00:00:06 → 00:00:09สวัสดีครับผมวีระพงษ์ทวีศักดิ์ดิฉันสุด
00:00:09 → 00:00:13ธิดาพรปิเปตและนี่คือศัลยกรรมความสุขราย
00:00:13 → 00:00:17การที่ฟังแล้วทำให้คุณมีความสุขมากขึ้นมี
00:00:17 → 00:00:19ความทุกข์น้อยลง
00:00:19 → 00:00:23พี่อ้อยคิดว่าคนเราเวลาที่เราทำความดีเรา
00:00:23 → 00:00:26จะมีความสุขไหมครับทำดีก็ต้องมีความสุข
00:00:26 → 00:00:29เพราะว่ามันจะมีความสุขตั้งแต่ตอนที่ได้
00:00:29 → 00:00:32ทำดีมันน่าจะเป็นอย่างนั้นนะพี่อ้อยแต่
00:00:32 → 00:00:35ล่าสุดเนี่ยผมเห็นเพื่อนคนหนึ่งเขาโพสต์
00:00:35 → 00:00:37ในโซเชียลมีเดีย
00:00:37 → 00:00:39คือเขาทำความดี
00:00:39 → 00:00:41แต่เขามีความทุกข์
00:00:41 → 00:00:43ทุกข์มากเลยต้องมาระบายในโซเชียลมีเดีย
00:00:43 → 00:00:44แล้ว
00:00:44 → 00:00:48ก็ทำที่เขาโพสต์เนี่ยทำให้เรารู้เลยว่า
00:00:48 → 00:00:51เขาทำความดีแต่เขามีความทุกข์เพราะว่า
00:00:51 → 00:00:55สิ่งที่เขาโพสต์คือเขาเป็นคนที่ทำบุญกับ
00:00:55 → 00:00:57คนไม่ขึ้น
00:00:57 → 00:01:01[เพลง]
00:01:01 → 00:01:06ไงทำบุญกับคนไม่ขึ้นจะบอกว่าคำนี้ได้ยิน
00:01:06 → 00:01:10บ่อยมาก
00:01:10 → 00:01:15นะคะก็คืออันนึงที่ได้ยินคำพูดของคนที่
00:01:15 → 00:01:19พูดประโยคนี้บ่อยเนี่ยเขาบอกว่าดวงเขา
00:01:20 → 00:01:25ดวงเขาเป็นดวงที่ทำบุญกับคนไม่ขึ้นมีดวง
00:01:25 → 00:01:28นี้ด้วยใช่ไหมได้ยินมาว่าอย่างนั้นแต่แต่
00:01:28 → 00:01:31เราไม่อินนะคะเราไม่แน่ใจครับเพราะว่าแต่
00:01:31 → 00:01:35ว่ามีเขาบอกว่าเนี่ยพอไปหาหมอดูหรือไป
00:01:35 → 00:01:37เช็คดวงเขาบอกว่าเนี่ยดวงจะเป็นอย่างนี้
00:01:37 → 00:01:40ถ้าคุณเกิดวันนี้ถ้าคุณเกิดอะไรอย่างนี้
00:01:40 → 00:01:45นะจะทำบุญกับคนไม่ขึ้นเนี่ยผมพอผมได้ยิน
00:01:45 → 00:01:46คำนี้ผมก็เอ๊ะ
00:01:46 → 00:01:51ยังไงดีล่ะเนี่ยเพราะว่าคำแรกก็คือคำว่า
00:01:51 → 00:01:53ทำบุญ
00:01:53 → 00:01:55ทำบุญนี้มันก็คือ
00:01:55 → 00:01:57มันเป็นเรื่องดี
00:01:57 → 00:02:01มันเป็นสิ่งดีแล้วก็เกิดคำถามต่อมาว่าเรา
00:02:01 → 00:02:05ทำเรื่องดีทำสิ่งดีเราก็ต้องมีความสุขสิ
00:02:05 → 00:02:09แล้วทำไมเราถึงทำเรื่องดี
00:02:09 → 00:02:12เรามีความทุกข์
00:02:12 → 00:02:14แล้วเพราะว่า
00:02:14 → 00:02:18คำพูดเยอะทั้งหมดเนี่ยที่บอกว่าทำบุญกับ
00:02:18 → 00:02:20คนไม่ขึ้นเนี่ย
00:02:20 → 00:02:22มันเป็นคำว่าทำบุญก็จริงแต่พอเต็มประโยค
00:02:22 → 00:02:26ปุ๊บเนี่ยมันแสดงให้เห็นถึงความขัดข้อง
00:02:26 → 00:02:27หมองใจ
00:02:27 → 00:02:29ความไม่สบายใจ
00:02:29 → 00:02:34แล้วมันเป็นสื่อถึงความความทุกข์ของคนพูด
00:02:34 → 00:02:37มันก็เลยผมก็เลยจะมาปรึกษาพี่อ้อยนี้ครับ
00:02:37 → 00:02:38ว่า
00:02:38 → 00:02:40เป็นเพราะอะไรเนี่ยในฐานะที่พี่อ้อยมี
00:02:40 → 00:02:43ประสบการณ์ชีวิตเยอะ
00:02:43 → 00:02:48เราคงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเหมือนกัน
00:02:48 → 00:02:52จริงๆทำบุญหรือทำดี
00:02:52 → 00:02:57คือมันจุดที่เราได้ทำบุญหรือทำดี
00:02:57 → 00:03:02มันคือจุดณเวลานั้นที่เราจะต้องรู้สึกว่า
00:03:02 → 00:03:08เรามีความสุขละที่ได้ทำแค่แค่ได้ทำมันคือ
00:03:08 → 00:03:10ได้สุขค่ะ
00:03:10 → 00:03:12แต่ว่าเพราะว่าคนเราอ่ะ
00:03:12 → 00:03:16มันเขาเรียกว่าอะไรอ่ะคิดยาวไปกว่านั้น
