00:00:00 → 00:00:02ถ้ายังไม่ถึงที่ตายก็ไม่ตายมั้งปกติร้าน
00:00:02 → 00:00:04ที่โดนระเบิดเนี่ยเป็นร้านที่ผมไปกิน
00:00:04 → 00:00:06ประจำนี่แหละนั่งหลังตู้เย็นนี่แหละปลอด
00:00:06 → 00:00:09ภัยวันนี้ไม่อยากกินไปกินอีกร้านนึงมี
00:00:09 → 00:00:11โทรศัพท์ฉุกเฉินมาร้านกินข้าวระเบิดก็ไอ้
00:00:11 → 00:00:13ร้านนั้นที่เราไม่ไปวันนี้พอดีและไอ้ตรง
00:00:13 → 00:00:15โต๊ะที่นั่งอยู่ข้างหลังตู้เย็นเนี่ยตาย
00:00:15 → 00:00:18เรียบยิ่งใกล้ชิดกับความตายเท่าไหร่ยิ่ง
00:00:18 → 00:00:20ต้องนิ่งตอนที่อยู่โรงพยายะลาเนี่ยเพลิน
00:00:20 → 00:00:22ว่ามันมียิงกันระเบิดเสียงระเบิดนี่ชัด
00:00:23 → 00:00:26เจนมากมันแน่นมันคมมันปับรู้เลยระเบิดวัน
00:00:26 → 00:00:29นั้นก็มีคนไข้มา 14 คนแล้วต้องเข้าห้อง
00:00:29 → 00:00:31ผ่าตัดยัง 7 8 คนแต่เราเป็นหมอพาตัดคน
00:00:31 → 00:00:33เดียวสิ่งที่สำคัญก็คือช่วยให้คน 8 คน
00:00:33 → 00:00:35เนี้ยมีอัตรารอดสูงสุดได้อย่างไรเวลาเรา
00:00:35 → 00:00:37เป็นหมอเนี่ยฮะการเจอความเป็นความตายของ
00:00:37 → 00:00:40คนไข้เนี่ยมันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหลีก
00:00:40 → 00:00:42เียงได้เราก็ต้องทำให้เต็มที่ในโลกนี้ไม่
00:00:42 → 00:00:45มีอะไรแน่นอนแต่ความตายนี่แหละแน่นอนตาย
00:00:45 → 00:00:47แน่ๆสิ่งที่สำคัญคือณเวลานี้ที่เราอยู่
00:00:47 → 00:00:50อ่ะเราทำอะไรอยู่อดีตคิดถึงได้เพื่อนำมา
00:00:50 → 00:00:52เป็นบทเรียนอนาคตคิดถึงได้เพื่อให้ไม่
00:00:52 → 00:00:54ประมาท 80% อยู่กับปัจจุบันเพื่อใช้ชีวิต
00:00:54 → 00:00:57ให้ดีถ้าเราทำดีมากพอความตายก็มันก็ไม่
00:00:57 → 00:01:02ได้น่ากลัวมากนักแต่ไม่ตายดี
00:01:02 → 00:01:08เกลาแก้โรคเกลานิสัยห่างไกลโรค
00:01:08 → 00:01:10สวัสดีค่ะยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการเกลา
00:01:10 → 00:01:13แก้โรคค่ะทุกคนคะทุกคนเคยมีประสบการณ์ที่
00:01:13 → 00:01:16อยู่ระหว่างความเป็นกับความตายบ้างมั้คะ
00:01:16 → 00:01:18แล้วประสบการณ์นั้นเนี่ยเปลี่ยนวิธีคิด
00:01:18 → 00:01:20ของเราไปยังไงบ้างวันนี้นะคะแพนด้าก็จะ
00:01:20 → 00:01:22ได้คุยกับคุณหมอท็อปค่ะซึ่งคุณหมอก็จะมา
00:01:22 → 00:01:25แชร์ประสบการณ์ที่คุณหมอได้อยู่ระหว่าง
00:01:25 → 00:01:27ความเป็นกับความตายให้เราฟังเนี่ยเดี๋ไม่
00:01:27 → 00:01:29รอช้ามาคุยกับคุณหมอเลยดีกว่าเนาะโอเค
00:01:29 → 00:01:32ครับสวัสดีครับวันนี้ก็จะเข้มข้นนิดนึงอื
00:01:32 → 00:01:35เครียดๆเครียดไม่เครียดขนาดนั้นสบายๆฮะ
00:01:35 → 00:01:37สบายๆต้องถามก่อนว่าคุณหมอเนี่ยแน่นอน
00:01:37 → 00:01:39แหละว่าด้วยความเป็นหมอเนาะก็อาจจะต้อง
00:01:39 → 00:01:41อยู่กับความเป็นความตายอยู่แล้วค่ะแต่ว่า
00:01:41 → 00:01:43เคยมีประสบการณ์ครั้งไหนในชีวิตที่คุณหมอ
00:01:43 → 00:01:45รู้สึกว่าคุณหมออยู่ระหว่างความเป็นและ
00:01:45 → 00:01:47ความตายที่แบบมันเป็นประสบการณ์ที่ฝั่งใจ
00:01:47 → 00:01:50เราเลยเอาเป็นเป็นตัวเองดีกว่ามั้งหมาย
00:01:50 → 00:01:52ถึงว่าความเป็นความตายของผมใช่มั้ยหรือ
00:01:52 → 00:01:54ความเป็นความตายของคนไข้เอาคนไข้ก่อนได้
00:01:54 → 00:01:56มั้ยความเป็นความตายของคนไข้นี่ก็จริงๆ
00:01:56 → 00:01:58เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนะครับว่าเวลาเรา
00:01:58 → 00:02:00เป็นหมอเนี่ยฮะการเจอความเป็นความตายของ
00:02:00 → 00:02:03คนไข้เนี่ยมันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหลีก
00:02:03 → 00:02:05เลี่ยงได้เราก็ต้องทำให้เต็มที่เพราะนั้น
00:02:05 → 00:02:07ถ้าเกิดน้องๆหมอที่เพิ่งจบมาก็อาจจะไม่
00:02:08 → 00:02:10ชินก็เป็นเรื่องปกติเดี๋สักพักก็ชินบางที
00:02:10 → 00:02:12น้องหมอก็เพิ่งจบมาก็อาจจะเครียดว่าแบบ
00:02:12 → 00:02:15เออถ้าเกิดมันมีเคสเค้าอ่ารักษาไม่ได้
00:02:15 → 00:02:17เสียชีวิตไปมันเป็นเรื่องปกติของโลกใบนี้
00:02:18 → 00:02:20เนาะว่าทุกคนมันก็ต้องตายตายท่าไหนเท่า
00:02:20 → 00:02:22นั้นเองมันก็ว่าเป็นโรคเอยอะไรเอยอันนี้
00:02:22 → 00:02:24ก็แล้วแต่ก็เป็นเรื่องธรรมดานะฮะเหมือน
00:02:24 → 00:02:27ตอนผมจบใหม่ๆอย่างเงี้ยแล้วก็ไม่ฉินอ่ะ
00:02:27 → 00:02:29เนาะคนไข้ก็ยิตอนเป็นนักเรียนแพทย์เงี้ย
00:02:29 → 00:02:31เห็นคนตายครั้งแรกอะไรเงี้ยมันก็จะต้อง
00:02:31 → 00:02:33อ่าเค้าเรียกจิตตกนิดนึงหรือเราผ่าตัด
00:02:33 → 00:02:36แล้วก็มีเคสที่เราช่วยไม่ได้ก็ตายคามือ
00:02:36 → 00:02:38อ่ะอารมณ์ประมาณนั้นก็คือไม่ไหวจริงๆ
00:02:38 → 00:02:40อย่างเช่นแบบอุบัติเหตุโดนระเบิดหรืออะไร
00:02:40 → 00:02:43อย่างเงี้ยนะครับรถชนรถคว่ำอะไรพวกนี้บาง
00:02:43 → 00:02:45ทีมันก็เสียเลือดเยอะก็ในห้องผ่าตัดเลยก็
00:02:45 → 00:02:47มีก็เป็นเรื่องปกติแล้วแล้วแต่อาจจะไม่
00:02:47 → 00:02:49ชีนบางๆก็ต้องฉีดยิ่งตอนผ่าตัดไม่ต้อง
00:02:49 → 00:02:50สมมุติหรอกผมเป็นหมอผ่าตัดใช่มั้ยเพราะ
00:02:51 → 00:02:52ฉะนั้นเนี่ยเราเป็นหมอผ่าตัดโดยเฉพาะเป็น
00:02:52 → 00:02:54มือหนึ่งหมายความว่าเป็นหมอผ่าตัดคนแรก
00:02:55 → 00:02:57ไม่ใช่เก่งเป็นที่ 1 นะมือหนึ่งก็คือหมอ
00:02:57 → 00:02:59ผ่าตัด 8 คนแรกเป็นหัวหน้าถือว่าเป็นหัว
00:02:59 → 00:03:01หน้าทีมเพราะฉะนั้นเวลามีเคสที่ค่อนข้าง
00:03:01 → 00:03:03หนักเนี่ยไม่ใช่ว่าเราจะไม่รู้สึกอะไรเรา
00:03:03 → 00:03:06รู้สึกแต่เราไม่ควรจะแสดงความรู้สึกเพราะ
00:03:06 → 00:03:07ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามหัวหน้าทีมเนี่ยตื่น
00:03:07 → 00:03:10เต้นตกใจแล้วเนี่ยลูกน้องในทีมมันก็จะทำ
