00:00:04 → 00:00:06[เพลง]
00:00:06 → 00:00:09สวัสดีครับผมวีระพงษ์ทวีศักดิ์ดิฉันสุด
00:00:09 → 00:00:12ที่ราภรณ์ปริและนี่คือศัลยกรรมความ
00:00:12 → 00:00:16สุขรายการที่ฟังแล้วทำให้คุณมีความสุขมาก
00:00:16 → 00:00:19ขึ้นมีความทุกข์น้อยลง
00:00:19 → 00:00:23คุณผู้ฟังคะรายการศัลยกรรมความสุขวันนี้
00:00:23 → 00:00:26เราอยากคุยถึงประโยคว่า thank you
00:00:26 → 00:00:28teacher
00:00:28 → 00:00:32[เพลง]
00:00:32 → 00:00:35คุณผู้ฟังได้ยินประโยคนี้แล้วคิดถึงอะไร
00:00:35 → 00:00:38คะ
00:00:38 → 00:00:40ระหว่างที่คุณผู้ฟังคิดอยู่
00:00:40 → 00:00:44ถามพี่วีแล้วกันว่าพี่วีได้ยินประโยคนี้
00:00:44 → 00:00:51แล้วคิดถึงอะไรคะ
00:00:51 → 00:00:55ผมนึกถึงบรรยากาศของการเรียนวิชาภาษา
00:00:55 → 00:00:56อังกฤษ
00:00:56 → 00:00:58ตอนที่หมด
00:00:58 → 00:01:02มันเป็นประโยคที่ผมชื่นชอบมากเลยเพราะ
00:01:02 → 00:01:05อะไรเพราะว่ามันเป็นประโยคที่บอกว่าวิชา
00:01:05 → 00:01:08ภาษาอังกฤษได้จบลงแล้วในวันนี้
00:01:08 → 00:01:12ฉันจะได้เลิกเรียนแล้วเพราะว่าสมัยสมัย
00:01:12 → 00:01:16เป็นเด็กประถมเนี่ยกับมัธยมเป็นเด็กประถม
00:01:16 → 00:01:18เนี่ยไม่ชอบวิชาภาษาอังกฤษเลย
00:01:18 → 00:01:20แล้วเรียนไม่รู้เรื่องเลย
00:01:20 → 00:01:23แต่ว่าพอได้ยินปุ๊บเนี่ยมันจะนึกถึงเลย
00:01:23 → 00:01:27ว่าพอจบปุ๊บหัวหน้าห้องจะบอกว่า Stand Up
00:01:27 → 00:01:29แล้วทุกคนก็จะพูดว่า thank you teacher
00:01:29 → 00:01:33แล้วมันจะมีมันเป็นช่วงเวลาของความมีความ
00:01:33 → 00:01:39สุขว่าช่วงเวลาที่เราไม่ชอบจบลงแล้ว
00:01:39 → 00:01:40ใช่เลยค่ะ
00:01:40 → 00:01:44ก็ประโยคนี้เนี่ยถ้าถ้าเป็นพี่อ้อยนะ
00:01:44 → 00:01:48เพื่อให้จะนึกถึงเด็กเล็กๆประถมค่ะแล้วก็
00:01:48 → 00:01:51อย่างที่พี่บีพูดเลยก็คือเรียนภาษาอังกฤษ
00:01:51 → 00:01:54จบในชั่วโมงนั้นละหัวหน้าฉันก็ Stand Up
00:01:54 → 00:01:58และทุกคนก็จะพูดพร้อมกันว่า thank you
00:01:58 → 00:02:02teacher ต้องช้าๆแบบนี้ด้วยนะเพราะว่า
00:02:02 → 00:02:05ทุกคนในห้องต้องพูดพร้อมกันนะคะเด็กเขาก็
00:02:05 → 00:02:07เลยต้องช้าๆแล้วมันก็เลยกลายเป็นแบบ
00:02:07 → 00:02:12บรรยากาศของแบบเด็กๆความสดใสอะไรอย่าง
00:02:12 → 00:02:15เงี้ยกลับคืนมาแล้วก็เป็นบรรยากาศน่ารักๆ
00:02:15 → 00:02:16นะคะ
00:02:16 → 00:02:19เออเรื่องๆเราวันนี้ที่เราอยากชวนคุย
00:02:19 → 00:02:23เนี่ยนะคะก็เป็นเพราะประโยคนี้ล่ะค่ะอืม
00:02:23 → 00:02:28เป็นเรื่องที่เอ่อพี่อ้อยเนาะไปๆเรียนรู้
00:02:28 → 00:02:31นะคะเมื่อสัก 2 สัปดาห์ที่แล้ว
00:02:31 → 00:02:36ก็ไปเรียนรู้กับกลุ่มโค้ชวิทยากร
00:02:36 → 00:02:38ฟาซิลิเทเตอร์ influencer อะไรอย่างนี้นะ
00:02:39 → 00:02:42คะเราจะมี section ไปเจอกัน 2 วันในการ
00:02:42 → 00:02:47ที่เราจะไปแลกเปลี่ยนเครื่องมือใหม่ๆกัน
00:02:47 → 00:02:50ก็จะไปรวมตัวกัน
00:02:50 → 00:02:55คราวนี้มีโค้ชคนนึงค่ะเขาก็ไปกับครอบครัว
00:02:55 → 00:02:59นะคะก็จะมีสามีแล้วก็มีลูก 2 คน
00:02:59 → 00:03:01ลูกคนเล็กเนี่ยผู้หญิง 6 ขวบ
00:03:01 → 00:03:07เอง 6 ขวบเองค่ะแล้วก็เอ่อที่ระหว่างที่
00:03:07 → 00:03:09เรามีโอกาสทานอาหารเที่ยงอะไรอย่างนี้ก็
00:03:09 → 00:03:13คุยได้คุยกันนะคะก็คุยพบว่า
00:03:13 → 00:03:15ลูกคนเล็กเนี่ยลูกสาวเนี่ย
00:03:15 → 00:03:18มีความใฝ่ฝันอยากเป็นครู