00:03:16 → 00:03:21คือพอเราทำดีเราก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า
00:03:21 → 00:03:25มันก็ต้องได้ดีสิมันก็ต้องมีผลตอบแทนที่
00:03:25 → 00:03:26ดีสิ
00:03:26 → 00:03:31มันก็ต้องมีคนเห็นสิว่าฉันทำดีมันจะมีตอน
00:03:31 → 00:03:34ต่อไปที่เราอ่ะคิด
00:03:34 → 00:03:37เนี่ยพอพอเวลาเราคิดเกินจากจุดที่ว่าเรา
00:03:37 → 00:03:40ทำดีแล้วเรามีความสุขไปแล้วเนี่ยเราลืม
00:03:40 → 00:03:44ด้วยด้วยซ้ำไปว่าเรามีความสุขตั้งแต่ได้
00:03:44 → 00:03:46ทำเพราะฉะนั้นพอคิดต่อเนื่องไปปุ๊บเนี่ย
00:03:46 → 00:03:51มันกลับไปคาดหวังคาดหวังคนจะเห็นคาดหวัง
00:03:51 → 00:03:55จะต้องได้ทำดีต้องได้ดีกลับมาทำดีต้องมี
00:03:55 → 00:04:00ผลตอบแทนอะไรที่ดีขึ้นทีนี้พอคาดหวังแทรก
00:04:00 → 00:04:04เข้าไปปุ๊บมันก็มีสิทธิที่จะต้องผิดหวัง
00:04:04 → 00:04:09ได้ความสุขลดความสุขลืมไปแล้วตั้งแต่แรก
00:04:09 → 00:04:12มีความสุขตั้งแต่ตอนแรกค่ะ
00:04:12 → 00:04:14แล้วผมก็เลยนึกถึงว่า
00:04:14 → 00:04:18เหตุที่แท้จริงของของความทุกข์อันเกิดจาก
00:04:18 → 00:04:21ทำบุญกับแล้วทำดีแล้วไม่ได้มีความรู้สึก
00:04:21 → 00:04:23ดีหรือไม่มีความสุข
00:04:23 → 00:04:27ต้นเหตุของมันก็คือเป็นการทำดีหรือทำบุญ
00:04:27 → 00:04:31แบบที่พี่ออยพูดเมื่อกี้เนี่ยสรุปก็คือ
00:04:31 → 00:04:33การทำบุญแบบหวังผล
00:04:33 → 00:04:36เพราะฉะนั้นมันก็เลยกลายเป็นว่าพอหวังผล
00:04:36 → 00:04:41ปึ๊บมันก็จะไม่ได้ไม่ได้ตามที่หวังก็กลาย
00:04:41 → 00:04:45เป็นนอกจากไม่ถูกลอตเตอรี่ถูกแล้วเรา
00:04:45 → 00:04:48เมื่อกี้พี่อ้อยพูดอีกคำหนึ่งที่น่าสนใจ
00:04:48 → 00:04:52ก็คือทำแล้วคนจะต้องเห็น
00:04:52 → 00:04:56เราจะต้องได้รับการชื่นชมแล้วก็ต้องมีคน
00:04:56 → 00:04:58ตอบแทนอะไรอย่างเงี้ย
00:04:58 → 00:05:00แสดงว่า
00:05:00 → 00:05:02ประเด็นนี้
00:05:02 → 00:05:05ทำบุญแล้วมันจะมีความสุขหรือไม่เนี่ยมัน
00:05:05 → 00:05:07ไม่ได้ตอนนี้กลายเป็นว่าตัวแปรไม่ใช่อยู่
00:05:07 → 00:05:13ที่สิ่งที่ทำแล้วขึ้นกับคนอื่นเนี่ย
00:05:13 → 00:05:17ผลของความดีไปมอบให้กับคนอื่นหมดเลยถ้าคน
00:05:17 → 00:05:20อื่นไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับแบบนั้นเราก็
00:05:20 → 00:05:21ไม่สุดแล้วเนี่ย
00:05:21 → 00:05:24แสดงว่าเราต้องกลับมา
00:05:24 → 00:05:28ถ้าเราตกอยู่ในสภาวะนี้นะ
00:05:28 → 00:05:31เราต้องกลับมานั่งนิ่งๆกับตัวเอง
00:05:31 → 00:05:35แล้วก็คิดใหม่ว่าในความเป็นจริงแล้วเราทำ
00:05:35 → 00:05:37เนี่ยเพื่ออะไร
00:05:37 → 00:05:40ถ้าเราทำแล้วเราหวังผลนะ
00:05:40 → 00:05:46แสดงว่าอะไรจุดเริ่มต้นก็ผิดแล้วแล้วพอ
00:05:46 → 00:05:48พูดถึงอย่างนี้นะพี่อ้อยว่าทำบุญแล้วก็
00:05:48 → 00:05:53หวังผลเนี่ยหลายครั้งเนี่ยผมเห็นหลายกรณี
00:05:53 → 00:05:56เลยไม่ใช่ว่าทำบุญระหว่างผลอย่างเดียวนะ
00:05:56 → 00:06:02ทำบุญกะจิตลิตร
00:06:02 → 00:06:06อย่างเช่นอย่างเช่นมีคนจำนวนมากเลยนะครับ
00:06:06 → 00:06:12พี่อ้อยพี่อ้อย
00:06:12 → 00:06:16คือนานค่ะเพราะว่าไม่ไม่ค่อยได้ซื้อไม่
00:06:16 → 00:06:19ค่อยได้ซื้อค่ะแล้วคนที่ขายลอตเตอรี่
00:06:19 → 00:06:22เนี่ยพี่อ้อยลองนึกดูว่าคนที่ขาย
00:06:22 → 00:06:25ลอตเตอรี่เนี่ยจะมีหลายประเภทคนทั่วไป
00:06:25 → 00:06:29ธรรมดาที่ขายลอตเตอรี่กับคนพิการขาย
00:06:29 → 00:06:30ลอตเตอรี่
