00:00:00 → 00:00:02คือตอนนั้นเนี่ยตอนที่เห็นเขาเนี่ยสิ่ง
00:00:02 → 00:00:04แรกที่คิดคือจะบอกว่ามันมันเปลี่ยนคือมัน
00:00:04 → 00:00:06เปลี่ยนไปหมดอ่ะคือเขาเป็นคนดูแลตัวเอง
00:00:06 → 00:00:09เขาเป็นคนเนี้ยบแต่ว่าวันนั้นน่ะในห้อง
00:00:09 → 00:00:11ที่เห็นเขาผ่านกระจกตอนที่ยังไม่ได้ย้าย
00:00:11 → 00:00:13ตัวออกมาแต่ว่าพยาบาลให้ไปหาก่อนใช่มั้ย
00:00:13 → 00:00:16คะแล้วเราเห็นเขาอ่ะคือภาพมันมันไม่ใช่
00:00:16 → 00:00:19หมอซีที่เรารู้ที่เราอยู่ด้วยมาครึ่ง
00:00:19 → 00:00:21ชีวิตอะไรอย่างเงี้ยค่ะคือมันเปลี่ยนไป
00:00:21 → 00:00:24เขาโทรมเาแบบแล้วเขาก็พูดไม่ได้ใช่มั้ยคะ
00:00:24 → 00:00:28เพยายามจะพยายามจะดึงสายอเพราะว่าซอนนี้
00:00:28 → 00:00:31ใส่สายที่จมูกใช่มั้ยคะจะดึงสายพยายาม
00:00:31 → 00:00:33แล้วโดนรัดแขน 2 ข้างออเหรอฮะเพราะว่าคง
00:00:33 → 00:00:36จะพยายามดึงหลายรอบมากๆอะไรอย่างเงี้ยค่ะ
00:00:36 → 00:00:38เออแล้วก็ 2 ข้างก็คือมีผ้ามัดทั้ง 2
00:00:38 → 00:00:41ข้างอือเหมือนตอนนั้นพยายามจะเรียกให้ให้
00:00:41 → 00:00:44ให้เรียกชื่อหญิงอืเขาก็เรียกไม่ได้อ่า
00:00:44 → 00:00:48พยายามบอกเขาว่าพูดแบบให้ลองพูดดูซิอะไร
00:00:48 → 00:00:49อย่างเงี้ยตอนนั้นก็พูดไม่ได้อ่ะแขนเขาก็
00:00:49 → 00:00:52เกรด 0 ขาก็คือเกรด 0 คือต้องบอกว่าตอน
00:00:53 → 00:00:56ช่วง 10 วันที่ไม่ได้เจอกันนะคะมันเป็น
00:00:56 → 00:01:00ช่วง 10 วันที่ตอนแรกเนี่ยแย่เลยเพราะว่า
00:01:00 → 00:01:021 ไม่ได้ไปเจอ 2 คือเราก็อยู่แต่ในห้อง
00:01:02 → 00:01:05นึกออกใช่มั้ยคะไปไหนไม่ได้อะไรเงี้ยก็ก็
00:01:05 → 00:01:06ประสาทกินเหมือนกันอะไรอย่างเงี้ยค่ะจิต
00:01:06 → 00:01:09ตกแต่ว่าก็ตั้งสติกับตัวเองว่าเฮ้ยแบบเรา
00:01:09 → 00:01:11อยู่อย่างนี้ไม่ได้แล้วนะไหนจะลูก 3 คน
00:01:11 → 00:01:13อีกอะไรอย่างเงี้ยค่ะลูกๆก็น่ารักมาก
00:01:13 → 00:01:15เพราะลูกๆคือคือกลายเป็นเปิดประตูมาแล้ว
00:01:15 → 00:01:18ก็บอกห้ามร้องไห้นะปะป๊าไม่ได้เป็นอะไร
00:01:18 → 00:01:20สักหน่อยอะไรอย่างเงี้ยค่ะตอนนั้นก็เริ่ม
00:01:20 → 00:01:23มีสติขึ้นมาเยังเด็กนะเคยังให้กำลังใจใช่
00:01:23 → 00:01:26ๆก็คิด 2 อย่างอย่างแรกคือจะฟื้นฟูเขายัง
00:01:26 → 00:01:30ไงครับอย่างที่ 2 ก็คือเราจะแก้ปัญญหา