00:03:18 → 00:03:23แล้วพอรู้ว่าแม่มามาเรียนแล้วก็แม่ก็สอน
00:03:23 → 00:03:26ด้วยแล้วก็มีคนที่คนอื่นสอนด้วยเนี่ยหนู
00:03:26 → 00:03:30อยากมาด้วยหนูอยากมาสอนค่ะ
00:03:30 → 00:03:35เราก็เลยคุยกันว่าอ้าวงั้นก็ให้สอนสิเออ
00:03:35 → 00:03:40ตกลงจะสอนกี่นาทีดียังไงดีแม่กับลูกก็ตก
00:03:40 → 00:03:43ลงกันบอกว่าสอน 5 นาทีพอ
00:03:43 → 00:03:46เราก็บอกว่าโอเคหลังทานข้าวเที่ยงเนี่ยมา
00:03:46 → 00:03:48สอนเลยนะ
00:03:48 → 00:03:52เราประมาณไปกันประมาณ 10 กว่าคนค่ะ
00:03:52 → 00:03:54ทุกคนก็ไปรอ
00:03:54 → 00:03:58ครูตัวน้อย 6 ขวบก็มาเธอสอน
00:03:58 → 00:04:03การออกเสียงคำศัพท์ที่เป็น Adjective
00:04:03 → 00:04:09แล้วสำเนียงเธอเนี่ยดีมากๆเลยเวลาเธอพูด
00:04:09 → 00:04:13Adjective 1 คำพวกเราก็พูดตามนะคะก็ใช้
00:04:13 → 00:04:15เวลา 5 นาที
00:04:15 → 00:04:19พอ 5 นาทีจบนะคะพวกเราก็เลยบอกว่า
00:04:19 → 00:04:23โอ้โหแบบคุณครูสอนเก่งมากเลยพวกเรามา
00:04:24 → 00:04:27ขอบคุณคุณครูกันเถอะแล้วพวกเราที่มีอายุ
00:04:27 → 00:04:32ตั้งแต่ 30 ถึง 67 ต่างก็เปล่งเสียงออกมา
00:04:32 → 00:04:36ว่า thank you teacher สิ่งที่เราได้
00:04:36 → 00:04:41รับคือสายตาที่แบบโอ้โหเปล่งประกายแล้วก็
00:04:41 → 00:04:44รอยยิ้มของหนูน้อยวัย 6 ขวบที่มีความสุข
00:04:44 → 00:04:48มากที่เด็กนักเรียนวัยเก่าขอบคุณด้วย
00:04:48 → 00:04:51ประโยคนี้ค่ะ
00:04:51 → 00:04:54เรื่องนี้มันทำให้พี่อ้อยเรียนรู้ว่า
00:04:54 → 00:05:00เออจริงๆพอเราอายุเยอะขึ้นน่ะเราชอบเป็น
00:05:00 → 00:05:05คนสอนเพราะเราเป็นผู้ใหญ่เราต้องสอนเด็ก
00:05:05 → 00:05:08ทำไมเราไม่ให้เด็กสอนเราบ้างอ่ะนะคะจริงๆ
00:05:08 → 00:05:13แล้วเนี่ยมันไม่ใช่ว่าผู้ใหญ่เท่านั้นที่
00:05:13 → 00:05:16จะสอนเด็กเด็กเนี่ยเขามีอะไรบางอย่างหรือ
00:05:16 → 00:05:21ที่ที่จะบอกว่าเขามีความเปิดกว้างกว่าเรา
00:05:21 → 00:05:24เช่นถ้าสมมุติว่าเราถามเด็กว่าคุณอยาก
00:05:24 → 00:05:26เป็นหนูอยากเป็นอะไร
00:05:26 → 00:05:30นายกบ้างล่ะตำรวจทหารพยาบาลอะไรก็ตาม
00:05:30 → 00:05:33เนี่ยเขาไม่มีขีดจำกัด
00:05:33 → 00:05:35แต่ว่าถ้าถามผู้ใหญ่
00:05:35 → 00:05:37พี่บีอยากเป็นอะไรคะ
00:05:37 → 00:05:41เนี่ยพอถามผู้ใหญ่ปุ๊บเราจะคิดเยอะเราจะ
00:05:41 → 00:05:45คิดว่าอันนั้นมันจะเป็นไปได้ไหม
00:05:45 → 00:05:50ตอบยากก็จะนิ่งไปแล้วก็จะคิดว่าฉันพูดไม่
00:05:50 → 00:05:54เก่งฉันไม่ได้จบสาขานี้ฉันไม่ชอบพูดต่อ
00:05:54 → 00:06:02หน้าผู้คนชั้นนี่ชั้นนู้นภาษาอังกฤษ
00:06:02 → 00:06:06ก็เลยมองว่าจริงๆแล้วคนเราอ่ะเรียนรู้ได้
00:06:06 → 00:06:10จากทุกสิ่งไม่ว่ารอบตัวทุกเรื่องเลยแล้ว
00:06:10 → 00:06:13ก็รวมทั้งเด็กๆด้วยที่ฟังเรื่องนี้แล้ว
00:06:13 → 00:06:15คิดยังไงคะ
00:06:15 → 00:06:19ผมนึกถึงเลยว่ามันน่าสนใจอยู่ 2 ประเด็น
00:06:19 → 00:06:23ประเด็นที่ 1 ก็คือว่าการที่พี่อ้อยพร้อม
00:06:23 → 00:06:25เพื่อนๆซึ่งเป็นวิทยากรซึ่งเป็นผู้ใหญ่
00:06:25 → 00:06:28เนี่ยมีความรู้สึกว่าอยากจะขอบคุณแล้วก็
00:06:28 → 00:06:30พูดคำว่า thank you teacher เนี่ยนะ
00:06:30 → 00:06:33พร้อมๆกันเนี่ยมันเป็นคำพูดว่า thank you
00:06:33 → 00:06:35ที่หมายถึง Thank You
00:06:35 → 00:06:38เป็นคำพูดขอบคุณ Thank You ขอบคุณแต่ว่า
00:06:38 → 00:06:41เราพูดคำว่าขอบคุณซึ่งหมายถึงว่าเรารู้