00:06:30 → 00:06:35ถ้าจะมีคนซื้อเขาจะซื้อขายตัวเองนะคะเป็น
00:06:35 → 00:06:43ตัวเองก็จะอยากซื้อคนพิการเพราะอะไรครับ
00:06:43 → 00:06:47แต่ก็มีคนจำนวนมากเหมือนกันที่ซื้อ
00:06:47 → 00:06:50ลอตเตอรี่แล้วเพื่อเป็นการช่วยคนพิการนะ
00:06:50 → 00:06:53แล้วก็หวังว่าผลบุญนั้นจะทำให้เราถูก
00:06:53 → 00:06:54ลอตเตอรี่
00:06:54 → 00:06:58คือหลายคนอาจจะบอกว่าไม่หวังก็ได้แต่ก็
00:06:59 → 00:07:11แอบหวังลึกๆ
00:07:11 → 00:07:14อาจจะโชคดีอะไรอย่างเงี้ยแต่ไม่ได้ไปหวัง
00:07:14 → 00:07:25ขนาดนั้นผิดหวังขนาดนั้นเมื่อไม่ถูกค่ะ
00:07:25 → 00:07:28คิดง่ายๆเลยพี่ว่าสมมุติว่านะซื้อ
00:07:28 → 00:07:31ลอตเตอรี่ 1 ใบเนี่ยราคา
00:07:31 → 00:07:3580 ตามที่เขาพิมพ์แต่เราไม่เคยซื้อ 80
00:07:35 → 00:07:37ซะสักทีหรือจะ 100 นึงก็แล้วแต่สมมุติอ่ะ
00:07:37 → 00:07:40ร้อยนึงหรือ 120 อ่ะสมมุติแดงก็มีคนขาย
00:07:40 → 00:07:44120 ก็มีนะอย่างเงี้ยเราทำบุญไป 120
00:07:45 → 00:07:48เนี่ยคนนั้นเนี่ยคนที่ขายลอตเตอรี่เรา
00:07:48 → 00:07:50เนี่ยได้เท่าไหร่
00:07:50 → 00:07:55สมมุติว่าได้ 40 50
00:07:55 → 00:07:58เราอ่ะได้ทำบุญให้เขาไป 50 บาทส่วนที่
00:07:58 → 00:08:00เหลือเป็นต้นทุนนะเราก็เป็นคนทำอยู่ดีแต่
00:08:00 → 00:08:04ว่าเขาว่าได้จากเราไป 58 นะ
00:08:04 → 00:08:06แต่เราหวังอ่ะสมมุติว่าถ้าเราหวังอย่าง
00:08:06 → 00:08:08น้อยถูกลอตเตอรี่
00:08:08 → 00:08:11เอาเลขท้ายก่อนเลขท้าย
00:08:11 → 00:08:15เลขท้าย 2 ตัวเลขท้าย 2 ตัวนี้มันเท่า
00:08:15 → 00:08:19ไหร่ไม่รู้เราไม่ใช่
00:08:19 → 00:08:222-3 พันหรือเปล่าอะไรประมาณนี้นะแต่
00:08:22 → 00:08:25สมมุติว่า 2-3 พันอ่ะนะ
00:08:25 → 00:08:29เดี๋ยวนะครับเราทำบุญไป 50
00:08:29 → 00:08:35แต่หวังผล 3,000 กี่เท่า
00:08:35 → 00:08:3760 เท่าอ่ะ
00:08:37 → 00:08:41คือทำบุญหวังผล 60 เท่า
00:08:41 → 00:08:44คือมันหวังเกินไปไหม
00:08:44 → 00:08:49ผมกำลังคิดในแง่ของความคาดหวังมันใหญ่
00:08:49 → 00:08:54เกินใช่ครับว่าเราทำความดีกับจี๊ดฤทธิ์
00:08:54 → 00:08:56แต่หวังผลแบบมหาศาล
00:08:56 → 00:09:00หลายคนนี้ไม่ใช่หวัง 2-3 พันนะ
00:09:00 → 00:09:02แต่วันที่ 1 เลย
00:09:02 → 00:09:07นับเท่าไม่ถูกเลยตกเลขไม่รู้กี่เท่าเลย
00:09:07 → 00:09:10แต่ว่าประเด็นของที่เราพูดถึงเนี่ยพี่
00:09:10 → 00:09:13อ้อยเรากำลังพูดถึงว่าคนที่มีความทุกข์
00:09:13 → 00:09:15จากการทำความดี
00:09:15 → 00:09:18ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่มีความทุกข์จากการทำ
00:09:18 → 00:09:19ความดี
00:09:19 → 00:09:23ให้หยุดคิดเลยว่ามันต้องมีอะไรผิดสัก
00:09:23 → 00:09:26อย่างหนึ่ง
00:09:26 → 00:09:32ว่ามันมีความผิดพลาดเกิดขึ้นขั้นตอนไหน
00:09:32 → 00:09:35แล้วก็ลองค้นหาดู
00:09:35 → 00:09:38แต่อันนึงที่เราเห็นเนี่ยชัดเจนเลยก็คือ
00:09:38 → 00:09:40ว่ามันผิดพลาดตรงที่
00:09:40 → 00:09:42อันดับแรกนะ
00:09:42 → 00:09:47ทำความดีแต่หวังผลนี่แหละใช่ค่ะเพราะถ้า
00:09:47 → 00:09:50หวังผลปั๊บมันจะไม่ได้ตามที่หวังปั๊บผิด
00:09:50 → 00:09:52หวังทันทีปั๊บเลย
00:09:52 → 00:09:59แล้วก็มันมีมีกรณีที่ตัวเองเจอค่ะ
00:09:59 → 00:10:03ก็ไปวันนั้นไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล
00:10:03 → 00:10:07ระหว่างที่นั่งรอก็มีเป็น