00:03:10 → 00:03:13งานไม่ได้ไม่ว่าจะเป็นทางฝั่งดมยาสโลปผู้
00:03:13 → 00:03:15ช่วยผ่าตัดถ้าเราตื่นเต้นลนลานเนี่ยการ
00:03:15 → 00:03:17ผ่าตัดก็จะยิ่งแย่ไปกว่าเดิมเพราะฉะนั้น
00:03:17 → 00:03:19สิ่งที่สำคัญก็คือต้องนิ่งที่สุดยิ่งน่า
00:03:19 → 00:03:22กลัวเท่าไหร่หรือว่าใกล้ชิดกับความตาย
00:03:22 → 00:03:24เท่าไหร่ยิ่งต้องนิ่งเงียบเหมือนไม่มี
00:03:24 → 00:03:27อะไรเกิดขึ้นทำไปเรื่อยๆคือทำไปด้วยความ
00:03:27 → 00:03:30ที่แบบอยู่เฉพาะหน้าเลยผ่าตัดตรงเนี้ย
00:03:30 → 00:03:32เลือดไหลเป็นฤทธิ์ก็ต้องไหลก็ต้องหยุดให้
00:03:32 → 00:03:36ได้ไปเรื่อยๆช้ายิ่งอันตรายเท่าไหร่ยิ่ง
00:03:36 → 00:03:38ต้องช้าเท่านั้นยิ่งรีบยิ่งหลนยิ่งผิดทุก
00:03:38 → 00:03:41อย่างต้องไปแต่ต้องเขาเรียกว่าเราเร่งได้
00:03:41 → 00:03:44เร่งจังหวะได้แต่รีบผ่าตัดไม่ได้มันก็จะ
00:03:44 → 00:03:47เป็นการฝึกให้ใจเราค่อนข้างจะนิ่งนิดนึง
00:03:47 → 00:03:49อะไรอย่างเงี้ยค่ะแล้วอย่างตัวคุณหมอเอง
00:03:49 → 00:03:51อ่ะค่ะทราบเพราะว่าจริงๆคุณหมอเคยไปเป็น
00:03:51 → 00:03:54หมอที่อียราด้วยใช่มั้คะอือครับตอนนั้นก็
00:03:54 → 00:03:56จบสัญญแพทย์ที่พมงกุฎเนาะก็เาให้เลือกว่า
00:03:56 → 00:03:59จะไปที่ไหนแล้วก็มีราก็ต้องพูดตามตรงว่า 3
00:03:59 → 00:04:01จังหวัดชายแดนภาคใต้ใช่มั้มันก็หาคนที่จะ
00:04:01 → 00:04:04ลงไปช่วยยากใช่มั้ครับเ้าก็ให้เลือกแล้ว
00:04:04 → 00:04:07ก็อ่ะไม่มีใครเลือกก็เอาดิ
00:04:07 → 00:04:10ก็ลงก็ลงอ่าก็ลงก็เอาสิวะอะไรอย่างเงี้ย
00:04:10 → 00:04:13อ่ะก็มีคนอื่นลงแล้วอ่ะมีคนอื่นลงก็ยัง
00:04:13 → 00:04:15รอดชีวิตมาได้เราก็เอาซะหน่อยเราก็ไหว้
00:04:15 → 00:04:18พระจัดหนักนิดนึงอ่าเน้นกำลังใจก็ลงไปนะ
00:04:18 → 00:04:21ครับก็ตื่นเต้นกันตั้งแต่วันแรกเลยละไป
00:04:21 → 00:04:23กี่คนคะตอนนั้นตอนนั้นก็มีเพื่อนหมอ
00:04:23 → 00:04:25กระดูกไปด้วยอีกคนนึงครับแต่ว่าที่ที่
00:04:25 → 00:04:27ยะลาเาก็มีคุณหมอหมออยู่หลายคนอยู่แล้ว
00:04:27 → 00:04:29แต่ว่าเป็นคนในพื้นที่คือเราก็ลงไปช่วย
00:04:29 → 00:04:32เขาเพราะว่าหมอไม่พอก็ไปช่วยปีนึงแต่ไปๆ
00:04:32 → 00:04:34มาๆอยู่ไป 2 ปีเพราะว่าก็อย่างว่าหาคนลง
00:04:35 → 00:04:37ยากเนาะแล้วเราก็อยู่แล้วก็อยู่สัก 2 ปี
00:04:37 → 00:04:41แล้วกันยังรอดอยู่นี่หว่าก็โอเคก็อยู่ไป 2
00:04:41 → 00:04:43ปีฮะก็ตื่นเต้นตลอดฮะอยู่ที่นั่นก็มี
00:04:43 → 00:04:46เรื่องต่างๆมากมายก็เป็นที่น่าจดจาตอน
00:04:46 → 00:04:48นั้นมันก็ยังแบบ 10 กว่าปีก่อนใช่มั้ยก็
00:04:48 → 00:04:50ยังเรียกว่ายังกล้าเสี่ยงอยู่ให้ไปตอนนี้
00:04:50 → 00:04:52มีลูกมีเต้าแล้วก็คงไม่กล้าไปเท่าไหร่แต่
00:04:52 → 00:04:54ว่าตอนนี้ก็สงบขึ้นเยอะแล้วไม่ได้เหมือน
00:04:54 → 00:04:57ตอนนั้นตอนนั้นก็ค่อนข้างที่จะสีแดงแป๊ด
00:04:57 → 00:04:59เลยนะก็ก็มีระเบิดทุกวันเป็นประจำดีกว่า
00:04:59 → 00:05:01มันคงไม่ทุกวันหรอกแต่ว่าใน 3 จังหวัดชาย
00:05:01 → 00:05:04แดนก็มีระเบิดตลอดเวลาอืประมาณนั้นแล้ว
00:05:04 → 00:05:07ตอนนั้นที่คุณหมออยู่ตรงนั้นที่อาจจะเกิด
00:05:07 → 00:05:10อะไรขึ้นก็ได้ตลอดเวลาเรามีการแบบเตรียม
00:05:10 → 00:05:13ตัวยังไงหรือว่าจัดการกับความรู้สึกยังไง
00:05:13 → 00:05:15บ้างคะก็ต้องบอกตามตรงไปอาทิตย์แรกนี่ก็
00:05:15 → 00:05:17เสียวนะก็ลงจากเครื่องบินนี่นั่งรถตู้ไป
00:05:17 → 00:05:20มันก็ต้องผ่านแบบผ่านป่าคือมันก็เป็นถนน
00:05:20 → 00:05:23ที่ดีนี่แหละแต่พอตอนขับผ่านป่าจิตเราก็
00:05:23 → 00:05:25หลอนไงเฮ้ยมันจะมีแบบใครมาเรียกข้าถ่าย
00:05:25 → 00:05:26ป่าวะ
00:05:26 → 00:05:29คือคิดไปเองไงเอ้าแต่มันไม่มีอะไรหรอกก็
00:05:29 → 00:05:31ไปจนถึงโรงพยาบาลศูนย์แล้วครับก็ไปอยู่
00:05:31 → 00:05:33อาทิตย์แรกก็มันก็จะมีเซเว่นหน้าโรง
00:05:33 → 00:05:36พยาบาลเราเพิ่งไปอยู่เราก็รถอะไรมันก็ไม่
00:05:36 → 00:05:37มีอยู่แล้วใช่มั้ยมันก็ต้องเดินไปกินน่ะ
00:05:37 → 00:05:40ก็ไปเซเว่นอาทิตย์แรกเท่านั้นแหละเซเว่น
00:05:40 → 00:05:42โดนระเบิดเอเว่นที่เราไปกินน่ะก็หลอนอยู่
00:05:42 → 00:05:45หลอนอยู่ก็ช่วงนั้นก็ตื่นเต้นดีเออมันก็
00:05:45 → 00:05:47เห็นกระหน้ากตาเนว่าว่ามันระเบิดแล้ว
00:05:47 → 00:05:49ครั้งไหนที่แบบใกล้ตัวคุณหมอที่สุดเลย
00:05:49 → 00:05:51จริงๆมีใกล้หลายครั้งก็มีอยู่ครั้งนึง
00:05:51 → 00:05:53ปกติร้านที่โดนระเบิดเนี่ยเป็นร้านที่ผม
00:05:53 → 00:05:55ไปกินประจับเป็นร้านข้าวต้มขวัญใจเลยนะคน
00:05:55 → 00:05:57ไปกินกันเยอะคือผมก็จะมีอ่าคนที่อยู่ที่
00:05:57 → 00:06:00โรงพยาบที่ยะลาเชื่อลุงแดงลุงแดงเจะคอย
00:06:00 → 00:06:02ช่วยดูแลกับคุณหมอที่ไปช่วยที่โรงพยาบ
00:06:02 → 00:06:04ยะลาตอนนี้เค้าก็ยังมีชีวิตอยู่นะฮะยัง
00:06:04 → 00:06:06รอดอยู่เก็จะพาไปกินข้าวร้านนี้แหละเพา
00:06:06 → 00:06:08หมอหมอท็อปมากินข้าวร้านนี้กันเบอกนี่
00:06:08 → 00:06:11แหละนั่งหลังตู้เย็นนี่แหละปลอดภัยระเบิด
00:06:11 → 00:06:13มันมาไม่ถึงมีตู้เย็นกันตอนนี้สักพักนึง
00:06:13 → 00:06:16ก็ผ่านไปวันนั้นก็เราก็ชวนกันไปกินข้าว
00:06:16 → 00:06:17เหมือนไปกินข้าวเย็นน่ะปกติก็จะไปกินไอ้
00:06:17 → 00:06:19ร้านนี้แหละแต่บอกเอ้อวันนี้ไม่อยากกินไป
00:06:20 → 00:06:22กินอีกร้านนึงพอไปกินเสร็จสักพักก็เข้ามา
00:06:22 → 00:06:24ที่โรงพยาบาลเก็อ่ามีโทรศัพท์ฉุกเฉินมา
00:06:24 → 00:06:27บอกว่ามีเ่อร้านกินข้าวระเบิดก็ไอ้ร้าน
00:06:27 → 00:06:28นั้นแหละที่เราไม่ไปวันนี้พอดีร้านข้าว
00:06:28 → 00:06:31ต้มร้านข้าวต้มนั่นแหละแล้วไอ้ตรงโต๊ะที่