00:06:41 → 00:06:44สึกว่าขอบคุณครูตัวน้อยนั้นจริงๆจริงๆ
00:06:45 → 00:06:48แล้วมันทำให้ผมนึกย้อนกลับไปว่าในสมัยที่
00:06:48 → 00:06:50เราเป็นเด็กแล้วเวลาที่เราพูดคำว่า thank
00:06:50 → 00:06:54you teacher เนี่ยเราพูดคำว่าขอบคุณแต่
00:06:54 → 00:06:55เราไม่ได้หมายถึงขอบคุณ
00:06:55 → 00:06:59เราไม่ได้หมายความว่า
00:06:59 → 00:07:02จริงใจนั่นเอง
00:07:02 → 00:07:05แล้วเราพูดถึงคำว่าขอบคุณนะ
00:07:05 → 00:07:09คะดีใจว่าเย้ไม่ต้องเรียนแล้วพอแล้ววัน
00:07:09 → 00:07:10นี้
00:07:10 → 00:07:12เฮ้ยอันนี้อันนี้เป็นอันที่ 1 นะประเด็น
00:07:12 → 00:07:16ที่ 2 ซึ่งผมคิดถึงเลยนะที่พี่อ้อยล่าบอก
00:07:16 → 00:07:19ว่าหลายครั้งเนี่ยเราเรียนรู้จักเด็กได้
00:07:19 → 00:07:22แล้วเด็กเป็นครูเราเนี่ยมันจะให้ผมนึกถึง
00:07:22 → 00:07:23เคสๆอย่างเงี้ย
00:07:23 → 00:07:26มีวันนึงเนี่ยผมไปเป็นวิทยากรคือผมเป็น
00:07:26 → 00:07:29วิทยากรบรรยายสารพัดนะแล้วก็กลับทุกกลุ่ม
00:07:29 → 00:07:32มีอยู่ครั้งหนึ่งก็ไปบรรยายเรื่องเกี่ยว
00:07:32 → 00:07:35กับสื่อนี่แหละให้กับเด็กแบบ
00:07:35 → 00:07:37ประถม
00:07:37 → 00:07:39แล้วเวลาที่เราไปบรรยายเรื่องเข้าทางสื่อ
00:07:39 → 00:07:41เรื่องอะไรอย่างนี้นะเราก็จะพูดถึงเรื่อง
00:07:41 → 00:07:44ของสอนเด็กเรื่องเกี่ยวกับ
00:07:44 → 00:07:46ค่านิยม
00:07:46 → 00:07:48ของสมัยนี้นู่นนี่นั่นอะไรอย่างนี้แต่
00:07:48 → 00:07:51ความที่เราบรรยายเรื่องนี้จนเป็นธรรมชาติ
00:07:51 → 00:07:56เราลืมนึกไปครับว่าเด็กในวัยนั้นที่เราไป
00:07:56 → 00:07:59สอนวันนั้นน่ะคำว่าค่านิยม
00:07:59 → 00:08:02เขามันไม่เข้าใจเขาไม่เข้าใจ
00:08:02 → 00:08:06วันนี้ผู้ใหญ่หลายๆคนยังไม่เข้าใจนะคะมัน
00:08:06 → 00:08:08เป็นคำที่เราก็คุณชินดูนะ
00:08:08 → 00:08:14แต่ว่าเอาเข้าจริง
00:08:14 → 00:08:17วันนั้นเราก็สอนเรื่องนี้แล้วก็พูดไป
00:08:17 → 00:08:19เนี่ยแบบอัตโนมัตินะ
00:08:19 → 00:08:23แล้วมีเด็กคนหนึ่งยกมือถาม
00:08:23 → 00:08:28อาจารย์ครับค่านิยมหมายถึงอะไร
00:08:28 → 00:08:30ไปไม่เป็นเลยนะ
00:08:30 → 00:08:34[เพลง]
00:08:34 → 00:08:38แล้วเราไม่เคยมีความถามว่าจะมีคนที่ไม่
00:08:38 → 00:08:41เข้าใจคำนี้แล้วพอคนที่ถามเป็นเด็ก
00:08:41 → 00:08:46แล้วเราจะต้องตอบคำนี้ถ้าเปิดพจนานุกรมหา
00:08:46 → 00:08:50ความหมายเลยนะและอ่านให้ฟังเลยนะน่าจะงง
00:08:50 → 00:08:50ขึ้น
00:08:50 → 00:08:53[เสียงหัวเราะ]
00:08:53 → 00:08:56ตอบสำหรับเด็กเราจะตอบยังไง
00:08:56 → 00:09:00ยิ่งแย่เข้าไปอีกชั้นนึงผมก็
00:09:00 → 00:09:02วิธีที่ผมใช้ตอนนั้นก็คือเอาเข้าจริงๆตอน
00:09:02 → 00:09:04นั้นไม่รู้จะตอบยังไงนะ
00:09:04 → 00:09:07วิธีที่ผมใช้ก็คือผมก็เลยถามเด็กนักเรียน
00:09:07 → 00:09:10ในชั้นว่ามีใครอยากจะอธิบายให้เพื่อนฟัง
00:09:10 → 00:09:10ไหม
00:09:10 → 00:09:13[เสียงหัวเราะ]
00:09:13 → 00:09:14ก็คือ
00:09:15 → 00:09:25มีครับ
00:09:25 → 00:09:31ข้อที่ไอ้คนเขานิยมกว่าจะเยอะ
00:09:31 → 00:09:37นะก็คือค่านิยมก็คือใครนิยมอันนี้นิยมไป
00:09:37 → 00:09:41ก็แล้วแต่อะไรบางอย่างที่คนนิยมกว่าเยอะๆ
00:09:41 → 00:09:42เนี่ย
00:09:42 → 00:09:44ก็กลายเป็นค่ายเดียว
00:09:44 → 00:09:46โห
00:09:46 → 00:09:48เนี่ยพอพี่อ้อยพูดถึงว่าเด็กบางครั้งก็
00:09:48 → 00:09:49เป็นครูเรา
00:09:49 → 00:09:52แล้วเราก็เป็นอย่างนี้จริงๆวันนั้นเนี่ย