00:01:30 → 00:01:33ธุรกิจเรายังไงเพราะว่าคุณหมอคือคือเสา
00:01:33 → 00:01:35หลักใช่มั้ยคะตอนนั้นน่ะก็เลยตัดสินใจก็
00:01:35 → 00:01:38มีอาจารย์ที่ชื่ออาจารย์ศิษ์กับอาจารย์
00:01:38 → 00:01:41ฉัตรชัยเป็นอาจารย์ที่ดูแลตั้งแต่วินาที
00:01:41 → 00:01:44แรกที่เขาเป็นที่โทรหาอ่ะค่ะเขาก็บอกว่า
00:01:44 → 00:01:46ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราจะช่วยกันวางแผนว่าจะ
00:01:46 → 00:01:49ฟื้นฟูคุณหมอยังไงเราก็เป็นช่วงเวลาที่
00:01:49 → 00:01:52หญิงเสิร์ชข้อมูลคำว่า Stroke จริงๆณเวลา
00:01:52 → 00:01:55นั้นเพราะเราไม่รู้จักมันครับแล้วก็ทำให้
00:01:55 → 00:01:58รู้ว่าอ๋อโอเคโลกนี้มันเป็นแบบนี้เพราะ
00:01:58 → 00:02:00ว่าคำนึงที่มันอยู่ในหัวคือคำว่าสมองตาย
00:02:00 → 00:02:04ออเพตอนที่คุณหมออัปเดตให้หญิงนะค่ะว่า
00:02:04 → 00:02:09คุณหมอซีเนี่ยสมองเสียหายเยอะนะอืสมองอ
00:02:09 → 00:02:11สมองเขาใช้คำนี้ค่ะว่าสมองตายเนี่ยกิน
00:02:11 → 00:02:14พื้นที่เยอะอืพอคำนี้เข้ามาในหัวปึ้งน่ะณ
00:02:14 → 00:02:18ตอนนั้นคือมันเราแบบรับคำนี้ไม่ได้อะไร
00:02:18 → 00:02:20อย่าเงี้ยแต่ว่าเราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้
00:02:20 → 00:02:22รู้จักมันเลยด้วยซ้ำก็เลยไปเสิร์ชข้อมูล
00:02:22 → 00:02:26แล้วก็เจอว่าโอเคอะไรคืออะไรคำว่าสมองตาย
00:02:26 → 00:02:29จริงๆมันก็คือตายแหละแต่ว่าสมองมันมีความ
00:02:29 → 00:02:33อัจฉริยังนั้นเนี่ยมันจะสร้างเส้นใหม่
00:02:33 → 00:02:35ขึ้นมาทดแทนอตอนนี้หัวตอนนั้นก็เลยเรา
00:02:35 → 00:02:39เรียกว่า ne plasticity ครับอฮะก็คือเลย
00:02:40 → 00:02:43แล้วเเอาใจโอเคแปลว่าไม่เป็นไรตอนนั้นใน
00:02:43 → 00:02:45หัวก็เลยเอาใหม่ก็เลยคิดกับตัวเองว่าเ
00:02:46 → 00:02:50กลับมาได้แฮะแต่แค่มันใช้เวลา
00:02:50 → 00:02:54อเคลื่อนไหวเองไม่ได้พูดไม่ได้คุณหมอซี
00:02:54 → 00:02:57เริ่มแบบนั่นมั้ยใจเสียมหรือว่าเริ่มรู้
00:02:57 → 00:03:02สึกว่าเฮ้ยชีวิตเราจะเคยรุ่งๆกำลังประสบ
00:03:02 → 00:03:04ความสำเร็จอยู่นี่เกิดอะไรขึ้นก็ถ้าเกิด
00:03:04 → 00:03:07ว่าอยู่คนเดียวอ่ะครับก็คงจะเป็นอย่าง
00:03:07 → 00:03:12นั้นแต่ว่าเอ่อคุณหญิงก็มาเยี่ยมอืมแล้ว
00:03:12 → 00:03:19ก็เอ่อเขาคก็คอยเอ่อมีแผนฟื้นฟูให้อือืๆๆ