00:10:07 → 00:10:11โดยสภาพภายนอกนะคะ
00:10:11 → 00:10:15เขาจะใส่ชุดของชุดนักเรียน
00:10:15 → 00:10:18ของเด็กผู้หญิงก็คือเสื้อขาวกระโปรง
00:10:18 → 00:10:19น้ำเงิน
00:10:19 → 00:10:23แล้วก็มีผมเปีย
00:10:23 → 00:10:26แต่ว่า
00:10:26 → 00:10:30เวลาเขาพูดสื่อสารเรารู้ว่าเขาไม่ใช่เด็ก
00:10:30 → 00:10:32ผู้หญิงค่ะ
00:10:32 → 00:10:34เขาเป็นเด็กผู้ชายนะคะ
00:10:34 → 00:10:38แล้วก็จะใส่ชุดผู้หญิงแล้วก็เขาก็มาขาย
00:10:38 → 00:10:45เสนอขายพวงกุญแจอ๋อ
00:10:45 → 00:10:503 อัน 100 บาท
00:10:50 → 00:10:52ที่เราเห็นเขาอ่ะ
00:10:52 → 00:10:54เรารู้แล้วแหละว่า
00:10:54 → 00:10:56มันไม่ใช่
00:10:56 → 00:11:02คือโดยโดยเพศสภาพเป็นแบบนึงชุดข้างนอก
00:11:02 → 00:11:05เป็นแบบนึงนะคะแล้วก็ไม่มีปากด้วยว่าโรง
00:11:05 → 00:11:07เรียนอะไร
00:11:07 → 00:11:09แล้วเสียงที่เขาสื่อสารมาเราก็รู้แล้วก็
00:11:09 → 00:11:11บอกว่า
00:11:11 → 00:11:16น้องเขาพูดก่อนว่าเขามาขายของเป็นพวง
00:11:16 → 00:11:17กุญแจนู่นนี่
00:11:17 → 00:11:21แล้วก็บอกว่าอ้าววันนี้วันธรรมดาหนูไม่ไป
00:11:21 → 00:11:24เรียนหรอคะเขาบอกว่าวันนี้โรงเรียนหนู
00:11:24 → 00:11:34หยุดค่ะ
00:11:34 → 00:11:38เราเราก็บอกว่าตกลงเท่าไหร่ก็คือ 3 ตัว
00:11:38 → 00:11:39100 ค่ะ
00:11:39 → 00:11:43อ๋อโอเคก็เลือกก็เลือกมา 3 ตัว
00:11:43 → 00:11:47แล้วก็ให้เงินเขา 200 บาท
00:11:47 → 00:11:49ให้เงินเขา 200 บาทเขาก็บอก
00:11:49 → 00:11:52เออหนูขาย 3 ตัว 100 ค่ะ
00:11:52 → 00:11:55เราก็เลยบอกว่าอ๋อไม่เป็นไรค่ะ
00:11:55 → 00:11:58เออก็หนูเอาไปเถอะ
00:11:58 → 00:12:02นะคะแล้วก็เราเราก็กลับมาแล้วเราก็ได้คุย
00:12:02 → 00:12:04กับใครบางคน
00:12:04 → 00:12:08เออเล่าให้ฟังแบบเนี้ยเค้าบอกก็รู้แต่แรก
00:12:08 → 00:12:12แบบคือเนี่ยก็คือหล่ออ่ะพอเราเห็นภาพอะไร
00:12:12 → 00:12:15อ่ะเด็กผู้ชายใส่ชุดเด็กผู้หญิงชื่อป้าย
00:12:15 → 00:12:17โรงเรียนก็ไม่มีนี่นั่นโน่นวันก็ไม่ใช่
00:12:17 → 00:12:20วันวันเสาร์อาทิตย์อะไรอย่างเงี้ยแล้วพอ
00:12:20 → 00:12:23พอเราให้เขา 200 บาทก็ดีใจวิ่งหนีไปเลย
00:12:23 → 00:12:27เออเขาบอกว่าดูแล้วเนี่ยจริงๆแล้วก็คือมา
00:12:27 → 00:12:33หลอกนั่นแหละแต่ในมุมของพี่อ้อยมองว่าคน
00:12:33 → 00:12:36เราคงไม่ได้อยากแล้วเขาขายแบบเขาก็ไปซื้อ
00:12:36 → 00:12:41มาของมามาขายเราแล้วเขาก็ขาย 3 ตัว 100
00:12:41 → 00:12:45ส่วนไอ้เรื่องที่เขาจะแบบไม่ใช่ตัวจริง
00:12:45 → 00:12:47ที่เขาจะมาอะไรอย่างนี้อันนั้นเป็นเรื่อง
00:12:47 → 00:12:51ของเขาแล้วก็แต่เราก็ซื้อของในมุมที่เรา
00:12:51 → 00:12:54มีความรู้สึกว่า 3 ตัว 100 มันก็โอเคเรา
00:12:54 → 00:12:57จะเอาไปแจกใครอะไรก็ว่าไปส่วนอีกร้อยนึง
00:12:57 → 00:12:59ที่เราให้เขามีความรู้สึกว่าเขาทำมาหากิน
00:12:59 → 00:13:03เขาไม่ได้ไปเป็นเอ่อจี้ป้อนเสพยาหรืออะไร
00:13:03 → 00:13:05อย่างเงี้ยเรามองว่าอย่างนั้นแล้วส่วน
00:13:05 → 00:13:08เรื่องที่มันไม่เกี่ยวข้องน่ะเราตัดทิ้ง
00:13:08 → 00:13:10หมดเลยว่าเขาจะมาหลอกหรืออะไรเพราะฉะนั้น
00:13:10 → 00:13:14พี่อ้อยมีความสุขตั้งแต่ที่ได้ทำดีที่ได้
00:13:14 → 00:13:17ช่วยอุดหนุนแล้วก็ช่วยน้องเขาไปแล้วค่ะ
00:13:17 → 00:13:20แล้วเราก็สบายใจแล้วสบายใจเลยแล้วก็ไม่มี
00:13:20 → 00:13:23ต้องมาคิดอะไรว่าไอ้เด็กคนนี้มันมาหลอก