00:06:31 → 00:06:34นั่งอยู่ข้างหลังตู้เย็นเนี่ยตายหมดโหตาย
00:06:34 → 00:06:36หมดตายเพียบมันก็ถามว่าเออเสียวมั้ยก็
00:06:36 → 00:06:38เสียวอยู่เหมือนกันแต่ทุกคนมันก็เสียวไป
00:06:38 → 00:06:40หมดแหละจะทำอะไรได้อ่ะก็ถ้ายังไม่ถึงที่
00:06:41 → 00:06:43ตายก็ไม่ตายมั้งอะไรอย่างเงี้ยแล้วในขณะ
00:06:43 → 00:06:46นั้นน่ะค่ะที่เป็นคุณหมออืมันมีความยาก
00:06:46 → 00:06:48อะไรบ้างคะหรือความท้าทายอะไรบ้างกับการ
00:06:48 → 00:06:51ที่มันอาจจะมีเคสเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้
00:06:51 → 00:06:53คือก็ต้องบอกงี้ฮะตอนที่อยู่โรงพยายะลา
00:06:53 → 00:06:54เนี่ยโรงพยายลาไปโรงพยาบาลศูนย์ถูกต้อง
00:06:54 → 00:06:57มั้ครับตอนนั้นผมก็มีหมอผ้าตัดอยู่ 3 คน
00:06:57 → 00:06:59มีผมแล้วก็มีพี่อีก 2 คนพี่อีก 2 คนเนี่ย
00:06:59 → 00:07:01เค้าก็เป็นหมอประจำอยู่ที่ยะลาอยู่แล้ว
00:07:01 → 00:07:03แต่เรา 3 คนเนี่ยมันก็จะต้องมีการสลับวัน
00:07:03 → 00:07:05พักบ้างหรืออะไรบ้างหรือพี่เขากลับบ้าน
00:07:05 → 00:07:07อยู่ต่างจังหวัดกันอะไรอย่างเงี้ยเพลิน
00:07:07 → 00:07:09ว่าวันนั้นเนี่ยคือพี่ 2 คนเนี่ยเขาต้อง
00:07:09 → 00:07:12ลาพอดีคนนึงพักพอดีคนนึงลาพอดีผมก็อยู่คน
00:07:12 → 00:07:14เดียวอยู่คนเดียวแล้วก็เพลอว่ามันมีเา้า
00:07:14 → 00:07:16เรียกอุบัติเหตุหมู่ไม่ได้อุบัติเหตุหมู่
00:07:16 → 00:07:19หรอกยิงกันระเบิดอะไรไปตามเรื่องราวอ่ะนะ
00:07:19 → 00:07:21วันนั้นก็มีคนไข้มา 14 คนแล้วต้องเข้า
00:07:21 → 00:07:23ห้องผ่าตัดเนี่ยที่ต้องผ่าด่วนนะประมาณ
00:07:23 → 00:07:26ซักหน้าใกล้ๆ 7-8 คนแต่เราเป็นหมอพัตัดคน
00:07:26 → 00:07:27เดียวใช่มั้ยคราวนี้ก็เริ่มยากแล้วมันก็
00:07:27 → 00:07:30จะมีเทคนิคในการที่เหมือนเวลาเราเจอ
00:07:30 → 00:07:34อุบัติเหตุหมู่แล้วมีคนที่คอยช่วยเท่า
00:07:34 → 00:07:35เนี้ยมีห้องผ่าตัดได้เท่าเนี้ยจะทำยังไง
00:07:35 → 00:07:37เหมือนเข้าไปในสงครามนั่นแหละสิ่งที่
00:07:37 → 00:07:40สำคัญก็คือเราจะช่วยให้คน 8 คนเนี้ยมี
00:07:40 → 00:07:42อัตรารอดสูงสุดได้อย่างไรเราก็จะต้องทำ
00:07:42 → 00:07:45การเสียวๆนิดนึงนะเปิดช่องท้องไปเอา
00:07:45 → 00:07:48อุปกรณ์เนี่ยเป็นผ้ากอสนี่แหละไปใส่ไว้ไป
00:07:48 → 00:07:50กดหยุดเลือดไว้แล้วเย็บปิดช่องท้องเอาไว้
00:07:50 → 00:07:52ก่อนยังทำอะไรไม่ได้นะคือไปหยุดไม่ให้
00:07:52 → 00:07:54เลือดมันไหลก่อนแล้วก็ทำอย่างเงี้ยให้ครบ
00:07:54 → 00:07:57ทุกคนแล้วก็ทุกคนเนี่ยไปอยู่ห้อง ICU
00:07:57 → 00:07:59ก่อนอันนี้ก็ต้องหมอสาขาอื่นก็มาช่วยเปิด
00:07:59 → 00:08:01ห้องผ่าตัดรอนะฮะแต่ว่าเราต้องเป็นคนไป
00:08:01 → 00:08:03เปิดเพราะหมอสาขาอื่นเขาก็อาจจะช่วย
00:08:03 → 00:08:05เตรียมคนไข้ให้ได้แต่ว่าคือเป็นหมอผ่าตัด
00:08:05 → 00:08:07แบบอื่นแต่ไม่ใช่ผ่าตัดช่องท้องหรืออะไร
00:08:07 → 00:08:09อย่างเงี้ยเก็จะผ่านไม่ได้หมอผ่าตัดไตพี่
00:08:09 → 00:08:11เขาก็จะมาคอยช่วยคือทุกคนก็ช่วยกันหมด
00:08:11 → 00:08:13แหละเพราะว่าก็มาช่วยกันทั้งโรงพยาบาลน่ะ
00:08:13 → 00:08:15คือที่อยู่ยลาเนี่ยทุกคนพร้อมมาช่วยหมด
00:08:15 → 00:08:17เวลาได้ยินเสียงระเบิดหรือเสียงอะไรพวกเ
00:08:17 → 00:08:19ฮะมันมันได้ยินชัดเจนน่ะเมืองมันไม่ได้
00:08:19 → 00:08:22ใหญ่มากเสียงระเบิดนี่ชัดเจนมากมันแน่น
00:08:22 → 00:08:26มันคมมันปับรู้เลยระเบิดเดินมา ER ได้เลย
00:08:26 → 00:08:28เพราะฉะนั้นก็อ่าอย่างเงี้ยพอเราเข้าห้อง
00:08:28 → 00:08:30ICU ปุ๊บพอทุกอย่างสงบปุ๊บเราก็เดินไป
00:08:30 → 00:08:32บอกอ่ะคนนี้รอดคนนี้ดูแล้วรอดเราก็เอามา
00:08:32 → 00:08:35ผ่าทีละคนแล้วก็พอผ่าเสร็จก็ใส่ไปเรื่อยๆ
00:08:35 → 00:08:37บางวันก็ผ่าเช้าถึงเช้าเลยอีกวันก็หน้า
00:08:37 → 00:08:40มึนเลยอ่ะเพราะมันเช้าไงผ่าผ่าเช้าไปถึง
00:08:40 → 00:08:43เช้าอีกวันผ่าไปเรื่อยๆออออกมาก็ไก่ขันละ
00:08:43 → 00:08:46มันก็แบบนั้นเป็นต้นตอนนั้นก็ยังพอไหวอ่ะ
00:08:46 → 00:08:48ตอนนั้นมันเพิ่งจบใช่มั้เพิ่งจบหมอผ่าตัด
00:08:48 → 00:08:51ก็อายุเท่าไหร่อ่ะ 23 24 25 บวกอีก 4
00:08:51 → 00:08:5428 29 อะไรอย่างเงี้ยยังมีแรงไงให้ตอน
00:08:54 → 00:08:57นี้ไปก็ไม่ไหวแล้ว 46 เงี้ยก็แบบออกเริ่ม
00:08:58 → 00:09:00ไม่ไหวะอืค่ะเออแต่ว่าตอนนั้นมันก็ยังพอ
00:09:00 → 00:09:02ไหวอยู่อะไรอย่างเงี้ยถ้าตอนนี้ให้ผ่า
00:09:02 → 00:09:06เช้าๆก็ไม่ไหวแล้วอใช่แต่ว่าก็จริงๆแล้วน
00:09:06 → 00:09:08ว่าหลายๆท่านอยากรู้ว่าแม้ว่าจริงๆตัวคุณ
00:09:08 → 00:09:10หมอเองอ่ะมีทางเลือกนะว่าเราจะไม่เลือกไป
00:09:10 → 00:09:13ที่นั่นก็ได้แต่อะไรที่ทำให้คุณหมอตัดสิน
00:09:13 → 00:09:16ใจเลือกที่จะไปที่ที่ไม่ใช่แค่เหตุผลว่า
00:09:16 → 00:09:18เพราะมันไม่มีคนไปอ่ะค่ะอืก็ต้องบอกงี้ฮะ
00:09:18 → 00:09:21ว่าจริงๆแล้วเนี่ยที่ยะลาเนี่ยมันเป็นที่
00:09:21 → 00:09:23ที่ที่ผมคุ้นเคยในระดับหนึ่งคือบ้านฝั่ง
00:09:23 → 00:09:25คุณพ่อเนี่ยมีบ้านอยู่ที่ยะลาด้วยพ่อเป็น
00:09:25 → 00:09:28คนใต้แล้วลุงก็เป็นชาวยะลาอยู่แล้วเพราะ
00:09:28 → 00:09:30นั้นแต่ก่อนตอนเด็กๆเนี่ยผมไปยะลาคนเดียว
00:09:30 → 00:09:33ผมก็นั่งรถไฟไปแล้วก็ลงไปไปอยู่กับคุณย่า
00:09:33 → 00:09:35ไปอยู่เป็นเดือนอย่างเงี้ยเราก็รู้สึกว่า
00:09:35 → 00:09:37เออเราก็ไม่ได้กลัวเท่าไหร่อ่าแล้วก็มี
00:09:37 → 00:09:39ญาติอยู่มันก็อาจจะเป็นสิ่งหนึ่งอันที่ 2
00:09:39 → 00:09:41คือมันไม่มีใครลงมันก็คือไม่มีจริงๆฮะพอ
00:09:41 → 00:09:43ไม่มีจริงๆมันก็เหลือไม่กี่คนเนี่ยมันก็
00:09:43 → 00:09:46นับหน้าได้ไม่กี่คนก็พูดตามตรงตอนนั้นก็