00:09:52 → 00:09:54เด็กคนนั้นเป็นครูผมเลย
00:09:54 → 00:10:00อย่างนี้พี่บีจำแม่นเลยจำแม่นเลย
00:10:00 → 00:10:03พอมาฟังเรื่องของพี่อ้อยวันนั้นเนี่ยวัน
00:10:03 → 00:10:08นั้นผมลืม thank you teacher ไปเลย
00:10:08 → 00:10:11thank you teacher แต่มีอีกประเด็น
00:10:11 → 00:10:12หนึ่งที่สำคัญนะพี่อ้อย
00:10:12 → 00:10:15ที่
00:10:15 → 00:10:19พอผมพูดถึงว่าตอนที่เราเป็นเด็กเราไม่ชอบ
00:10:19 → 00:10:22เรียนภาษาอังกฤษแล้วเรียนไม่รู้เรื่องเลย
00:10:22 → 00:10:24แล้วก็มันทำให้เราไม่สนุก
00:10:24 → 00:10:27พอไม่สนุกไม่รู้เรื่องปุ๊บ
00:10:27 → 00:10:30ทุกครั้งเวลาที่จบคลาสเนี่ยเราพูดว่า
00:10:30 → 00:10:32thank you แต่เราไม่หมายถึง Thank You
00:10:32 → 00:10:34เราหมายถึงความยินดีที่เราจะไม่ต้องเรียน
00:10:34 → 00:10:39วิชานี้แล้วในวันนี้แต่ว่าจุดเปลี่ยนมัน
00:10:39 → 00:10:40อยู่ตรงไหนรู้ไหม
00:10:40 → 00:10:45อยากรู้ค่ะแล้วมันทำให้ผมด้วยว่าแล้วเรา
00:10:45 → 00:10:47เคยรู้สึกว่า thank you teacher สักคน
00:10:47 → 00:10:51หนึ่งอย่างจริงๆ
00:10:51 → 00:10:54เป็นครูที่สอนภาษาอังกฤษตอนที่ผมเรียน
00:10:54 → 00:10:58สมัยนั้นเป็นเขาเรียกว่าหมอหนึ่ง
00:10:58 → 00:11:00ก็คือ
00:11:00 → 00:11:05ประมาณเทียบกับม 2 สมัยนี้
00:11:05 → 00:11:08ก็คือเป็นมัธยมต้นละกันนะ
00:11:08 → 00:11:10จากการที่เราเรียนภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง
00:11:10 → 00:11:14เลยอ่ะแล้วเราก็เรียนแบบงงๆๆเลยนะมีอยู่
00:11:14 → 00:11:17วันหนึ่งมีครูคนหนึ่งยังจำชื่อคุณครูได้
00:11:17 → 00:11:20เลยนะขอเอ่ยชื่อคุณครูแทนคำขอบคุณนะเขา
00:11:20 → 00:11:22ชื่อ Master Second
00:11:22 → 00:11:24เขาก็
00:11:24 → 00:11:26เป็นครูที่ดุมาก
00:11:26 → 00:11:29ดุมากแต่มีอยู่วันหนึ่งเรียนเนี่ยเขาก็
00:11:29 → 00:11:32เดินเข้ามาในห้องวิชาภาษาอังกฤษนะและเขา
00:11:32 → 00:11:35ไม่เขาไม่เริ่มสอนด้วยการสอนอะไรเลย
00:11:35 → 00:11:39เขาก็หันหันหลังให้เราหันหน้าเข้ากระดาษ
00:11:39 → 00:11:45แล้วเขาก็ตีกระดานกระดานใช้ช็อคนี่นะแล้ว
00:11:45 → 00:11:48เขาก็ตีช่องตีตารางตีช่องตีตารางเป็นช่อง
00:11:48 → 00:11:52ๆๆแล้วก็มีบรรทัดๆแล้วเขาก็ค่อยๆเติมเข้า
00:11:52 → 00:11:53ไปในแต่ละช่อง
00:11:53 → 00:11:57เรื่อง Verb คือเขาเขียนๆๆๆๆๆเสร็จปุ๊บ
00:11:57 → 00:12:00คือกว่าเขาจะเขียนตารางเสร็จน่ะ
00:12:00 → 00:12:03มันป่าเข้าไปครึ่งชั่วโมงด้วยความงงว่า
00:12:03 → 00:12:06เฮ้ยทำไมไม่สอนล่ะ
00:12:06 → 00:12:08แล้วไม่พูดไม่จาก็หันหลังเขียนอยู่อย่าง
00:12:08 → 00:12:11นั้นน่ะเขียนอยู่ครึ่งชั่วโมงเขียนเสร็จ
00:12:11 → 00:12:15ปุ๊บหันกลับมาอธิบาย
00:12:15 → 00:12:16ตารางนั้น
00:12:16 → 00:12:19เกี่ยวกับเรื่อง verb นะครับ verb to be
00:12:19 → 00:12:21Verb to the verb to have อะไร
00:12:21 → 00:12:23เนี่ยเค้าเขียนเต็มไปหมดเลย
00:12:23 → 00:12:25แล้วก็หันหลังมาอธิบาย
00:12:25 → 00:12:28พี่อ้อยเชียงใหม่ครับว่าตารางนั้นจากวัน
00:12:28 → 00:12:32นั้นเนี่ยทำให้ผมเข้าใจภาษาอังกฤษแบบทะลุ
00:12:32 → 00:12:34เลย
00:12:34 → 00:12:38คือนึกถึง thank you teacher นี่ก็คือ
00:12:38 → 00:12:43Thank You Master เสกสรรค์เลย
00:12:43 → 00:12:47เพราะว่ามันพลิกจากเด็กคนหนึ่งที่ไม่ชอบ
00:12:47 → 00:12:49เรียนภาษาอังกฤษเลยนะ