00:13:23 → 00:13:27หรือมันจะยังไงอะไรไม่อยู่ในหัวค่ะสบายใจ
00:13:27 → 00:13:31โหพอพี่อ้อยพูดอย่างนี้ผมนึกถึงมันมีข้อ
00:13:31 → 00:13:34บางอย่างที่ผิดสังเกตกับประโยคที่เป็น
00:13:34 → 00:13:35ชื่อตอนนี้เลย
00:13:35 → 00:13:39คือทำบุญกับคนไม่ขึ้น
00:13:39 → 00:13:43เพราะผมนึกถึงแล้วอย่างนี้แสดงว่าเราต้อง
00:13:43 → 00:13:46แยกคำสองคำไม่เกี่ยวกัน
00:13:46 → 00:13:48คือคำว่าทำดี
00:13:48 → 00:13:52กับคำว่าทำบุญ
00:13:52 → 00:13:55ทำดีกับทำบุญที่เป็นคนละเรื่องนะ
00:13:55 → 00:13:59คือเราทำสิ่งที่ดีๆแต่เราไม่ได้คิดว่ามัน
00:13:59 → 00:14:01เป็นบุญด้วย
00:14:01 → 00:14:02[เพลง]
00:14:02 → 00:14:05ทำดีเพราะว่าเราอยากทำแล้วเราทำแล้วเรามี
00:14:05 → 00:14:08ความสุขโดยวิธีคิดของเรา
00:14:08 → 00:14:11ยังไม่ได้กี้นี้พี่อ้อยบอกว่าก็
00:14:11 → 00:14:16ดูแล้วมันเหมือนกับน้องเขาไม่ได้เป็นนัก
00:14:16 → 00:14:17เรียนจริง
00:14:18 → 00:14:22แต่เขาก็ทำมาหากิน
00:14:22 → 00:14:24เขาอาจจะไม่จริงใจประมาณนึงแต่อันนี้
00:14:24 → 00:14:28เรื่องของเขาแต่เราอ่ะก็อยากจะช่วยเขา
00:14:28 → 00:14:32สนับสนุนครับสิ่งที่เราทำดีไหมดีแต่พี่
00:14:33 → 00:14:35อ้อยไม่ได้พูดถึงว่าไม่เป็นไรถือว่าทำบุญ
00:14:35 → 00:14:38กับน้องเขาพี่ไม่ได้ไม่ได้พูดคำนี้เลยไม่
00:14:38 → 00:14:41คิดเพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ผมก็เลยเห็น
00:14:41 → 00:14:44ความแตกต่างของ 2 คำนี้เลย
00:14:44 → 00:14:46คือทำดี
00:14:46 → 00:14:48กับทำบุญ
00:14:48 → 00:14:52ทำดีก็คือดีแต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ทำดีแล้ว
00:14:52 → 00:14:54เราหวังว่าจะได้อะไรจากนั้นเราก็เลยเรียก
00:14:54 → 00:14:56ว่ามันคือทำบุญ
00:14:56 → 00:15:00มันมีความจริงอย่างนั้นนะแล้วก็เลยมันทำ
00:15:00 → 00:15:01ให้นึกถึงว่า
00:15:01 → 00:15:06หลายครั้งเนี่ยพี่อ้อยบางคนเนี่ยเขามี
00:15:06 → 00:15:09ระดับของการทำความดี
00:15:09 → 00:15:11ที่มีความ
00:15:11 → 00:15:15ซับซ้อนแตกต่างกันไปเรื่อยๆอย่างเมื่อคืน
00:15:15 → 00:15:17กรณีเมื่อสักครู่นี้ของภาคที่ตัวอย่าง
00:15:17 → 00:15:18เนี่ย
00:15:18 → 00:15:22ผมฟังตอนแรกผมถ้าผมบอกตรงๆเลยนะถ้าเป็นผม
00:15:22 → 00:15:24เห็นอย่างนี้ปุ๊บผมไม่ซื้อเลย
00:15:24 → 00:15:27เพราะว่าอันนี้มาแบบถึงแม้ไม่มิจฉาชีพแต่
00:15:27 → 00:15:39ว่านี่ของปลอมแต่พี่อ้อยพอฟังไปเรื่อยๆ
00:15:39 → 00:15:41แต่พอพี่อ้อยมาอธิบายเหตุผลเนี่ยทำให้เรา
00:15:41 → 00:15:47เข้าใจได้ว่าเออสงคือถูกต้องที่น้องเขา
00:15:47 → 00:15:53ยังไงก็ตามทีเขาก็ทำมาหากิน
00:15:53 → 00:15:57เพื่อเรียกความสงสัยอะไรก็แล้วแต่อันนั้น
00:15:57 → 00:16:00เรื่องของเขาเราไม่เกี่ยว
00:16:00 → 00:16:03ทำมากิน
00:16:03 → 00:16:07ให้เขาได้มีความชุ่มชื้นหัวใจนะถ้าผมนึก
00:16:07 → 00:16:10ถึงเรื่องเรื่องหนึ่งครับพี่อ้อยเมื่อ
00:16:10 → 00:16:13หลายปีก่อนน่าจะเป็น 10 ปีแล้วล่ะนะ
00:16:13 → 00:16:16พี่อ้อยเคยได้ยินชื่อสมเด็จพระสันตะปา
00:16:16 → 00:16:20จอห์นปองที่ 2 ไหม
00:16:20 → 00:16:24ปลายาวนานมากแล้วเป็นคนที่ทั้งโลกรักน่ะ
00:16:24 → 00:16:30แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่งนะครับก็มีคนเนี่ยมา
00:16:30 → 00:16:31ขอความช่วยเหลือจาก
00:16:31 → 00:16:35จากที่ 2