00:03:19 → 00:03:21ใช่ครับอ๋อคุณหญิงคุณหญิงทำยังไงครับทำ
00:03:21 → 00:03:24ให้คุณหมอซีไม่พูดง่ายๆไม่ไม่ไม่ฟุ้งซ่าน
00:03:24 → 00:03:27อย่างงั้นใช่มั้ยเอ่าคืออย่างที่บอกอ่ะ
00:03:27 → 00:03:30ค่ะว่า 10 วันที่ใช้เววลาในการศึกษาข้อ
00:03:30 → 00:03:32มูลน่ะค่ะแล้วหญิงก็เห็นเคสของคนที่กลับ
00:03:32 → 00:03:36มาใช้ชีวิตได้ปกติครับบวกทั้งมีอาจารย์
00:03:36 → 00:03:40ที่คอยให้คำแนะนำตลอดแล้วก็เลยมั่นใจแล้ว
00:03:40 → 00:03:43ตัวเองก็อันนี้คิดจริงๆนะคะคิดว่ายังไง
00:03:43 → 00:03:47เขาจะกลับมา 100% อืๆใช่เพราะว่าผมอ่ะ
00:03:47 → 00:03:52เอ่อทุกทุกครั้งอ่ะที่แบบว่ามีคำถามขึ้น
00:03:52 → 00:03:57ในใจผมอ่ะว่าเฮ้ยจะกลับมาเอ่อดูคนไข้ได้
00:03:57 → 00:04:02มั้ยเอ่อจะกลับมาทำอะไรที่แบบเคยทำได้ไห
00:04:02 → 00:04:07เขาก็ยืนยันว่าเฮ้ย 100% เดี๋ยวก็กลับมา
00:04:07 → 00:04:12อคือเขาพูดคำคำพูดเนี้ยทุกวันทุกวันน่ะอื
00:04:12 → 00:04:17อครับเขาอ่ะมีแผนใกให้ผมว่าทำอะไรบ้างใน
00:04:18 → 00:04:23แต่ละวันออ่าทุกวันไปฟื้นฟูไปเอ่อกระตุ้น
00:04:23 → 00:04:30สมองเอ่อไปกายภาพเออเอ่อทำทุกวันทุกวัน
00:04:30 → 00:04:35ทุกวันผมไม่มีเวลาว่างจะคิดอะไรเลยอืคือ
00:04:35 → 00:04:39ไม่มีเวลาให้เราฟุ้งซ่านใช่ๆครับพอเราจะ
00:04:39 → 00:04:42ฟุ้งซ่านปุ๊บคุณหญิงก็ชวนเราไปชวนเราไป
00:04:42 → 00:04:45ชวนเราก็ช่วยช่วยกระตุ้นเราใช่ๆๆแล้วตอน
00:04:45 → 00:04:47นั้นอยู่ในกระบวนการฟื้นฟูเนี่ยผมเข้าใจ
00:04:47 → 00:04:51ว่าแน่นอนว่ามันไม่ง่ายใช่มั้ยครับมือขวา
00:04:51 → 00:04:55ข้างขวาซึ่งเราเคยถนัดหยิบจับอะไรก็ได้ผม
00:04:55 → 00:04:57ผมเคยเห็นเขาฟื้นฟูคนผู้ป่วยโรคสโตรกก็
00:04:57 → 00:05:00แน่นอนต้องเริ่มจากการหยิบใช่มั้ยฮะหยิบ
00:05:00 → 00:05:02หยิบจับอะไรบางอย่างซึ่งมันจะทำไม่ได้
00:05:02 → 00:05:06นั่นตอนนั้นผมทำอยู่ไม่ได้ประมาณ 3-4
00:05:06 → 00:05:10เดือนน่ะออเหรอ 3-4 เดือนนี่คือแขนนี่ 0
00:05:10 → 00:05:15เปอร์เซ็นเลยนะ 0 พาวมตพาว 0 เลยนะอือื 0
00:05:15 → 00:05:17นี่ก็คือว่าเราไม่สามารถสั่งการให้มันยก
00:05:17 → 00:05:21ใชขยับใชใช่อย่างงี้เลยห้อยลงไปเลยคือไง
00:05:22 → 00:05:24ขยับนิ้วได้มั้ยไม่ได้เลยไม่ได้เลยไม่ได้