00:09:46 → 00:09:49ไม่ได้คิดอะไรมากก็ลงได้ก็คิดว่าเออก็เอา
00:09:49 → 00:09:51ดิวะอะไรอย่างเงี้ยไม่ไม่มีอะไรแล้วมี
00:09:51 → 00:09:54เพื่อนไปด้วยมันก็เวลาไปคนเดียวมันอาจจะ
00:09:54 → 00:09:56โหงๆใช่มั้ยอันนี้เพื่อนไปด้วยอไม่ตายคน
00:09:56 → 00:10:00เดียวต้องไปด้วยกันไปกินข้าวก็ไปด้วยกัน
00:10:00 → 00:10:03มึงตายกูตายตายทั้งคู่ไม่เป็นไรแต่สุด
00:10:03 → 00:10:06ท้ายก็คือคือก็บอกยากนะครับบางทีบางอย่าง
00:10:06 → 00:10:08มันก็หาเหตุผลไม่ได้นะคือเราก็คิดก็ใน
00:10:08 → 00:10:10เมื่อมันไม่มีใครไปนี่หว่าเราก็ไม่ได้แบบ
00:10:10 → 00:10:12กลัวจนถึงขนาดไม่ไม่กล้าจะไปอะไรอย่าง
00:10:12 → 00:10:14เงี้ยเราก็รู้สึกว่าไปก็ได้นี่หว่าไม่
00:10:14 → 00:10:16เป็นไรหรอกตอนนั้นยังไม่ไม่มีลูกไม่มี
00:10:16 → 00:10:18ภรรยาเงี้ยฮะมันก็จะฮึกเเหิมนิดนึงนะให้
00:10:18 → 00:10:21ตอนนี้ไปก็ต้องพูดตามเนื้อนะฮะถ้าเป็นตอน
00:10:21 → 00:10:23นี้แล้วคู่กุ่นแบบตอนนั้นไม่ไหวเหมือนกัน
00:10:23 → 00:10:26ออ่าเพราะว่าเราพอมีครอบครัวมันก็มันไม่
00:10:26 → 00:10:28ใช่ชีวิตของเราคนเดียวและไอ้ตอนนั้นมันก็
00:10:28 → 00:10:32ยังแบบนิดนึงโอ้แม่นี่ร้องไห้เลยอ่ะโอ
00:10:32 → 00:10:36พ่อนี่ชอบอ๋อพ่อชอบพ่อชอบพ่อชอบให้ลูกแบบ
00:10:37 → 00:10:40ไปอ่าเค้าเรียกว่าหาประสบการณ์อ่าอาจจะมี
00:10:40 → 00:10:42กลัวนิดหน่อยแต่ว่าแม่นี่ร้องไห้เลยบอก
00:10:42 → 00:10:45โอ้ร้องไห้มั้แม่มีอะไรจริงๆมีแต่เราไม่
00:10:45 → 00:10:47บอกอ่าเวลามีเรื่องก็ไม่เคยบอกกลับมาแล้ว
00:10:47 → 00:10:492 ปีถึงเล่าให้ฟังนี่ก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง
00:10:49 → 00:10:51นะไอ้เรื่องเสียวเสี่ยวเนี่ยเนี่ยนี่
00:10:51 → 00:10:53เพิ่งเราเนี่ยแหละอืค่ะแน่นอนแหละว่าพอ
00:10:53 → 00:10:55เราเลือกที่จะไปอยู่ตรงนั้นแล้วมันเป็น
00:10:55 → 00:10:58ประสบการณ์ที่หาไม่ได้ทั่วไปเท่าไหร่ออ่า
00:10:58 → 00:11:00ก็อย่าไปหาบ่อยเลยนะฮอย่าอย่าไปหาทำใช่
00:11:01 → 00:11:03ค่ะแล้วแล้วอย่างเงี้ยคุณหมอว่าอะไรคือ
00:11:03 → 00:11:05สิ่งที่คุณหมอได้มาเลยจาก 2 ปีนั้นที่ไป
00:11:05 → 00:11:08อยู่ยะลาค่ะคือคิดว่าอันดับแรกเนี่ยบาง
00:11:08 → 00:11:10อย่างเนี่ยคุณค่าในชีวิตเรามันก็เกิดจาก
00:11:10 → 00:11:12จากสิ่งที่เราได้ผ่านมานะมันก็เป็น
00:11:12 → 00:11:14ประสบการณ์หลายๆอย่างคือคนที่นั่นเขาก็
00:11:14 → 00:11:17อยู่กันปกตินะครับมีคนไข้มาตรวจเต็ม OPD
00:11:17 → 00:11:19วันเป็น 100 คนผ่าตัดเป็นเรื่องปกติโรค
00:11:19 → 00:11:22อื่นก็ผ่าผ่าไม่ใช่ผ่าแค่นี้มะลงมะเร็ง
00:11:22 → 00:11:24ผ่าหมดคือทุกคนเก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ซึ่งพอ
00:11:24 → 00:11:26เราไปอยู่ตรงนั้นเนี่ยก็เห็นเลยว่าเออเรา
00:11:26 → 00:11:29ก็ได้ช่วยในสิ่งที่เราทำได้เนาะแล้วเราก็
00:11:29 → 00:11:31ได้เก็บประสบการณ์คือต้องบอกงี้ฮะว่าหมอ
00:11:31 → 00:11:34ผ่าตัดเนี่ยสิ่งที่สำคัญว่าคุณจะผ่าตัด
00:11:34 → 00:11:36ได้ดีคือจริงๆเราไม่ต้องการหมอผ่าตัดที่
00:11:36 → 00:11:38เก่งที่สุดในโลกหรืออะไรมันไม่จำเป็นนะ
00:11:38 → 00:11:40ครับเราต้องการหมอผ่าตัดที่มีประสบการณ์
00:11:40 → 00:11:45สามารถที่จะรับมือกับเรื่องต่างๆได้ดีมี
00:11:45 → 00:11:47สติที่ดีในการผ่าตัดซึ่งพวกเนี้ยมันไม่
00:11:47 → 00:11:50สามารถร่ำเรียนได้จากหนังสือครับมันต้อง
00:11:50 → 00:11:52เกิดจากประสบการณ์เกิดจากการผ่าตัดเกิด
00:11:52 → 00:11:55จากสิ่งที่เราเคยเจอเกิดจากสภาพแวดล้อม
00:11:55 → 00:11:59ต่างๆทั้งความกดดันทั้งอะไรหลายๆอย่างมัน
00:11:59 → 00:12:02ก็ทำให้เราดีขึ้นทีละนิดเก่งขึ้นทีละนิด 2
00:12:02 → 00:12:06ปีก็เหมือนบ่มตัวฮะ 2 ปีเหมือน 10 ปีตอน
00:12:06 → 00:12:08นั้นคือปกติผ่าตัดเสิร์ตเขาจะมีให้เขียน
00:12:08 → 00:12:11เป็นเล่มน่าจะสัก 1,200 หรือ 1,500 เคส
00:12:11 → 00:12:15มั้ง 2 ปีโอประมาณ 1,500 คนเลยใช่ๆผ่าตัด
00:12:15 → 00:12:17นะไม่ตวมตรวจตรวจนี่เยอะเยอะกว่านี้อยู่
00:12:17 → 00:12:19แล้วคืออันนี้คือผ่าล้วนๆเลยคือบางคนบอก
00:12:19 → 00:12:20เฮ้ยมันผ่าเยอะขนาดนั้นได้ไงบอกได้ลองไป
00:12:21 → 00:12:24ดูสิไปค้นดูก็ได้อืมันเป็นไปได้ครับเพราะ
00:12:24 → 00:12:26มันเยอะจริงๆมันเยอะจนไม่รู้จะเยอะยังไง
00:12:26 → 00:12:28อ่ะเออแต่ว่าไม่ใช่แค่เคสเรื่องเกี่ยวกับ
00:12:28 → 00:12:30สถานการณ์อย่างเดียวนะเคสโลกต่างๆเคส
00:12:30 → 00:12:32อย่างอื่นก็คือเหมือนโรงพยาบาลศูนย์ที่มี
00:12:32 → 00:12:35คนไข้เยอะมากๆอ่ะแต่มีหมอน้อยมากๆอ่ะคือ
00:12:35 → 00:12:37ก็ต้องบอกงี้ฮะว่ายังไงหมอมันก็ไม่พอหรอก
00:12:37 → 00:12:39ครับประเทศไทยแต่คนเป็นหมอผมก็ให้กำลังใจ
00:12:39 → 00:12:41ไว้อย่างงี้ฮะเราอย่าไปคิดมากว่าหมอพอไม่
00:12:41 → 00:12:43พอเราก็เต็มที่เท่าที่เราทำได้คือเราไม่
00:12:43 → 00:12:46สามารถที่จะไปคาดหวังหรืออะไรให้มันมาก
00:12:46 → 00:12:49มายแต่สิ่งที่เราคาดหวังได้คือตัวเราทำ
00:12:49 → 00:12:51ให้เต็มที่เต็มที่ได้เท่าไหนแล้วก็ได้
00:12:51 → 00:12:54เท่านั้นไม่ไหวก็บอกไม่ไหวพอก็บอกพออ่า
00:12:54 → 00:12:56เพราะว่าสุดท้ายคือถ้าหมอผ่าตัดหรือคุณ
00:12:56 → 00:12:59หมอเนี่ยอ่าไม่ไหวแล้วก็ร่างกายแย่จริงๆ
00:12:59 → 00:13:01สิ่งที่เกิดขึ้นคือไม่ใช่เกี่ยวกับคุณหมอ
00:13:01 → 00:13:04อย่างเดียวคนไข้ก็จะได้รับสิ่งที่อาจจะ
00:13:04 → 00:13:05ไม่เหมาะสมเพราะว่าการตัดสินใจของเราผิด
00:13:05 → 00:13:08พลาดมันไม่มีใครหรอกครับที่สามารถที่จะ
00:13:08 → 00:13:11แบบเป็นเหมือนหุ่นยนต์ที่แบบสามารถทำงาน
