00:00:14 → 00:00:16เธออยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุต
00:00:16 → 00:00:18ยิ่งใกล้ขึ้นเท่าไร เขายิ่งประหม่ามากขึ้น
00:00:18 → 00:00:24ตุ่มสิวที่จมูกของเขาดูใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น จนกระทั่งมันบดบังหน้าของเขา
00:00:24 → 00:00:28เธอมองเขาร่อนอยู่ไม่ไกล เห็นสิวเม็ดข่าง และหัวเราะ
00:00:28 → 00:00:30เขารู้สึกหงอ รู้สึกแย่
00:00:30 → 00:00:34ความเครียดทำให้เกิดความวุ่นวาย และเกิดขึ้นได้ทั้งกับวัยรุ่นและผู้ใหญ่
00:00:34 → 00:00:36แต่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร
00:00:36 → 00:00:41ลองย้อนกลับไปก่อนที่จะเกิดสิว ก่อนที่จัสตินจะพบสาวในฝัน
00:00:41 → 00:00:46มาเรียนสายเสียแล้ว จัสตินไปถึงชั้นเรียน ตอนที่ครูพูดว่า "คำถามทดสอบ" พอดี
00:00:46 → 00:00:50เมื่อคืนเขาไม่ได้ทำการบ้านมา และรู้สึกไม่พร้อม
00:00:50 → 00:00:54ยิ่งกว่าทหารสงครามโลกครั้งที่สองที่ซุ่มตัวอยู่ ที่เขาควรจะเขียนถึง
00:00:54 → 00:00:58ความเครียดพัดไปทั่วตัวเขาอย่างรวดเร็ว ทิ้งเขาไว้กับมือชุ่มเหงื่อ
00:00:58 → 00:01:01ความคิดทึบๆ และหัวใจที่เต้นรัว
00:01:01 → 00:01:07เขาเดินออกจากห้องแบบงงๆ และพบกับ หญิงในฝันเข้าอย่างจัง ซึ่งทำให้เขาเครียด
00:01:07 → 00:01:12ความเครียดเป็นการตอบสนองทางชีวภาพ โดยพื้นฐาน ที่มีต่อสิ่งที่อาจเป็นอันตราย
00:01:12 → 00:01:15พูดกันแบบมนุษย์ถ้ำ ความเครียด สามารถทำให้คุณสู้เพื่อชีวิต
00:01:15 → 00:01:21หรือวิ่งเพื่อชีวิต เช่นตอนที่ คุณเผชิญหน้ากับเสือเขี้ยวดาบผู้หิวโหย
00:01:21 → 00:01:24สารเคมีพิเศษที่เรียกวา ฮอร์โมนความเครียด วิ่งไปทั่วร่างกายคุณ
00:01:24 → 00:01:27ให้ออกซิเจนกับพลังกับคุณมากขึ้น เพื่อวิ่งหนีจากอันตราย
00:01:27 → 00:01:30หรือเผชิญหน้ากับมัน และสู้เพื่อชีวิต
00:01:30 → 00:01:33ดังเช่นคำว่า "สู้หรือเผ่น"
00:01:33 → 00:01:37แต่เมื่อคุณไม่สู้ หรือหนี คุณเผชิญกับความยากลำบาก
00:01:37 → 00:01:42เมื่อคุณทำข้อสอบปลายภาค อยู่ในสภาพจราจรติดขัด หรือครุ่นคิดเรื่องมลภาวะ
00:01:42 → 00:01:44เราสร้างความเครียดขึ้นภายใน
00:01:44 → 00:01:46มันเริ่มจากสมอง
00:01:46 → 00:01:49ไฮโปทาลามัส เจ้าผู้ควบคุมฮอร์โมนของคุณ
00:01:49 → 00:01:53ปล่อยอะไรบางอย่างที่เรียกว่า คอร์ทิโคโทปิน-รีรีสซิงฮอร์โมน
00:01:53 → 00:01:54มันปลุกต่อมใต้สมอง
00:01:54 → 00:01:57ซึ่งเป็นต่อมขนาดเท่ากับเม็ดถั่ว ที่อยู่ ณ ฐานของสมอง