00:05:24 → 00:05:27เลยคือพูดง่ายๆว่าเราสั่งแล้วมันไม่ไม่
00:05:27 → 00:05:31ขยับกระเยืนใช่ใช่ 3-4 เดือนอ่ะอืครับอื
00:05:31 → 00:05:35โอ้โหในระหว่างนั้นก็แบบว่าผมว่าใครใคร
00:05:35 → 00:05:37เห็นแบบนี้ก็ต้องมีอารมณ์แบบใจแป้วเหมือน
00:05:37 → 00:05:39กันใช่ๆผมอ่ะ
00:05:39 → 00:05:45ก็นั่งคิดทุกวันครับเอ่อผ่านคลินิกของเรา
00:05:45 → 00:05:50นะปอยู่บฝั่งตรงข้ามบ้านผมเออแล้วก็เอ่อ
00:05:50 → 00:05:56ทีมแพทย์อ่ะเค้าก็ทำงานให้เอ่อผมก็รู้สึก
00:05:56 → 00:06:02ว่าเราช่วยอะไรที่คลินิกไม่ได้เลยอืออๆฮะ
00:06:02 → 00:06:06อืคือหมายถึงตอนนั้นนั่งรถผ่านใช่คลินิก
00:06:06 → 00:06:08ตลอดในระหว่างที่เราเดินทางไปฟื้นฟูก็จะ
00:06:08 → 00:06:12รู้สึกอย่างงั้นว่าเออใช่อืครับซึ่งพอรู้
00:06:12 → 00:06:14ความรู้สึกอย่างนี้เกิดขึ้นคุณหญิงก็จะ
00:06:14 → 00:06:17เข้ามาช่วยจัดการให้อย่างงี้ใช่มั้ยคือ
00:06:17 → 00:06:20ด้วยโปรแกรมที่วางเอาไว้อ่ะค่ะก็คือ
00:06:20 → 00:06:22อาจารย์ที่เขาคุยกับหญิงเนี่ยเขาพูดว่า
00:06:22 → 00:06:25มันมีช่วงเวลาของโลกที่มันสำคัญมากเเรียก
00:06:25 → 00:06:28ด้นพรดอืก็คือเป็นช่วงประมาณ 3-6 เดือน
00:06:28 → 00:06:33แรกครับสมองจะกลับมาขึ้นแบบพุ่งเลยค่ะอ
00:06:33 → 00:06:36นั้นไม่ว่าจะคิดอะไรฝึกอะไรทำอะไรสมองจะ
00:06:36 → 00:06:39จะกราฟจะกลับมาในช่วงเวลานั้นมากสุดดัง
00:06:39 → 00:06:42นั้นเนี่ยโปรแกรมก็คือเช้าถึงมืดเช้าถึง
00:06:42 → 00:06:46มืดเช้าถึงมืดทุกวัน 3 3 เดือนติดไม่มี
00:06:46 → 00:06:51วันพักเลยค่ะก็คือออกจากบ้าน 600-700 น 8
00:06:51 → 00:06:54นกลับบ้านถึงบ้าน 20:00 นโอหเหนื่อยก็คือ
00:06:54 → 00:06:56ต้องหลับแล้วต้องหลับแล้วล่ะค่ะไม่มีเวลา
00:06:56 → 00:06:59ต้องคิดแล้วล่ะอืๆคือไปฟื้นฟูแบบนี้ตลอด 6
00:06:59 → 00:07:02เดือนใช่ค่ะคุณหมอซียังจำได้มั้ยว่าเริ่ม
00:07:02 → 00:07:06จากที่มันขยับเขยื้อนทำอะไรไม่ได้เออทำทำ
00:07:06 → 00:07:09อะไรค่อยๆสเต็ปมันยังไงทำอะไรบ้างผมนั่ง
00:07:09 → 00:07:13รถเข็นน่ะประมาณ 1 ช 1 เดือน 1 เดือนอ่า
00:07:13 → 00:07:18แล้วก็เดือนที่ 2 ผมก็เริ่มใช้ไม้เท้า 3
00:07:18 → 00:07:22ขา 3 ขาอือ่าเดือนที่ 2 แล้วเดือนที่ 3
00:07:22 → 00:07:27ผมก็เริ่มใช้ไม้เท้าขาเดียวออเหรอฮะแล้ว