00:13:11 → 00:13:14ได้ตลอดเวลาหมอก็ควรปกติถ้าไม่ไหวก็ให้
00:13:14 → 00:13:16บอกว่าไม่ไหวไม่เป็นไรไม่ได้ผิดบางคน
00:13:16 → 00:13:17เดี๋ยวนี้กลายเป็นว่าอ๋อถ้าหมอเนี่ยไม่
00:13:17 → 00:13:20เสียสละจนตัวตายมันจะจะแย่บอกผมบอกไม่ใช่
00:13:20 → 00:13:23สิ่งที่เราต้องทำคือการรักษามาตรฐานแล้ว
00:13:23 → 00:13:24ก็ทำให้ได้สิ่งที่ดีที่สุดทั้งกับตัวเรา
00:13:24 → 00:13:26และผู้ป่วยถ้าตัวเรายังดูแลตัวเองได้ไม่
00:13:26 → 00:13:29ดีแล้วการที่เราจะไปทำให้คนอื่นได้ดีนั้น
00:13:29 → 00:13:31มันเป็นสิ่งที่ยากแล้วสักพักนึงมันก็จะ
00:13:31 → 00:13:33เกิดเขาเรียกว่าโรคแทรกซ้อน complication
00:13:33 → 00:13:36ต่างๆตามมาก็แนะนำเป็นอย่างนี้แล้วกันอ
00:13:36 → 00:13:38เพราะฉะนั้นคือเต็มที่เท่าที่เราทำไหว
00:13:38 → 00:13:41แล้วก็อย่าคาดหวังอะไรจากคนอื่นมากมายนะ
00:13:41 → 00:13:43ชีวิตเราจะได้เบาสบายถ้าเกิดเราไปอยู่ใน
00:13:43 → 00:13:45หลายๆที่แล้วเราพยายามคาดหวังว่าตรงนั้น
00:13:45 → 00:13:47ต้องให้อย่างนี้ตรงนี้ต้องมีอย่างงั้นมัน
00:13:47 → 00:13:49ก็อยู่ยากครับเนาะเข้าใจใช่มั้เออมันก็
00:13:49 → 00:13:52บางทีฟังแล้วมันก็อาจจะแบบโอ๊ยมันดูจริง
00:13:52 → 00:13:54หรือเปล่าก็อันนี้แล้วแต่จะเชื่อไม่ว่านะ
00:13:54 → 00:13:57ครับแต่ว่าชีวิตเราจะแบบแฮปปี้ไม่ทอกิค
00:13:57 → 00:13:59ไม่เครียดจนเกินไปอ่ะถ้าเราคิดอย่างนี้
00:13:59 → 00:14:01แต่ถ้าเราคิดว่าแบบโอ้ไปทำงานหนักขนาดนี้
00:14:01 → 00:14:04ไปนี้ทำไมมันไม่มีสิ่งตอบแทนไม่มีอย่าง
00:14:04 → 00:14:06งู้นอย่างงี้มันก็ยากใจมันก็แห้งใจมันก็
00:14:06 → 00:14:08เหยี่ยวนะเออเราก็ต้องพยายามหาข้อดีไปก็
00:14:08 → 00:14:11เป็นประสบการณ์ที่ดีนะคนที่ยะลาพยาบง
00:14:11 → 00:14:13พยาบาลเ้าก็น่ารักเดี๋ยวนี้ยังติดต่อกัน
00:14:13 → 00:14:17อยู่เลยผมก็กินข้าวในโรงพยาบาล 24 ชมงอ่ะ
00:14:17 → 00:14:18เพราะว่าเวลาอยู่ก็คืออยู่ในในโรงพยาบาล
00:14:19 → 00:14:21ไม่ได้ออกไปไหนก็จะมีตึกแพทย์ในโรงพยาบก็
00:14:21 → 00:14:22อยู่ในนั้นแหละกินข้าวก็กินในห้องผ่าตัด
00:14:22 → 00:14:25เราเป็นหมอมันก็ถือว่าเป็นหัวหน้าเนาะราย
00:14:25 → 00:14:27ได้เราก็มากกว่าก็ก็เลี้ยงแหลกอยู่แล้วก็
00:14:27 → 00:14:31ก็จัดไปกินกินมีอยู่ในห้องวานั่นแหละเออ
00:14:31 → 00:14:34ก็ดีฮะเป็นสนุกดีอยากถามอย่างนึงมากเลย
00:14:34 → 00:14:37ค่ะว่าในอาชีพหมอค่ะอือจริงๆเรื่องของ
00:14:37 → 00:14:40ความรู้ความสามารถความเชี่ยวชาญความชำนาญ
00:14:40 → 00:14:42น่ะต้องมีอยู่แล้วอือฮึโดยเฉพาะยิ่งเป็น
00:14:42 → 00:14:45หมอผ่าตัดที่แบบเราเป็นคนที่ชีวิตคนไข้
00:14:45 → 00:14:47อยู่ตรงหน้าเราอ่ะค่ะณวินาทีทีนั้นโดย
00:14:47 → 00:14:49เฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เคสที่แบบมี
00:14:49 → 00:14:52อุบัติเหตุหรืออะไรเยอะๆอ่ะค่ะคือโดย
00:14:52 → 00:14:53มนุษย์ทั่วไปมันต้องมีความตื่นเต้นมัน
00:14:53 → 00:14:56ต้องมีความกังวลมันต้องมีแบบวิตกบ้างอ่ะ
00:14:56 → 00:14:59แต่คุณหมออ่ะนอกจากความรู้ที่เรามีทางการ
00:14:59 → 00:15:01แพทย์แล้วอ่ะคุณหมอดีลกับความรู้สึกตื่น
00:15:01 → 00:15:03เต้นณตอนนั้นหรือความรู้สึกแบบที่มันจะทำ
00:15:03 → 00:15:05ให้เราประมาทณตอนนั้นยังไงได้บ้างเพื่อ
00:15:05 → 00:15:07ให้แบบการผ่าตัดดำเนินไปอย่างดีที่สุดอ่ะ
00:15:07 → 00:15:10ค่ะพวกนี้มันเหมือนการฝึกจิตนะคือยิ่งผ่า
00:15:11 → 00:15:13ตัดถ้าเราจะผ่าตัดนิ่งเท่าไหร่อ่ะเราต้อง
00:15:13 → 00:15:15ตัดแฟกเตอร์ความรู้สึกออกไปมากเท่านั้น
00:15:15 → 00:15:17อาจจะฟังดูโหดร้ายนะครับแต่ว่าคือเราต้อง
00:15:17 → 00:15:20ไม่รู้สึกว่าfacตorร์อย่างอื่นเนี่ยมาทำ
00:15:20 → 00:15:22ให้การตัดสินใจของเราไม่ดีอย่างเงี้ไม่
00:15:22 → 00:15:24ได้คือการผ่าตัดเนี่ยผ่าตัดให้ดีคือผ่า
00:15:24 → 00:15:26แบบออโตมติกเหมือนหุ่นยนต์เราผ่าตรงนี้
00:15:26 → 00:15:28เรื่องของคุณหมอดมยาสลบคุณหมอดมยาสลบจัด
00:15:28 → 00:15:30การตรงนี้เราให้ดีที่สุดเรามีสติให้มาก
00:15:30 → 00:15:32ที่สุดเลือดจะไหลน้อยไหลมากเราต้องไม่
00:15:32 → 00:15:34ตื่นเต้นอย่างที่ผมบอกครับเราเป็นมือ
00:15:34 → 00:15:36หนึ่งหมายความว่าเป็นหัวหน้าในห้องผ่าตัด
00:15:36 → 00:15:39นั้นถ้าเราตื่นเต้นแล้วเหมือนหัวหน้าหรือ
00:15:39 → 00:15:42เหมือนผู้นำตื่นเต้นลูกน้องจะลนตามเราจะ
00:15:42 → 00:15:44ตื่นเต้นเท่าไหร่ไม่มีปัญหาให้อยู่ในใจ
00:15:44 → 00:15:47เราแต่สิ่งที่เราแสดงออกไปคือ It's โคยัง
00:15:47 → 00:15:49อยู่ในการควบคุมเสมอแล้วค่อยๆทำต้องบอก
00:15:49 → 00:15:51งี้ว่าจริงๆแล้วเนี่ยเวลาเราเห็นเรื่อง
00:15:51 → 00:15:53ยากในห้องผ่าตัดเนี่ยในโลกเนี้ยไม่มี
00:15:53 → 00:15:55เรื่องยากครับมันมีแต่เรื่องง่ายที่ซับ
00:15:55 → 00:15:57ซ้อนหมายความว่ามันยากนั่นแหละแต่มัน
00:15:57 → 00:16:00ประกอบด้วยเรื่องง่าย 100 ชนิดให้เราทำ
00:16:00 → 00:16:02เรื่องง่าย 100 ชนิดจนครบแล้วเรื่องยากจะ
00:16:02 → 00:16:04สำเร็จเพราะนั้นการผ่าตัดก็เช่นกันทำตาม
00:16:04 → 00:16:06สเต็ปทำตามขั้นตอนใช้ความรู้จิตใจก็ต้อง
00:16:06 → 00:16:09นิ่งก็ต้องบอกตามตรงว่าถ้าจะเป็นหมอผ่า
00:16:09 → 00:16:10ตัดที่ดีใจมันก็ต้องนิ่งในระดับหนึ่งนะฮะ
00:16:10 → 00:16:13ถ้าใจไม่นิ่งเป็นอย่างอื่นต้องพูดตาม
00:16:13 → 00:16:15เนื้อผ้าคือไม่ใช่บางอย่างมันไม่เหมาะหมอ
00:16:15 → 00:16:17อายุกรรมเจะมีสไตล์แบบคุณหมออยุรกรรมหมอ
00:16:17 → 00:16:19ผ่าตัดก็มีสไตล์หมอผ่าตัดหมอผ่าตัดหัวใจ
00:16:19 → 00:16:22หมอผาตัดหลอดเลือดหมอผาตัดไตหมอผาตัดตา