00:16:35 → 00:16:37เวลาที่มีใครมาขอความช่วยเหลือท่านจะช่วย
00:16:37 → 00:16:39เสมอเลย
00:16:39 → 00:16:41แล้วหลังจากนั้นมีอยู่ครั้งหนึ่งมีอยู่
00:16:41 → 00:16:43กรณีหนึ่งเนี่ยก็มีคนมาขอความช่วยเหลือ
00:16:43 → 00:16:45แล้ว
00:16:45 → 00:16:48คนใกล้ชิดก็มาเตือนท่านว่า
00:16:48 → 00:16:51ท่านรู้ไหมว่าคนนี้เขาเขาหลอกลวงเขาไม่
00:16:51 → 00:16:53ใช่ของจริงหรอก
00:16:53 → 00:16:56ท่านก็บอกว่าท่านก็ไม่รู้หรอกนะ
00:16:56 → 00:17:00แต่ท่านมีเกณฑ์ในการทำช่วยเหลือคนอยู่
00:17:00 → 00:17:01ก็คือว่า
00:17:01 → 00:17:06ท่านยอมยอมถูกคนที่ไม่จริงใจหรอก 99
00:17:06 → 00:17:08ครั้ง
00:17:08 → 00:17:11ดีกว่าการที่เพราะเรากังวลว่าเขาจะมาหลอก
00:17:11 → 00:17:14หรือเปล่าเนี่ยก็เลยทำให้เราไม่ได้ช่วยคน
00:17:14 → 00:17:17ที่เดือดร้อนจริงๆ 1 คน
00:17:17 → 00:17:19ยอม
00:17:19 → 00:17:23เพราะว่าถ้าเกิดว่าเราเอะใจว่าของจริง
00:17:23 → 00:17:25หรือเปล่าเราก็เลยไม่ช่วยนี่นะมันอาจจะทำ
00:17:25 → 00:17:28ให้เราพลาดโอกาสที่จะช่วยคนที่เขาเดือด
00:17:28 → 00:17:30ร้อนจริงๆ 1 คน
00:17:30 → 00:17:35ค่ะพี่อ้อยเห็นเลเวลหรือระดับของ
00:17:35 → 00:17:39คนที่จะทำความดีโดยที่ไม่ได้หวังผลน่ะ
00:17:39 → 00:17:43แล้วทำให้เขาเนี่ยไม่ต้องเดือดเนื้อร้อน
00:17:43 → 00:17:45ใจเป็นทุกข์เป็นร้อนใจ
00:17:45 → 00:17:48จากสิ่งที่ทำเพราะว่า
00:17:48 → 00:17:51เขาไม่คาดหวังเลย
00:17:51 → 00:17:54เพราะฉะนั้นตอนนี้เนี่ยเป็นตอนที่บอกว่า
00:17:54 → 00:17:57ทำบุญกับคนไม่ขึ้นเนี่ย
00:17:57 → 00:18:02ในความเป็นจริงแล้วมันมีอยู่จริงไหมเนี่ย
00:18:02 → 00:18:06ในมุมของพี่อ้อยเนี่ยมีความรู้สึกว่ามัน
00:18:06 → 00:18:10อยู่ที่วิธีคิดจริงๆแล้วเนี่ยถ้าอย่างที่
00:18:10 → 00:18:13เราดำเนินรายการมาแต่แรกเนี่ยถ้าเราบอก
00:18:13 → 00:18:16ว่าเราทำบุญเราทำดีแล้วเราก็มีความสุข
00:18:16 → 00:18:21ตั้งแต่ที่เราได้ทำบุญทำดีมันคือจบไปแล้ว
00:18:21 → 00:18:24ปิดจ๊อบเราไปแล้วไม่ใช่หน้าที่เราแล้ว
00:18:24 → 00:18:28ส่วนที่ไอ้ที่เราคนที่เราบอกว่าทำไม่ขึ้น
00:18:28 → 00:18:31เพราะว่าเราเราไปหวังผลกับไอ้คนที่เราทำ
00:18:31 → 00:18:34กับเขาตรงนี้มันเป็นอีก Step นึงที่มัน
00:18:34 → 00:18:38เหมือนกับว่าในมุมของเราเราควบคุมตัวเรา
00:18:38 → 00:18:42ในมุมว่าความสุขเกิดจากการที่เราได้ทำ
00:18:42 → 00:18:46ตั้งแต่ครั้งแรกแต่เมื่อเราไปหวังผลจาก
00:18:46 → 00:18:47บุคคลอื่น
00:18:47 → 00:18:51ที่เราไปช่วยเขาอะไรก็ตามหรือเราไป
00:18:51 → 00:18:53ประเมินเขาหรือไปตัดสินเขา
00:18:53 → 00:18:57แล้วเราก็ไปหวังผลว่าไม่ใช่ไม่จริงมาหลอก
00:18:57 → 00:19:00เรียนนู่นมันความสุขที่ควรมีมันก็เลยกลาย
00:19:00 → 00:19:03เป็นไม่มีเพราะเอาความสุขตัวเองไปฝากไว้
00:19:03 → 00:19:05กับคนอื่นค่ะ
00:19:05 → 00:19:08มันไม่น่าจะมีจริงผมก็เลยมีเทคนิคอีกอัน
00:19:08 → 00:19:11นึงอยากจะมาแบ่งปันถ้าใครที่อยากจะแบบ
00:19:11 → 00:19:14อยู่ในสภาวะไม่ต้องตกอยู่ในสภาวะของความ
00:19:14 → 00:19:17ทุกข์เนื่องจากการทำความดีนะ
00:19:17 → 00:19:21เทคนิคนี้ก็คือพวกเราจะต้องเป็นคนที่
00:19:21 → 00:19:26เป็นคนที่มีลักษณะแบบนี้ครับก็คือเป็นคน
00:19:26 → 00:19:32ที่ลืมบุญคุณคนน่ะ
00:19:32 → 00:19:39จริงๆเขาไม่ได้ใช้ในของพี่วีนะคะ
00:19:39 → 00:19:47ว่าไอ้คนที่ลืมบุญคุณคนนี้มันเป็นคนแย่
