00:00:00 → 00:00:05[เพลง]
00:00:05 → 00:00:09สวัสดีครับผมวีระพงษ์ทวีศักดิ์และนี่คือ
00:00:09 → 00:00:11ศัลยกรรมความสุข
00:00:12 → 00:00:39[เพลง]
00:00:39 → 00:00:43คุณผู้ฟังครับเพื่อนนะครับซึ่งสนิทกันนะ
00:00:43 → 00:00:46แต่ว่าเขาก็เป็นผู้ฟังรายการของศัลยกรรม
00:00:46 → 00:00:50ความสุขด้วยนะครับเขาก็มีคำถามถามผมครับ
00:00:50 → 00:00:54บอกว่าโอ้โหเนี่ยเล่าเรื่องไปเอาเรื่องมา
00:00:54 → 00:00:56จากไหนนะครับเขาก็ถามว่าไปเอาเรื่องมาจาก
00:00:56 → 00:00:58ไหนคงถามด้วยความเป็นห่วงนะครับ
00:00:58 → 00:01:02คำตอบที่ผมตอบแบบสั้นๆเลยนะครับก็คือ
00:01:02 → 00:01:05ประสบการณ์ล้วนๆ
00:01:05 → 00:01:08[เพลง]
00:01:09 → 00:01:11ครับคุณจะสั่งคำตอบที่ผมตอบเพื่อนก็คือ
00:01:12 → 00:01:15ว่าประสบการณ์ล้วนๆครับจริงๆแล้วต้องบอก
00:01:15 → 00:01:18ว่าอย่างนี้ครับว่าเรื่องราวที่ผมนำมาพูด
00:01:18 → 00:01:23คุยแบ่งปันในรายการศัลยกรรมความสุขเนี่ย
00:01:23 → 00:01:26เป็นรายการที่มุ่งเน้นที่จะแบ่งปันแง่คิด
00:01:26 → 00:01:28และมุมมองต่างๆ
00:01:28 → 00:01:30ผ่านทางประสบการณ์ต่างๆหรือเรื่องราวต่าง
00:01:30 → 00:01:34ๆที่ผมไปเจอะเจอมานี้นะครับก็หวังว่าจะ
00:01:34 → 00:01:36เป็นเรื่องราวที่ให้แง่คิดมุมมองเพื่อให้
00:01:36 → 00:01:39คุณผู้ฟังเนี่ยจะได้มีชีวิตที่มีความสุข
00:01:39 → 00:01:44มากขึ้นแล้วก็มีความทุกข์น้อยลงนะครับโดย
00:01:44 → 00:01:48เคล็ดลับก็คืออยู่ที่เราจะมีความสุขหรือ
00:01:48 → 00:01:52มีความทุกข์ก็ขึ้นอยู่กับแง่คิดมุมมองของ
00:01:52 → 00:01:56ตัวเราเองอันนั้นคือ Concept หรือว่าแนว
00:01:56 → 00:01:59คิดหลักของรายการศัลยกรรมความสุขนะครับ
00:01:59 → 00:02:02แต่ว่าการจัดรายการในแต่ละตอนเนี่ยก็มัก
00:02:02 → 00:02:05จะมีเรื่องเล่าต่างๆเนี่ยแล้วพอเพื่อนถาม
00:02:05 → 00:02:07ว่าไปเอาเรื่องเล่ามาจากไหนเนี่ย
00:02:07 → 00:02:10คำตอบแบบสั้นๆก็คือประสบการณ์ล้วนๆเนี่ย
00:02:10 → 00:02:13คือเป็นคำตอบแบบสั้นมากๆครับคุณผู้ฟังแต่
00:02:13 → 00:02:16ในความเป็นจริงวันนั้นเนี่ยผมก็คุยกับ
00:02:16 → 00:02:17เพื่อนแล้วก็บอกว่า
00:02:17 → 00:02:20แต่เอาเข้าจริงๆเนี่ยประสบการณ์อย่าง
00:02:20 → 00:02:24เดียวมึงก็ยังไม่พอนะครับเพราะว่าผม
00:02:24 → 00:02:27อธิบายต่อครับว่าคำว่าประสบการณ์นี่ครับ
00:02:27 → 00:02:31คุณผู้ฟังมันมาจากคำ 2 คำนะครับคือคำว่า
00:02:31 → 00:02:34ประสบพบเจอนะกับการซึ่งหมายถึงเหตุการณ์
00:02:34 → 00:02:38ต่างๆคำว่าประสบการณ์เนี่ยพอมันมีคำสองคำ
00:02:38 → 00:02:39มาเจอกันนะครับ
00:02:39 → 00:02:43สิ่งที่พบเจอเหตุการณ์ต่างๆเนี่ยแต่ใน
00:02:43 → 00:02:45ความเป็นจริงผมบอกกับเพื่อนว่าเวลาที่เรา
00:02:45 → 00:02:49เจออะไรมาเยอะเนี่ยสิ่งนั้นยังไม่นับว่า
00:02:49 → 00:02:51เป็นประสบการณ์นะครับอันนี้สำหรับผมนะ
00:02:51 → 00:02:54ครับในมุมมองของผมไม่ใช่แบบนักวิชาการนะ
00:02:54 → 00:02:55ครับ
00:02:55 → 00:02:59เพื่อนบอกว่าอ้าวถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เรา
00:02:59 → 00:03:01เจอยังไม่นับเป็นประสบการณ์แล้วทำยังไง
00:03:01 → 00:03:04ถึงจะเรียกว่าเป็นประสบการณ์เออผมว่าเป็น
00:03:04 → 00:03:06คำถามที่น่าสนใจมากนะครับผมก็เลยอธิบาย
00:03:06 → 00:03:10ต่อไปบอกว่าใครบางคนเจออะไรมาบางอย่างเจอ
00:03:10 → 00:03:14เหตุการณ์บางอย่างเจอคนเจอสารพัดเหตุ
00:03:14 → 00:03:15การณ์มาเนี่ย
00:03:15 → 00:03:19เจอเยอะยังไม่นับเป็นประสบการณ์แต่ว่าเจอ
00:03:19 → 00:03:22แล้วจะนับว่าเป็นประสบการณ์เนี่ยก็ต่อ
00:03:22 → 00:03:22เมื่อ