00:16:22 → 00:16:25ทุกคนมีสไตล์ดังนั้นเรียนในสิ่งที่เข้า
00:16:25 → 00:16:27กับสไตล์เราแล้วเราจะรู้ว่าอ้อมันใช่แต่
00:16:27 → 00:16:30ถ้าเราไปฝืนชะตาเลือกในสิ่งที่แบบเขานิยม
00:16:30 → 00:16:33กันแต่เราไม่ได้ชอบหรือเกี่ยวกับเงินทอง
00:16:33 → 00:16:35มากมายอะไรอย่างเงี้ยมันก็จะลำบากคือต้อง
00:16:35 → 00:16:37บอกงี้ฮะว่าถ้าเราเก่งจริงดีจริงอ่ะไม่
00:16:37 → 00:16:39ต้องห่วงหรอกเรื่องเงินทองนะถ้าเก่งจริง
00:16:39 → 00:16:41และดีจริงแล้วคุณมีความสามารถจริงอ่ะเงิน
00:16:41 → 00:16:44ทองมันหาได้อยู่แล้วอ่าเพราะฉะนั้นจง
00:16:44 → 00:16:46เลือกในสิ่งที่ชอบแล้วคุณทำได้ดีไม่ว่าจะ
00:16:46 → 00:16:48อาชีพอะไรก็ตามก็ไม่มีปัญหาทั้งสิ้นที่
00:16:48 → 00:16:50เรายังหาไม่ได้ที่เรายังไม่ประสบความ
00:16:50 → 00:16:53สำเร็จอาจจะเพราะเรายังเก่งไม่พอก็ไปเก่ง
00:16:53 → 00:16:55ให้พอในหลายๆอย่างไม่ใช่แค่เรียนเก่งคุณ
00:16:55 → 00:16:57หมอเนี่ยไม่ใช่ว่าแค่เรียนเก่งกาข้อสอบ
00:16:57 → 00:16:59เก่งแล้วจะเป็นหมอที่ดีสิ่งที่คนไข้มาหา
00:16:59 → 00:17:02หมอเไม่ได้สนใจหรอกว่าคุณหมออ่ะยูจะสอบ
00:17:02 → 00:17:03ได้ที่ 1 ประเทศไทยหรือเปล่ายูจะได้
00:17:04 → 00:17:06เหรียญทองหรือเปล่าซึ่งสิ่งที่ได้มันดีนะ
00:17:06 → 00:17:07ครับเพราะว่ามันไม่ใช่ไม่ดีมันก็ดีได้ก็
00:17:07 → 00:17:10ดีแต่สิ่งที่คนไข้เขาอยากเจออ่ะคุณหมอพูด
00:17:10 → 00:17:11น่ารักหรือเปล่าคุณหมอให้กำลังใจหรือ
00:17:11 → 00:17:14เปล่าถ้ายูเป็นหมอที่เก่งแต่เจอคนไข้มา
00:17:14 → 00:17:16ปุ๊บอารมณ์หงุดหงิดสาดเสียเทเสียด่าคนไข้
00:17:17 → 00:17:18คนไข้เค้าก็คงไม่สนหรอกมั้งว่ายูเก่งแค่
00:17:18 → 00:17:21ไหนมันไม่ใช่เรื่องอย่างน้อยๆถ้าเราไม่
00:17:21 → 00:17:24เก่งมากนะแต่เวลาคนไข้มาเจอเราแล้วเขาออก
00:17:24 → 00:17:26ไปนอกห้องตรวจหรือห้องผ่าตัดด้วยรอยยิ้ม
00:17:26 → 00:17:28นั่นถือว่าคุณเป็นหมอที่ดีมากแล้วเพราะ
00:17:28 → 00:17:30เวลาผมสอนนักเรียนแพทย์ผมจะสอนเสมอว่า
00:17:30 → 00:17:34สิ่งที่สำคัญของแพทย์คือรักษาคนไข้ให้โรค
00:17:34 → 00:17:38หายแล้วก็ให้ใจสบายด้วยถ้าโรคหายแต่จิตใจ
00:17:38 → 00:17:42แย่ลงรู้สึกเครียดจนเกินไปมันอาจจะยังไม่
00:17:42 → 00:17:44ใช่การรักษาที่เหมาะสมเท่าไหร่นักการ
00:17:44 → 00:17:46รักษาที่ดีที่สุดอาจจะไม่ได้เหมาะสมกับคน
00:17:47 → 00:17:49ทุกคนบางครั้งเขาไม่ได้ต้องการการรักษา
00:17:49 → 00:17:52ที่ดีที่สุดเขาต้องการแค่หมอที่ใจดีและ
00:17:52 → 00:17:55เข้าใจเขาแค่นี้เองผมก็จะสอนอย่างนี้ตลอด
00:17:55 → 00:17:57อ่าแต่เก่งอ่ะเป็นมาตรฐานแล้วการที่สอบ
00:17:57 → 00:18:00หมอผ่านอยู่แล้วตามมาตรฐานอย่างน้อยคุณ
00:18:00 → 00:18:02ไม่แย่อยู่แล้วเพราะฉะนั้นผมคิดว่าโดย
00:18:02 → 00:18:05มาตรฐานการสอบของประเทศไทยไม่ง่ายถือว่า
00:18:05 → 00:18:06ยากถือว่าเขี้ยวเพราะฉะนั้นที่ผ่านมาทุก
00:18:06 → 00:18:09คนเนี่ยผมมั่นใจว่าไม่แย่อยู่แล้วเพราะ
00:18:09 → 00:18:12นั้นสิ่งที่จะทำให้เป็นหมอที่แตกต่างนั่น
00:18:12 → 00:18:15คือคนไข้ออกจากห้องตรวจตรวจแล้วเยิ้มได้
00:18:15 → 00:18:18หรือเปล่าแม้เขาจะมาด้วยโรคเยอะแยะก็ตาม
00:18:18 → 00:18:21แต่เขาออกไปอย่างน้อยถ้าไม่ยิ้มชีวิตเขา
00:18:21 → 00:18:23ดีขึ้นจากเดิมหรือเปล่าถ้าเขาเข้ามาใน
00:18:23 → 00:18:25ห้องตรวจเราแล้วชีวิตเขาแย่กว่าเดิมเขา
00:18:25 → 00:18:27อยู่บ้านดีกว่าแค่นั้นเองอย่างคุณหมออ่ะ
00:18:27 → 00:18:30ค่ะเวลาที่เราอาจจะต้องแจ้งโรคคนไข้อ่ะ
00:18:30 → 00:18:32อือฮึคุณหมอมีวิธีการในการแจ้งยังไงบ้าง
00:18:33 → 00:18:35เพื่อที่ว่าคือเวลาเขาได้ยินน่ะเวลาเรา
00:18:35 → 00:18:37รู้ว่าเราเป็นโรคเราจะตกอ่ะค่ะโรคเนี่ย
00:18:37 → 00:18:39ส่วนใหญ่แจ้งโรคคือโรคโรคมะเร็งล่ะมั้ง
00:18:39 → 00:18:41ถ้าโรคอย่างอื่นคงแจ้งได้มั้งความดันไข
00:18:41 → 00:18:43มันเบาหวานมันก็แจ้งตรงๆแหละไม่ต้องคิด
00:18:43 → 00:18:45มากไปดูแลตัวเองให้ดีใช่มคราวนี้โรค
00:18:45 → 00:18:47มะเร็งเนี่ยมันมีรายละเอียดซับซ้อนนะครับ
00:18:47 → 00:18:49ถ้ามันเป็นมะเร็งที่รักษาได้นี้จะแจ้ง
00:18:49 → 00:18:51ง่ายหน่อยเพราะเราแจ้งปุ๊บเราสามารถให้
00:18:51 → 00:18:53กำลังใจได้เลยว่ารักษาหายไม่ใช่รักษาหาย
00:18:53 → 00:18:56อ่ะโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่อีกหลายปี 5 ปี
00:18:56 → 00:18:5810 ปี 20 ปีมันมีในปัจจุบันแล้วมีวิธี
00:18:58 → 00:19:00รักษาเรื่อยๆแล้วถ้าเกิดคนไข้อายุไม่ได้
00:19:00 → 00:19:03มากเงี้ยเราก็แจ้งแบบตรงๆอยู่แล้วนะครับ
00:19:03 → 00:19:06แต่ค่อยๆพูดไปถามว่าบางคนเรู้อยู่แล้วนะเ
00:19:06 → 00:19:07ถามบอกว่าคิดว่าเป็นอะไรแล้วก็ถามคนไข้
00:19:07 → 00:19:10เลยบอกว่าอ่าคุณคิดยังไงกับตัวโลกที่เป็น
00:19:10 → 00:19:13อยู่นี้รู้อะไรมาบ้างเคยตรวจมาก่อนมั้ย
00:19:13 → 00:19:14อะไรอย่างเงี้ยก่อนมาหาผมอะไรอย่างเงี้ย
00:19:14 → 00:19:17ถ้าเค้ารู้อยู่แล้วงี้ง่ายบางคนเหาคุณหมอ
00:19:17 → 00:19:18คนที่ 2 เท่านั้นเองใช่มั้ย Second
00:19:18 → 00:19:20Opinion เอาอย่างี้ตอบง่ายแต่ถ้าเกิด
00:19:20 → 00:19:23สมมุติว่าเยังไม่รู้เลยอ่าเราก็จะตะล่อม
00:19:23 → 00:19:25ตะล่อมไปก่อนอ่าดูว่าไหวหรือเปล่าถ้าเกิด
00:19:25 → 00:19:28เขาอายุไม่มากแล้วเา้าก็ไม่ได้มีญาติยัง
00:19:28 → 00:19:30ไงก็คงต้องบอกเค้าเนาะอ่าก็ค่อยๆบอกไปไม่
00:19:30 → 00:19:33มีปัญหาอะไรแต่ถ้าอายุเยอะจะต่างพออายุ
00:19:33 → 00:19:35เยอะเช่นเป็นคุณพ่อคุณแม่คุณปู่คุณย่าใช่
00:19:35 → 00:19:37มั้ยลูกหลานก็จะแบบอย่าบอกอย่าบอกจริงๆ