00:12:49 → 00:12:52จากวันนั้นเนี่ยชอบเรียนวิชาภาษาอังกฤษ
00:12:52 → 00:12:55มากเพราะว่าพอเราเรียนเข้าใจปุ๊บแล้วมัน
00:12:55 → 00:12:59เรียนสนุกมากแล้วทำให้เราแบบชอบภาษา
00:12:59 → 00:13:02อังกฤษไปเลยแล้วจากเดิมสมัยก่อนตอนประถม
00:13:02 → 00:13:05นะวิชาภาษาอังกฤษนะคะแนนจะต่ำเตี้ยเรียน
00:13:05 → 00:13:06ดีมาก
00:13:06 → 00:13:09แต่อยากวันนั้นเนี่ยพอพลิกสถานการณ์เป็น
00:13:09 → 00:13:10เข้าใจปุ๊บ
00:13:10 → 00:13:13หลังจากนั้นเป็นต้นมาเนี่ยตอนเรียนมัธยม
00:13:13 → 00:13:15ต้นมัธยมปลายเนี่ย
00:13:15 → 00:13:19วิชาภาษาอังกฤษเนี่ยทุกเทอมนะครับไม่มี
00:13:19 → 00:13:21เทอมไหนไม่ได้ A เลย
00:13:21 → 00:13:23คือโหมันสุด
00:13:23 → 00:13:29กลายเป็นได้ A ตลอดจากตารางนั้นเลย
00:13:29 → 00:13:32แล้วกลายเป็นว่าสมัยก่อนตอนเรียนง่ายมาก
00:13:32 → 00:13:35แต่ว่าภาษาอังกฤษนั้นเนี่ยกลายเป็นว่า
00:13:35 → 00:13:37หลังจากวันนั้นเนี่ยเราเรียนภาษาอังกฤษ
00:13:37 → 00:13:41ด้วยความสนุกสนานนะแล้วจด Lecture แบบโห
00:13:41 → 00:13:42สนุกมาก
00:13:42 → 00:13:47ฟังเรื่องของพี่วีนึกถึงประโยคนึงค่ะ
00:13:47 → 00:13:50คือก่อนที่จะบอกประโยคนั้นมีความรู้สึก
00:13:50 → 00:13:56ว่าครูที่สอนภาษาอังกฤษแล้วลูกศิษย์บอก
00:13:56 → 00:13:59เบื่อหน่ายไม่อยากเรียนด้วยเนี่ย
00:13:59 → 00:14:03ครูคนนั้นอาจจะไม่ได้เรียนรู้จากลูกศิษย์
00:14:03 → 00:14:07ว่าลูกศิษย์ไม่เข้าใจต้องการอะไรอยากรู้
00:14:07 → 00:14:10อยากเคลียร์ตรงไหนหรืออะไรอย่างนี้นะคะใน
00:14:10 → 00:14:14ขณะที่ Master เสกสรรค์คงตกผลึกแล้วว่า
00:14:14 → 00:14:17ตารางนั้นแหละใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงนั่น
00:14:17 → 00:14:20แหละแต่สุดท้ายแล้วอีกครึ่งชั่วโมง
00:14:20 → 00:14:22เหลือเฟือสำหรับที่จะทำให้ลูกศิษย์เข้าใจ
00:14:22 → 00:14:26ได้มันก็เลยมีประโยชน์นึงเขาบอกว่า
00:14:26 → 00:14:28ครูแต่ครูในที่นี้เนี่ยพี่อ้อยอาจจะไม่
00:14:28 → 00:14:30ได้หมายถึงอาชีพครูอย่างเดียวแต่หมายถึง
00:14:30 → 00:14:33ว่าจริงๆตัวทุกคนทุกคนน่ะก็มีความเป็นครู
00:14:33 → 00:14:36พ่อแม่ก็มีความเป็นครู
00:14:36 → 00:14:39เอ่อวิทยากรต่างๆก็มีความเป็นครูทุกคนน่ะ
00:14:39 → 00:14:41หัวหน้าก็มีความเป็นครูนะคะเพราะว่าต้อง
00:14:41 → 00:14:44สอนงานเขาบอกว่า
00:14:44 → 00:14:46ครูที่ดีค่ะ
00:14:46 → 00:14:50ครูที่ดีเนี่ยคือครูที่พร้อมจะเรียนรู้
00:14:50 → 00:14:52จากสิ่ง
00:14:52 → 00:14:54เพราะฉะนั้นสิทธิ์อาจจะเป็นลูกน่าจะเป็น
00:14:54 → 00:14:57ลูกอาจจะเป็นใครก็ตามนะแล้วก็ไม่ใช่แค่
00:14:57 → 00:14:59พร้อมที่จะเรียนรู้จากศิษย์แต่ว่าเรียน
00:15:00 → 00:15:03รู้จากถูกบทเรียนในชีวิตเพราะฉะนั้นครู
00:15:03 → 00:15:06ที่ดีคือครูที่พร้อมจะเรียนรู้จากศิษย์
00:15:06 → 00:15:10และเรียนรู้จากทุกบทเรียนในชีวิตอันนี้
00:15:10 → 00:15:14คือนึกถึง Master sixon เลยโอ้โหใช่เลย
00:15:14 → 00:15:17ตอนนี้ผมอยากชวนคุณผู้ฟังด้วยนะว่า
00:15:17 → 00:15:21คุณฟังลองนึกถึงชีวิตของเราเองเราเคย
00:15:21 → 00:15:25เรียนรู้อะไรจากใครสักคนหนึ่งหรือจากเหตุ
00:15:25 → 00:15:29การณ์สักเหตุการณ์นึงแล้วนั่นน่ะสิ่งนั้น
00:15:29 → 00:15:33คือครูอาจจะเป็นคนตัวคนก็ได้นะหรืออาจจะ
00:15:33 → 00:15:35เป็นเหตุการณ์สังเกตการณ์ที่เราเคยเรียน
00:15:35 → 00:15:39รู้เนี่ยแล้วพอเราเรียนรู้เสร็จแล้วบางที