00:07:27 → 00:07:31ก็เดือนที่ 4 ก็เริ่มปล่อยปล่อยไมเท้าอื
00:07:31 → 00:07:37อืครับอืในเวลา 4 เดือนอื 4 นะดี 4 เดือน
00:07:37 → 00:07:42ผมเริ่มเอ่อฟื้นฟูขาครับอเดือนแรกๆนี่
00:07:42 → 00:07:44เริ่มต้นจากอะไรก่อนครับตอนช่วงฟื้นฟูอ
00:07:44 → 00:07:47คือตอนช่วงแรกๆเลยหญิงว่าส่วนนึงอ่ะค่ะ
00:07:48 → 00:07:51มันเกิดจากตัวเขาเองด้วยคือพอคนเรามันมัน
00:07:51 → 00:07:54เคยทำได้ใช่มั้ยคะอย่างเช่นขึ้นบันได
00:07:54 → 00:07:56อย่างเงี้ยค่ะตอนครั้งแรกเลยกลับมาเนี่ย
00:07:56 → 00:07:59เาต้องใช้วิวแชร์แล้วก็มีคนแบบ 4 5 คน
00:07:59 → 00:08:02อุ้มคุณหมอขึ้นบันไดซึ่งเขาคงเห็นตัวเอง
00:08:02 → 00:08:05แบบนี้เาก็คงแบบไม่โอเคอะไรอย่างเงี้ยเขา
00:08:05 → 00:08:07ก็เลยใช้วิธีการไม่ขึ้นไม่นั่งวิวแชร์
00:08:07 → 00:08:10แล้วก็เดินลงบันไดด้วยกันให้หญิงคอยจับขา
00:08:10 → 00:08:13ข้างที่อ่อนแรงอ่ะค่ะลงทีละขั้นทำอย่าง
00:08:13 → 00:08:16เงี้ยค่ะขึ้นลงโดยที่ไม่ใช้วิวแชร์อืที่
00:08:16 → 00:08:20บ้านมีลิฟตด้วยนะอแต่ก็ไม่ใช้ใชแต่แต่ว่า
00:08:20 → 00:08:23เอาให้มามใช่แล้วก็กลายเป็นว่าคือทุก
00:08:23 → 00:08:26อย่างอย่างว่ามันเกิดจากตัวเขาที่ที่มี
00:08:26 → 00:08:29อาจจะมีเป้ากับตัวเองว่าเราจะจะพัฒนาตัว
00:08:29 → 00:08:31เองยังไงด้วยแล้วก็ช่วงแรกที่เรื่องของ
00:08:31 → 00:08:34การฟื้นฟูเนี่ยมันมันไม่ได้ทำแค่อย่าง
00:08:34 → 00:08:37เดียวครับเราเริ่มไล่ตั้งแต่เรื่องฟื้นฟู
00:08:37 → 00:08:40ด้วยสเตมเซลล์เราไล่ตั้งแต่เป็นสเตมเซลล์
00:08:40 → 00:08:42พุ่งเป้าเราไล่ตั้งแต่เรื่องกระตุ้นไฟฟ้า
00:08:42 → 00:08:45ที่สมองคือทุกอย่างทำเร็วหมดเป็น tms
00:08:45 → 00:08:47เป็นการกระตุ้นเป็นเหมือนทางลัดอ่ะค่ะแทน
00:08:47 → 00:08:50ที่เราจะคิดเองใช่มั้ยคะคิดว่าแขนเราจะ
00:08:50 → 00:08:53ขยับแต่การใช้กระตุ้นไฟฟ้ามันทำให้วงจร
00:08:53 → 00:08:56มันรัดเร็วขึ้นถึงได้กันได้เร็วขึ้นอะไร
00:08:56 → 00:09:00แบบเยค่ะมีการทำ pms มีกายภาพภายนอกร่าง
00:09:00 → 00:09:04กายฝึกแขนฝึกขาฝึกพูตมันมันคือ 3 ส่วนอ่ะ
00:09:04 → 00:09:07ค่ะธาราบำบัดอืแล้วก็มีธาราบำบัดโอที่ทำ
00:09:07 → 00:09:10ทุกอย่างเลยทำทุกอย่างค่ะะฝังเข็มอฝัง
00:09:10 → 00:09:13เข็มครับครับแล้วตอนนั้นคุณหมอบอกกับตัว