00:03:22 → 00:03:28เราจะต้องเอาสิ่งที่เราเจอเนี่ยมาคิดทบ
00:03:28 → 00:03:30ทวนมาพิจารณาครับ
00:03:30 → 00:03:33ว่าสิ่งนั้นเนี่ยเวลาที่เราเจอสิ่งต่างๆ
00:03:33 → 00:03:37เหล่านั้นเนี่ยเราเห็นแล้วเรารู้สึกยังไง
00:03:37 → 00:03:41พอเรารู้สึกยังไงเสร็จแล้วเรามีความคิด
00:03:41 → 00:03:43เห็นยังไงเกี่ยวกับเรื่องนั้น
00:03:43 → 00:03:47หลังจากนั้นเนี่ยเราถึงจะประมวลว่าสิ่ง
00:03:47 → 00:03:49ต่างๆเหล่านั้นเนี่ยมันสามารถเอามา
00:03:49 → 00:03:53ประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันเราได้อย่างไร
00:03:53 → 00:03:58คุณวางเชื่อไหมครับว่าสองสามคำถามสองสาม
00:03:58 → 00:04:01คำตอบนี้แหละคือกุญแจสำคัญครับที่จะทำให้
00:04:01 → 00:04:05ชีวิตเราในแต่ละวันเนี่ยเราจะค่อยๆพัฒนา
00:04:06 → 00:04:08ขึ้นเรื่อยๆครับ
00:04:08 → 00:04:12คือถ้าใครสักคนนึงเจออะไรมาเยอะครับคุณ
00:04:12 → 00:04:15ผู้ฟังเจอแล้วก็ผ่านไปเจอแล้วก็ผ่านไป
00:04:15 → 00:04:18เหมือนกับที่เขามีคำพูดแบบพูดเล่นๆนะครับ
00:04:18 → 00:04:22คือเจ็บแล้วไม่จำคือเจออะไรมาแล้วอาจจะ
00:04:22 → 00:04:25โดนใครทำอะไรบางอย่างเจอพฤติกรรมอะไรบาง
00:04:25 → 00:04:29อย่างที่เราไม่ชอบเจอแล้วก็ก็ไม่ได้คิด
00:04:29 → 00:04:31อะไรต่อครับแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป
00:04:31 → 00:04:35เดี๋ยวพอเราไม่จำเราไม่เกิดการเรียนรู้
00:04:35 → 00:04:39คราวหน้าเราเจออีกเราก็ไม่มีวิธีในการ
00:04:39 → 00:04:42บริหารจัดการหรือเผชิญหน้ากับมันได้ดีพอ
00:04:42 → 00:04:45ชีวิตเราก็จะวนอยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหนเลย
00:04:45 → 00:04:49ก็เลยนับว่ายังไม่มีประสบการณ์นะครับ
00:04:49 → 00:04:52แต่ถ้าสักครั้งหนึ่งเราเจออะไรบางอย่างนะ
00:04:52 → 00:04:53คุณฟัง
00:04:53 → 00:04:58เวลาที่ผมผมก็บอกเพื่อนว่าเวลาที่ผมไปไหน
00:04:58 → 00:05:00มาไหนก็ตามเนี่ยผมเจออะไรบางอย่างเนี่ยผม
00:05:00 → 00:05:04ก็จะถามตัวเองเสมอว่าเอออันนี้น่าสนใจนะ
00:05:04 → 00:05:08สิ่งนี้มันมันน่าสนใจมันน่าสนใจตรงไหนเรา
00:05:08 → 00:05:10เห็นอะไรแล้วเรารู้สึกยังไงมันทำให้เรา
00:05:10 → 00:05:11รู้สึกยังไง
00:05:12 → 00:05:15แล้วเรามีความคิดเห็นยังไงหลังจากนั้นเรา
00:05:15 → 00:05:17ก็จะเอาสิ่งนี้ไปประมวลครับยกตัวอย่าง
00:05:17 → 00:05:20เช่นมีอยู่วันนึงครับคุณฟังอันนี้เป็น
00:05:20 → 00:05:22เรื่องจริงนะสมัยก่อนผมจัดรายการวิทยุ
00:05:22 → 00:05:25เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วเนี่ยจากรายการ
00:05:25 → 00:05:28วิทยุก็เป็นการจัดรายการวิทยุสดนะครับ
00:05:28 → 00:05:31สมัยนี้ตอนนี้นี่คือเราทำ podcast เรา
00:05:31 → 00:05:34บันทึกเสียงนะแต่สมัยก่อนจัดรายการวิทยุ
00:05:34 → 00:05:38สดเนี่ยเราก็มีเรื่องราวไปเล่าแล้วรายการ
00:05:39 → 00:05:42วิทยุที่ผมจัดสมัยก่อนเนี่ยมันเช้ามากเลย
00:05:42 → 00:05:47นะครับก็คือประมาณสัก 6 โมงเช้าเลยเราก็
00:05:47 → 00:05:49จะต้องขับรถออกจากบ้านแต่เช้าไปที่สถานี
00:05:49 → 00:05:52นะฮะออกจากบ้านตั้งแต่ประมาณตี 5 เนี่ย
00:05:52 → 00:05:56ก็จะขับรถผ่านไปเนี่ยมันจะมีอยู่สี่แยกไฟ
00:05:56 → 00:05:58แดงนี่ครับคุณผู้ฟัง
00:05:58 → 00:06:02ผมขับผ่านมาเนี่ยก็ผ่านตรงนั้นบ่อยก็เห็น
00:06:02 → 00:06:06แถวสี่แยกไฟแดงนั้นเวลาที่มันมีไฟแดงไฟ
00:06:06 → 00:06:09เขียวอะไรเงี้ยก็จะมีร้านค้าตอนเช้าๆเขา
00:06:09 → 00:06:13ขายของกันอันนี้ขับผ่านบ่อยๆครับเห็นไม่
00:06:13 → 00:06:15เยอะครับแต่ยังไม่นับเป็นประสบการณ์ครับ
00:06:15 → 00:06:19แต่สิ่งที่ผมเห็นมีอยู่วันหนึ่งครับถูก