00:15:39 → 00:15:42เราลืมไปแล้วเราก็ไม่ได้รู้สึกขอบคุณเขา
00:15:42 → 00:15:45อ่ะเราไม่ได้ Thank You เขาอ่ะแล้วเราก็
00:15:45 → 00:15:49บางทีเราก็ลืมๆไปเลยแล้วพอเรานึกถึงใน
00:15:49 → 00:15:51นั้นมันจะทำให้ผมคิดว่านะ
00:15:51 → 00:15:53การที่เรานึกถึงเนี่ย
00:15:53 → 00:15:55มันจะทำให้เราเข้าใจ
00:15:55 → 00:15:58สถานการณ์หรือว่ามันจะทำให้เรามีชีวิต
00:15:58 → 00:16:02อยู่อย่างอย่างมีความสุขขึ้นน่ะใช่ค่ะมี
00:16:02 → 00:16:07เลยค่ะพี่วีคืออะไรฮะก็คือที่ในเหตุการณ์
00:16:07 → 00:16:10ที่เป็นไปเรียนรู้นี่แหละนะคะที่
00:16:10 → 00:16:36นครชัยศรี
00:16:36 → 00:16:41เราก็ร่ำลากันแล้วเราก็ร่ำลาครูอาจารย์
00:16:41 → 00:16:45ทั้งหลายคนทั้งหลายขึ้นรถค่ะขึ้นรถขับออก
00:16:45 → 00:16:49มาค่ะแล้วก็เปิด Google นะคะเอ่อพี่อ้อย
00:16:49 → 00:16:54ไปกับน้องเป็นคนนึงนะคะที่สนิทกันน้องก็
00:16:54 → 00:16:57ขับรถออกมาคุยกันสนุกสนานค่ะไปตามเส้นทาง
00:16:57 → 00:17:02Google บอกพอออกมาปุ๊บปรากฏว่า 3 เลนค่ะ
00:17:02 → 00:17:05เหลือเลนเดียวมันอู้หูติดมากเลยมันเป็น
00:17:05 → 00:17:08ถนนที่กำลังทำอยู่ค่ะแล้วก็ค่อยๆกระดึ๊บ
00:17:08 → 00:17:10กระดึ๊บผ่านไป 10 นาทีค่ะ
00:17:10 → 00:17:12น้องบอกว่า
00:17:12 → 00:17:15น้องๆเรียกแม่อ้อยน้องบอก
00:17:15 → 00:17:16แม่อ้อย
00:17:16 → 00:17:18กระเป๋าเราล่ะ
00:17:18 → 00:17:22[เสียงหัวเราะ]
00:17:22 → 00:17:25เราลืมกระเป๋าของเราทั้งสองคนนี้ไปฝากที่
00:17:25 → 00:17:27เฟิร์นแบบเรียนโอ๊ยตื่นเต้นกินข้าวกัน
00:17:27 → 00:17:32อย่างเดียวออกมา 10 นาทีปรากฏว่าเนาะไม่
00:17:32 → 00:17:35เป็นไรแม่อ้อยเดี๋ยวเปิด Google ใหม่กลับ
00:17:35 → 00:17:36ไปที่โรงแรม
00:17:36 → 00:17:40ปรากฏว่าข้างหน้าอีกประมาณ
00:17:40 → 00:17:4310 กว่าเมตรอ่ะค่ะเป็นทางเลี้ยวย้อนกลับ
00:17:43 → 00:17:45ไปที่โรงแรม
00:17:45 → 00:17:50โชคดีจังเลยนะคะก็เลี้ยวย้อนเข้าไปปรากฏ
00:17:50 → 00:17:53ว่าทางเส้นทางที่ลีโอย้อนเข้าไปเนี่ยเป็น
00:17:53 → 00:17:57เส้นทางถนนคอนกรีตอย่างดีเลยลดน้อยก็วิ่ง
00:17:57 → 00:18:01แป๊บเดียวเข้าไปถึงโรงแรมไปเอากระเป๋า
00:18:01 → 00:18:03พอขาออกมา
00:18:03 → 00:18:06แม่อ้อยเราไปทางเมื่อกี้กันเถอะเราไม่
00:18:06 → 00:18:10เชื่อ Google แล้วเราตรงนั้นน่ะโอ้โหแบบ 3
00:18:10 → 00:18:12เรียนมาเรียนเดียวแล้วดินอะไรฝุ่นตลบไป
00:18:12 → 00:18:16หมดเลยพอขากลับแล้วก็ย้อนกลับด้านหลังเรา
00:18:16 → 00:18:19วิ่งฉลุยกลับมาอย่างสบายมากเลยค่ะเราบอก
00:18:19 → 00:18:23ว่า thank you teacher เพราะว่าขอบคุณ
00:18:23 → 00:18:26ที่เราลืมกระเป๋าแล้วก็ได้เรียนรู้จาก
00:18:26 → 00:18:29น้องบอกไม่เป็นไรหรอกกลับไปเอาพอกด Google
00:18:29 → 00:18:32ปุ๊บเราได้เส้นทางใหม่โอ้โหที่ดีกว่าเดิม
00:18:32 → 00:18:35เยอะแยะไปหมดเลยก็เลยได้เรียนรู้ค่ะว่า
00:18:35 → 00:18:40จริงๆแล้วเนี่ยทุกปัญหาทุกอุปสรรคอ่ะมัน
00:18:40 → 00:18:44มีทางออกแหละแต่เราอย่าไปแบบแย่เลยอ่ะ
00:18:44 → 00:18:46ทำไมเราลืมอย่างนี้เราแบบอะไรอย่างเงี้ย
00:18:46 → 00:18:49นะคะความรู้สึกนั้นไม่มีเลยเพราะว่าเรา
00:18:49 → 00:18:52รู้สึกว่าไม่เป็นไรเราไปเอาได้แล้วเราก็
00:18:52 → 00:18:55เจอเส้นทางใหม่ที่ดีกว่านักเรียนถามทาง
00:18:55 → 00:18:58กลับกรุงเทพฯด้วยเส้นทางนั้นที่ดีกว่า