00:19:47 → 00:19:50รู้ทันทีเลยใช่ไหมแต่คุณผู้ฟังอาจจะเฮ้ย
00:19:50 → 00:19:53ลืมบุญคุณคนมันดีได้ไงแต่คุณผู้ฟังต้อง
00:19:53 → 00:19:57ฟังให้ดีๆนะครับการลืมบุญคุณคนเนี่ยมันจะ
00:19:57 → 00:20:01เป็นสิ่งที่ดีมากถ้าคนที่ลืมบุญคุณน่ะคือ
00:20:01 → 00:20:04คนที่เป็นคนทำคุณ
00:20:04 → 00:20:08เวลาที่เราทำคุณประโยชน์ให้ใครแล้วเราลืม
00:20:08 → 00:20:12บุญคุณนั้นเสียเนี่ยโหชีวิตเราจะดีมากเลย
00:20:12 → 00:20:16ผมเคยเจอผู้ใหญ่คนนึงนะแล้วก็ไปนัดเจอกัน
00:20:16 → 00:20:18แล้วก็ไปนั่งทานข้าวกันเพราะเจอกันปุ๊บ
00:20:18 → 00:20:22เนี่ยเราก็พูดคุยหรือฟื้นความทรงจำด้วย
00:20:22 → 00:20:25ความประทับใจว่าท่านจำได้ไหมครับว่าท่าน
00:20:25 → 00:20:28เคยเป็นคนที่สนับสนุนผมในเรื่องนั้น
00:20:28 → 00:20:30เรื่องนี้คือเขาเป็นคนที่ช่วยเหลือผมแบบ
00:20:30 → 00:20:33สนับสนุนผมในหลายเรื่องมากให้ผมได้ไป
00:20:33 → 00:20:37ศึกษาอบรมได้ไปเรียนวิชาที่ดีเป็นคน
00:20:37 → 00:20:40สนับสนุนในทุกเรื่องให้โอกาสคือเต็มไปหมด
00:20:40 → 00:20:43อ่ะตลอดชีวิตเนี่ยพอได้เจอท่านก็เลยเล่า
00:20:43 → 00:20:46ให้ท่านฟังหลังจากที่ผมเล่าให้ฟังว่าท่าน
00:20:46 → 00:20:48มีบุญคุณยังไงกับเรานะ
00:20:48 → 00:20:52คำตอบมาคำเดียวท่านตอบว่าเหรอ
00:20:52 → 00:20:54จำไม่ได้เลย
00:20:54 → 00:20:59วินาทีนั้นผมได้ได้เรียนรู้กลยุทธ์ขั้น
00:20:59 → 00:21:02เทพของของ
00:21:02 → 00:21:06ผู้บริหารระดับสูงตัวจริงของผู้นำตัวจริง
00:21:06 → 00:21:11ก็คือว่าเขามีเทคนิคในการทำดีโดยที่
00:21:11 → 00:21:18ลืมเรามีบุญคุณต่อใครเนี่ยเราจำไม่ได้เลย
00:21:18 → 00:21:20เพราะเป็นแบบนี้นะ
00:21:20 → 00:21:24เพราะที่พี่อ้อยบอกว่าเวลาที่เราทำบุญ
00:21:24 → 00:21:28เกณฑ์ทั่วๆไปนะเราก็หวังผลใช่ไหมครับผล
00:21:28 → 00:21:30น้อยที่สุดที่เราหวังคืออะไรรู้ไหมพี่
00:21:30 → 00:21:31อ้อย
00:21:31 → 00:21:34ก็คือหวังว่าอย่างน้อยเขาจะจำได้
00:21:34 → 00:21:37ว่าเราเคยมีบุญเกิดเขาไม่ต้องมาตอบแทน
00:21:37 → 00:21:38ด้วยนะ
00:21:38 → 00:21:41ถ้าเกิดว่าเขาจำได้ว่าเรามีบุญคุณต่อเขา
00:21:41 → 00:21:44เนี่ยหลายคนก็ชื่นใจแล้วนะ
00:21:44 → 00:21:48เห็นไหมครับว่าอันนี้คือน้อยสุดที่เราคาด
00:21:48 → 00:22:12หวังแล้ว
00:22:12 → 00:22:16มันก็ได้อยู่ในสภาวะของคนที่ทำสิ่งที่ดี
00:22:16 → 00:22:20แล้วก็มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำ
00:22:20 → 00:22:23อย่างกรณีของเขาเนี่ยผู้ใหญ่ท่านนี้เนี่ย
00:22:23 → 00:22:28เขามีความสุขที่ได้สนับสนุนใครสักคนหนึ่ง
00:22:28 → 00:22:32ให้เติบโตแล้วก็เติบโตแล้วก็ไปสร้างคุณ
00:22:32 → 00:22:36ค่าต่อแล้วก็ไปเลยซึ่ง
00:22:36 → 00:22:40เราในฐานะที่ท่านมีบุญคุณกับเราและท่านก็
00:22:40 → 00:22:45ไม่ได้จำด้วยซ้ำไปพอคำตอบว่าเหลือออกมา
00:22:45 → 00:22:49เนี่ยมันทำให้เราอ่ะกลับยิ่งเคารพนับถือ
00:22:49 → 00:22:53ท่านมากขึ้นนะคะไม่ทุกข์เลยกับเพิ่มความ
00:22:53 → 00:22:56สุขขึ้นไปอีกมากขึ้นไปอีกค่ะงั้นความ
00:22:56 → 00:22:59สำนึกในบุญคุณของเราที่มีต่อท่านเนี่ยกับ
00:22:59 → 00:23:03มากขึ้นไปอีกเออมันน่าแปลกนะพี่อ้อยแล้ว
00:23:03 → 00:23:07ในเรื่องเดียวกันเลยนะสมมุติว่านะมีใคร
00:23:07 → 00:23:11สักคนหนึ่งมีบุญคุณต่อใครอีกคนนึง
00:23:11 → 00:23:15แล้วเราอ่ะซึ่งเป็นคนสร้างคุณนั้นน่ะเรา