00:06:19 → 00:06:23นับรวมว่าเป็นประสบการณ์ต่อเมื่อผมสังเกต
00:06:23 → 00:06:26เห็นอะไรบางอย่างที่ตรงสี่แยกไฟแดงนั้น
00:06:26 → 00:06:29แล้วมันทำให้ผมเกิดความรู้สึกอะไรบาง
00:06:29 → 00:06:32อย่างครับหลังจากนั้นเอามาคิดต่อครับเอา
00:06:32 → 00:06:35มาประมวลปั๊บวันนั้นเนี่ยได้รับ
00:06:35 → 00:06:37ประสบการณ์จากไฟแดง
00:06:37 → 00:06:40สี่แยกไฟแดงนั้นที่ผมผ่านมานับครั้งไม่
00:06:40 → 00:06:43ถ้วนครับแต่ยังไม่นับเป็นประสบการณ์
00:06:43 → 00:06:47สิ่งนั้นคือเราจะมีคุณผู้ฟังตรงสี่แยกไฟ
00:06:47 → 00:06:51แดงนั้นเนี่ยมันจะมีมันเป็นถนนแล้วก็มัน
00:06:51 → 00:06:53จะมีฟุตบาทนะครับ
00:06:53 → 00:06:57แล้วด้านหลังเสาซึ่งเป็นไฟเขียวไฟแดง
00:06:57 → 00:06:57เนี่ย
00:06:57 → 00:07:00เป็นร้านขายข้าวมันไก่ร้านนึงครับ
00:07:00 → 00:07:04วันนั้นผมไปตอนเช้าเลยเนี่ยแล้วเผอิญวัน
00:07:04 → 00:07:08นั้นติดไฟแดงแล้วผมติดเป็นคันแรกพอดี
00:07:08 → 00:07:12ผมก็ระหว่างรอไฟแดงอยู่ผมก็เห็นพ่อค้าที่
00:07:12 → 00:07:14เขา
00:07:14 → 00:07:17ขายข้าวมันไก่อยู่ตรงนั้นน่ะร้านเขาอยู่
00:07:17 → 00:07:18ตรง
00:07:18 → 00:07:21สี่แยกไฟแดงนั้นน่ะครับระหว่างที่เขา
00:07:21 → 00:07:24กำลังเตรียมร้านอยู่นะครับเขาก็เอา
00:07:24 → 00:07:27เก้าอี้ตัวนึงครับคุณผู้ฟังมาแล้วก็มา
00:07:27 → 00:07:29ตั้ง
00:07:29 → 00:07:32เก้าอี้ที่เขานั่งเนี่ยนะครับมาตั้งอยู่
00:07:32 → 00:07:35ใกล้ๆกับเสาผมก็สงสัยว่าเขาจะทำอะไรเขา
00:07:35 → 00:07:37ออกเก้าอี้มาตั้งเสร็จแล้วเขาก็ยืนเหมือน
00:07:37 → 00:07:40เก้าอี้ครับหลังจากนั้นเขาก็มีผ้าผ้าขี้
00:07:40 → 00:07:42ริ้วผืนนึงครับ
00:07:42 → 00:07:44เช็ดเสา
00:07:44 → 00:07:48เสาที่เป็นสี่แยกไฟแดงเนี่ยเชฟๆตั้งแต่
00:07:48 → 00:07:51ข้างบนเลยนะครับเอาเก้าอี้มาเพื่อจะได้
00:07:51 → 00:07:55ยืนให้สูงขึ้นเขาก็เช็ดๆๆเช็ดเสาสี่แยกไฟ
00:07:55 → 00:07:56แดงครับ
00:07:56 → 00:08:00เช็ดเสร็จปุ๊บแล้วก็พอด้านบนเสร็จเขาก็ลง
00:08:00 → 00:08:02มาเช็ดด้านล่างอันนี้เขาก็ลงจากเก้าอี้ก็
00:08:02 → 00:08:06มาเช็ดเช็ดด้านล่างวันนั้นเนี่ยผมช่วง
00:08:06 → 00:08:09เวลาสั้นๆที่ผมติดตรงสี่แยกไฟแดงนั้น
00:08:09 → 00:08:09เนี่ย
00:08:09 → 00:08:13ผมได้เห็นพฤติกรรมของพ่อค้าคนนี้ครับคน
00:08:13 → 00:08:16ขายเข้ามันไก่คนนี้ที่ร้านอยู่ตรงนั้น
00:08:16 → 00:08:21มันทำให้ผมมีความรู้สึกว่าโหมันเกิดความ
00:08:21 → 00:08:24รู้สึกประทับใจคนๆนี้มากๆเลยที่
00:08:24 → 00:08:30คนที่ขายอาหารเขาก็ดูแลร้านเขาแต่ว่าพื้น
00:08:30 → 00:08:33ที่นอกร้านเขาซึ่งเป็นพื้นที่สาธารณะ
00:08:33 → 00:08:37เขาก็กวาดดูแลอย่างดียังไม่พอนะครับเสาร์
00:08:37 → 00:08:41ซึ่งเป็นสี่แยกไฟแดงที่อยู่ตรงหน้าร้าน
00:08:41 → 00:08:44เขาเนี่ยเขาก็เอาผ้าไปเช็ดและแทนผมสังเกต
00:08:44 → 00:08:49เห็นเลยว่าอ๋อนี่เองนะนี่เป็นเหตุที่เรา
00:08:49 → 00:08:54ไม่เคยสังเกตเลยว่าเสาไฟแดงตรงนั้นน่ะไฟ
00:08:54 → 00:08:57เขียวไฟแดงตรงนั้นน่ะมันสะอาดมากแล้วมัน
00:08:57 → 00:09:01มันวับเลยครับผม
00:09:01 → 00:09:05จำได้เลยว่าผมก็เอาเรื่องนี้ที่เจอเนี่ย
00:09:05 → 00:09:10เห็นแล้วก็รู้สึกแล้วก็เอามาคิดคิดประมูล
00:09:10 → 00:09:14แล้วก็ทบทวนว่าประทับใจคนคนนี้มากเลยแล้ว
00:09:14 → 00:09:17ก็เกิดความรู้สึกต่อยอดไปนะครับว่า
00:09:17 → 00:09:21เอ๊ะจะเป็นยังไงนะถ้าเกิดว่าพวกเราทุกคน
00:09:21 → 00:09:25ที่อยู่ในในบ้านในเมืองอยู่ในหมู่บ้าน
00:09:25 → 00:09:30อยู่ในประเทศนี้ปกติเราก็จะดูแลบ้านเรา