00:09:13 → 00:09:16เองว่ายังไงครับตอนนั้นเราตั้งเป้าไว้ว่า
00:09:16 → 00:09:20ยังไงว่าฉันจะต้องฝึกไม่ได้ต้องถเกิดพูด
00:09:20 → 00:09:25จริงๆเลยอผมไม่มีเป้าเลยเพราะว่าเอ่อที่
00:09:25 → 00:09:27ทำอ่ะเพราะว่าแฟน
00:09:27 → 00:09:35ผมชนทำใช่ผมเอ่อนั่งมองมือข้างขวาอือแล้ว
00:09:35 → 00:09:39มันขยับไม่ได้อ่ะ 3 เดือนนะครับออผมก็
00:09:39 → 00:09:43เคว้ง
00:09:43 → 00:09:49เลยแล้วคุณหญิงล่ะทำไมคุณหมอบอกว่าแบบไม่
00:09:49 → 00:09:52มีเป้าเลยเคว้งด้วยแต่ทำไมคุณหญิงยังรู้
00:09:52 → 00:09:55สึกว่ายังยังเพียรทำเพื่อที่จะทำให้รู้
00:09:55 → 00:09:58สึกได้ว่าเค้าอะไรเจะฟื้นฟูได้อ่ะคือในใน
00:09:58 → 00:10:00ตารางในแต่ละวันันอ่ะค่ะหญิงจะมีตารางเซล
00:10:00 → 00:10:03ใช่มั้ยคะที่เขียนว่า 8 น - 99:00 นทำ
00:10:03 → 00:10:05อะไร 10:00 นถ 10:00 นทำอะไรเที่ยนพัก
00:10:05 → 00:10:0713:00 น 1400 นทำอะไรคือทุกวันหญิงมี
00:10:07 → 00:10:10หน้าที่นั่งเซ็ตโปรแกรมครับ 1 เดือนอ่ะ
00:10:10 → 00:10:12ตรงนั้นต้องปรับตรงนี้ต้องปรับอ่ะตอนนี้
00:10:12 → 00:10:14เราอยากฝึกขาให้แข็งแรงคือมันเหมือนเป็น
00:10:14 → 00:10:17การบ้านในแต่ละวันอ่ะค่ะแล้วก็สิ่งนึงที่
00:10:17 → 00:10:21เรารู้สึกได้คือเราควรต้องมีความเชื่อมาก
00:10:21 → 00:10:26กว่าเขาอืมเออน้อยกว่าเขาไม่ได้เพราะว่าเ
00:10:26 → 00:10:28สรับจากเราไปเนี่ยน้อยลงไปอีกคือพวนี้เรา
00:10:28 → 00:10:30ต้องมีพลังบวด
00:10:30 → 00:10:32ใช่ใช่มมันก็เลยมันก็เลยแบบมันก็เลยทุก
00:10:33 → 00:10:35อย่างมันก็เลยอยู่ด้วยความความรู้สึกแบบ
00:10:35 → 00:10:39เนี้ยจริงๆว่าเราต้องคิดทุกอย่างว่ามันจะ
00:10:39 → 00:10:41กลับมาแล้วไม่ได้คิดแค่ว่าเหมือนหลอกตัว
00:10:41 → 00:10:44เองด้วยนะคะแต่คิดจริงๆแล้วก็คิดอย่าง
00:10:44 → 00:10:46งั้นแล้วก็บอกเขาแล้วก็บอกไม่ว่าเขาจะรู้
00:10:46 → 00:10:50สึกมันจะมีวันที่เขาร้องไห้วันดูผล MRI
00:10:50 → 00:10:53มาแล้วเห็นตัวเองละว่าแบบอือรู้แล้วทำไม
00:10:53 → 00:10:56แขนมันไม่มาแล้วเก็ขึ้นรถมาแล้วเก็พูดว่า
00:10:56 → 00:10:58ืซีว่ามันคงไม่กลับมา 100% หรอกหญิงก็หัน
00:10:58 → 00:11:01กลับไปสวนเลยว่าแบบรู้ได้ไงครับรู้ได้ไง
00:11:01 → 00:11:03ว่ามันจะไม่ 100% อะไรอย่างเงี้ยเออออ๋อ