00:23:15 → 00:23:19ยังไม่ลืมแต่เขาลืมไปแล้วคนที่ได้รับลืม
00:23:19 → 00:23:22ไปแล้วแล้วน่าประหลาดก็คือถ้าเราไปเตือน
00:23:22 → 00:23:23เขา
00:23:23 → 00:23:25เราเป็นคนทำให้เขานะ
00:23:25 → 00:23:28แล้วเขาลืมไปแล้วแต่เตือนนี่ๆเธอจำได้ไหม
00:23:28 → 00:23:32ว่าฉันเคยช่วยเธออย่างนั้นไงวินาทีที่เรา
00:23:32 → 00:23:33เตือนเนี่ยที่ให้รู้ไหมว่า
00:23:33 → 00:23:38นับจากวินาทีนั้นบุญคุณขายไปหมดเลยนะ
00:23:38 → 00:23:41เพราะอะไรรู้ไหมเพราะว่าสิ่งนี้เหตุการณ์
00:23:41 → 00:23:46แบบนั้นเขาเรียกว่าการลำเลิกบุญคุณทวงบุญ
00:23:46 → 00:23:47คุณ
00:23:47 → 00:23:52เพราะเริ่มมีการถ่วงเมื่อคุณค่ามันฟืบหาย
00:23:52 → 00:23:53ไปหมดเลย
00:23:53 → 00:23:56แต่ตรงกันข้ามเมื่อสักครู่นี้ใช่ไหมฮะเขา
00:23:57 → 00:24:00ทำแล้วเขาก็ลืมแต่เรายังจำได้อยู่กลาย
00:24:00 → 00:24:04เป็นบุญคุณนะเนี่ยเพิ่มปริมาณทับทวีขึ้น
00:24:04 → 00:24:05ไปอีก
00:24:05 → 00:24:10วิธีนี้เป็นวิธีคิดที่ได้กำไรชีวิตนะพี่
00:24:10 → 00:24:11วี
00:24:11 → 00:24:13ถ้าสมมุติว่าเรา
00:24:13 → 00:24:18ยังสำนึกบุญคุณอยู่แล้วก็ท่านไม่ได้คิด
00:24:18 → 00:24:22ล่ะนะคะกลายเป็นว่า
00:24:22 → 00:24:25อะไรนะความเคารพนับถือ
00:24:25 → 00:24:28ที่เราจะมอบให้ท่านน่ะมากขึ้นในขณะที่
00:24:28 → 00:24:30ท่านไม่ได้หวังอะไรเลยคือ Blank ไปแล้ว
00:24:30 → 00:24:35แต่เรากับทวีคูณเข้าไปในขณะที่ตรงข้ามถ้า
00:24:35 → 00:24:39สมมุติว่ายังจำอยู่ยังคาดหวังอยู่แล้วก็
00:24:39 → 00:24:42เกิดไปทวงบุญคุณลำเลิกบุญคุณเข้าเนี่ยไอ้
00:24:42 → 00:24:45ความคาดหวังเนี่ยมันก็คือแบบอ่าจะบอกว่า
00:24:45 → 00:24:49อะไรอ่ะเชิงติดลบและแหละว่ามีโอกาสที่จะ
00:24:49 → 00:24:53ผิดหวังพอเขาจำไม่ได้
00:24:53 → 00:24:57โอ้โหยิ่งยิ่งทำให้เราอ่ะแบบคืออะไรนะคุณ
00:24:57 → 00:25:00ค่าความรู้สึกอะไรต่ออะไรมันมันตกลงไป
00:25:00 → 00:25:02ทั้งสองฝั่งด้วย
00:25:02 → 00:25:05เพราะฉะนั้นคุณผู้ฟังครับตอนนี้เป็นตอน
00:25:06 → 00:25:08ที่พูดถึงเกี่ยวกับเรื่องของการทำบุญกับ
00:25:08 → 00:25:11คนไม่ขึ้นเนี่ยมันเป็นข้อสังเกตที่เราได้
00:25:11 → 00:25:14ยินคำนี้แล้วเราก็เอะใจว่ามันน่าแปลกที่
00:25:14 → 00:25:18ทำไมสิ่งที่ทำคือสิ่งที่ดีแต่ทำไมเราถึง
00:25:18 → 00:25:21ถูกเราก็ต้องถ้ามีอย่างนี้เมื่อไหร่นะ
00:25:21 → 00:25:24ต้องเอะใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นผิดสังเกต
00:25:24 → 00:25:28ตรงไหนแล้วหาให้เจอแล้วก็ซ่อมมันซะง่ายๆ
00:25:28 → 00:25:33ก็คือทำแล้วทำเลยลืมไปเลยแล้วก็อย่าไปคาด
00:25:33 → 00:25:35หวังอะไรทั้งสิ้นไม่คาดหวังแม้กระทั่ง
00:25:35 → 00:25:38น้อยที่สุดก็คือจำไม่ได้ไม่คาดหวังว่าเขา
00:25:38 → 00:25:40จะจำได้ด้วยซ้ำไป
00:25:40 → 00:25:42ถ้าเป็นอย่างนั้นเนี่ยชีวิตเราก็จะมีความ
00:25:42 → 00:25:46สุขมากขึ้นแล้วก็มีความทุกข์น้อยลงนะครับ
00:25:46 → 00:25:50วันนี้ผมพี่วีแล้วก็พี่อ้อยก็ต้องลาไป
00:25:50 → 00:25:52ก่อนนะครับสวัสดีครับความสุขในตอนนี้พบ
00:25:52 → 00:25:58กันใหม่ตอนหน้าครับสวัสดีครับสวัสดีค่ะ
00:25:58 → 00:26:00ติดตามรายการทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชั่น
00:26:00 → 00:26:03ของไทยพีแดช็อต
00:26:03 → 00:26:16spotify Sound Google
00:26:16 → 00:26:20[เพลง]