00:09:30 → 00:09:34ให้สะอาดใช่ไหมครับเราก็ดูแลบ้านให้สะอาด
00:09:34 → 00:09:37สวยงามสนามหญ้าก็ตัดหญ้าให้เรียบร้อยนะ
00:09:37 → 00:09:40ครับเอ่อหน้าต่างก็เช็ดให้สะอาดสะอ้าน
00:09:40 → 00:09:43กวาดพื้นอะไรอย่างนี้เราก็ดูแลบ้านเราให้
00:09:43 → 00:09:47สะอาดๆอยู่ก็เป็นเรื่องดีเป็นเรื่องปกติ
00:09:47 → 00:09:50แต่พ่อค้าคนนี้เนี่ยผมเกิดความคิดว่าจะ
00:09:50 → 00:09:52เป็นยังไงครับถ้า
00:09:52 → 00:09:57เรานอกจากจะดูแลพื้นที่ของเราบ้างของเรา
00:09:57 → 00:10:00ให้สะอาดสะอ้านเรียบร้อยสะอาดตาแล้วน่า
00:10:00 → 00:10:01อยู่แล้วเนี่ย
00:10:01 → 00:10:05จะเป็นยังไงครับถ้าเราเงยหน้าขึ้นแล้วมอง
00:10:05 → 00:10:07ออกไปนอกบ้านหลังนิดนึง
00:10:07 → 00:10:12ในพื้นที่สาธารณะฟุตบอลริมถนนเสาไฟ
00:10:12 → 00:10:16ต้นไม้ที่ไม่ใช่ของเราที่ไม่ใช่เขตบ้าน
00:10:16 → 00:10:20เราแต่เป็นในพื้นที่สาธารณะ
00:10:20 → 00:10:24แล้วจะเป็นยังไงครับบ้านที่เราอยู่
00:10:24 → 00:10:27จังหวัดอำเภอที่เราอยู่หมู่บ้านที่เรา
00:10:27 → 00:10:29อยู่จังหวัดที่เราอยู่หรือประเทศที่เรา
00:10:30 → 00:10:34อยู่เนี่ยถ้าเราเป็นแบบนี้เนี่ย
00:10:34 → 00:10:37บ้านที่เราอยู่ประเทศที่เราอยู่เมืองที่
00:10:37 → 00:10:39เราอยู่เนี่ยจะเป็นเมืองที่
00:10:39 → 00:10:42น่าอยู่ขึ้นมากๆนะครับ
00:10:42 → 00:10:47ซึ่งอันนี้แค่เรามองเลยออกมาจากพื้นที่
00:10:47 → 00:10:49ของเรา
00:10:49 → 00:10:51เราก็จะ
00:10:51 → 00:10:54เห็นทันทีเลยว่ามันมีอะไรบางสิ่งบางอย่าง
00:10:54 → 00:10:56เล็กๆน้อยๆที่เราสามารถทำได้
00:10:56 → 00:10:59แต่จริงๆครับคุณผู้ฟังสายเอ็นที่ผมเล่า
00:10:59 → 00:11:02เรื่องนี้ให้ฟังเนี่ยก็มาจากสิ่งนี้เลย
00:11:02 → 00:11:05ครับมาจากคำถามคำถามนึงของเพื่อนว่าเวลา
00:11:05 → 00:11:08ที่เราจัดรายการเนี่ยมีความรู้สึกมีความ
00:11:08 → 00:11:11สุขมากขึ้นมีความทุกข์น้อยลงหรือว่าเรา
00:11:11 → 00:11:14พัฒนาตัวเองเนี่ยเรื่องเหล่านั้นมาจากไหน
00:11:14 → 00:11:19เรื่องเหล่านั้นมาจากคำถาม 2-3 คำถามที่
00:11:19 → 00:11:22ผมถามตัวเองตลอดเวลานะครับว่า
00:11:22 → 00:11:26เวลาที่เราไปไหนมาไหนเนี่ยเราพบเห็นอะไร
00:11:26 → 00:11:27เราเจออะไร
00:11:27 → 00:11:31สิ่งนั้นทำให้เรามีความรู้สึกอย่างไรครับ
00:11:31 → 00:11:33แล้วสิ่งนั้นมันทำให้เราความรู้สึกนั้น
00:11:33 → 00:11:35มันทำให้เราเกิดความคิดอะไรบางอย่างหรือ
00:11:35 → 00:11:36ไม่
00:11:36 → 00:11:40สองสามคำถามนี้ครับมันจะทำให้ชีวิตเรา
00:11:40 → 00:11:44เนี่ยพัฒนาขึ้นตลอดเวลานะครับแล้วเรื่อง
00:11:44 → 00:11:46ที่ผมเล่าเมื่อสักครู่นี้เนี่ยพ่อค้าขาย
00:11:46 → 00:11:51เข้ามันไก่ที่ไปเช็ดเสาไฟจราจรที่อยู่
00:11:51 → 00:11:53หน้าร้านตัวเอง
00:11:53 → 00:11:56เราผ่านแยกนั้นไม่รู้กี่ครั้งครับสิ่งที่
00:11:56 → 00:11:58เราเห็นนั้นยังไม่นับเป็นประสบการณ์ครับ
00:11:58 → 00:12:01แต่สิ่งที่เราเห็นในวันวันหนึ่งเป็น
00:12:01 → 00:12:04ประสบการณ์ก็ต่อเมื่อเราถามคำถาม 2-3 คำ
00:12:04 → 00:12:07ถามนี้แหละแล้วมันทำให้เราได้แง่คิดมุม
00:12:07 → 00:12:10มองบางอย่างที่เราจะประยุกต์เข้ามาปรับ
00:12:10 → 00:12:11ปรุงในชีวิตของเรา
00:12:11 → 00:12:14คุณฟังครับช่วงนี้เดี๋ยวเราพักสักครู่นะ
00:12:14 → 00:12:17ครับแล้วลองดูซิว่าคำถาม 2-3 คำถามนี้
00:12:17 → 00:12:22เนี่ยมันจะช่วยทำให้ชีวิตเราดีขึ้นได้อีก
00:12:22 → 00:12:25ในแง่มุมไหนบ้างเดี๋ยวช่วงนี้เราพักสัก
00:12:25 → 00:12:27ครู่ครับ
00:12:27 → 00:12:58[เพลง]
00:15:11 → 00:15:14[ปรบมือ]
00:15:14 → 00:15:36[เพลง]