00:11:03 → 00:11:07คุณหมอเคยร้องไห้ด้วยเคยเอออืันนั้นคือ
00:11:07 → 00:11:09วันไหนคือหมายถึงว่าปีวันที่วันที่ดูผล
00:11:09 → 00:11:12MRI ตัวเองค่ะคือคืออาจารย์เขถามหญิงว่า
00:11:12 → 00:11:14ซีเคยเห็นผล MRI ตัวเองหรือยังหญิงก็บอก
00:11:14 → 00:11:16ว่ายังเบอกเอ้าไม่เคยเห็นอีกหรออะไรอย่าง
00:11:16 → 00:11:19เงี้ยเบอกเราต้องดูนะเราจะได้รู้ว่าอะไร
00:11:19 → 00:11:22มันเป็นอะไรก็เปิดเลยวันนั้นแล้วก็เปิด
00:11:22 → 00:11:26เสร็จเขาก็เหวอเลยแล้วก็ขึ้นรถมาก็ร้อง
00:11:26 → 00:11:29ไห้ครับใช่เป็นครั้งแรกที่เห็นซึ่งหมอซี
00:11:29 → 00:11:32ในฐานะที่เป็นหมอก็เลยรู้เลยรู้อยู่แล้ว
00:11:32 → 00:11:34มันเห็นอะไรในใน MRI ที่ว่าเห็นพื้นเนื้อ
00:11:34 → 00:11:39สมองใช่มั้ยฮะใชเหนือสมองมันมอตอ area
00:11:39 → 00:11:45คือควบคุมแขนขาแล้วก็การพูดอ่ะครับอืเต็ม
00:11:45 → 00:11:49ๆเลยแล้วก็ 10 ซมอืซึ่งพื้นที่ถือว่าใหญ่
00:11:49 → 00:11:52ใหญ่ใหญ่มากซึ่งในซึ่งในความเป็นหมอเนี่ย
00:11:52 → 00:11:54เรามีความรู้อยู่แล้วเราก็รู้สึกว่ามัน
00:11:54 → 00:11:58มันยากใช่แต่ดีที่หญิงไม่ได้เป็นหมออิอาจ
00:11:59 → 00:12:00จะไม่ได้ได้แบบรู้ลึกซึ้งเท่าเอะไรอย่า
00:12:01 → 00:12:04เงี้บงคะอืก็เลยก็เลยบอกเวันนั้นรู้ได้ไง
00:12:04 → 00:12:07ว่าจะไม่หายใช่มั้ยใช่บอกรู้ได้ไงแบบมั่น
00:12:07 → 00:12:09ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่หายอะไรอย่างเงี้ย
00:12:09 → 00:12:12หิงก็บอกเาไปว่ายังไงก็หายอแล้วตอนที่พูด
00:12:12 → 00:12:14เนี่ยก็จ้องหน้าเขาด้วยนะแล้วหญิงก็บอก
00:12:14 → 00:12:18เขาว่าเชื่อหญิงสิเออเชื่อสิว่าหญิงจะทำ
00:12:18 → 00:12:21ให้กลับมาแบบ 100% ให้ได้อะไรอย่างเงี้ยอ
00:12:21 → 00:12:24โอเหรอโอโหนี่แบบเป็นพลังบวกสุดๆเลยเนาะ
00:12:24 → 00:12:29ใช่คือถ้าเกิดไม่มีุคุณหญิง่ะฮะผมก็ไม่
00:12:29 → 00:12:32ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไงอืม
00:12:32 → 00:12:35ครับถ้าหากว่าใครชอบรายการนี้ก็สามารถที่
00:12:35 → 00:12:38จะกดไลก์กดแชร์หรือว่าส่งคอมเมนต์ไปได้นะ
00:12:38 → 00:12:40ครับว่าอยากจะให้เราไปคุยกับใครบ้างนะ
00:12:40 → 00:12:42ครับแล้วก็อย่าลืมกดติดตามไว้ด้วยนะครับ
00:12:42 → 00:12:47เพื่อที่จะเป็นกำลังใจให้กับทีมงานครับ