00:19:37 → 00:19:39มันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียนะครับสมมุติ
00:19:39 → 00:19:42ว่าถ้าคุณแพนด้านะจะต้องตายอยากรู้มั้ว่า
00:19:42 → 00:19:45ตัวเองจะตายด้วยโรคบอกอะไรอยากรู้อืคุณ
00:19:45 → 00:19:47ปู่คุณย่าคุณตาคุณยายเขาก็อยากรู้ทำไมลูก
00:19:47 → 00:19:49หลานถึงไม่อยากรู้ไม่อยากให้เขารู้คิดเอา
00:19:49 → 00:19:52เองเปล่าว่าเขาไม่อยากรู้คิดเอาเองเปล่า
00:19:52 → 00:19:54ว่าเขาจะเสียกำลังใจคิดเอาเองหรือเปล่า
00:19:54 → 00:19:56บางอย่างก็คิดเอาเองนะบางทีเราจะตายอยู่
00:19:56 → 00:19:58แล้วอ่ะอีก 3 เดือนจะตายเรายังไม่รู้เลย
00:19:58 → 00:20:00เหรอเราเป็นโรคอะไรบางครั้งอ่ะการคิดถึง
00:20:00 → 00:20:03ใจคนอื่นก็ดีแต่จริงๆแล้วอ่ะเรากำลังคิด
00:20:03 → 00:20:06ถึงใจเราเองมากเกินไปคือเรากลัวเขาจะรู้
00:20:06 → 00:20:09สึกไม่ดีแล้วเราจะเศร้าเราลองคิดดูมว่า
00:20:09 → 00:20:11ถ้าก่อนที่วันที่เขาจะตายอ่ะเขายังไม่รู้
00:20:11 → 00:20:13เลยว่าเขาจะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งอะไร
00:20:13 → 00:20:15เนี่ยมันจะโอเคมยเพราะฉะนั้นโดยส่วนใหญ่
00:20:15 → 00:20:18ผมจะคุยกับญาติว่าส่วนตัวอยากให้บอกถ้าคน
00:20:18 → 00:20:21ไข้พอจะรับไหวเนาะแต่ถ้าคนไข้แบบจิตใจ
00:20:21 → 00:20:24เค้าบางมากซึ่งเข้าใจได้เนาะก็อาจจะให้
00:20:24 → 00:20:26รักษาเบื้องต้นไปก่อนสักพักนึงให้เค้า
00:20:26 → 00:20:29ค่อยๆรู้ไปด้วยตัวเองเช่นเจอเพื่อนข้างๆ
00:20:29 → 00:20:31อาการดีขึ้นเช่นโรคมะเร็งที่พอรักษาได้
00:20:31 → 00:20:34อ่ะที่ดีขึ้นอย่างเงี้ยเขาก็จะมีกำลังใจ
00:20:34 → 00:20:35แล้วเดี๋ยวนี้มีมะเร็งตับอย่างเงี้ยนะฉีด
00:20:35 → 00:20:38ยาเข้าไปทางขาหนีบเอาก้อนไปอุดปกติมะเร็ง
00:20:38 → 00:20:41ตับถ้าผ่าไม่ได้แต่ก่อนก็กดเลยสมัยนี้ก็
00:20:41 → 00:20:43ไปอุดมะเร็งตับนี่ที่ดูกันอยู่กับเพื่อน
00:20:43 → 00:20:46ช่วยกันดูเนี่ยอยู่มา 3 ปี 5 ปียังยิ้ม
00:20:46 → 00:20:49แป้นอยู่เลยก็โอเคซึ่งบางคนก็มารู้ตอนที่
00:20:49 → 00:20:51รักษาไปแล้ว 3-4 ครั้งก็คุยกับญาติแล้ว
00:20:51 → 00:20:52บอกว่าบอกได้แล้วล่ะเพราะว่าอาการดีขึ้น
00:20:52 → 00:20:56เยอะแล้วมันไม่มีอะไรถูกหรือผิดมันมีแต่
00:20:56 → 00:20:58อะไรเหมาะสมและสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการ
00:20:58 → 00:21:01คุยคุยกับญาติคุยกับคนไข้แต่ก็สงสารและ
00:21:01 → 00:21:03เห็นใจคุณหมอในปัจจุบันนะฮะเวลามันน้อย
00:21:03 → 00:21:05เหลือเกินคนไข้มันเยอะเหลือเกินแต่ก็
00:21:05 → 00:21:08อย่างที่บอกฮะสู้ๆครับเราบ่นไปชีวิตก็
00:21:08 → 00:21:09ต้องทำอยู่ดีเนาะเพราะฉะนั้นทำแล้วไม่บ่น
00:21:10 → 00:21:12ก็จะดีเหมือนเดิมใจเราก็จะเบากว่าไงคือ
00:21:12 → 00:21:13รู้อยู่แล้วล่ะว่ามันไม่โอเคหรอกการตรวจ
00:21:13 → 00:21:16คนไข้เยอะๆจนโอเวอร์โหลADผมก็เข้าใจได้
00:21:16 → 00:21:19แต่บางทีเราอยู่ในประเทศที่ยังไม่ถึงจุด
00:21:19 → 00:21:22ที่เราจะตรวจได้สบายใจตรวจคนไข้วันละ 5
00:21:22 → 00:21:25คน 10 คนมันคงยังเป็นไปได้ยากจำนวนคนไข้
00:21:25 → 00:21:28เยอะเยอะอยากรู้อย่างนึงค่ะว่าจริงๆเรา
00:21:28 → 00:21:32ทุกคนน่ะยังไงก็มีความตายเป็นปลายทางใช่
00:21:32 → 00:21:33ไม่ว่าจะเกิดจากโรคภัยหรือแม้กระทั่ง
00:21:33 → 00:21:36อุบัติเหตุอย่างที่คุณหมอบอกระเบิดหรือ
00:21:36 → 00:21:38อะไรก็ตามที่มันอาจจะเกิดขึ้นได้เมื่อ
00:21:38 → 00:21:41ไหร่ก็ได้ค่ะแล้วเราจะมีวิธีการอยู่กับ
00:21:41 → 00:21:43ความตายที่อยู่ใกล้แค่ลมหายใจนึงเนี่ยยัง
00:21:43 → 00:21:46ไงให้ชีวิตยังมีความสุขอยู่ค่ะหมายถึงว่า
00:21:46 → 00:21:48อันนี้รู้ว่าจะตายหรือยังหรือว่าก็คือ
00:21:48 → 00:21:49อยู่อยู่ไปเนี่ยทุกวันเเราก็กำลังจะตาย
00:21:49 → 00:21:52อยู่แล้วอยู่ๆไปทุกวันยังไม่รู้คืออย่าง
00:21:52 → 00:21:54งี้ฮะความตายเป็นสิ่งที่แน่นอนในโลกนี้
00:21:54 → 00:21:57ไม่มีอะไรแน่นอนแต่ความตายนี่แหละแน่นอน
00:21:57 → 00:21:59ตายแน่ๆแล้วเราควบคุมได้มั้ยความตายเรา
00:21:59 → 00:22:02ควบคุมไม่ได้ถูกต้องมั้ยยังไงก็ตายแต่ไม่
00:22:02 → 00:22:04รู้ตายท่าไหนอะไรที่ควบคุมไม่ได้ก็ไม่
00:22:04 → 00:22:06ต้องไปคิดถึงมันนะสิ่งที่สำคัญคือณเวลา
00:22:06 → 00:22:08นี้ที่เราอยู่อ่ะเราทำอะไรอยู่อยู่กับ
00:22:08 → 00:22:10ปัจจุบันอดีตคิดถึงได้สัก 10% เพื่อนำมา
00:22:10 → 00:22:13เป็นบทเรียนอนาคตคิดถึงได้สัก 10% เพื่อ
00:22:13 → 00:22:15ให้ไม่ประมาท 80% อยู่กับปัจจุบันเพื่อ
00:22:15 → 00:22:18ใช้ชีวิตให้ดีแค่นี้เองตายก็ตายถ้าเราทำ
00:22:18 → 00:22:20ดีมามากพออ่ะสมมุติว่าถ้าเราหยุดนับถือ
00:22:20 → 00:22:22พุทธศาสนาใช่มั้ฮะผมนับถือพุทธศาสนาถ้า
00:22:22 → 00:22:26เราทำดีมากพอความตายก็คือยังไม่อยากตายนะ
00:22:26 → 00:22:28แต่ผมคิดว่ามันก็ไม่ได้น่ากลัวมากนะแต่
00:22:28 → 00:22:30ไม่ตายดีกว่านะยังยังอยากอยู่ลูกก็ยัง
00:22:30 → 00:22:33เล็กอะไรอย่างเงี้ยแต่ถ้าจะต้องตายก็น่า
00:22:33 → 00:22:35จะพอไหวว่ะ
00:22:35 → 00:22:37ก็เตรียมตัวให้พร้อมครับถ้าเรากังวลอ่ะ
00:22:37 → 00:22:39อย่างผมจะเตรียมตัวผมมีครอบครัวใช่มั้ผม
00:22:39 → 00:22:41ก็จะเตรียมตัวไม่ว่าจะเป็นประกันไม่ว่าจะ
00:22:41 → 00:22:43เป็นสิ่งต่างๆตอนตายเราจะได้ไม่ต้องห่วง
00:22:43 → 00:22:45ไม่ว่าจะเป็นลูกภรรยาครอบครัวก็เตรียมไว้
00:22:46 → 00:22:48ให้หมดอะไรอย่างเงี้ยเออคือถ้าเตรียมได้
00:22:48 → 00:22:50ก็ดีในสิ่งที่เหมาะสมประมาณนั้นสุดท้าย
00:22:50 → 00:22:53อยากให้คุณหมอฝากอะไรถึงกับทุกๆคนเพราะ
00:22:53 → 00:22:54ว่าอย่างที่เราฟังกันมาทั้งหมดเนี่ยค่ะ