00:15:36 → 00:15:39ครับคุณผู้ฟังศัลยกรรมความสุขตอนนี้ก็ว่า
00:15:39 → 00:15:42ด้วยเรื่องของประสบการณ์ล้วนๆแต่เอาเข้า
00:15:42 → 00:15:46จริงๆลำพังแค่ประสบการณ์ล้วนๆหรือว่าสิ่ง
00:15:46 → 00:15:48ที่เราพบสิ่งที่เราเจอมาเนี่ยก็ยังไม่
00:15:48 → 00:15:51สามารถที่จะเรียกได้ว่าเป็นประสบการณ์นะ
00:15:51 → 00:15:54ครับอย่างที่ผมบอกแล้วว่าจากคำถามของ
00:15:54 → 00:15:57เพื่อนนะครับว่าเวลาที่จัดรายการ podcast
00:15:57 → 00:16:00ไปเล่าเรื่องเนี่ยเอาเรื่องจากไหนมานะ
00:16:00 → 00:16:02ครับผมก็บอกว่าเคล็ดลับอยู่ตรงนี้ครับก็
00:16:03 → 00:16:03คือ
00:16:03 → 00:16:07เวลาที่เราไปเจอไปพบเห็นอะไรเนี่ยคำถาม
00:16:07 → 00:16:10ที่ผมถามตัวเองเสมอเลยก็คือว่าสิ่งนั้นทำ
00:16:10 → 00:16:12ให้เรารู้สึกยังไง
00:16:12 → 00:16:14พอเรารู้สึกยังไงแล้วเนี่ย
00:16:14 → 00:16:18ถามตัวเองต่อว่ามันทำให้เราเกิดความคิด
00:16:18 → 00:16:21เห็นอะไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องนั้นหลังจาก
00:16:21 → 00:16:23นั้นเราเอามาสรุปแล้วเราก็มาประมวลครับ
00:16:23 → 00:16:26แล้วมันจะทำให้เราเกิด
00:16:26 → 00:16:30ข้อปฏิบัติที่เราจะทำอะไรบางสิ่งบางอย่าง
00:16:30 → 00:16:33จากสิ่งที่เราเจอจากความสิ่งที่เรารู้สึก
00:16:33 → 00:16:35แล้วก็จากสิ่งที่เราคิดนั้น
00:16:35 → 00:16:38ถ้าทำแบบนี้นะครับคุณผู้ฟัง
00:16:38 → 00:16:41เชื่อไหมครับว่าสิ่งที่เราเจอในชีวิตไม่
00:16:41 → 00:16:44ว่าจะเป็นอะไรนะครับชอบหรือไม่ชอบเห็น
00:16:44 → 00:16:46ด้วยไม่เห็นด้วยทั้งหมดเลยนะครับไม่ว่า
00:16:46 → 00:16:49เราจะเจออะไรเนี่ยเราจะเอาสิ่งนั้นมา
00:16:49 → 00:16:54กลั่นแล้วมากลายเป็นประสบการณ์ในชีวิตที่
00:16:54 → 00:16:57จะทำให้ชีวิตเราเนี่ยดีขึ้นเรื่อยๆมีความ
00:16:57 → 00:16:59สุขมากขึ้นเรื่อยๆแล้วก็มีความทุกข์น้อย
00:17:00 → 00:17:01ลงเรื่อยๆ
00:17:01 → 00:17:04ที่จริงคุณผู้ฟังครับ podcast ศัลยกรรม
00:17:04 → 00:17:07ความสุขในแต่ละตอนนี้ก็มักจะมีเรื่องเล่า
00:17:07 → 00:17:09ใช่ไหมครับแล้วก็จะมีแง่คิดมุมมองที่ทำ
00:17:09 → 00:17:11ให้เรามี
00:17:11 → 00:17:14ทัศนคติมีวิธีคิดในบางเรื่องที่ทำให้
00:17:14 → 00:17:17ชีวิตเราดีขึ้นเรื่อยๆนะครับแต่ว่าตอนนี้
00:17:17 → 00:17:20เนี่ยต้องบอกว่าเป็นตอนพิเศษนะครับเพราะ
00:17:20 → 00:17:23ไม่ใช่ว่าสิ่งที่ผมเล่าเนี่ยไม่ใช่ว่า
00:17:23 → 00:17:26เป็นเรื่องเกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
00:17:26 → 00:17:31แต่ผมกำลังแบ่งปันที่มาของเรื่องเล่า
00:17:31 → 00:17:32เหล่านั้น
00:17:32 → 00:17:34เพราะฉะนั้นหมายความว่าตอนนี้นะครับคุณ
00:17:34 → 00:17:39ผู้ฟังคำถามสองสามคำถามนี้ถ้าคุณผู้ฟังจะ
00:17:39 → 00:17:43จดจำเอาคำถามเหล่านี้ไปใช้ถามตัวเองใน
00:17:43 → 00:17:45ชีวิตว่า
00:17:45 → 00:17:48สิ่งที่เราเจอเนี่ยหรือคนที่เราเจอเนี่ย
00:17:48 → 00:17:51พฤติกรรมที่เราเจอเนี่ยหรือเหตุการณ์ที่
00:17:51 → 00:17:52เราเจอเนี่ย
00:17:52 → 00:17:54เรารู้สึกยังไง
00:17:54 → 00:17:58ถามตัวเองว่าเรารู้สึกยังไงแล้วเรามีความ
00:17:58 → 00:18:00คิดเห็นยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้
00:18:00 → 00:18:05คุณลองเชื่อไหมครับว่าแค่นี้ครับเราจะได้
00:18:05 → 00:18:10แง่คิดและมุมมองแล้วก็หลักในการปฏิบัติใน
00:18:10 → 00:18:11เรื่องใดเรื่องหนึ่งที่จะทำให้ชีวิตเราดี
00:18:12 → 00:18:13ขึ้นเรื่อยๆตลอดเวลา
00:18:13 → 00:18:17คุณลองสังเกตดูสิครับว่ายังช่วงแรกใช่ไหม
00:18:17 → 00:18:20ครับที่ผมบอกว่าขับรถไปที่สี่แยกไฟแดงเรา