00:18:58 → 00:19:01เส้นทางขรุขระที่ 3 แน่นเหลือ 1 เลนโอ้โห
00:19:01 → 00:19:06ฉันโชคดีมากๆขอบคุณคุณครูที่ทำให้ฉันลืม
00:19:06 → 00:19:10กระเป๋าและได้เส้นทางใหม่ค่ะว่าอันนี้
00:19:10 → 00:19:13เนี่ยจริงๆแล้วอันนี้คือต้องบอกว่าสิ่ง
00:19:13 → 00:19:15ที่เกิดขึ้นเนี่ยจากประเด็นที่เราบอกว่า
00:19:15 → 00:19:17thank you teacher ในนั้นแล้วมันก็ทำ
00:19:17 → 00:19:20ให้เราเห็นเลยว่าในชีวิตเราเนี่ยเรา
00:19:20 → 00:19:22เราเจออะไรเยอะแยะมากมายนะ
00:19:22 → 00:19:25ถ้าเราไม่ได้ถ้าเราปล่อยแบบเพลินๆแบบไม่
00:19:25 → 00:19:28รู้ตัวนะสิ่งเหล่านั้นมันจะทำให้เราแบบ
00:19:28 → 00:19:33ขุ่นมัวทุกข์ใจ
00:19:33 → 00:19:35อย่างนี้แต่ในความเป็นจริงอันนี้คือ
00:19:35 → 00:19:37Concept ของรายการเลยว่าที่จริงแล้วสิ่ง
00:19:37 → 00:19:39ที่เราเจอเนี่ย
00:19:39 → 00:19:42ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดีนะเราสามารถที่จะ
00:19:42 → 00:19:44ชีวิตเราจะดีขึ้นหรือแย่ลงขึ้นอยู่กับ
00:19:44 → 00:19:48วิธีคิดกับ mindset ที่เราใช้ในการเผชิญ
00:19:48 → 00:19:51สิ่งนั้นแล้วก็ถ้าเป็นอย่างนั้นปุ๊บเนี่ย
00:19:51 → 00:19:55ชีวิตเราจะเปลี่ยนเลยนะเพราะหลังจากวัน
00:19:55 → 00:19:57นั้นเป็นต้นมาที่เราเข้าใจเรื่องนี้นะเรา
00:19:57 → 00:20:00เจออะไรก็ได้
00:20:00 → 00:20:02สิ่งนั้นแหละถึงแม้ว่าคนทั่วไปจะบอกว่า
00:20:02 → 00:20:07ไม่ดีไม่เสียเวลามันไม่ชอบมันร้อนมันก็
00:20:07 → 00:20:09ตามทีมเนี่ยแต่ถ้าเราเผชิญกับสิ่งนั้น
00:20:09 → 00:20:13ใหม่ด้วยมุมคิดด้วยแง่คิดใหม่นะชีวิตเรา
00:20:13 → 00:20:16จะเปลี่ยนตั้งแต่วันนั้นเลยความทุกข์เรา
00:20:16 → 00:20:19จะน้อยลงเลย
00:20:20 → 00:20:23ทุกอย่างที่เจอเนี่ยคือครูหมดเลยใช่ค่ะ
00:20:23 → 00:20:29แล้วเราจะสามารถพูดคำนี้ใหม่คือพี่วีถ้า
00:20:29 → 00:20:33เราคุณมัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
00:20:33 → 00:20:38เราจะลืมที่จะเรียนรู้เป็นบทเรียน
00:20:38 → 00:20:42แต่ถ้าเราไม่คุณมัวและเราก็เราก็จะมีอีก
00:20:42 → 00:20:47มุมหนึ่งที่ไงฉันได้เรียนรู้
00:20:47 → 00:20:50ผมก็เลยมีความรู้สึกว่าชอบชอบตอนนี้มาก
00:20:50 → 00:20:52ที่เราพูดถึง thank you teacher เพราะ
00:20:52 → 00:20:55ว่ามันจะทำให้เรารู้สึกว่าเราเรามีครู
00:20:55 → 00:21:00เยอะมากใช่ค่ะแล้วก็ถ้าเราเจอครูอย่าลืม
00:21:00 → 00:21:02Thank You เขาด้วย
00:21:02 → 00:21:04แล้วเมื่อไหร่ก็ตามที่เราขอบคุณเขาได้
00:21:04 → 00:21:06นั่นหมายความว่าเราเห็นคุณค่าของเขาจริงๆ
00:21:06 → 00:21:09หลายครั้งเราเรียนรู้แต่เราไม่รู้ตัวนะ
00:21:09 → 00:21:12แล้วเราก็เลยลืมเราไม่เห็นค่าเราก็เลยลืม
00:21:12 → 00:21:16แล้วก็ไม่ได้ขอบคุณเพราะฉะนั้นอันนี้ครับ
00:21:16 → 00:21:18คุณผู้ฟังครับผมชื่อว่าเราจะมีประสบการณ์
00:21:18 → 00:21:20แบบนี้ในชีวิตเยอะมาก
00:21:20 → 00:21:24เจออะไรก็ได้เราต้องเรียนรู้แล้วเมื่อ
00:21:24 → 00:21:27ไหร่ที่เราเรียนรู้จากอะไรจากใคร
00:21:27 → 00:21:31สิ่งนั้นคนนั้นหรือเหตุการณ์นั้นหรือว่า
00:21:31 → 00:21:35ถูกชิ้นนั้นคือครูของเราซึ่งเราก็จำเป็น
00:21:35 → 00:21:37ที่จะต้องที่จริงเป็นหน้าที่นะที่เราจะ
00:21:37 → 00:21:41ต้องเราไม่ขอบคุณเขาก็ได้นะเพราะการที่
00:21:41 → 00:21:44เราจะขอบคุณเขาหรือไม่เนี่ยเขาเข้าจริงๆ
00:21:44 → 00:21:49เขาไม่ได้เขาไม่ได้อะไรเลยแต่ว่าคนที่