00:01:57 → 00:02:00ให้ปล่อย อะดริโนคอร์คิโคโทปิก ฮอร์โมน
00:02:00 → 00:02:03ซี่งจากนั้นจะกระตุ้นต่อมหมวกไต ที่อยู่เหนือไต
00:02:03 → 00:02:07ให้ปล่อยคอร์ติซอล ซึ่งเป็นฮอร์โมนความเครียดตัวหลัก
00:02:07 → 00:02:10สารเคมีธรรมชาติเหล่านี้ช่วยได้มากเมื่อคุณต้องการ ที่จะวิ่งหนีให้เร็ว
00:02:10 → 00:02:13หรือทำภาระกิจกล้าหาญระดับยอดมนุษย์
00:02:13 → 00:02:19แต่เมื่อคุณนั่งอยู่เฉยๆ ฮอร์โมนความเครียดเหล่านี้ ถูกสะสมอยู่ในตัวและส่งผลต่อร่างกายคุณ
00:02:19 → 00:02:23ฮอร์โมนความเครียดเพิ่มระดับการอักเสบในร่างกาย
00:02:23 → 00:02:25กดภูมิคุ้มกัน
00:02:25 → 00:02:28ซึ่งทำให้คุณยิ่งไวต่อการติดเชื้อ โดยแบคทีเรียที่ทำให้เกิดสิว
00:02:28 → 00:02:32และแม้แต่เพิ่มการผลิตน้ำมันในผิวหนัง
00:02:32 → 00:02:38และนี่เป็นดั่งมหาพายุที่จะก่อให้เกิดสิว
00:02:38 → 00:02:42คอร์คิซอลเป็นฮอร์โมนความเครียดหลัก ที่เกี่ยวข้องกับการทำให้เซลล์ผิวหนัง
00:02:42 → 00:02:46ผลิตไขมันชนิดน้ำมัน จากต่อมพิเศษ ที่เรียกว่า ต่อมไขมัน
00:02:46 → 00:02:48แต่เมื่อมีไขมันชนิดน้ำมันพวกนี้มากเกินไป
00:02:48 → 00:02:52ซึ่งเรียกว่า ซีบัม พวกมันอุดตันและบวมขึ้น ทำให้หลุมอักเสบ
00:02:52 → 00:02:55และกักขังแบคทีเรียที่ทำให้เกิดสิวไว้ภายใน
00:02:55 → 00:02:57ซึ่งเป็นที่ที่พวกมันใช้อาศัยและเจริญเติบโต
00:02:57 → 00:03:02และทำให้เกิดการปล่อยเปปไทด์ประสาท ที่เกี่ยวกับการอักเสบ เมื่อคุณ
00:03:02 → 00:03:05เอ่อ ประหม่า และสิวปะทุ นั่นก็จะตามมา
00:03:05 → 00:03:10แย่ไปกว่านั้น จัสตินเป็นเด็กผู้ชาย ซึ่งหมายความว่าเขามีเทสโทสเตอโรนมากกว่าผู้หญิง
00:03:10 → 00:03:14เทสโทสเตอโรนเป็นฮอร์โมนอีกชนิด ที่เพิ่มการผลิตน้ำมันในผิวหนัง
00:03:14 → 00:03:19ดังนั้น ผิวของเขาที่มันอยู่แล้ว กับการกระตุ้น การผลิตน้ำมันและการอักเสบจากความเครียด
00:03:19 → 00:03:22เป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับแบคทีเรีย
00:03:22 → 00:03:26ที่จะบวม บวม บวมขึ้นในสิวเม็ดใหญ่
00:03:26 → 00:03:29และจัสตินควรทำอย่างไรเพื่อหลีกเลี่ยงสิวเม็ดโต
00:03:29 → 00:03:32สถานะการณ์ความเครียดเป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
00:03:32 → 00:03:35แต่เราสามารถพยายามเปลี่ยนการตอบสนองของเรา เพื่อที่เราจะไม่ต้องเครียดในตอนจบ
00:03:35 → 00:03:38และมีความมั่นใจเมื่อเข้าใกล้เธอ
00:03:38 → 00:03:43เธออาจจะไม่ได้สังเกตสิว หรือเขาอาจไม่มีสิวก่อนด้วยซ้ำ