00:18:20 → 00:18:23ก็เจอพ่อค้าคนหนึ่งขายอาหารอยู่ตรงนั้น
00:18:23 → 00:18:27แต่เขาก็เช็ดเสาไฟจราจรด้วย
00:18:27 → 00:18:29มันทำให้เรามีความรู้สึกว่า
00:18:29 → 00:18:35โหจะดีแค่ไหนถ้าใครสักคนหนึ่งที่อยู่ใน
00:18:35 → 00:18:38หมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งอยู่ในเมืองเมือง
00:18:38 → 00:18:42หนึ่งอยู่ในประเทศประเทศหนึ่งทำอะไรบาง
00:18:42 → 00:18:47สิ่งบางอย่างที่มีประโยชน์หรือว่าที่ดี
00:18:47 → 00:18:51ไม่ใช่เฉพาะต่อขอบเขตหรือบ้านของตัวเอง
00:18:51 → 00:18:54แต่ว่าทำแบบเดียวกับบ้านของตัวเองเนี่ย
00:18:54 → 00:18:58แต่ว่าทำในที่สาธารณะ
00:18:58 → 00:19:01แค่นั้นน่ะอันนี้จะเรียกว่าเป็นสำนึก
00:19:01 → 00:19:04พลเมืองสำนึกรักบ้านเกิดหรืออะไรก็ได้นะ
00:19:04 → 00:19:07ครับมันก็จะทำให้บ้านเราบ้านที่เราอยู่
00:19:07 → 00:19:09เมืองที่เราอยู่ประเทศที่เราอยู่เนี่ย
00:19:09 → 00:19:14ดีขึ้นเรื่อยๆแล้วคนที่อยู่ในหมู่บ้าน
00:19:14 → 00:19:18นั้นก็จะมีความสุขขึ้นเรื่อยๆมันง่ายขนาด
00:19:18 → 00:19:22นั้นเลยนะครับเพราะฉะนั้นในและในชีวิตของ
00:19:22 → 00:19:25เราครับคุณผู้ฟังเราจะเจออะไรได้อีกคุณ
00:19:25 → 00:19:28ต้องการเชื่อไหมครับว่า 2-3 คำถามนี้เป็น
00:19:28 → 00:19:30คำถามมหัศจรรย์ครับ
00:19:30 → 00:19:33ที่ทำให้เราเจออะไรก็ได้ครับโดยเฉพาะ
00:19:33 → 00:19:36อย่างยิ่งในโลกออนไลน์ครับใน
00:19:36 → 00:19:40โซเชียลมีเดียหรือว่าในชีวิตประจำวัน
00:19:40 → 00:19:44เจออะไรก็ได้ถามคำถามนี้ตลอดเวลาเนี่ยเรา
00:19:44 → 00:19:46ก็จะได้ง่ายคิดมุมมองเรื่อยๆยกตัวอย่าง
00:19:46 → 00:19:49เช่นนะครับเมื่อ
00:19:49 → 00:19:53ไม่นานมานี้ผมก็ดูในโลกออนไลน์นะครับแล้ว
00:19:53 → 00:19:55ผมก็เห็น
00:19:55 → 00:19:58เขาก็โพสต์บางโพสต์
00:19:58 → 00:20:02เป็นโพสต์ของดาราดังคนหนึ่ง
00:20:02 → 00:20:06ดาราที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเรียกว่าโอ้โห
00:20:06 → 00:20:10ถ้าดาราคนนี้ปรากฏตัวเนี่ยนะจะมีแฟนคลับ
00:20:10 → 00:20:13เต็มไปหมดนะเขาเปิดการแสดงเนี่ย
00:20:13 → 00:20:17บัตรนี่คนแย่งกันซื้ออะไรเนี่ยนะทุกคนนี่
00:20:17 → 00:20:21แบบว่าเป็นกระแสนะเข้าไปไหนมีแต่กระแสนะ
00:20:21 → 00:20:24แต่ว่าอยู่ๆวันหนึ่งก็มีโพสต์หรือโพสต์
00:20:24 → 00:20:28นึงบอกว่าเขาเป็นรูปหน้าเขานะเป็นโพสต์
00:20:28 → 00:20:31รูปหน้าเขาแต่ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำนะ
00:20:31 → 00:20:34แล้วก็มีเขียนคำพูดของเขาให้สัมภาษณ์ใน
00:20:34 → 00:20:36รายการรายการหนึ่งว่า
00:20:36 → 00:20:40เขาเป็นคนที่เหมือนกับอยู่ท่ามกลางคนมาก
00:20:40 → 00:20:44มายแต่ว่าจริงๆแล้วเขาเหงานะเออแล้วก็
00:20:44 → 00:20:47เวลาที่เขาหยิบโทรศัพท์มาเหมือนกับว่าทุก
00:20:47 → 00:20:50คนเห็นเขาแบบกรี๊ดเขาแบบอยากจะเป็น
00:20:50 → 00:20:52แฟนคลับเขาอะไรอย่างนี้เขามีแฟนคลับเยอะ
00:20:52 → 00:20:55แยะมากมายแต่ว่าเวลาที่เขาหยิบโทรศัพท์
00:20:55 → 00:20:59ขึ้นมาเนี่ยเขาไม่รู้เขาจะโทรไปหาใครอัน
00:20:59 → 00:21:01นี้คือสิ่งที่ผมเห็นในออนไลน์
00:21:01 → 00:21:06แล้วพอผมเห็นปุ๊บผมก็ถามตัวเองว่าเราเห็น
00:21:06 → 00:21:09ปรากฏการณ์นี้หรือเราเห็นโพสต์โพสต์นี้
00:21:09 → 00:21:13แล้วเรารู้สึกยังไงเออ
00:21:13 → 00:21:17ผมก็ถามตัวเองว่ารู้สึกยังไงผมก็ไม่แน่ใจ
00:21:17 → 00:21:19นะพอคุณผู้ฟังอาจจะเห็นคุณผู้ฟังอาจจะ
00:21:19 → 00:21:22เห็นคลิปนี้ก็ได้หรืออาจจะเห็นโพสต์โพสต์
00:21:22 → 00:21:25นี้ก็ได้นะก็ลองถามตัวเองว่ารู้สึกยังไง
00:21:25 → 00:21:30ถ้าถามผมนะผมรู้สึกยังไงผมก็บอกว่าเออมัน