00:21:49 → 00:21:53กล่าวคำขอบคุณต่างหากที่ได้ที่ได้เพราะ
00:21:53 → 00:21:54ว่าเราเป็นคนได้
00:21:54 → 00:21:58ผมเชื่อว่าอันนี้จะกลายเป็นแล้วโดย
00:21:58 → 00:22:01บังเอิญนะครับอันนี้จะกลายเป็นคำว่า
00:22:01 → 00:22:04ขอบคุณเนี่ยตอนนี้ผมกำลังออกแบบกระบวนการ
00:22:04 → 00:22:06กระบวนการหนึ่งซึ่งจะไปพัฒนาเด็กนักเรียน
00:22:06 → 00:22:08ในโรงเรียน
00:22:08 → 00:22:11แล้วเป็นค่ายที่ต้องใช้เวลาหลายวันนะผม
00:22:11 → 00:22:14พึ่งจะเสนอไอเดียนี้ไปเลยและผู้บริหารก็
00:22:14 → 00:22:17เห็นด้วยว่าทั้งค่ายนี้เนี่ยผมจะสอน
00:22:17 → 00:22:19เรื่องเดียว
00:22:19 → 00:22:22คือเรื่องว่าขอบคุณนี่แหละ
00:22:22 → 00:22:25เพราะว่าเรามีความเชื่อว่าถ้าใครสักคน
00:22:25 → 00:22:29หนึ่งสามารถที่จะขอบคุณอะไรได้
00:22:29 → 00:22:32นั่นหมายความว่าเขาเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น
00:22:32 → 00:22:35แล้วมันจะเป็นสิ่งที่จะทำให้เขามีความ
00:22:35 → 00:22:38กตัญญูรู้คุณและสำคัญที่สุดเนี่ย
00:22:38 → 00:22:41สุดท้ายเลยจริงๆนะก่อนที่จะจบวันนี้เนี่ย
00:22:41 → 00:22:43พี่อ้อยรู้ไหมครับว่าการที่เตรียมค่าย
00:22:43 → 00:22:46นั้นทำให้ผมพบความจริงอย่างหนึ่งว่าเราจะ
00:22:46 → 00:22:48ต้องเมื่อกี้เราพูดว่าเราจะต้องขอบคุณทุก
00:22:48 → 00:22:51อย่างเลยใช่ไหมครับที่เราได้เรียนรู้แต่
00:22:51 → 00:22:54สิ่งสำคัญที่สุดที่เราจะต้องขอบคุณคือที่
00:22:54 → 00:22:58ผมจะไปสอนเด็กในค่ายนะตัวเราคือตัวเราใช่
00:22:58 → 00:23:00เมื่อไหร่ก็ตามที่เด็กเนี่ยสามารถที่จะ
00:23:00 → 00:23:03ขอบคุณตัวเองได้เนี่ยหมายความว่าอะไรหมาย
00:23:03 → 00:23:04ความว่า
00:23:04 → 00:23:09เขาจะต้องมีความภูมิใจในตัวเองแล้วก็เห็น
00:23:09 → 00:23:12ว่าตัวเองดีเห็นคุณค่าของตัวเอง
00:23:12 → 00:23:16แล้ว 2-3 เรื่องนี้ครับพี่อ้อยจากที่มี
00:23:16 → 00:23:19โอกาสได้ตระเวนไปบรรยายในสถานศึกษาเยอะ
00:23:19 → 00:23:22แยะมากมายนะเพราะว่านี่คือประเด็นใหญ่ของ
00:23:22 → 00:23:24คนในยุคนี้เลย
00:23:24 → 00:23:30คือว่าไม่ไม่ภาคภูมิใจในตัวเอง
00:23:30 → 00:23:34ไม่เห็นคุณค่าในตัวเองทำให้
00:23:34 → 00:23:36เขาก็จะมี
00:23:36 → 00:23:41พฤติกรรมหรือมีปฏิกิริยาหรือมีแสดงกับ
00:23:41 → 00:23:44กริยาอะไรบางอย่างซึ่งก็จะไม่คือคนที่ไม่
00:23:45 → 00:23:49เคารพตัวเองเขาก็จะทำทุกอย่างที่เสียๆหาย
00:23:49 → 00:23:53ๆต่อตัวเองเพราะฉะนั้น
00:23:53 → 00:23:56คำว่าขอบคุณคำเดียวนี่แหละแล้วก็ขอบคุณคน
00:23:56 → 00:23:59ที่เป็นครูเนี่ยแล้วจริงๆเราก็ต้องไม่ลืม
00:23:59 → 00:24:03ว่าแท้ที่จริงตัวเราเองก็เป็นคนที่เราจะ
00:24:03 → 00:24:05ต้องขอบคุณและตัวเราเองประสบการณ์ของเรา
00:24:05 → 00:24:08เองนี่แหละคือสิ่งที่เราจะต้องเรียนรู้
00:24:08 → 00:24:11เพราะฉะนั้นก็คุณผู้ฟังครับรายการ
00:24:11 → 00:24:14ศัลยกรรมความสุขในวันนี้นะครับ thank you
00:24:14 → 00:24:17teacher ก็หมดหมดเวลาลงแล้วนะครับเราจะ
00:24:17 → 00:24:20พบกันใหม่ในตอนหน้าครับวันนี้ผมวีระพงษ์
00:24:20 → 00:24:23ทวีศักดิ์และพี่อ้อยก็ต้องลาไปก่อนครับ
00:24:23 → 00:24:27สวัสดีครับสวัสดีค่ะ
00:24:27 → 00:24:30ติดตามรายการทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชั่น
00:24:30 → 00:24:46ของไทย pdasport card spotify google
00:24:46 → 00:24:50[เพลง]