ได้
00:03:53 → 00:03:56หากเมื่อถึงวันนั้น ให้ทีมดูแล
00:03:56 → 00:03:59ให้การดูแลแบบเป็นไปตามธรรมชาติมากที่สุด
00:03:59 → 00:04:02ไม่เจ็บปวด ไม่เหนื่อย ไม่ทรมานในระยะท้าย
00:04:02 → 00:04:07ขึ้นอยู่กันกับว่าพวกเขาจะนิยาม คุณภาพชีวิตในระยะท้ายอย่างไร
00:04:07 → 00:04:10ส่วนหนึ่งของกิจกรรมต่าง ๆ ที่เราทำนี่
00:04:10 → 00:04:13เป็นการแค่หนุนเสริมให้คนไข้ได้รับ การเติมเต็ม
00:04:13 → 00:04:17ในช่วงที่เขาอยู่โรงพยาบาลเท่านั้นเอง
00:04:17 → 00:04:20คนไข้ก็จะได้รับการดูแลและตอบสนอง
00:04:20 → 00:04:23ตรงตามความต้องการอย่างสมศักดิ์ศรี ในวาระสุดท้าย
00:04:23 → 00:04:26[เสียงดนตรี]
00:04:26 → 00:04:28ทีมดูแลแบบประคับประคอง
00:04:28 → 00:04:32ลึก ๆ แล้ว เราส่งสัญญาณให้กันกับทุกคนรู้ด้วย
00:04:32 → 00:04:35บอกกับเขาให้รู้ว่า ท้ายที่สุด เราปฏิเสธสัจธรรมไม่ได้
00:04:35 → 00:04:37ไม่ว่าคุณจะนับถือศาสนาไหน
00:04:37 → 00:04:40เกิด แก่ เจ็บ ตาย ทุกคนต้องเดินไปถึงจุดนั้น
00:04:40 → 00:04:43ตรงนี้ต่างหากที่เราจะส่งซิกให้กันกับเขา
00:04:43 → 00:04:53[เสียงดนตรี]
00:04:54 → 00:04:56ความรู้ทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้
00:04:56 → 00:04:58มหาวิทยาลัยมหิดล
00:04:58 → 00:04:59ปัญญาของแผ่นดิน