00:21:30 → 00:21:34เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้จริงแล้วที่สำคัญ
00:21:34 → 00:21:37เนี่ยมันทำให้ผมประมวลแล้วก็ย้อนกลับไป
00:21:37 → 00:21:40ว่าเหตุการณ์แบบนี้เนี่ยมันเกิดขึ้นซ้ำ
00:21:40 → 00:21:42แล้วซ้ำเล่า
00:21:42 → 00:21:46กับคนที่เป็นบุคคลสาธารณะ
00:21:46 → 00:21:50กับคนที่เป็นดาราน่ะคนที่มีชื่อเสียงคน
00:21:50 → 00:21:52ที่ดังๆ
00:21:52 → 00:21:56มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
00:21:56 → 00:22:00บ่อยๆแล้วเราก็จะได้เห็นปรากฏการณ์ว่า
00:22:00 → 00:22:05ดาราหรือว่าคนที่มีชื่อเสียงเนี่ยคนทั่ว
00:22:05 → 00:22:07ไปมองเขาด้วยความชื่นชมว่าเขาประสบความ
00:22:07 → 00:22:08สำเร็จ
00:22:08 → 00:22:13แต่ว่าสิ่งที่หายไปก็คือความเป็นส่วนตัว
00:22:13 → 00:22:17เขาไปไหนเขาก็จะเหมือนกับว่า
00:22:17 → 00:22:21เขาอยากจะไปเที่ยวเป็นส่วนตัวเนี่ยแทบไม่
00:22:21 → 00:22:23ได้เลยครับเมื่อไหร่ก็ตามที่เข้าไปที่ไหน
00:22:23 → 00:22:28เนี่ยแล้วพอมีคนจำเขาได้ปั๊บหลังจากนั้น
00:22:28 → 00:22:31ทุกคนก็จะแห่มาแล้วความเป็นส่วนตัวที่เขา
00:22:31 → 00:22:38แบบอยากจะนั่งกินอะไรสบายๆดูนู่นดูนี่ไม่
00:22:38 → 00:22:42ได้เลยนะครับชีวิตความเป็นส่วนตัวหายไป
00:22:42 → 00:22:45เรียบร้อยแล้วมันเป็นสิ่งที่จะต้องมากับ
00:22:45 → 00:22:49อะไรกับความเป็นคนมีชื่อเสียงหรือว่าความ
00:22:49 → 00:22:52เป็นคนสาธารณะแล้วหลังจากนั้นเกิดอะไร
00:22:52 → 00:22:59ขึ้นครับมันทำให้เขาจะขาดความเป็นคนที่
00:22:59 → 00:23:02มนุษย์ปกติธรรมดา
00:23:02 → 00:23:06ชีวิตมันก็จะหายไปแล้วดูเหมือนว่าท่าม
00:23:06 → 00:23:10กลางคนมากมายแต่เขาก็จะเหงาๆนะแล้วเขาก็
00:23:10 → 00:23:14จะอยู่ในอาการซึ่งเราก็จะเห็นข่าวเยอะแยะ
00:23:14 → 00:23:18มากมายที่ดาราที่มีชื่อเสียงไม่ใช่ทุกคน
00:23:18 → 00:23:21นะครับแต่ว่าจำนวนมากที่เราจะเห็นข่าวก็
00:23:21 → 00:23:25จะมีปัญหาเรื่องเกี่ยวกับยาเสพติดบ้าง
00:23:25 → 00:23:29อะไรอีกอ่ะเล่าบ้าง
00:23:29 → 00:23:34แล้วก็จะส่งผลต่อสุขภาพร่างกายของเขาแล้ว
00:23:34 → 00:23:38ก็สุขภาพจิตใจของเขาแล้วก็ทำให้เขาต้องมี
00:23:38 → 00:23:42ชีวิตที่เหมือนประสบความสำเร็จแต่ในความ
00:23:42 → 00:23:46เป็นจริงแล้วเขากำลังเหงาอยู่หรือว่าเรา
00:23:46 → 00:23:49ก็เห็นดาราดังระดับโลกนะครับที่
00:23:49 → 00:23:51เล่นหนังเรื่องไหนก็ดังนะครับค่าตัว
00:23:51 → 00:23:53มหาศาลรวย
00:23:53 → 00:23:59แล้วก็ในหนังก็เป็นคนที่มีความสุขเป็นคน
00:23:59 → 00:24:03ตลกให้ความสุขคนอื่นแต่ในที่สุดก็ต้องจบ
00:24:03 → 00:24:07ชีวิตลงเพราะว่าเป็นโรคซึมเศร้าแล้วก็ฆ่า
00:24:07 → 00:24:09ตัวตายหรืออะไรอย่างนี้นะครับคุณก็เห็น
00:24:09 → 00:24:12ไหมครับว่าอันนี้สืบเนื่องมาจากเรื่องที่
00:24:12 → 00:24:14ผมบอกว่า
00:24:14 → 00:24:17ชีวิตเราจะพัฒนาตัวเราเองได้
00:24:17 → 00:24:22ตลอดเวลาจากอะไรจากคำถามสองสามคำถามนี้
00:24:22 → 00:24:26แหละครับว่าสิ่งที่เราเจอเราเห็นอะไรมา
00:24:26 → 00:24:31แล้วเรามีความรู้สึกยังไงกับสิ่งนั้นเรา
00:24:31 → 00:24:33มีความคิดเห็นยังไง
00:24:33 → 00:24:36หรือว่าแล้วเราจะปฏิบัติตัวยังไงกับ
00:24:36 → 00:24:38เรื่องแบบนั้น
00:24:38 → 00:24:43แค่สองสามคำถามนี้ครับจะทำให้สำหรับผมนะ
00:24:43 → 00:24:45ครับประโยชน์มันไม่ใช่เพียงแค่ว่าเราจะมี
00:24:45 → 00:24:48เรื่องเล่ามาแบ่งปันในรายการเท่านั้นไม่
00:24:48 → 00:24:49ใช่
00:24:49 → 00:24:51บางเรื่องที่เจอ
00:24:51 → 00:24:55เราก็ได้รับการเรียนรู้แล้วมันก็ส่งผลต่อ