00:22:54 → 00:22:57จริงๆสถานการณ์ประเทศไทยก็คือเราอ่ะมีผู้
00:22:57 → 00:23:00ป่วยเยอะขึ้นมีคุณหมอน้อยไม่เพียงพอต่อ
00:23:00 → 00:23:02การดูแลทุกๆคนอย่างทั่วถึงจริงๆแล้วเนี่ย
00:23:02 → 00:23:05เรื่องของสุขภาพอ่ะอย่ารอให้เป็นหน้าที่
00:23:05 → 00:23:07ของคุณหมอเลยเออทุกคนก็คืออยากให้ดูแลตัว
00:23:07 → 00:23:10เองตั้งแต่วันนี้คุณหมออยากฝากอะไรบ้าง
00:23:10 → 00:23:13ค่ะง่ายๆครับโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในโลก
00:23:13 → 00:23:15คือโรงพยาบาลที่ท่านไม่ต้องไปยาที่ดีที่
00:23:15 → 00:23:18สุดในโลกคือยาที่ท่านไม่ต้องทานดังนั้นดู
00:23:18 → 00:23:20แลตัวเองตั้งแต่วันนี้จะได้ใช้โรงพยาบาล
00:23:20 → 00:23:22และยาที่ดีที่สุดคือโรงพยาบาลที่ไม่ต้อง
00:23:22 → 00:23:25ไปและยาที่ไม่ต้องทานแค่นี้เองครับอืค่ะ
00:23:25 → 00:23:28อ๋อขอบคุณคุณหมอมากนะคะวันนี้ได้ฟัง
00:23:28 → 00:23:30เรื่องของคุณหมอแล้วก็ได้เห็นหลายๆอย่าง
00:23:30 → 00:23:32รวมถึงอันนี้เป็นเรื่องจริงมากๆเลยที่ว่า
00:23:32 → 00:23:34เอ้ยทุกวันนี้คนเราป่วยมากขึ้นแล้วก็ใช้
00:23:34 → 00:23:37ชีวิตโดยที่อาจจะไม่ได้รับผิดชอบต่อคน
00:23:37 → 00:23:39อื่นมากนักอ่าเพราะเราก็อาจจะใช้ชีวิตไป
00:23:39 → 00:23:42ตามความสุขของเราโดยที่เราอาจจะบอกว่าเรา
00:23:42 → 00:23:44รักตัวเองแต่อาจจะเป็นความรักที่ไม่ถูก
00:23:44 → 00:23:46ต้องเพราะว่าวันนึงที่เราป่วยขึ้นมามัน
00:23:46 → 00:23:48ไม่ได้เอฟเฟคแค่ตัวเราอาจจะเอฟเฟคต่อคุณ
00:23:48 → 00:23:52หมอสังคมแล้วก็จริงๆก็คือเอฟเฟคเยอะเลย
00:23:52 → 00:23:54สิ่งที่เวลาเราไม่ดูแลตัวเองเนี่ยคนที่
00:23:54 → 00:23:56โดนเอฟเฟคสุดเนี่ยคือคนที่เรารักและ
00:23:56 → 00:23:58เอฟเฟคสุดๆเลยถ้าคนที่เรารักเนี่ยเขารัก
00:23:59 → 00:24:02เรามากๆเขาจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตของเขามาดู
00:24:02 → 00:24:05แลเราและเขาจะสูญเสียชีวิตของเขาไปทั้ง
00:24:05 → 00:24:07ชีวิตเพื่อมาดูแลเราเพราะเราเห็นกับตัว
00:24:07 → 00:24:11ไม่ดูแลตัวเองถ้าเรารักลูกหลานของเราจริง
00:24:11 → 00:24:13ดูแลตัวเองสิ่งที่เราให้ลูกหลานไม่จำเป็น
00:24:13 → 00:24:16ต้องเป็นเงินทองส่วนตัวผม 1 คือความรู้ 2
00:24:16 → 00:24:18คือความรัก 3 คือสุขภาพของเราเราให้เค้า
00:24:18 → 00:24:21แล้วนอกนั้นมันเป็นชีวิตที่เขาไปตามหาเอา
00:24:21 → 00:24:25เองแต่เราจะไม่ไปเอาชีวิตของเขามาดูแลเรา
00:24:25 → 00:24:28ไปตลอดชีวิตเพราะชีวิตของแต่ละคนก็มีเป้า
00:24:28 → 00:24:31หมายในชีวิตของแต่ละคนเราจะไม่ไปถ่วงรั้ง
00:24:31 → 00:24:34ใครไว้โดยเฉพาะคนที่เรารักแค่นั้นเองอื
00:24:34 → 00:24:38สุดยอดมากเลยค่ะจบที่เราเบาที่สุดแน่นอน
00:24:38 → 00:24:41ค่ะก็วันนี้นะคะได้ความรู้เยอะมากๆแล้วก็
00:24:41 → 00:24:43ฝากทุกคนนะคะกดไลก์กดแชร์คลิปนี้นะคะส่ง
00:24:43 → 00:24:46ไปให้ครอบครัวหรือว่าคนที่คุณรักฟังก็ได้
00:24:46 → 00:24:48นะคะเราจะได้มาตระหนักถึงเรื่องสุขภาพกัน
00:24:48 → 00:24:50มากขึ้นเนาะแล้ววันนี้ค่ะทางเกลาก็มี
00:24:50 → 00:24:52กระเป๋าผ้ามามอบให้คุณหมอด้วยค่ะอ่า
00:24:52 → 00:24:54ขอบคุณมากครับขายด้วยมั้ยครับนี่ขายค่ะ
00:24:54 → 00:24:56ขายเหมือนเดิมอ๋อขายทุกอย่างนะฮะมีขายหมด
00:24:56 → 00:24:59กระเป๋าส่งเสื้อมีหมดแล้วกระเป๋านี้ดีนะ
00:24:59 → 00:25:02อนุรักษ์โลกใช่มั้ยอ่าใช้ซ้ำได้นะครับก็
00:25:02 → 00:25:06พกพาไว้จะได้เตือนสติตัวเองว่าเราจะได้มี
00:25:06 → 00:25:09ชีวิตที่ดีเราจะได้มีสุขภาพที่ดีกำลังกาย
00:25:09 → 00:25:11กำลังใจที่ดีถ้าตื่นมาเห็นแล้วเราจะรู้
00:25:11 → 00:25:13ว่าสิ่งที่เราต้องเกลาที่สุดก็คือตัวเรา
00:25:13 → 00:25:16เองแบบนี้เป็นต้นนะครับโอเคนะคะอุดหนุน
00:25:16 → 00:25:18กันได้นะคะที่ใต้ description นี้นะคะมี
00:25:18 → 00:25:20เสื้อกระเป๋าผ้าแล้วก็หมวกค่ะฮะกระเป๋า
00:25:20 → 00:25:23อายุยืนแขวนปุ๊บอายุยืน 10 ปีใช่ค่ะและ
00:25:23 → 00:25:26นอกจากนั้นก็ยังมีนี่ค่ะอ่าหนังสือเล่ม
00:25:26 → 00:25:29นี้ครับ 49 Habit นิสัยง่ายๆชีวิตโคตรดี
00:25:29 → 00:25:31นะครับก็เป็นหนังสือเล่มนึงเป็น 1 ใน 3
00:25:31 → 00:25:33เล่มล่าสุดที่ผมเขียนเอาไว้นะครับก็ถือ
00:25:33 → 00:25:36ว่าเป็นหนังสือเล่มที่ส่วนตัวเลยนะคิดว่า
00:25:37 → 00:25:38ถ้าใครได้อ่านเล่มนี้ถ้าเป็นตัวผมตัวเอง
00:25:38 → 00:25:40นะได้อ่านเล่มนี้เมื่อ 20 ปีก่อนชีวิตผม
00:25:41 → 00:25:42ดีกว่านี้อีก 10 เท่าแต่ชีวิตตอนนี้ผมก็
00:25:42 → 00:25:44รู้สึกดีแล้วนะแต่ผมมั่นใจว่าถ้า 20 ปี
00:25:44 → 00:25:47ก่อนผมได้อ่านเล่มนี้โคตรดีดังนั้นถ้า
00:25:47 → 00:25:49ท่านจะซื้อหนังสือเล่มนึงให้คนที่ท่านรัก
00:25:49 → 00:25:50แล้วอยากให้เขามีชีวิตที่ดีหรือตัวท่าน
00:25:51 → 00:25:53เองอยากมีชีวิตที่ดีแบบง่ายๆนี่จะเป็น
00:25:53 → 00:25:55สิ่งที่ท่านลงทุนและคุ้มค่าที่สุดในชีวิต
00:25:55 → 00:25:57ครับเพราะความรู้ไม่มีใครเอาไปจากท่านได้
00:25:57 → 00:26:00ซื้อแล้วอ่านแล้วมันจะอยู่ในสมองของท่าน
00:26:01 → 00:26:03อยู่ในจิตใจของท่านแล้วทำมันออกมาแล้ว
00:26:03 → 00:26:05ชีวิตท่านจะเปลี่ยนไปผมมั่นใจว่าถ้าท่าน
00:26:05 → 00:26:07อ่านหนังสือเล่มนี้ภายใน 3 เดือนชีวิต
00:26:07 → 00:26:09ท่านจะไม่เหมือนเดิมจะยอดเยี่ยมยิ่งกว่า
00:26:09 → 00:26:12เดิมอย่างที่ท่านไม่เคยคาดคิดมาก่อนแน่
00:26:12 → 00:26:16นอนครับแล้วไม่มีอะไรที่จะดีมากกว่าตอน
00:26:16 → 00:26:19นี้แน่นอนเริ่มเลยเริ่มเลยนะครับโอเค
00:26:19 → 00:26:23ขอบคุณค่ะคุณครับสวัสดีครับ
00:26:23 → 00:26:43[เพลง]