00:24:55 → 00:24:57วิธีคิดของเรา
00:24:57 → 00:25:00แล้วมันก็ส่งผลต่อวิถีปฏิบัติในชีวิตของ
00:25:00 → 00:25:03เราโดยที่บางทีผมก็ไม่ได้เอาเรื่องเหล่า
00:25:03 → 00:25:06นั้นมาเล่าด้วยนะครับเรื่องบางเรื่อง
00:25:06 → 00:25:09เนี่ยครับว่าเราเจอมันแค่แว๊บเดียวครับ
00:25:09 → 00:25:13อย่างเช่นผมสมัยก่อนผมเคยตอนที่ยังเรียน
00:25:13 → 00:25:16อยู่ผมเคยนั่งรถเมล์ครับคุณผู้ฟัง
00:25:16 → 00:25:19รถเมล์พอนั่งรถเมล์เสร็จก็มีกระเป๋ารถ
00:25:19 → 00:25:21เมล์เป็นสุภาพสตรีนั่นเองเป็นกระเป๋ารถ
00:25:21 → 00:25:24เมล์นะก็มีอาชีพเป็นกระเป๋ารถเมล์ระหว่าง
00:25:24 → 00:25:28นั้นเนี่ยพอรถเมล์จอดอยู่ตรงสี่แยกไฟแดง
00:25:28 → 00:25:30สี่แยกไฟแดงหนึ่งครับโดยที่เราไม่รู้ครับ
00:25:30 → 00:25:33ว่าอ๋อบ้านของกระเป๋ารถเมล์คนนี้คน
00:25:33 → 00:25:36พนักงานเก็บสตางค์รถเมล์คนเนี้ยบ้านที่
00:25:36 → 00:25:38อยู่ตรงนั้นตรงสี่แยกไฟแดงนั้นพอรถจอด
00:25:39 → 00:25:43ปุ๊บผมก็เห็นเขาหันไปแล้วผมก็ได้ยินบ้าน
00:25:43 → 00:25:45เขาที่อยู่ตรงสี่แยกไฟแดงนั้นเนี่ยเป็น
00:25:45 → 00:25:48บ้านติดริมถนนเลยนะฮะได้ยินเสียงลูกเขา
00:25:48 → 00:25:52ว่าตะโกนมาอย่างดีใจมากเลยที่เห็นแม่ตัว
00:25:52 → 00:25:55เองอ่ะแม่กำลังปฏิบัติหน้าที่เป็นพนักงาน
00:25:55 → 00:25:58เก็บเงินอยู่ในอยู่ในรถเมล์นี้นะครับ
00:25:58 → 00:26:01แล้วเขาก็ตะโกนเรียกกันมีความสุขมาก
00:26:01 → 00:26:04ยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายกันเนี่ยแว๊บนั้นผม
00:26:04 → 00:26:07เห็นแล้วผมก็ประทับใจในความ
00:26:07 → 00:26:12ในความสุขของแม่ลูกที่เขาเจอกันน่ะแล้ว
00:26:12 → 00:26:15มันทำให้ผมเกิดความรู้สึกว่าเออนะเด็กคน
00:26:15 → 00:26:20หนึ่งเนี่ยไม่ว่าแม่เขาจะมีอาชีพอะไรมี
00:26:20 → 00:26:24รายได้ขนาดไหนทำงานแบบไหนลำบากขนาดไหนคือ
00:26:24 → 00:26:27อาชีพอะไรก็ได้
00:26:27 → 00:26:31อยู่ในสภาวะไหนก็ได้สถานะไหนก็ได้แต่พอ
00:26:31 → 00:26:34เป็นแม่เนี่ยแล้วพอลูกได้เจอแม่เขาเนี่ย
00:26:34 → 00:26:38นะโหยเขามีความสุขมากเลยแล้วแม่ได้เจอลูก
00:26:39 → 00:26:41เขาก็มีความสุขมากเลยผมก็เลยมีความรู้สึก
00:26:41 → 00:26:46ว่าอ๋อสถานะของความเป็นแม่เป็นลูกเป็นพ่อ
00:26:46 → 00:26:50เป็นแม่เป็นลูกอะไรอย่างเงี้ยมันมีคุณค่า
00:26:51 → 00:26:53มากกว่าสถานะอื่นในสังคมนะ
00:26:53 → 00:26:58สถานะทางด้านของอาชีพทางด้านของรายได้ทาง
00:26:58 → 00:27:01ด้านของความมีหน้ามีตาในสังคมอันนั้นไม่
00:27:01 → 00:27:04ใช่ของจริงเลยของจริงทั้งหมดก็คือแม่กับ
00:27:04 → 00:27:08ลูกแค่นั้นเนี่ยครับคุณผู้ฟังสิ่งที่ผม
00:27:08 → 00:27:13เจอบนรถเมล์แว๊บเดียวบนรถเมล์เนี่ยก็
00:27:13 → 00:27:16สามารถทำให้เราเข้าใจอะไรบางอย่างในชีวิต
00:27:16 → 00:27:19ได้ทันทีถ้าเรามีคำถามคำถามนี้ครับคือ
00:27:19 → 00:27:24เรารู้สึกยังไงเรามีความคิดเห็นยังไง
00:27:24 → 00:27:27และเรื่องนั้นเนี่ยมันจะส่งผลต่อวิถี
00:27:27 → 00:27:31ชีวิตของเราในอนาคตอย่างแน่นอนคุณผู้ฟัง
00:27:31 → 00:27:34ครับรายการศัลยกรรมความสุขรายการที่จะ
00:27:34 → 00:27:38มุ่งเน้นที่จะส่งมอบแง่คิดมุมมองต่างๆนะ
00:27:38 → 00:27:41ครับเพื่อทำให้คุณผู้ฟังมีความสุขมากขึ้น
00:27:41 → 00:27:45และก็มีความทุกข์น้อยลงวันนี้ผมวีระพงษ์
00:27:45 → 00:27:48ทวีศักดิ์ต้องลาไปก่อนนะครับสวัสดีครับ
00:27:48 → 00:27:51[เพลง]
00:27:51 → 00:27:59รายการทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชันของไทย
00:27:59 → 00:28:08และ YouTube Channel Thai PBS ผ่อน
00:28:08 → 00:28:13[เพลง]